🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
📚🤔
🔴#جامعه_شناسی
#Covid19
سناریوهای کووید-۱۹
استیون شاپین
تاریخنگار و جامعهشناس دانشگاه هاروارو
ما با لمس کردن باهم پیوند برقرار میکنیم؛
با لمس کردن در غم و شادی یکدیگر شریک می شویم.
اگر نتوانیم درمجلس ترحیم با هم سوگواری کنیم و در عروسی باهم جشن بگیریم مشکل بتوان این مراسم را چیزی که باید باشند دانست .
دست دادن، بوسیدن، بغل کردن ( شکل شان، مدتشان ، حالت انجام شان ) ماهیت، معنا وشدت رابطه مان با یکدیگر را نشان میدهند.
چند دهه قبل، جامعه شناسانی که در زمینه رابطه رودررو تحقیق می کردند - اروینگ گفمن و همکارانش - دست دادن را تشریفاتی برای نزدیکی توصیف کردند، شیوهای برای آغاز روابط، برای پایانشان، برای نشان دادن این که کیستیم و از دیگران چه انتظاری داریم.
در طول تاریخ، مردان همیشه دست نمیدادند؛ همیشه با زنان دست نمی دادند؛ امروز هم در فرهنگ های مختلف از ژست های مختلفی برای ایجاد نزدیکی و تعیین شدت آن استفاده میشود.
اما حذف بوسیدن، بغل کردن و دست دادن در جامعه ما خلأ بزرگی است.
ما شیوه های ابراز صمیمیت و تعهد را از دست دادهایم و در نتیجه صمیمیت و تعهد، درست وقتی که بیش از هر وقت دیگر به آنها نیاز داریم، کاهش یافته اند.
به علاوه شیوهای برای طرد و دوری کردن را نیز از دست داده ایم.
در سخنرانی سالانه رئیس جمهور آمریکا در ژانویه ترامپ از دست دادن با نانسی پلوسی خودداری کرد. در آن زمان، این کار نشان بی احترامی بود؛ حالا شاید آن را آداب بهداشتی ای محتاطانه به شمار بیاوریم.
کووید در حال نوشتن سناریوهای جدیدی برای اظهار نزدیکی و ابراز تعهد است؛ با تشریفاتی مثل زدن آرنجها به هم، زدن پاها به هم، جفت کردن کف دستها وتعظيم. اما ما با هیچ کدام از اینها راحت نیستیم؛ اینهابه ما تعلق ندارند؛
وقتی انجام شان میدهیم لبخندی احمقانه بر صورتمان نقش می بندد. کنار آمدن با این موضوع که دوستان و خانواده مان برای ما و ما برای آنها تهدید به حساب می آییم کار آسانی نیست.
دست دادن بی مبالات حالا مثل رابطه جنسی محافظت نشده عملی غیرمسئولانه و شاید غیراخلاقی به حساب می آید.
ما دیگران را از طریق تماسهایی طراحیشده به حریم خودیها راه میدهیم و با دوری کردن و حفظ فاصله مطرود و غریبه میداریم .
رابطهی ما با دیگران نظامی تودرتو از لمسهای معنادار و دوریکردنهای معنادار است .
اما محدودهی صمیمیت ، همان محدودهی سرایت است .
در آخر کدام نوع جامعه بهتر از همه میتواند با کووید مقابله کند ؟ افلاطون معتقد بود نظم دموکراتیک نمیتواند به شکلی کارآمد کشتی روی دریا را به پیش براند و به مقصد تعیین شده برساند ، ناخدایی لازم است که رییس باشد .
کووید را بیماریای ذاتا سیاسی معرفی کردهاند زیرا کنترل از بالا به پایین و محدودیتهای شدید آزادیهای مدنی را ایجاب میکند .
واکنش سیاسی ما به کووید نیز آزمون اجتماعی بزرگ دیگری است .
ترس آن میرود که کووید بهانهای شود برای پیشبردن بیشتر خودکامگی ؛ وقتی ارتش به خیابان میآید و کمیتههای امنیت عمومی برای حفاظت از سلامت عمومی تشکیل میشوند ، دموکراسی نیز در شمار قربانیان کووید قرار میگیرد .
آیا میتوان بحران را از سر گذراند بدون آنکه به گسترش استبداد گردن نهاد و آیا میتوان به جای بازگشت به مدلی قدیمی ، جامعهای نو را ابداع کرد که بدون ایجاد تماس ما را به یکدیگر وصل کند ؟ اگر قرار است همه در یک کشتی باشیم ، پس این کشتی را باید خودمان با هم بسازیم .
#برگردان_فرانک_عزیزمان
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity
📚🤔
🔴#جامعه_شناسی
#Covid19
سناریوهای کووید-۱۹
استیون شاپین
تاریخنگار و جامعهشناس دانشگاه هاروارو
ما با لمس کردن باهم پیوند برقرار میکنیم؛
با لمس کردن در غم و شادی یکدیگر شریک می شویم.
اگر نتوانیم درمجلس ترحیم با هم سوگواری کنیم و در عروسی باهم جشن بگیریم مشکل بتوان این مراسم را چیزی که باید باشند دانست .
دست دادن، بوسیدن، بغل کردن ( شکل شان، مدتشان ، حالت انجام شان ) ماهیت، معنا وشدت رابطه مان با یکدیگر را نشان میدهند.
چند دهه قبل، جامعه شناسانی که در زمینه رابطه رودررو تحقیق می کردند - اروینگ گفمن و همکارانش - دست دادن را تشریفاتی برای نزدیکی توصیف کردند، شیوهای برای آغاز روابط، برای پایانشان، برای نشان دادن این که کیستیم و از دیگران چه انتظاری داریم.
در طول تاریخ، مردان همیشه دست نمیدادند؛ همیشه با زنان دست نمی دادند؛ امروز هم در فرهنگ های مختلف از ژست های مختلفی برای ایجاد نزدیکی و تعیین شدت آن استفاده میشود.
اما حذف بوسیدن، بغل کردن و دست دادن در جامعه ما خلأ بزرگی است.
ما شیوه های ابراز صمیمیت و تعهد را از دست دادهایم و در نتیجه صمیمیت و تعهد، درست وقتی که بیش از هر وقت دیگر به آنها نیاز داریم، کاهش یافته اند.
به علاوه شیوهای برای طرد و دوری کردن را نیز از دست داده ایم.
در سخنرانی سالانه رئیس جمهور آمریکا در ژانویه ترامپ از دست دادن با نانسی پلوسی خودداری کرد. در آن زمان، این کار نشان بی احترامی بود؛ حالا شاید آن را آداب بهداشتی ای محتاطانه به شمار بیاوریم.
کووید در حال نوشتن سناریوهای جدیدی برای اظهار نزدیکی و ابراز تعهد است؛ با تشریفاتی مثل زدن آرنجها به هم، زدن پاها به هم، جفت کردن کف دستها وتعظيم. اما ما با هیچ کدام از اینها راحت نیستیم؛ اینهابه ما تعلق ندارند؛
وقتی انجام شان میدهیم لبخندی احمقانه بر صورتمان نقش می بندد. کنار آمدن با این موضوع که دوستان و خانواده مان برای ما و ما برای آنها تهدید به حساب می آییم کار آسانی نیست.
دست دادن بی مبالات حالا مثل رابطه جنسی محافظت نشده عملی غیرمسئولانه و شاید غیراخلاقی به حساب می آید.
ما دیگران را از طریق تماسهایی طراحیشده به حریم خودیها راه میدهیم و با دوری کردن و حفظ فاصله مطرود و غریبه میداریم .
رابطهی ما با دیگران نظامی تودرتو از لمسهای معنادار و دوریکردنهای معنادار است .
اما محدودهی صمیمیت ، همان محدودهی سرایت است .
در آخر کدام نوع جامعه بهتر از همه میتواند با کووید مقابله کند ؟ افلاطون معتقد بود نظم دموکراتیک نمیتواند به شکلی کارآمد کشتی روی دریا را به پیش براند و به مقصد تعیین شده برساند ، ناخدایی لازم است که رییس باشد .
کووید را بیماریای ذاتا سیاسی معرفی کردهاند زیرا کنترل از بالا به پایین و محدودیتهای شدید آزادیهای مدنی را ایجاب میکند .
واکنش سیاسی ما به کووید نیز آزمون اجتماعی بزرگ دیگری است .
ترس آن میرود که کووید بهانهای شود برای پیشبردن بیشتر خودکامگی ؛ وقتی ارتش به خیابان میآید و کمیتههای امنیت عمومی برای حفاظت از سلامت عمومی تشکیل میشوند ، دموکراسی نیز در شمار قربانیان کووید قرار میگیرد .
آیا میتوان بحران را از سر گذراند بدون آنکه به گسترش استبداد گردن نهاد و آیا میتوان به جای بازگشت به مدلی قدیمی ، جامعهای نو را ابداع کرد که بدون ایجاد تماس ما را به یکدیگر وصل کند ؟ اگر قرار است همه در یک کشتی باشیم ، پس این کشتی را باید خودمان با هم بسازیم .
#برگردان_فرانک_عزیزمان
🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸🌿🌸
@Bookirancity