🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
📕📗#تئوری_بنیادی_موسیقی
✍️#پرویز_منصوری
تئوری بنیادی موسیقی /پرویز منصوری
در قسمتی از متن کتاب میخوانیم: «نشانههای اولیه خط موسیقی: هنر موسیقی دارای این خصیصه است که به یاری خطی ویژه به نام خط موسیقی میتوان آن را ثبت کرد. این خط کم و بیش مانند هر خط دیگر از نشانههای قراردادی استفاده کرده و همواره رو به تکامل رفته است. این خط بینالمللی میباشد. و در هر جای دنیا به یک شکل خوانده میشود.
برای آنکه نتهای موسیقی را در دورههای پیدرپی که نشان داده شد بتوان نوشت خطوطی به کار برده میشود که حامل نام دارد. که عبارت است از پنج خط موازی با فاصلههای مساوی. حامل پنج خطی دارای یازده محل برای جا دادن نتهای موسیقی است. پنج محل روی خطها و چهار محل میان خطها، یک محل پایین و یک محل بالای حامل.»
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌺🍃🌸
🌸
🔆
📕📗#تئوری_بنیادی_موسیقی
✍️#پرویز_منصوری
تئوری بنیادی موسیقی /پرویز منصوری
در قسمتی از متن کتاب میخوانیم: «نشانههای اولیه خط موسیقی: هنر موسیقی دارای این خصیصه است که به یاری خطی ویژه به نام خط موسیقی میتوان آن را ثبت کرد. این خط کم و بیش مانند هر خط دیگر از نشانههای قراردادی استفاده کرده و همواره رو به تکامل رفته است. این خط بینالمللی میباشد. و در هر جای دنیا به یک شکل خوانده میشود.
برای آنکه نتهای موسیقی را در دورههای پیدرپی که نشان داده شد بتوان نوشت خطوطی به کار برده میشود که حامل نام دارد. که عبارت است از پنج خط موازی با فاصلههای مساوی. حامل پنج خطی دارای یازده محل برای جا دادن نتهای موسیقی است. پنج محل روی خطها و چهار محل میان خطها، یک محل پایین و یک محل بالای حامل.»
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw
🔆
🌸
🌺🍃🌸
🍃🌺🍃🌸🍃🌺
🌼🍃🌸🍃🌺🍃🌸🍃
Telegram
Book_iran_city
📚#معرفی_کتاب
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🎨#معرفی_نقاشی
🎼#موسیقی_ناب
📜#اشعار_ناب
📰#سخنان_بزرگان
📽#دیالوگ_سینما
📷#عکس_نوشته
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۵ آذر سالروز درگذشت #پرویز_منصوری
( زاده سال ۱۳۰۳ تهران – درگذشته ۲۵ آذر ۱۳۹۰ اتریش ) مدرس تئوری موسیقی، منتقد موسیقی و مترجم
پرویز منصوری تحصیل موسیقی ایرانی را با آموزش ویلون ایرانی نزد موسی نیداوود آغاز کرد اما به
توصیه روبیک گریگوریان به هنرستان موسیقیآمد و به تعلیم ویلون نزد گریگوریان و سنجری و مدتی بعد به تحصیل آهنگسازی نزد حسین ناصحی پرداخت. استعداد منصوری به گونهای بود که ناصحی بدون برگزاری کنکور او را وارد رشته آهنگسازی کرد.
با رفتن ناصحی از هنرستان، منصوری به فکر ادامه تحصیل در خارج از کشور افتاد. او با کمکهای پدر و مختصری کمک از وزارت فرهنگ و هنر به اتریش رفت. اولین کتاب او - ریمسکی کورساکف - حاصل همین دوره دانشجویی بود. اقامت او در اتریش یازده سال طول کشید، او در آنجا رشته سازهای کوبهای را انتخاب کرد، تا بتواند در ارکسترها با آثار مختلف آشنا شود و پارتی تورهای مختلفی را مطالعه کند.
او بعدها به درخواست خانواده و بعد از درگذشت مادرش به تهران بازگشت و به مدت ۲۰ سال در این شهر به تدریس تئوری موسیقی و همزمان سردبیری دوره سوم مجله موسیقی پرداخت. منزل او در میدان پاستور محل رفت وآمد بسیاری از چهرههای نامدار عرصه موسیقی و نسلهای بعدی موزیسینها بود که هر کدامشان خوشهای از خرمن دانش او برداشتند.
او اگر چه در زمینه تئوریک و نظری آهنگسازی دانشی تمام داشت و حتی قطعاتی را نوشته و اجرا کرده، ولی هیچگاه خود را آهنگساز نام ننهاد. در مقابل برخی از کتابهای درسی هنرستان را او تدوین و انتشار داد.
وی به موسیقی دستگاهی ایران و موسیقیدانان برجسته آن علاقه آشکاری داشت و با نوشتن مقالاتی درباره موسیقی ایرانی (که بعدها در کتاب کاوشی در قلمرو موسیقی ایرانی چاپ شد) و درباره موسیقیدانان بزرگ مثل خالقی و صبا، دقت نظر و مسئولیت فرهنگی خود را نسبت به موسیقی کشورش نشان داد.
منصوری، چه در ترجمه و چه در تالیف آثار موسیقایی از اولین و جدی ترین و پرکارترین مؤلفان این رشته به زبان فارسی بوده است. تنوع موضوع درآثار او نیز قابل توجه است و محدود به یک حوزه خاص - مثلاً شرح احوال نویسی - نمیشود. از تئوری بنیادین موسیقی تا هارمونی تحلیلی، از ارکستراسیون ریشارد اشتراوس تا کاوشی در قلمرو موسیقی ایرانی، و ... به ویژه دو کتاب عالی او که به چاپ های متعدد رسیده اند: «چگونه خوب بشنویم» و «چگونه از موسیقی لذت ببریم».
پنجاه سال تمرین و تسلط او به زبان آلمانی، از او مترجمی قابل اعتماد ساخته و دانش نظری سطح بالای او در موسیقی و حس امانتداری و دقتش، او را شخصیتی معرفی میکند که میتواند برای آنها که میخواهند جدی و با مسئولیت کار کنند، الگو و شاخص باشد. در میان فهرست آثار او، جای یک کتاب خالی است و آن مجموعه مقالهها و مصاحبههای اندک شمار اوست.
شناختهشدهترین و تاثیرگذارترین اثر منصوری، تئوری بنیادی موسیقی است که تا به امروز نزدیک به ۴۰ بار از سوی انتشارات کارنامه تجدید چاپ شده است و در سال ۱۳۷۱ هم به عنوان کتاب سال موسیقی برای مترجم جایزهای را به ارمغان آورد. این اثر را به نوعی میتوان یکی از پرفروشترین کتابهای موسیقی تاریخ ایران نام نهاد.
پرویز منصوری در ۸۷ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۵ آذر سالروز درگذشت #پرویز_منصوری
( زاده سال ۱۳۰۳ تهران – درگذشته ۲۵ آذر ۱۳۹۰ اتریش ) مدرس تئوری موسیقی، منتقد موسیقی و مترجم
پرویز منصوری تحصیل موسیقی ایرانی را با آموزش ویلون ایرانی نزد موسی نیداوود آغاز کرد اما به
توصیه روبیک گریگوریان به هنرستان موسیقیآمد و به تعلیم ویلون نزد گریگوریان و سنجری و مدتی بعد به تحصیل آهنگسازی نزد حسین ناصحی پرداخت. استعداد منصوری به گونهای بود که ناصحی بدون برگزاری کنکور او را وارد رشته آهنگسازی کرد.
با رفتن ناصحی از هنرستان، منصوری به فکر ادامه تحصیل در خارج از کشور افتاد. او با کمکهای پدر و مختصری کمک از وزارت فرهنگ و هنر به اتریش رفت. اولین کتاب او - ریمسکی کورساکف - حاصل همین دوره دانشجویی بود. اقامت او در اتریش یازده سال طول کشید، او در آنجا رشته سازهای کوبهای را انتخاب کرد، تا بتواند در ارکسترها با آثار مختلف آشنا شود و پارتی تورهای مختلفی را مطالعه کند.
او بعدها به درخواست خانواده و بعد از درگذشت مادرش به تهران بازگشت و به مدت ۲۰ سال در این شهر به تدریس تئوری موسیقی و همزمان سردبیری دوره سوم مجله موسیقی پرداخت. منزل او در میدان پاستور محل رفت وآمد بسیاری از چهرههای نامدار عرصه موسیقی و نسلهای بعدی موزیسینها بود که هر کدامشان خوشهای از خرمن دانش او برداشتند.
او اگر چه در زمینه تئوریک و نظری آهنگسازی دانشی تمام داشت و حتی قطعاتی را نوشته و اجرا کرده، ولی هیچگاه خود را آهنگساز نام ننهاد. در مقابل برخی از کتابهای درسی هنرستان را او تدوین و انتشار داد.
وی به موسیقی دستگاهی ایران و موسیقیدانان برجسته آن علاقه آشکاری داشت و با نوشتن مقالاتی درباره موسیقی ایرانی (که بعدها در کتاب کاوشی در قلمرو موسیقی ایرانی چاپ شد) و درباره موسیقیدانان بزرگ مثل خالقی و صبا، دقت نظر و مسئولیت فرهنگی خود را نسبت به موسیقی کشورش نشان داد.
منصوری، چه در ترجمه و چه در تالیف آثار موسیقایی از اولین و جدی ترین و پرکارترین مؤلفان این رشته به زبان فارسی بوده است. تنوع موضوع درآثار او نیز قابل توجه است و محدود به یک حوزه خاص - مثلاً شرح احوال نویسی - نمیشود. از تئوری بنیادین موسیقی تا هارمونی تحلیلی، از ارکستراسیون ریشارد اشتراوس تا کاوشی در قلمرو موسیقی ایرانی، و ... به ویژه دو کتاب عالی او که به چاپ های متعدد رسیده اند: «چگونه خوب بشنویم» و «چگونه از موسیقی لذت ببریم».
پنجاه سال تمرین و تسلط او به زبان آلمانی، از او مترجمی قابل اعتماد ساخته و دانش نظری سطح بالای او در موسیقی و حس امانتداری و دقتش، او را شخصیتی معرفی میکند که میتواند برای آنها که میخواهند جدی و با مسئولیت کار کنند، الگو و شاخص باشد. در میان فهرست آثار او، جای یک کتاب خالی است و آن مجموعه مقالهها و مصاحبههای اندک شمار اوست.
شناختهشدهترین و تاثیرگذارترین اثر منصوری، تئوری بنیادی موسیقی است که تا به امروز نزدیک به ۴۰ بار از سوی انتشارات کارنامه تجدید چاپ شده است و در سال ۱۳۷۱ هم به عنوان کتاب سال موسیقی برای مترجم جایزهای را به ارمغان آورد. این اثر را به نوعی میتوان یکی از پرفروشترین کتابهای موسیقی تاریخ ایران نام نهاد.
پرویز منصوری در ۸۷ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_شهر_کتاب
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۳ آذر سالروز درگذشت #پرویز_منصوری
( زاده سال ۱۳۰۳ تهران – درگذشته ۲۳ آذر ۱۳۹۰ اتریش ) مدرس تئوری موسیقی، منتقد موسیقی و مترجم
منصوری، تحصیل موسیقی ایرانی را با آموزش ویلون ایرانی نزد موسی نیداوود آغاز کرد، اما به توصیه روبیک گریگوریان به هنرستان موسیقی رفت و به آموزش ویلون نزد گریگوریان و سنجری و مدتی بعد به تحصیل آهنگسازی نزد حسین ناصحی پرداخت. استعداد منصوری به گونهای بود که ناصحی بدون برگزاری کنکور او را وارد رشته آهنگسازی کرد.
با رفتن ناصحی از هنرستان، منصوری به فکر ادامه تحصیل در خارج از کشور افتاد. او با کمکهای پدر و مختصری کمک از وزارت فرهنگ و هنر به اتریش رفت. اولین کتاب او - ریمسکی کورساکف - حاصل همین دوره دانشجویی بود. اقامت او در اتریش یازده سال طول کشید، او در آنجا رشته سازهای کوبهای را انتخاب کرد، تا بتواند در ارکسترها با آثار مختلف آشنا شود و پارتی تورهای مختلفی را مطالعه کند.
او بعدها به درخواست خانواده و بعد از درگذشت مادرش به تهران بازگشت و به مدت ۲۰ سال در این شهر به تدریس تئوری موسیقی و همزمان سردبیری دوره سوم مجله موسیقی پرداخت. منزل او در میدان پاستور محل رفت وآمد بسیاری از چهرههای نامدار عرصه موسیقی و نسلهای بعدی موزیسینها بود که هر کدامشان خوشهای از خرمن دانش او برداشتند.
وی اگر چه در زمینه تئوریک و نظری آهنگسازی، دانشی تمام داشت و حتی قطعاتی را نوشته و اجرا کرده، ولی هیچگاه خود را آهنگساز نام ننهاد. در مقابل برخی از کتابهای درسی هنرستان را او تدوین و انتشار داد.
او به موسیقی دستگاهی ایران و موسیقیدانان برجسته آن علاقه آشکاری داشت و با نوشتن مقالاتی درباره موسیقی ایرانی (که بعدها در کتاب کاوشی در قلمرو موسیقی ایرانی چاپ شد) و درباره موسیقیدانان بزرگ مثل خالقی و صبا، دقت نظر و مسئولیت فرهنگی خود را نسبت به موسیقی کشورش نشان داد.
وی چه در ترجمه و چه در تالیف آثار موسیقایی از اولین و جدیترین و پرکارترین مؤلفان این رشته به زبان فارسی بوده است. تنوع موضوع درآثار او نیز قابل توجه است و محدود به یک حوزه خاص - مثلاً شرح احوال نویسی - نمیشود.از تئوری بنیادین موسیقی تا هارمونی تحلیلی، از ارکستراسیون ریشارد اشتراوس تا کاوشی در قلمرو موسیقی ایرانی، و ... به ویژه دو کتاب عالی او که به چاپ های متعدد رسیدهاند: «چگونه خوب بشنویم» و «چگونه از موسیقی لذت ببریم».
پنجاه سال تمرین و تسلط او به زبان آلمانی، از او مترجمی قابل اعتماد ساخته و دانش نظری سطح بالای او در موسیقی و حس امانتداری و دقتش، او را شخصیتی معرفی میکند که میتواند برای آنها که میخواهند جدی و با مسئولیت کار کنند، الگو و شاخص باشد. در میان فهرست آثار او، جای یک کتاب خالی است و آن مجموعه مقالهها و مصاحبههای اندک شمار اوست.
شناختهشدهترین و تاثیرگذارترین اثر او، تئوری بنیادی موسیقی است که تا به امروز نزدیک به ۴۰ بار از سوی انتشارات کارنامه تجدید چاپ شده است و در سال ۱۳۷۱ هم به عنوان کتاب سال موسیقی برای مترجم جایزهای را به ارمغان آورد. این اثر را به نوعی میتوان یکی از پرفروشترین کتابهای موسیقی تاریخ ایران نام نهاد.
پرویز منصوری در ۸۷ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
🌿🌸
🔴#برگی_از_تقویم_تاریخ
۲۳ آذر سالروز درگذشت #پرویز_منصوری
( زاده سال ۱۳۰۳ تهران – درگذشته ۲۳ آذر ۱۳۹۰ اتریش ) مدرس تئوری موسیقی، منتقد موسیقی و مترجم
منصوری، تحصیل موسیقی ایرانی را با آموزش ویلون ایرانی نزد موسی نیداوود آغاز کرد، اما به توصیه روبیک گریگوریان به هنرستان موسیقی رفت و به آموزش ویلون نزد گریگوریان و سنجری و مدتی بعد به تحصیل آهنگسازی نزد حسین ناصحی پرداخت. استعداد منصوری به گونهای بود که ناصحی بدون برگزاری کنکور او را وارد رشته آهنگسازی کرد.
با رفتن ناصحی از هنرستان، منصوری به فکر ادامه تحصیل در خارج از کشور افتاد. او با کمکهای پدر و مختصری کمک از وزارت فرهنگ و هنر به اتریش رفت. اولین کتاب او - ریمسکی کورساکف - حاصل همین دوره دانشجویی بود. اقامت او در اتریش یازده سال طول کشید، او در آنجا رشته سازهای کوبهای را انتخاب کرد، تا بتواند در ارکسترها با آثار مختلف آشنا شود و پارتی تورهای مختلفی را مطالعه کند.
او بعدها به درخواست خانواده و بعد از درگذشت مادرش به تهران بازگشت و به مدت ۲۰ سال در این شهر به تدریس تئوری موسیقی و همزمان سردبیری دوره سوم مجله موسیقی پرداخت. منزل او در میدان پاستور محل رفت وآمد بسیاری از چهرههای نامدار عرصه موسیقی و نسلهای بعدی موزیسینها بود که هر کدامشان خوشهای از خرمن دانش او برداشتند.
وی اگر چه در زمینه تئوریک و نظری آهنگسازی، دانشی تمام داشت و حتی قطعاتی را نوشته و اجرا کرده، ولی هیچگاه خود را آهنگساز نام ننهاد. در مقابل برخی از کتابهای درسی هنرستان را او تدوین و انتشار داد.
او به موسیقی دستگاهی ایران و موسیقیدانان برجسته آن علاقه آشکاری داشت و با نوشتن مقالاتی درباره موسیقی ایرانی (که بعدها در کتاب کاوشی در قلمرو موسیقی ایرانی چاپ شد) و درباره موسیقیدانان بزرگ مثل خالقی و صبا، دقت نظر و مسئولیت فرهنگی خود را نسبت به موسیقی کشورش نشان داد.
وی چه در ترجمه و چه در تالیف آثار موسیقایی از اولین و جدیترین و پرکارترین مؤلفان این رشته به زبان فارسی بوده است. تنوع موضوع درآثار او نیز قابل توجه است و محدود به یک حوزه خاص - مثلاً شرح احوال نویسی - نمیشود.از تئوری بنیادین موسیقی تا هارمونی تحلیلی، از ارکستراسیون ریشارد اشتراوس تا کاوشی در قلمرو موسیقی ایرانی، و ... به ویژه دو کتاب عالی او که به چاپ های متعدد رسیدهاند: «چگونه خوب بشنویم» و «چگونه از موسیقی لذت ببریم».
پنجاه سال تمرین و تسلط او به زبان آلمانی، از او مترجمی قابل اعتماد ساخته و دانش نظری سطح بالای او در موسیقی و حس امانتداری و دقتش، او را شخصیتی معرفی میکند که میتواند برای آنها که میخواهند جدی و با مسئولیت کار کنند، الگو و شاخص باشد. در میان فهرست آثار او، جای یک کتاب خالی است و آن مجموعه مقالهها و مصاحبههای اندک شمار اوست.
شناختهشدهترین و تاثیرگذارترین اثر او، تئوری بنیادی موسیقی است که تا به امروز نزدیک به ۴۰ بار از سوی انتشارات کارنامه تجدید چاپ شده است و در سال ۱۳۷۱ هم به عنوان کتاب سال موسیقی برای مترجم جایزهای را به ارمغان آورد. این اثر را به نوعی میتوان یکی از پرفروشترین کتابهای موسیقی تاریخ ایران نام نهاد.
پرویز منصوری در ۸۷ سالگی درگذشت.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#به_خشنودی_اهورا_مزدا
#به_روان_پاک_و_فروهر_همه_درگذشتگان
#نیکوکار_و_پارسایی_درود_باد
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
#ارتباط_با_ما
#گروه_کتاب_ایرانشهر
@Bookcitychat
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity