‍ هیچ‌گاه در طول تاریخ، یک ملت این‌چنین مدیون تعداد کمی از فرزندانش نبوده است. این عبارت را وینستون چرچیل، نخست وزیر زمان جنگ جهانی دوم انگلیس در وصف خلبانان نیروی هوایی سلطنتی به هنگام نبرد هوایی مشهور به نبرد بریتانیا گفته بود. به گمانم بی‌راه نیست اگر همین توصیف را برای خلبانان و تکنسین‌های نیروی هوایی ایران، پس از شروع جنگ لعنتی، انجام دهیم. لشکرهای زرهی عراق بدون هیچ مقاومت ملموسی در حال نفوذ به دشت خوزستان بودند، لشکر نود و دو زرهی به دلیل تسویه ها و اخراج‌ها در بدترین وضعیت ممکن بود، و بین ارتش بعث و خوزستان فقط خدا حائل بود و مشتی جوان با سلاح سبک. نیروی هوایی جان خوزستان را، جان ایران را خرید.
هرچه بنویسی وصف آن روزها نمی‌شود. از خلبانانی می‌شود نوشت که به اتهام واهی مشارکت در کودتای نوژه، در آستانۀ اعدام بودند، اما به محض نیاز بی هیچ دریغی در جنگ مشارکت کردند، از بچه‌های خلبان پایگاه وحدتی دزفول که به رغم فرمان تخلیۀ پایگاه، ماندند و با اف پنج به قلب ستون‌های زرهی عراق زدند، از عباس دوران، که هواپیمایش را به هتل الرشید بغداد کوبید، از جلیل زندی که قهرمان شکار میگ‌های عراقی بود... از تک‌تک این بچه‌ها می‌شود نوشت و نمی‌شود نوشت. کلمه برای وصف کاری که آنها کردند، ناتوان است.
وقتی چهل سال پیش، میگ‌های عراقی مهرآباد را می‌زنند. جنگنده‌هایشان که پرواز کرده بودند، عدنان خیرالله به صدام گفت سیدی جوان‌ها بلند شدند تا کمر ایران را بشکنند. در کمتر از یک‌روز بچه‌های نیروی هوایی با عملیات کمان نود‌ونه، خاک عراق را شخم زدند تا به آن مردک تکریتی بفهمانند آرزوی شکستن کمر ایران را به گور خواهد برد. به یادشان و به احترام‌شان، چه آنها که رفته‌اند، چه آنها که مانده‌اند؛ باید تمام قد ایستاد.
@chelsalegi

‍ نميخوام باور كنم مسافرت به كشورهاي همسايه يا كمي دورتر ديگه روياست و سفرهاي داخلي هم كاري خيلي سخت..
بدون سفر من ميميرم ....
صفحه نمايش صرافي ها شده ژانر وحشت، ديگه حرف از ناراحتي نيست، اين ترسه، يه ترس بزرگ و سياه كه هر بار وقتي توي سوپر ماركت كارت ميكشي مياد سراغت، كه اخرش چي ميشه.
طبقه متوسط كه هميشه حكم كاتاليزور جامعه رو داشته ، به سرعت در حال محو شدنه و نفرت جاي خاليش رو پر ميكنه، نفرت و خشم از كسايي كه هنوز بهتر از من و تو ميتونن بپوشن و بخورن.
ابتدايي ترين و اصلي ترين نياز بشر ، طبق هرم مازلو ، نيازهاي فيزيولوژيكه؛ غذا، سرپناه و آب. بعدتر امنيت. تازه بعدش نيازهاي رواني ؛ عشق و تعلق خاطر و رضايت قرار داره و در راس هرم خودشكوفايي؛ خلاقيت، و به فعل دراومدن پتانسلهاي فردي بالقوه.
تا به ترتيب اين نيازها برطرف نشه هر قدر هم كه سعي كني، امكان دستيابي به هدفهاي والاتر و رفع نيازهاي بالاتر ، ممكن نيست.
و حالا تقريبا همه كف هرم گير كرديم و زندوني شديم وقتي سفره امون كوچيك و كوچيكتر ميشه و خونه هامون دور و دورتر از جايي كه بوديم، ايمني و امنيت ، بي اهميت ميشه ...
از خيلي ها كه ماسك نميزنن، شونه بالاانداختن ديدم و بي تفاوتي نسبت به زنده موندن...
چشم انتظار مرگ هنر و هنرمند، بي رحمانه است ولي شايد واقع گرايانه توي اين وانفسا...
✍ایران دخت آزاد
@chelsalegi

سخنان تامل‌برانگیز «بیژن عبدالکریمی» درباره «مبارزه با آمریکا» و سرنوشت ویتنام....
‏رییس جمهور قبلا گلایه کرده بود که حتی کشورهای دوست ما نیز جلوی آمریکا ایستادگی نکردند و به ما کمک نکردند. این از ‎بدیهیات اقتصاد و سیاست بین‌الملل است که هیچ کشوری در جهان منافع ملی و منفعت مردمش را فدای ماجراجویی های دیگر کشورها نمی‌کند، حتی دوستان شما !
@chelsalegi

یه سنت الهی هست به نام امهال و استدراج یعنی خداوند اوّل به کفار و ملحدین مهلت میده و دندون رو جیگر میذاره اما یهویی میزنه دهنشون رو سرویس میکنه. فکر کنم یکی برداشته جای سیم آبی و قرمز رو اون بالا عوض کرده چون قاعدتا ما اینهمه ساله به هر چی سنت الهی از جمله امهال و استدراج و قس علی‌هذا دچار شدیم، هر روز هم که پا می‌شیم منتظریم دهنمون سرویس بشه در حالی‌که کفار و ملحدین هر روز دارن آب‌جو میخورن ، فیلمای ناجور می‌بینن و کارای بد میکنن آخر سر هم به ریش ما می‌خندن...واقعا قرآن چی شد؟ هل اَتی کجا رفت !
✍ابوالفضل منفرد
@chelsalegi

‍ نقل میکنند که روزی سفره ای گسترانیده و کله پاچه ای بیاوردند.
سلطان فرمود:
در این کله پاچه اندرزها نهفته است.سپس لقمه نانی برداشت و یک راست " مغز " کله را تناول نمود، سپس گفت:
اگر می خواهید حکومتی جاودان داشته باشید، سعی کنید جامعه را از " مغز " تهی کنید.
سپس " زبان " کله پاچه را نوش جان و فرمود:
اگر می خواهید بر مردم حکمرانی کنید " زبان " جامعه را کوتاه و ساکت کنید.
سپس " چشم ها و بناگوش " کله پاچه را همچون قبل برکشید و فرمود:
برای این که ملتی را کنترل کنید، بر چشم ها و گوش ها مسلط شوید و اجازه ندهید مردم زیاد ببینند و زیاد بشنوند.
وزير اعظم عرض کرد:
پادشاها! قربانت بروم حکمت ها بسیار حکیمانه بودند، اما جواب شکم ما را چه میدهید؟
ذات ملوكانه، در حالی که دست خود را بر سبيل های چرب خویش می کشیدند، با ابروان خود اشاره ای به " پاچه " انداختند و فرمودند:
شما " پاچه " را بخورید و " پاچه خواری " را در جامعه رواج دهید تا حکومت مان مستدام بماند…!
@Chelsalegi

الان که این یادداشت را می‌نویسم هر یک دلار آمریکای جهانخوار تا رسیدنِ به مرزِ ناقابلِ سی هزار تومان و نیلِ یک سکهِ طلایِ امامی! به‌مبلغِ ناچیزِ پانزده میلیون تومان، فقط و فقط نیازمندِ یک یاعلیِ کوچکِ کوچک هستند البته که تا یکی دو روز آتی از خجالتِ این ارقام درخواهند آمد! . اینها به‌معنای آن است که دولتِ ما کمترین توانی در مدیریتِ اقتصادِ کلانِ کشور ندارد و به‌گونه‌ای مضحک و شرم‌آور سرنوشتِ زندگی و معیشتِ حدود هشتاد و پنج میلیون انسانِ ایرانی را به‌بادِ معده مبارکِ خود سپرده است. اما آنچه در این میان مضحک‌تر می‌نماید، کشمکش و جنگ و دعوایِ قلمی و نیم‌قلمیِ! دو جریانِ به‌اصطلاح اصول‌گرا و اصلاح‌طلب بر سر طرحِ احتمالاً مشترکِ مجلسِ حزب‌اللهی جهادی و شورایِ نگهبانِ برای محدودتر کردن و مقیدتر ساختنِ جایگاهِ ریاست جمهوری در مجموعه قدرت و حاکمیت است! خوب، من نمی‌دانم چرا به‌ویژه اصلاح‌طلبان نگرانِ کاهش قدرت و بلکه تنزل جایگاه ریاست جمهوری در اداره امور کشور هستند!؟ مگر، تا الان نهاد ریاست جمهوری چه تخم دو زرده‌ای در بسط جمهوریت و مهم‌تر از آن توسعه اقتصادی و... کشور انجام داده است؟ مگر غیر از آن است که هرچه جلوتر آمده‌ایم نقش و جایگاه ریاست جمهوری و مجموعه قوه مجریه در دفاع از حقوق سیاسی، اجتماعی و البته اقتصادی و معیشتی مردم کشور، با عقب‌گردها و بلکه بی‌عرضه‌گی‌ها و ناتوانی‌های روزافزونِ شدیدتری روبرو شده است؟! خوب وقتی چنین است، دیگر چه دلیلی دارد عقلای قوم اصرارِ بر حفظ موقعیتِ قانونیِ کنونیِ ریاست جمهوری در بدنه حاکمیت دارند؟! روحانی در این دوره اخیر و دومِ ریاست جمهوری خود در چارچوب همین اختیارات قانونی کنونی با حدود بیست و پنج میلیون رأی ملت غیور در رأس قوه مجریه قرار گرفت و در همین مدتِ کوتاهِ سه ساله، ارزش سکه طلا در برابر پول به‌اصطلاح ملی! حدود دوازده برابر شده است و ارزش دلار بی‌زبان آمریکای جهانخوار هم قریب به ده برابر شده است! همه این‌ها به‌معنای آن است که دولت و قوه مجریه تقریباً هیچ‌گونه نقشی در اداره امور کشور ندارد و در این مدت سه ساله، اگر به‌جای مجموعه دولت کنونی، فقط یک چوب خشک! در ساختمان ریاست جمهوری مستقر بود، بحران اقتصادیِ مبتلابه کشور، یقیناً بیشتر از افتضاحی که اکنون شاهدش هستیم، مصیبت‌بارتر نمی‌شد. حاصل این‌که، به‌گمان من، نقش و جایگاه مجموعه دولت و قوه مجریه در اداره و مدیریت کشور، در حد هیچ است و اگر خود دولت ادعای دیگری داشته باشد، لابد، باید پاسخ‌گوی این همه، بی‌عرضه‌گی و درماندگیِ خود در اداره امور کشور لااقل در عرصه اقتصادی باشد. معتقدم باید حاکمیت کشور، در اولین فرصت، یک‌دست شده و از این دوگانه‌گی و چندگانه‌گیِ گرفتارآمده که در آن هیچ‌کس یا نهادی خود را پاسخ‌گو نمی‌داند نجات پیدا کند. شاید مجموعه ملک و ملت از این وضعیتِ کی بود کی بود من نبودم‌هایِ پایان‌ناپذیر رهایی پیدا کند. چه‌این‌که، کسی یا نهادی می‌تواند عهده‌دار مسئولیتِ اداره امور و پاسخ‌گویِ گرفتاری‌ها و بحران‌های دامنگیرِ کشور شود که از اختیارِ بسنده برای تعیین‌ و هدایتِ «سیاست داخلی و بالاخص!! سیاست خارجیِ کشور» برخوردار باشد. می‌دانیم که دولت‌هایِ دو سه دهه گذشته، کمترین نقشی در تعیین سیاست کلان و گاه جزئی «خارجی» نداشته‌اند و هر چه جلوتر آمده‌ایم این وضعیت بیش از پیش تشدید شده است.
✍مظفر شاهدی
@chelsalegi

‍ یک جای قم محله‌ای هست به نام شادقلی...قُمی ها گاهی کلمات را می شکنند و انگار واژه ها را تحقیر می کنند . مثلا به شادقلی میگویند شاقالو و هر کسی را بخواهند دست بیندازند می گویند که از شاقالو اومدی؟ اینجا محله ای است با مردمی سالخورده . مردمی که مثل وصله ناجور به شهر قم چسبیده‌اند. مردمانی اصیل که خودشان هم نمی‌دانند از دامنه‌ی کدام مرغزار و کوه سر به فلک کشیده به حاشیه این کویر وحشت کوچیده‌اند .پدرم اهل همین جا بود. کودکی من هم بیشتر در این‌جا گذشت. با اینکه دیر زمانی‌‌ست که از آن‌جا بیرون آمده‌ام اما این محله برای من شبیه ماکوندوی مارکز است...پر از راز و رمز و تناقض ، پیشه‌ی بیشتر اهالی‌ش سلاخی است و رمه داری و در بین آن همه شلوار‌ های شش جیب و کارد هایی که خون خشکیده بر تیغه های‌شان شتک زده ، نوشته های شاعر پریشان حالی چون من به وصله ی ناجوری میماند که به لعنت ابلیس هم نمیَرزد .آن ها آدم هایی ساده و در عین حال دور از دسترس هستند...آدم هایی مثل گائوچوهای داستان های بورخس...با زخم هایی اُریب روی گونه و صورت‌های آفتاب خورده و ابروهای کلفتی که چشم ها زیر سایه‌‌هایشان محو می‌شود . در ماکوندویی که من می‌شناسم مُرده ها و زنده ها با هم زندگی می‌کنند .گاهی از پدرم میپرسیدم :‌‌از فلانی چه خبر و او خیلی خونسرد می‌گفت: دو ساله مُرده...! و من از اینکه دو سال در خیالم با او زندگی کرده ام دچار حیرت می‌شدم...در اینجا انگار مُرده ها بیشتر از زنده ها حضورشان حس می‌شود...انگار مُرده ها بیشتر از زنده‌ها زندگی می کنند ، انگار بیشتر می خندند و انگار قدر زندگی را بیشتر از زنده‌ها می‌دانند!
✍ابوالفضل مُنفرد
@chelsalegi

بیشتر از هفت میلیون ایرانی مقیم خارج از کشور داریم، عدد وقتی بامزه میشه که بدونیم جمعیت سوییس حدود هشت میلیون نفره! یعنی اندازه‌ی جمعیت یه کشور ما فقط ایرانی صادر کردیم! جالبه بدونید اگه سی درصد مهاجرین نخبه بوده باشن یعنی اندازه‌ی جمعیت قطر حدود دو میلیون نفر نخبه از ایران رفتن ! اين بزرگترین و جدی ترین ضرر مملکته که در معادلات کسی حواسش بهش نیست..
@chelsalegi

توجه. این ویدئو شامل صحنه ها و جملات خاص می باشد. پیشنهاد می شود این ویدئو را بیش از دو بار ببینید
@chelsalegi

سلطان سلیمان فرمانروای مقتدر عثمانی که نزدیک به نيم قرن بر این امپراتوری فرمانروایی کرد وتا دروازه های وین نیز پیش رفت ، در مقابل ایران وصفویه در بیشتر مواقع مغلوب وشکست خورده بود سلیمان پنج بار به ایران یورش آورد و اگرچه در تهاجمهای اولیه به موفقیت هایی در عراق عرب و وان دست یافت ولی در آرزوی اصلی اش که تسخیر آذربایجان وقفقاز بود ناکام ماند . سلیمان در آذربایجان با مقاومت دلیرانه مردم تبریز و در قفقاز با ایستادگی ایلات قزلباش و به ویژه طایفه زیاد اوغلو قاجار گنجه ای شکست های سنگینی را متحمل گردید . به مرور زمان و با تحکیم قدرت شاه طهماسب و نیرومند ترشدن دولت و به ویژه با اهمیت یافتن نقش نظامی شاهزاده اسماعیل میرزا فرزند شاه طهماسب موقعیت ایران در برابر عثمانی بسیار بهبود یافت و سلیمان در مقابل شاه طهماسب ناتوان تر گردید.
شاه طهماسب صفوی در یک نامه این شکست ها رو به سلطان عثمانی یادآوری میکنه و در قسمتی از نامه میگه:
رومی آمد بر در تبریز و بر خود رید و رفت
ریده ریده از در تبریز واگردید و رفت
@chelsalegi

هیچ دشمنی به اندازه یک دوست اشتباهی نمی تواند روی زخم های شما دست بگذارد. چون جای زخم های شما را می داند. بعضی روابط و دوستی ها شاید یک سال یا دو سال دوام بیاورند اما تبدیل می شوند به یک انتخابی که تا سالها اثراتش از دامان شما زدوده نخواهد شد. تا کسی را عمیقا نشناخته اید اعتبارتان را خرجش نکنید در غیر این صورت همه آنچه که خودتانید را به ثمن بخس در طبق اخلاص گذاشته اید و بعدها هر اشتباهی که آن یک نفر مرتکبش بشود یک گوشه کارنامه شما را هم سیاه خواهد کرد. با هر انتخاب اشتباه، به دیگران این حق را می دهیم که ما را با همان انتخاب اشتباه قضاوت و ارزیابی کنند.
✍ماهرخ غلامحسین پور
@chelsalegi

"هیچ چیز فایده ندارد. همه چیز را امتحان کردم، شراب، زن، مواد مخدر، پول، هنر، آواز، کار و حرفه، همه جور ولخرجی، هر جور محدودیت. هیچکدام کار نکرد. البته تک تک اینها یک فایده داشت، اینکه معلوم شد فایده‌ای ندارند. بهترین کاری که هر چیزی می تواند برایت بکند، همین است، اینکه حالی ات کند که کاری از آن بر نمی‌آید. اساسی ترین ویژگی دنیای انسانها همین است، اینکه هیچ چیز کار نمی کند. این را که بفهمیم حس انساندوستی قویتری پیدا می‌کنیم چون می فهمیم همه ما گرفتار هستیم."
✍لئونارد کوهن
@chelsalegi

‏خداوند اگر به کسی نعمت شارلاتانی و چاخانی و وقاحت داده باشد در این مرز و بوم نانش تو روغن است و روی سبیل قیصر نقاره می زند.
تا این قماش اشخاص تاج سر ما هستند رنگ رستگاری را نخواهیم دید.خاک بر سرمان که تقصیر خودمان است.اصلا ایرانی بت ساز و بت پرست خلق شده است.
✍محمدعلی جمالزاده
@chelsalegi

‍ اینجا برای من فضای کوچک و دنجی‌ست که میتوانم در گوشه ای تاریک بنشینم و تمرین نوشتن کنم ، از تجربه های زیسته خود بنویسم ، از سبکی عشق و سنگینی دلتنگی و فاصله هایی که همیشه هست ، از شیشه های خالی عطر ، از بوی شور دریا ، از لنج هایی که در شب تاریک به دریا رفته و دیگر بر‌نگشته اند ، از آن شوقی که گاهی در من می‌جوشد و راه نفسم را می‌بندد و مجبورم می‌کند که بنویسم تا به سکون و بی‌خودی برسم . اینجا سیاست مدارهای خسته ای هستند که از قطار دنیا پایین پریده اند و رستگاری را در آغوش گشاده ای می‌بینند ، اینجا چریک های غمگینی هستند که تفنگ‌ و قلب‌شان را در اعماق جنگل‌های شمال جا گذاشته اند و هر روز به امید روزنه‌ی نوری می آیند ، سیگاری آتش می‌زنند و چیزکی می‌نویسند . اینجا هنرمندانی هستند که صحنه و بوم و کاغذ را رها کرده اند و در خلوت خود به شهودی رسیده اند که یارای گفتنش را در میان دنیای کر و کور ندارند. اینجا زنان و مردانی هستند که از رویاهای بر باد رفته‌ی خود می‌گویند. از آنچه که باید باشند و نیستند.اینجا کسانی هستند که دیگر پایی برای رفتن و امیدی برای ماندن ندارند ؛ تنها چیزی که برایشان مانده همین جستجو در زمان از دست رفته و پنهان شدن پشت خاطرات گذشته است. گذشته ای که بقول سهراب موج ها در آن صدف سرد سکون می‌ریزند با این حال مثل آدمی می‌مانند که در نیمه عمرش به دنیا آمده اما دیگر نمی‌خواهد بزرگتر بشود ، می‌خواهند آنقدر به عقب برگردند تا خودشان را در آغوش مادر بیندازند ، در خواب‌هایشان هر شب به دره ها سقوط کنند ، خدا را همان پیرمرد بلند بالایی بدانند که بر روی تختی در آن‌سوی کوهها نشسته و تنها نگرانی‌شان ننوشتن مشق‌های فردا باشد..‌.
✍ابوالفضل مُنفرد
@chelsalegi

تحریمِ همه جانبه و کور مثل چیزی که از طرف آمریکا بر ایران تحمیل شده تنها معنیش اینه که انقدر مردمت رو بدبخت می کنیم که یا از ترس شورش گرسنگان بیای پای مذاکره یا مردم بریزن تو خیابون کشته بشن و ازتون بکشن تا سرنگون بشین.
تفسیر دیگه ای از تحریم به ذهنم نمیاد مگر اینکه فکر کنیم قراره بر اثر تحریم یه حکومت خشک بشه و خودش بی افته.
این همدردیِ رسانه های رسمی کاخ سفید در زمان فوت شجریان و اعدام نوید افکاری با مردمی که تمام زندگیشون رو داری ریز ریز ازشون می گیری و تو چاه فلاکت دفنشون می کنی هم واقعا یه سیرک مهوعه. آشغال های بی همه چیز فارسی زبان. کت و شلوارپوش ها و جلادهای یقه سفید رسانه ای.
اون ترامپ برای قدرت زن و بچه ی خودش رو با دستای خودش حاضره سر ببره حالا یه عده احمق باور کردن که دلش برای فرهنگ غنی ایرانی و آزادی های مدنی سوخته اومده ایران رو نجات بده!
✍آرش مجلسی
@chelsalegi

یادش به خیر چه روزای خوبی بود قبلنا که قیمت سکه، دلار، پراید... از یه مقداری عبور می کرد دولت یه چیزایی در مورد حباب و موقت بودن و عده ای سوجو و اینا تفت میداد؛ البته فرقی نمی کرد، معمولا بدتر هم میشد ولی خب خوشحال می شدیم. حالا هر چی هر چقدر می خواد بشه نهایت واکنش دولت اینه که سرش رو بکنه اونور سوت بزنه.
✍آرش مجلسی
@chelsalegi

کرونا و گرانی امان مردم را بریده و خسته شون کرده. خیابان های این شهر غم و درد را فریاد می کنند. همه چیز خاکستریست، همه چیز خواب آور است. همه چیز حال بهم زن است. همه چیز علی سویه است، توگویی تفاوتی نیست بین هیچ چیز، انتخابی نیست برای هیچ کس. بی تفاوتی اسم رمز بقا در خیابان های شهر ماست. باید آنقدر در خود فرو روی، آنقدر کور و کر شوی تا نفهمی که چه می گذرد در این خیابان ها. بی تفاوتی اسم رمز سرکوب است، اسم رمز خفه شدن. سرکوب به وسیله خود، خفه شدن توسط خود. اسم رمز تن دادن به همه چیز و هر چیز فقط برای ادامه دادن. ادامه دادن هیچ، ادامه دادن برای حفظ یک توهم، توهم داشته ها، توهم ساخته ها. و در نهایت جان دادن در پای این توهم.
@Chelsalegi

شادروان شجریان بی تردید یکی از ستاره های درخشان هنر ایران زمین است اما قیاس آن مرحوم با فردوسی ، قیاسی مع الفارق و بی ربط است ، فردوسی خورشید درخشان فرهنگ ایران است و شجریان و صدها نفر بالاتر و بزرگ‌تر از شجریان ، حداکثر افتخار این را داشته باشند که اگر در نوع خود بهترین هم باشند ، شاگردان مکتب فردوسی باشند ، که این هم افتخاری است بزرگ و ارزشمند و خوش به حال شجریان که در خاک پای فردوسی آرمید ، قیاس مرحوم شجریان با فردوسی و از آن بدتر جعل تاریخ ولادت فردوسی برای همسان کردن تولد و مرگ فردوسی ‌‌و شجریان ، هتک حرمت حضرت فردوسی و شاهنامه و مخدوش ساختن فرهنگ ایرانی است از این نوع قیاس ها دست برداریم .
✍محمد علی بهمنی قاجار
@chelsalegi

میگن برای اینکه حال روحیتون خوب بشه ، از دنیای مجازی فاصله بگیرین. وارد دنیای واقعی با آدمای واقعی بشین. از این هوای زیبای پاییزی لذت ببرید.تصمیم میگیری بزنی بیرون تا برسی سر کوچه میبینی یکی تا کمر تو سطل آشغاله ، میری جلوتر میبینی پیرزنه خم شده و میوه های گندیده میوه فروشی را جدا میکنه ، میری جلوتر میبینی سرچهاراه بچه ها دارن اسپند دود میکنند و فال میفروشن ، پنجاه قدم راه میری امکان نداره یا یه معتاد نبینی یا یه بنده خدایی ازت تقاضای کمک مالی نکنه ، به چهره مردم نگاه میکنی همه عبوس و اخمو زیر یکی یه ماسک سه لایه تند تند دارن راه میرن. دریغ از یه لبخند از یه چهره خوشحال. برمیگردی خونه گوشیتو روشن میکنی و مجددا پناه میاری به دنیای مجازی...
✍مهدی تاجوری
@chelsalegi

‍ مصاحبت با متهمین و محکومین رو از سال های خیلی دور تجربه کردم. اولین بار در زمان دانشجویی در پروژه ای شرکت کردم که بایستی به زندان می رفتیم و با زندانی ها مصاحبه می کردیم. و بعدها به اقتضای کار و حرفه حقوقی.
تا حالا با همه جور متهم و زندانی محکوم مصاحبت و معاشرت کرده ام. از شوهری که برای مهریه زندان بود تا قاتلی که با چاقو زنش را کشته بود و تا قاچاقچی موادی که زیر حکم اعدام بود. از کلاهبردار تا بدهکاری که چک بلا محل کشیده بود و تا سارق آفتابه دزد یا حرفه ای. حتی با اون دزد دریایی سیاه پوست سومالیایی که در اوین کارگری می کرد. قبل ها مصاحبه و دیالوگ با یک متهم یا محکوم زندانی برایم جذابیت داشت. بعدها دیگر نه. ولی یک حس مشترک هنوز بدون تغییر باقی مانده. این که از آن ها کوچک ترین واهمه و ترسی نداشته ام و ندارم. تمام این متهمینِ بزهکار انسان هایی هستند مثل خود ما. شرایط به گونه ای بوده که او الان در زندان باشد و شاید با شرایطی هر کدام از ما به جایشان بودیم. نه تنها ترسی نیست که بیشتر حس شفقت و دلسوزی است و دنبال راهی که کمکی کرده باشی. به خودش یا خانواده اش.
اما...
اما گفتگو و معاشرت با کسانی که حاضرند به خاطر "تکلیف شرعی" دست به هر کاری بزنند
خیلی متفاوت است. حتی اگر اسلحه ای دستشان نباشد باز احساس می کنی شاید برای عمل به تکلیف شرعیشان به راحتی آب خوردن و بدون هیچ عذاب وجدانی جان و آبرو و مال و عِرض تو را هدف قرار بدهند! آن هم برای رضای خدا ! برای عمل به وظیفه! برای تکلیف شرعی!
از این قماش خیلی می ترسم. خیلی. حتی اگر شیک و مهربانانه بهم لبخند بزنند!
✍احسان شجایی
@chelsalegi