🔴#یادنیاکان
#کاتافراکت‌ ها سواره نظام سنگین اسلحه‌ ايران بودند که وظیفه اصلی شان در هم شکستن پیاده نظام و از بین بردن آرایش سواره نظام سبک بود.
مورخان آنها را اولین شوالیه های دنیا میدانند.
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#یادنیاکان
🕊🌼 جشنواره‌ی گل نرگس آیینی شاد است که از چند سال گذشته در شهرهای کهن بهبهان و کازرون برگزار می‌شود.
ماه‌های دی و بهمن، موسم برداشت نرگس است و استان پارس بزرگ‌ترین و زیباترین دشت‌های نرگس را دارد. بیشتر این دشت‌ها با کشت دیم گل می‌دهند و نرگس‌های روییده بویی مست‌کننده و ماندگار دارند.

🕊🌼 هر سال گروه‌های گردشگری، دوستداران آیین‌های ایرانی و کنشگران پاسداشت زیست‌بوم از این جشنواره بازدید می‌کنند. کوشش برای افزونی گردشگر، دیده شدن زیبایی‌های استان و نگهداشت زیبایی‌های زیستی و ارزشمند ایران از آرمان‌های برگزاری جشنواره‌ی گل نرگس است.
🕊🌼 «راز نرگس»
پیشکش به جان‌های آگاه
#هما_ارژنگی ۲۵ دی ۱۳۷۴

«ای در طلب گره‌گشایی مرده
در وصل بزاده، در جدایی مرده
ای بر لب بحر، تشنه در خواب شده
ای بر سر گنج وز گدایی مرده!»
#شمس_تبریزی

ازبلندای آسمان بر خاک
نرم و آهسته برف می‌بارید
زیر تک‌بوته‌های برف‌آلود
مرغکی رام، دانه برمی‌چید

دیده‌ام بر نگاه باغ افتاد
باغ دل‌مرده‌ی زمستانی
شاخه‌های شکسته‌ی بی‌بار
کرده بر تن قبای ویرانی

نه نشانی ز جلوه‌ی نوروز
نه پرستوی آشیان‌سازی
نه پیامی به بال پروانه
نه سرودی، نه شور پروازی

پر گشودم در آسمان خیال
تا بجویم بهار آزادی
تا ببینم طلایه‌ی خورشید
در افق‌های روشن شادی

پر گشودم ولی هزار دریغ
خاک در چشم آرزو کردم
ساغری ناچشیده از شادی
زهر غم در خم گلو کردم

بر بسیط جهان بی‌بنیاد
فتنه و رنج و ناروا دیدم
پیکر سرد عشق را بی‌جان
زیر آوار کینه‌ها دیدم

در اتاقی به وسعت اندوه
کو دکی بی‌پناه می‌لرزید
قاصد مرگ از پس دیوار
با دهان گشوده می‌خندید

رفته بودم سراغ عشق اما
مرغ جانم ز کینه‌ها فرسود
زیر این گنبد بلند افلاک
ای دریغا؛ نشان مهر نبود

در گذرگاه این شب دیجور
حسرتم کشت و حیرتم افزود
آمدم خسته جان و درد آلود
زین سفر بغض خاطرم نگشود

ناگهان از درون گلدانی
گل نرگس به روی من خندید
عطر پاک شکوفه‌های امید
در فضای اتاق من پیچید

گل به من گفت ای زبان‌پرداز
تو ز پرواز جان چه می‌دانی؟
ره به مقصد کجا توانی برد
در پس این حجاب ظلمانی!

به تمنای جرعه‌ای تا چند
تشنه لب در سراب می‌گردی
آب در کوزه می‌زند فریاد
تو به دنبال آب می‌گردی؟

ای همایون پرنده‌ی آزاد
تا به کی در حصار خویشتنی؟
گوییا باورت نمی‌آید
که خود آیینه‌دار خویشتنی

اندکی در کنار من بنشین
مهر فرخنده را تماشا کن
در رخ پر فروغ من بنگر
خویشتن را دوباره پیدا کن

گرچه دور از بهار رنگینم
خنده‌ام رنگ زندگی دارد
روزنی بر بهشت دل‌خواهم
نفسم بوی عشق می‌آرد

نه تمنای بیش و کم در سر
نه به دل داغ حسرتی دارم
یار دل نازک و پریشانم
بهر تو حرف عبرتی دارم

عشق این لحظه‌ی گریزان‌ست
که به دریای نیستی جاری‌ست
زندگی جز سماع ذره و نور
جز تکاپوی پر گشودن نیست

از بلندای آسمان بر خاک
باز آهسته برف می‌بارید
باز بر دیدگان حیرانم
گل نرگس به ناز می‌خندید!

https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸

🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#یادنیاکان
#سپندارمذگان:
به بهانه جشن اسفندگان از 29 بهمن ماه تا پنجم اسفندماه
ای دوست بیا جشن دلدادگی بگیریم به افتخار آیین پرمهر ایرانی، بیا باهم شویم برای خانه تکانی دل و قدردان حرمت نام حضرت دوست به احیای این سنت قشنگ.
بیا باز ایران را فارغ از تحریم به فخر مهر و صلح شهره کنیم، بیا با هم در پساتحریم، شهر را بجای دود و غبار به عطر عشق و مهر عطرآگین سازیم که هویت قشنگی دنیا در ترنم قلبی معنا میگیرد و ترانه این قلب، گاه تپشی را به دنبال دارد و گاه هویت آرام ترین، آرامش .
سیری زیبا از تحول درون در افق خورشید به بهانه یک نگاه.
شروعی بر قصه دل، سوی افق و سفری سوی سرای یاد در سرزمین رویاها.
و در پیشگاه این قبله با دستانی آکنده به زلالی، قنوتی را ترسیم میکنی و میخوانی پروردگار را که این کوک ساز قلب عاشق را خود حافظ باشد. سرزمین من و تو، تجلی واژه عشق و محبت است، زیر زلف درخت مجنون، رها شده در باد صبا و عطر سیب و رایحه گلسرخ، تمثیلی از زیبایی عشق در هویت ایرانی که پیشینیان آن را در جشن سپندار رونمايي کرده اند به نام ایرانی.
بياييم با هم حس مشترک با ملت ها، صلح و دوستی را جشن بگيريم اما آیین های ایرانی غبار گرفته به فراموشی را غبارروبی کنیم.

پس ای دوست به بی بهانه ترین، بهانه، شادیت را از خدای سجاده دلم میخوانم.

#سپندارمزدگان_روز_بزرگداشت#مهربانوی-ایرانی#فرخنده باد "

جشن اسفندی است و روزی خوش
کهن آیین شاد ایرانی

خاک در جنبش و زمین در جوش
جشن بانوی راد ایرانی

سال نو در کمین سال کهن
گاه جشن و زمان بیداریست

سبز پوشان خاک در راهند
زندگی در تن زمین جاریست

می‌ستاییم و پاس می‌داریم
این کهن مام نرمخوی زمین

خاستگاه تمام آدمیان
ایرتن گاهوار مهر آیین

به جز آیین پاسداری خاک
سخن از روز زن بباید گفت

زان فروتن نماد زایش و مهر
شمع هر انجمن بباید گفت

خاک پر بار و بانوی دانا
از سپندارمذ نشان دارد

مزدگیران فرا رسید و کنون
بر زنان شادی ارمغان آرد

زن نیکو به هر سرای که هست
شادی افزا و مجلس افروز است

آن وفا پیشه‌ی نکو کردار
همچو خورشید تیرگی سوز است

با همه لطف و نازکی‌هایش
بار هستی به شانه‌ها دارد
هر شرنگی به کام او ریزد
بهر آن چاره و دوا دارد

خاک و زن در جهان کجرفتار
تکیه‌گاه سپند انسانند

باد تا در پناه ایزد پاک
شاد زیوند و شادمان مانند

#استاد_هما_ارژنگی
(تهران هفدهم بهمن ماه هزاروسیصدوهشتادوهفت)

#روزي-كه#مهربانوها_در_خانه_سروري_مي‌كردند"

روز پنجم هرماه و ماه دوازدهم هر سال «اسفند» یا«سپندارمز» نام دارد. جشن اسفندگان برابر است با روز سپندارمزد از اسفندماه؛ ۲۹ بهمن ماه خورشیدی در گاهشماری امروز ایران.
ایرانیان از دیرباز این روز را روز زن و روز مادر می نامیدند.
در اين روز بانوان و دوشيزگان سروري می‌کرده اند و ديگر افراد خانواده به آنان پيشكش می‌دادند.
ابو ریحان بیرونی در کتاب ارزشمند «آثارالباقیه» با بر شمردن ویژگی های این جشن می‌نویسد: «اسفندارمز فرشته موکل بر زمین است و نیز بر زن‌های عفیف رستگار و شوهردوست و خیرخواه ... در زمان گذشته این ماه به ویژه این روز عید زنان بوده است و در این عید مردان به زنان بخشش می‌نمودند و هنوز این رسم در اصفهان و دیگر شهرهای پهله (شهرهای ناحیه ی مرکز و غرب ایران) باقی مانده است».
در جای دیگر آورده‌است که در این روز زنان بر تخت پادشاهی می‌نشستند و فرمان می‌راندند، و همه کارها نیز به دست مردان و پسران انجام می‌گرفت.
این جشن همراه با آیین‌های ویژه برگزار می‌شود. به گفته ابوریحان بیرونی در این روز زنان كارهای خانه را به مردان می‌سپردند. به این روز «جشن مزدگیران » نیز می گفتند و مردان به زنان مزد یا هدیه می دادند.
در اين روز زنان لباس و کفش نو می‌پوشند. زنان پرهیزگار و پارسا که در زندگی زناشویی خود فرزندان نیک پرورش داده اند، از مردهای خود پیشکش های ارزنده دریافت می‌دارند.
یکی دیگر از نام های این جشن، جشن «برزگران» یا «برزیگران» است که به انگیزه نقش بنیادین برزگران و کشاورزان در سبز کردن و بارور نگه داشتن زمین بوده است.
مردم ایران در تاریخ خود، کارنامه درخشانی را در زمینه ارج نهادن به جایگاه بلند زن از خود بر جای نهاده و امروز زنان ایرانی از این روی بر خود می‌بالند که در سرزمین زنانی چون: دغدو ، پوروچیستا ، روشنک ، پانته آ، ماندانا ، آتوسا ، شهرناز ، ارنواز ، فرانک ، سیندخت ، رودابه ، تهمینه ، گردآفرید ، فرنگیس ، منیژه ، بانو گشسب ، ویس ، کتایون ، همای ، پوراندخت ، آزرمیدخت ، ....و زندگی می‌کنند ، سرزمینی که بسیاری از زنانش پهلوانانی نامور و دیگر گردان و مبارزانش در دامن شیرزنان پرورانده شده اند.
به راستی چرا این جشن به زنان ویژه شده و بر چه باور و فلسفه ای استوار است؟

🔴#یادنیاکان
ايرانيان #باستان_گل_نیلوفر_آبی را مقدس میدانستند؛ زیرا این گل در میان مرداب رشد میکند!

به باور آنها محیط نامناسب نمی تواند دلیل بر بد پرورش یافتن انسان باشد
https://t.me/joinchat/AAAAAE5DraCayIXjcpNvyw