🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#فلسفه
#پوپر
پوپر میگوید در سیاست هم، مانند علوم، قطعیت یافت نمی شود، بنابراین تحمیل دیدگاهی واحد هیچ گاه موجه نیست.
بدترین و دفاع ناپذیر ترین شکل های جامعه جدید آنهایی هستند که در آنها برنامه ریزی متمرکز تحميل و دگراندیشی غیرمجاز شده است. انتقاد راه اصلی اصلاح سیاست های اجتماعی پیش از به اجرا در آمدن آنهاست و پس از به اجرا در آمدن هم توجه به پیامدهای نامطلوب موجه ترین دلیل است برای طرد یا تعدیل آنها.
از این رو جامعه ای که اجازه بحث انتقادی و مخالفت می دهد (که پوپر آن را #جامعه_باز می خواند) در مقایسه با جامعه ای که اجازه چنین کاری را نمی دهد بدون شک در چاره جويی مشکلات عملی سیاست سازانش تواناتر است.
پیشرفت در چنین جامعه ای سریع تر و کم هزینه تر خواهد بود. این صرفا دلیل فنی و عملي برتري جامعه باز است که تازه غیر از دلیل اخلاقی است.
در سیاست نیز، مانند علوم، ما پیوسته اندیشه های جا افتاده را کنار می نهیم و به جای آنها اندیشه هایی را برمی گزینیم که امیدواریم بهتر باشند.
جامعه هم مدام در حال تغییر است
این دگرگونی پیوسته تند و تندتر می شود. با توجه به این واقعیات ، ایجاد و استمرار جامعه آرمانی در اختیار ما نیست.
وظیفهی ما اداره کردن فرایندی از تغییر بی پایان است که جای توقف ندارد برای همین است که مدام سرگرم حل مسأله ایم.
پیوسته باید گوش به زنگ بدترین بلایای اجتماعی، مانند فقر و بیچارگی، خطراتی که صلح را تهدید می کند، آموزش و پرورش معیوب، بهداشت نارسا و جز اینها باشیم و بکوشیم آنها را از بین ببریم.
از آنجا که قطعیت و کمال مطلوب دست نایافتنی است باید خود را کم تر گرفتار اندیشه بنا کردن آموزشگاه ها و بیمارستان های نمونه کنیم و در عوض بکوشیم خود را از شر بدترینشان خلاص کنیم و وضع کسانی را که نصیب شان چنین آموزشگاه ها و بیمارستان هایی است بهبود بخشیم.
ما راه خوشبخت کردن آدم ها را نمی دانیم ولی می توانیم ضعف و رنج چاره پذیر را از میان ببریم.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#فلسفه
#پوپر
پوپر میگوید در سیاست هم، مانند علوم، قطعیت یافت نمی شود، بنابراین تحمیل دیدگاهی واحد هیچ گاه موجه نیست.
بدترین و دفاع ناپذیر ترین شکل های جامعه جدید آنهایی هستند که در آنها برنامه ریزی متمرکز تحميل و دگراندیشی غیرمجاز شده است. انتقاد راه اصلی اصلاح سیاست های اجتماعی پیش از به اجرا در آمدن آنهاست و پس از به اجرا در آمدن هم توجه به پیامدهای نامطلوب موجه ترین دلیل است برای طرد یا تعدیل آنها.
از این رو جامعه ای که اجازه بحث انتقادی و مخالفت می دهد (که پوپر آن را #جامعه_باز می خواند) در مقایسه با جامعه ای که اجازه چنین کاری را نمی دهد بدون شک در چاره جويی مشکلات عملی سیاست سازانش تواناتر است.
پیشرفت در چنین جامعه ای سریع تر و کم هزینه تر خواهد بود. این صرفا دلیل فنی و عملي برتري جامعه باز است که تازه غیر از دلیل اخلاقی است.
در سیاست نیز، مانند علوم، ما پیوسته اندیشه های جا افتاده را کنار می نهیم و به جای آنها اندیشه هایی را برمی گزینیم که امیدواریم بهتر باشند.
جامعه هم مدام در حال تغییر است
این دگرگونی پیوسته تند و تندتر می شود. با توجه به این واقعیات ، ایجاد و استمرار جامعه آرمانی در اختیار ما نیست.
وظیفهی ما اداره کردن فرایندی از تغییر بی پایان است که جای توقف ندارد برای همین است که مدام سرگرم حل مسأله ایم.
پیوسته باید گوش به زنگ بدترین بلایای اجتماعی، مانند فقر و بیچارگی، خطراتی که صلح را تهدید می کند، آموزش و پرورش معیوب، بهداشت نارسا و جز اینها باشیم و بکوشیم آنها را از بین ببریم.
از آنجا که قطعیت و کمال مطلوب دست نایافتنی است باید خود را کم تر گرفتار اندیشه بنا کردن آموزشگاه ها و بیمارستان های نمونه کنیم و در عوض بکوشیم خود را از شر بدترینشان خلاص کنیم و وضع کسانی را که نصیب شان چنین آموزشگاه ها و بیمارستان هایی است بهبود بخشیم.
ما راه خوشبخت کردن آدم ها را نمی دانیم ولی می توانیم ضعف و رنج چاره پذیر را از میان ببریم.
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity