🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#معرفی_هنرمند
#گوستاو_کایبوت
جزو نخستین نقاشانی است که به نقاشی از کارگران مستقر در شهر پرداخته است. اولین حضور جدی او در دومین نمایشگاه امپرسیونیستها به سال ۱۸۷۶، نمایش تابلوی «کفتراشان»، اثری بحثبرانگیز بود، چراکه برای اهالی پاریس قرن ۱۹، در منظر چشم آوردن کار پیشپاافتادهای مثل تعمیر پارکت آپارتمان در محلهای اعیانی، عجیب و بهشدت مبتذل مینمود. از نظر کایبوت امّا موضوع ارزش پرداختن داشت. او شیوهای از کار کردنِ جمعی را میدید که با سرمستی و زندگی درآمیخته بود؛ خصلتی که هرگز در زیست کسالتبار طبقۀ مرفه امکان بروز نمییافت.
مشخصاً ناسازگاری کایبوت با طبقۀ اجتماعیاش و علاقهای که به خصلت تصویر در عکاسی داشت، به انتخاب سوژهها و صورتبندی پرسپکتیوهای خمیده و پر کشش او جهت میداد؛ بهنحوی که میتوان نقش او را چرخاندن نگاه مخاطب از چشماندازهای روستایی به زیست شهروندان، در آغازین سالهای توسعۀ شهر مدرن دانست. کایبوت البته نه تصویرگر جذابیتهای شهر، که شارح فقدان عمیق برآمده از مدرنیته است: تفکیک زندگی، کار و بازی از هم و آنچه که در ملال طبقۀ بورژوا و بریدن افراد از زیست جمعیِ کنشگر، نمود مییافت.
زمانی که یکی از درخشانترین آثار او، «خیابان پاریس، هوای بارانی»، در سومین نمایشگاه امپرسیونیستها به نمایش درآمد، امیل زولا، کایبوت را نقاش جوانی نامید با شجاعتی چشمگیر که تسلیم سوژههای عظیم مدرن نمیشود. کمپوزیسیون بدیعی که کایبوت در این تابلو صورتبندی کرده، نگاه را از تراکم عابران سمت راست تابلو و چهرههای ملول و خاموش زوج بورژوا به سمت فضای خالی و وسیع در سمت چپ نقاشی هدایت میکند؛ به جمعی در خود فرو رفته و اتمیزه شده. سال ۱۸۷۷، تنها شش سال از سرکوب کمون پاریس میگذشت. آنهنگام که بلوارهای عریض و طویل شهر (میراث نوسازی پاریس به دست ژُرژ اوسمان و ناپلئون سوم) در هفتهای خونین، صحنۀ کشتار حداقل هفت هزار شهروند بیگناه شد. در نتیجه، برای کسانی که همچون خود کایبوت ماه مه سال ۱۸۷۱ شاهد هجوم ارتش ورسای به شهر بودند، فضای بسیط و بازسازی شدۀ میدان دوبلین در نقاشی، هنوز رد سرخِ اتفاق را در پس خلوتیِ معبر بارانخورده حفظ کرده بود.
کایبوت با تصویر کردن زندگی در شهر مدرن، در حقیقت انفعال و بریدن از حیات جاری و تپنده در عرصۀ عمومی را آشکار ساخته؛ امّا در عینحال، پتانسیل نهفته در فضاهای پسکشیده را نیز طرح زده است: دامنۀ وسیعی که میتواند بلوغ همزیستی را میسر سازد. عرصههای مواجهه و درک شکلهای مختلف زندگی، بیآنکه شهر بخواهد پشت نقابی زیبا پنهانشان کند.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#معرفی_هنرمند
#گوستاو_کایبوت
جزو نخستین نقاشانی است که به نقاشی از کارگران مستقر در شهر پرداخته است. اولین حضور جدی او در دومین نمایشگاه امپرسیونیستها به سال ۱۸۷۶، نمایش تابلوی «کفتراشان»، اثری بحثبرانگیز بود، چراکه برای اهالی پاریس قرن ۱۹، در منظر چشم آوردن کار پیشپاافتادهای مثل تعمیر پارکت آپارتمان در محلهای اعیانی، عجیب و بهشدت مبتذل مینمود. از نظر کایبوت امّا موضوع ارزش پرداختن داشت. او شیوهای از کار کردنِ جمعی را میدید که با سرمستی و زندگی درآمیخته بود؛ خصلتی که هرگز در زیست کسالتبار طبقۀ مرفه امکان بروز نمییافت.
مشخصاً ناسازگاری کایبوت با طبقۀ اجتماعیاش و علاقهای که به خصلت تصویر در عکاسی داشت، به انتخاب سوژهها و صورتبندی پرسپکتیوهای خمیده و پر کشش او جهت میداد؛ بهنحوی که میتوان نقش او را چرخاندن نگاه مخاطب از چشماندازهای روستایی به زیست شهروندان، در آغازین سالهای توسعۀ شهر مدرن دانست. کایبوت البته نه تصویرگر جذابیتهای شهر، که شارح فقدان عمیق برآمده از مدرنیته است: تفکیک زندگی، کار و بازی از هم و آنچه که در ملال طبقۀ بورژوا و بریدن افراد از زیست جمعیِ کنشگر، نمود مییافت.
زمانی که یکی از درخشانترین آثار او، «خیابان پاریس، هوای بارانی»، در سومین نمایشگاه امپرسیونیستها به نمایش درآمد، امیل زولا، کایبوت را نقاش جوانی نامید با شجاعتی چشمگیر که تسلیم سوژههای عظیم مدرن نمیشود. کمپوزیسیون بدیعی که کایبوت در این تابلو صورتبندی کرده، نگاه را از تراکم عابران سمت راست تابلو و چهرههای ملول و خاموش زوج بورژوا به سمت فضای خالی و وسیع در سمت چپ نقاشی هدایت میکند؛ به جمعی در خود فرو رفته و اتمیزه شده. سال ۱۸۷۷، تنها شش سال از سرکوب کمون پاریس میگذشت. آنهنگام که بلوارهای عریض و طویل شهر (میراث نوسازی پاریس به دست ژُرژ اوسمان و ناپلئون سوم) در هفتهای خونین، صحنۀ کشتار حداقل هفت هزار شهروند بیگناه شد. در نتیجه، برای کسانی که همچون خود کایبوت ماه مه سال ۱۸۷۱ شاهد هجوم ارتش ورسای به شهر بودند، فضای بسیط و بازسازی شدۀ میدان دوبلین در نقاشی، هنوز رد سرخِ اتفاق را در پس خلوتیِ معبر بارانخورده حفظ کرده بود.
کایبوت با تصویر کردن زندگی در شهر مدرن، در حقیقت انفعال و بریدن از حیات جاری و تپنده در عرصۀ عمومی را آشکار ساخته؛ امّا در عینحال، پتانسیل نهفته در فضاهای پسکشیده را نیز طرح زده است: دامنۀ وسیعی که میتواند بلوغ همزیستی را میسر سازد. عرصههای مواجهه و درک شکلهای مختلف زندگی، بیآنکه شهر بخواهد پشت نقابی زیبا پنهانشان کند.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کایبوت
🖼عنوان: کفسابها
سال خلق اثر: 1875
🎨رنگ و روغن روی بوم
ابعاد:cm1/20*1/47
🏛محل نگهداری: موزۀ اورسی پاریس
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کایبوت
🖼عنوان: کفسابها
سال خلق اثر: 1875
🎨رنگ و روغن روی بوم
ابعاد:cm1/20*1/47
🏛محل نگهداری: موزۀ اورسی پاریس
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#معرفی_هنرمند
#گوستاو_کایبوت
#گوستاو_کایبوت Gustave Caillebotte از رهبران و پیشگامان مکتب امپرسیونیسم است، کایبوت در سبک کارهایش بیشتر به مکتب رئالیسم پایبند است؛ امّا آثارش به شدت تحت تأثیر وابستگی وی به امپرسیونیسم قرار دارند. کایبوت سعی در نمایش واقعیت دارد، واقعیت به آنگونه که وجود دارد و آنطور که او میدید، همانگونه که پیش از وی ژان فرانسوا میله، گوستاو کوربه و ادگار دگا ؛هنرمندان همدورهاش نیز چنین تلاشی به امید کاهش خاصیت ذاتی تماشاگرپسند بودن نقاشی داشتند. شاید به دلیل ارتباط تنگاتنگ کایبوت با بسیاری از نقاشان همعصرش بود که سبک و مهارت فنی او در نقاشی در گذر زمان و در میان آثار مختلف به شکل قابل ملاحظهای تغییر میکند. او سبک و اسلوب خاصی را قرض میگرفت، تجربه میکرد و دست آخر، به هیچکدام از این سبکهای مختلف پایبند نمیماند. گاهی از اوقات به نظر میآید کایبوت در رئالیسم دگا با رنگهایی غنی (به ویژه در فضاهای داخل ساختمان) به سر میبرد و گاهی دیگر، پایبند به تعهد امپرسیونیستها در «صداقت بصری» است و از ضربات نرم و پاستلگونه قلممو مشابه کارهای رنوار و پیسارو، البته با پالتی محدودتر استفاده میکند. بسیاری از آثار کایبوت را فضاهایی داخل خانه و پرتره با موضوعاتی خانوادگی تشکیل میدهند. او در بسیاری از نگارههایش از اعضای خانواده استفاده کردهاست.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#معرفی_هنرمند
#گوستاو_کایبوت
#گوستاو_کایبوت Gustave Caillebotte از رهبران و پیشگامان مکتب امپرسیونیسم است، کایبوت در سبک کارهایش بیشتر به مکتب رئالیسم پایبند است؛ امّا آثارش به شدت تحت تأثیر وابستگی وی به امپرسیونیسم قرار دارند. کایبوت سعی در نمایش واقعیت دارد، واقعیت به آنگونه که وجود دارد و آنطور که او میدید، همانگونه که پیش از وی ژان فرانسوا میله، گوستاو کوربه و ادگار دگا ؛هنرمندان همدورهاش نیز چنین تلاشی به امید کاهش خاصیت ذاتی تماشاگرپسند بودن نقاشی داشتند. شاید به دلیل ارتباط تنگاتنگ کایبوت با بسیاری از نقاشان همعصرش بود که سبک و مهارت فنی او در نقاشی در گذر زمان و در میان آثار مختلف به شکل قابل ملاحظهای تغییر میکند. او سبک و اسلوب خاصی را قرض میگرفت، تجربه میکرد و دست آخر، به هیچکدام از این سبکهای مختلف پایبند نمیماند. گاهی از اوقات به نظر میآید کایبوت در رئالیسم دگا با رنگهایی غنی (به ویژه در فضاهای داخل ساختمان) به سر میبرد و گاهی دیگر، پایبند به تعهد امپرسیونیستها در «صداقت بصری» است و از ضربات نرم و پاستلگونه قلممو مشابه کارهای رنوار و پیسارو، البته با پالتی محدودتر استفاده میکند. بسیاری از آثار کایبوت را فضاهایی داخل خانه و پرتره با موضوعاتی خانوادگی تشکیل میدهند. او در بسیاری از نگارههایش از اعضای خانواده استفاده کردهاست.
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کایبوت
🖼عنوان: پشتبامها در برف
سال خلق اثر: 1878
🎨رنگ و روغن روی بوم
ابعاد:cm82*64
🏛محل نگهداری: موزۀ اورسی پاریس
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کایبوت
🖼عنوان: پشتبامها در برف
سال خلق اثر: 1878
🎨رنگ و روغن روی بوم
ابعاد:cm82*64
🏛محل نگهداری: موزۀ اورسی پاریس
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کایبوت
🖼عنوان: پرترهها در حومۀ شهر
سال خلق اثر: 1876
🎨رنگ و روغن روی بوم
ابعاد:cm95*111
🏛محل نگهداری: موزۀ بارون جرارد پاریس
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کایبوت
🖼عنوان: پرترهها در حومۀ شهر
سال خلق اثر: 1876
🎨رنگ و روغن روی بوم
ابعاد:cm95*111
🏛محل نگهداری: موزۀ بارون جرارد پاریس
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کایبوت
🖼عنوان:پاریس،یک روز بارانی
سال خلق اثر: 1877
🎨رنگ و روغن روی بوم
ابعاد: 212*cm276
🏛محل نگهداری: موسسه هنر شیکاگو
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity
🌸🌿
🔴#نقاشی
#گوستاو_کایبوت
🖼عنوان:پاریس،یک روز بارانی
سال خلق اثر: 1877
🎨رنگ و روغن روی بوم
ابعاد: 212*cm276
🏛محل نگهداری: موسسه هنر شیکاگو
🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
🌸🍂🌸@Bookirancity