فروکاستن سکس از يک "رابطه ي انساني" ، به يک چيز صرفا حشري و شهواني ، تهش مي رسد به همان سکس سه نفره و پنج نفره و کارهای عجیب و غریب ! ... بله! آميزش جنسي چيز عجيب غريبي نيست . جزو اسرار مگوي بشري نيست . يک چيز طبيعي و کاملا زيستي است . يا مثل حرفي که اينروزها خيلي ها ميزنند "شبيه غذا خوردن است"! ... اما وقتي صحبت از "انسان" و آميزش جنسي است ، صحبت از يک "رابطه ي انساني" هم هست که دو تا "آدم" تويش حضور دارند . فرقش با غذا خوردن که رابطه ي شکم با خوراکي است دست کم اين است .
مسئله‌ ي "رابطه" است . نه صرفا اطفاء آتش شهوت، يا يک عمل فیزیکی! ... آنرا که کارتونک ها و سنجاقکها هم بلدند! تازه با پوزيشن ها و مدل هايي که پورن استارهاي آخر الزمان هم عمرا" بتوانند انجامش دهند ، چه برسد من و شما! وقتي صحبت از رابطه ي جنسي "انسان" با "انسان" است ، مساله ، "رابطه" ي دو تا "آدم" با هم است . يعني مثل هر رابطه ي انساني ديگري ، صحبت از اعتماد و علاقه است . حرف "تعهد" است و احترام به رابطه . صحبت از مهرباني و عشق و احساسات بشري است .
اين جوانک هاي امروزي که در آن واحد با شش نفر مي خوابند ، و براي پارتي و سکس گروهي غش و ضعف مي کنند ، تهش هم خودشان را روشنفکر و انتلکتوﺋل و حقوق بشري و آزادي خواه ميدانند ، بايد بگويم چاييده اند! ... جان من! شما که حتي به رابطه با "يک نفر" از ابناء بشر هم نمي تواني متعهد و پايبند باشي ، به بشريت متعهدي؟ به آزادي بشر از يوغ بندگي و ظلم متعهدي؟... فعال حقوق انسانها هستي؟ وقتي نزديک ترين رابطه ي انساني برايت مثل رابطه ي توليد مثلي آميب ها با يکديگر است؟
بله ديگر! وقتي به راه رفتن يک دختر و پسر هم توي خيابان گير بدهید ، تهش مي رسد به خوابيدن بيست نفر با هم! يا چه ميدانم سکس ضربدري و زهرمار! .. والا توي خارجش هم اين داستانها نيست و دو نفر وقتي که با همند به هم متعهدند . و شلوارشان را شيش جا در نمي آورند .
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi

سالیانی پیش در یکی از مراکز استان، چند جوان را به جرم تجاوزهای متعدد بازداشت کردند و با حکم قاضی ، سه روز بعد اعدامشان کردند. خبر اعلام بازداشت تا اعدام در ملاء عام در میدان اصلی شهر آن‌قدر سریع بود که واکنش مردم ، به گیجی پس از یک انفجار بیش‌تر شبیه بود؛ به خصوص که یکی از آن‌ها فرزند یکی از کاسبان مشهور شهر بود.
آن‌ها چندین بار زنان جوانی را ربوده با خود به خارج از شهر برده و گله‌ای بهشان تجاوز کرده بودند. هیچ‌کدام از زن‌ها حاضر به افشا نشده بودند و فقط بار آخری، زنی شجاعت کرده بود و با بدن آش و لاش خود را به کلانتری رسانده و مشخصات داده بود.
گزارشگر خبر تلویزیون درست قبل از بردنشان به پای جرثقیل‌های مرگ، از آنان شتابزده مصاحبه گرفت. جوان‌ها به‌شدت گریه می‌کردند و ترس از مرگ اجازه نمی‌داد تا کلمه‌ها را خوب در دهانشان بچرخانند و پرسش‌های مرد خبرنگار متحکم و شماتت‌بار بود.
از یکی‌شان پرسید : اگر جای خانواده‌ی قربانیان بودید چه می‌کردید؟ و جوان هق‌هق کنان با ساده‌دلی جواب داد : اجازه می‌دادیم عقدشان کنیم!
از دیگری پرسید: اگر ناموس خودت بود الان خوشحال بودی و خواستار مرگ متجاوز نمی‌شدی؟
جوانک که ترس صورتش را مچاله کرده بود پاسخ داد : نه! خدا شاهد است این حق ما نبود...
روز اعدامش ، تولد هجده سالگی‌اش بود.
دوربین به سمت دیگری چرخید و مرد بی‌رحمانه پرسید: می‌دانی دارید کجا می‌روید؟ و بریده بریده جواب شنید : دارند می‌برند اعدام‌مان کنند...
حکم قاطع بود و جای چون و چرا نداشت.
گزارش کات شد به قاضی و شرح او از آن‌چه اتفاق افتاده بود. و روایت تصویری گزارش رسید به بدن‌های آویزان در پس‌زمینه‌ی مرد گزارشگر که شرح عبرت‌آموزی از عاقبت تجاوز و متجاوز را برای بینندگان آب و تاب می‌داد و همهمه‌ی تماشاچیان پشت داربست‌های جداکننده و باقی ماجرا...
باقی ماجرا تلخ‌تر از گزارش پنج دقیقه‌ای بود. راش‌های تدوین نشده را به من و شما نشان نمی‌دهند؛ فحش دم آخری افسر انتظامی هیکل‌مند به اعدام‌شونده و نگاه مشتاق تماشاگران برای دیدن جان کندن محکومین و غریو شادی و صلوات و باران سکه‌ها، چشمان وق‌زده‌ی جوان، وقتی بازوی هیدرولیک جرثقیل به کار می‌‌افتد و عرق و تشنج و لرزش تمام تن، پنجه‌های خشک‌شده‌ی لرزان اعدامی که از پشت با دستبند بسته‌اند و با هر فشار محکم‌تر می‌شود، چشمان یکی از حدقه درآمده و دیگری محکم پلک‌هایش را به‌هم فشرده و آن یکی پلک می‌زند و از کره‌ی چشم ، فقط سفیدی‌اش پیداست.
یکی یکی دمپایی‌هایشان می‌افتد و پاها آخرین لرزش‌های عصبی‌شان را مثل ماهیِ از آب بیرون افتاده نشان می‌دهند و آخرین نشانه‌های حیات، شره کردن ادرار از فاصله‌ی چهار و نیم متری بر زمین و شتک زدن به سکوی مرگ است.
نیم ساعت بعد معلوم می‌شود جلاد طناب را روی گردن یکی دو نفر ، خیلی بد محکم کرده و طرف تا گردنش بشکند خفه و کبود شده و زجرکش شده است.
نه زن‌های قربانی آدم سابق می‌شوند و نه اعدامیان زنده می‌شوند و می‌آموزند. ما هستیم که مانده‌ایم با کابوس‌های گذشته.
وجدان تربیت‌پذیر است و فرهنگ آموختنی...
می‌مانَد ابتدای گزارش که مرد گزارشگر ناشیانه دستی به بازوی یکی از اعدامی‌ها می‌زند و می‌گوید: موفق باشی!
✍آرمان ریاحی
@chelsalegi

در شهر شیعي صور یک بستنی فروش مسیحی، گرفتار خشكه مقدسهايي شد كه اورا نجس خواندند. كاسبي كساد شد. نزد موسی صدر رفت و كمك خواست. آيت الله خودش راه افتاد و رفت جلوي مغازه او نشست و بستني خورد. كاسبي مرد عيسوي دوباره سکه شد. مذهب موسي صدر ، آدميت بود.
@chelsalegi

‍ يكي از كتابهايي كه من در عنفوان جواني خوندم كتاب " مسيح باز مصلوب " بود ، داستان كتاب در يك روستاى مسيحي نشين بسيار مذهبي اتفاق مي افته که زير نظر حكومت عثماني اداره ميشود ، وقتي در سالگرد مرگ عيسي مسيح قراره به سنت چند صد ساله روستا مراسمى شبيه تعزيه گرداني ما مسلمونا در عاشورا انجام شود اتفاقاتي مي افتد كه نشون ميده اگر خود عيسي دوباره بر مردم ظهور كند ، همان مردمي كه برايش سوگوارى و گريه ميكنند دوباره او را خواهند كشت و دوباره در بيرون شهر به صليب خواهند كشيد تا مبادا رزق و روزى آنها قطع شود و در امور دنيوى آنها خللي وارد شود .....و البته باز بر مزار او گريه خواهند كرد و مو پريشان بكنند سينه چاك بدهند !
و اصلا هم تعجب برانگيز نيست كه ببينيم مقام دینی روستا سردمدار اين جنايت و حق كشي باشد زيرا اوست كه بيشترين لطمه و ضرر و زيان را از ظهور يك منجي جديد ميخورد ....
@chelsalegi

بزرگ‌ترین کارناوال خیابانی ایرانیان یک «سو‌گواری» است. تاسوعا و عاشورا با یک مشابه تاریخی به اسم «سوگ سیاوشون». جشن بزرگ «نوروز» احتمالا از بابت گستردگی فراگیرتر از این سوگ‌واری‌ها است، اما حتی این جشن هم به دلیل نداشتن نمود خیابانی و سیمایی کارناوال‌گونه نمی‌تواند با آن برابری کند. به نظر می‌رسد ما فقط عزاداران خوبی هستیم.
ادعای گرایش ایرانیان به سوگ‌واری، شواهدی هم در میان واژگان و ادبیات عامیانه ما دارد. «خوش‌گذران» یکی از این موارد قابل تامل است. واژه‌ای که آشکارا بار معنایی منفی دارد. گویی در فرهنگ ایرانی، آنکه تلاش می‌کند شاد زندگی کرده و «خوش بگذراند»، به نوعی یک عرف مقدس را زیر پا گذاشته است. اما چرا؟ اول ریشه های مذهبی. ریشه‌هایی از گرایش و توصیه به سو‌گ‌واری را در مذاهب و اساطیر می‌توان پی‌ گرفت. در داستان آفرینش ادیان ابراهیمی، انسان موجودی تبعید شده از بهشت است. او به این جهان تعلق ندارد و در غم غربت نمی‌تواند شاد باشد: «مرغ باغ ملکوتم، نیم از عالم خاک». بعدها مسیحیت گام را از این هم فراتر گذاشت و تمامی انسان‌ها را گناه‌کار دانست. گناه‌کارانی که عیسی مسیح در مکافات اعمال‌شان تن به تصلیب داد. مسیحی مومن همواره در پیش‌گاه خداوندش شرمگین است و نادم. حکایت مومنین مسلمان هم دست‌کمی از این ترسایان ندارد.
عرف رایج اسلام هم در جامعه ایرانی، شرم‌سازی در برابر پروردگار است. مومنین باید در هر فرصتی فریاد «الاهی، العفو» سر دهند. دعای محبوب شیعیان ایرانی طلب شفاعت است یا وجیه‌ عند الله، اشفع لنا عنده الله که همچون دیگر دعاهای مذهبی همراه با سوز و گداز و اشک و فغان بر زبان رانده می‌شود. گاهی شنیده می‌شود که «سیمای مومن بشاش است» اما روایت غالبی که همه بر سرش توافق دارند همان «اشک ریختن» است. پس هرکه بیشتر «اشک مومنین» را در بیاورد ثواب مجلس را افزایش داده!
دوم اینکه ریشه‌های تاریخی سیاسی کدام است.
مذاهب ایرانیان با بسیاری از دیگر کشورهای جهان مشابه و دست‌کم «برادرخوانده» است، اما نمودهای متفاوتی پیدا کرده. بدین ترتیب شاید باید به سراغ تاریخچه استبداد ایرانی رفت. جایی که «شادی» در انحصار شاهان بوده است. بزم و شکار در تاریخ شاه‌نگاری ایرانیان به وفور یافت می‌شود و عملا هیچ نبوده‌اند جز ریخت و پاش‌های افراطی و عیاشی‌های شاهان از کیسه ملت. هرگاه شاه در نزدیکی شهر یا آبادی کوچکی اتراق کرده و مجلس بزم به راه می‌انداخته، اهالی اطراف به خاک سیاه می‌نشستند چرا که باید هزینه‌های عیاشی درباریان را می‌پرداختند. شاهان ایرانی، نه مسوولان اداره کشور، که صرفا بزرگ‌دزدانی بوده‌اند که حقی نامحدود در چپاول رعایا داشتند. بدین ترتیب، هر پادشاهی که بیشتر اهل «خوش‌گذرانی» بوده، برای مردم منفورتر می‌شده است. می‌توان حدس زد که پی‌گیری وضعیت سیاسی از جانب ایرانیان در طرح این پرسش خلاصه می‌شده که «پادشاه جدید چگونه انسانی است؟» و اگر پاسخ «خوش‌گذران» بوده، آه از نهادشان بر می‌آمده است. از سوی دیگر، بی‌ثباتی کشور و چپاول‌گری حکومتی، ایرانیان را وادار می‌ساخته که تا حد امکان از به نمایش گذاشتن ثروت، دارایی و جشن و شادی خود پرهیز کنند تا از چشم طمع عمال حکومتی در امان بمانند. بدین ترتیب، خوش‌گذرانی توده مردم، نوعی «بی‌احتیاطی»، «بی‌درایتی» و حتی «سبک‌سری» محسوب می‌شده است. ایرانی خردمند باید «کلاهش را سفت می‌گرفت تا باد نبرد»!
در مجالی مفصل‌تر، حتی می‌توان تاریخ ادب فارسی را نیز از این منظر بازخوانی کرد که چرا «از دوست به یادگار دردی دارم کان درد به صد هزار درمان ندهم»؟ این گرایش به درد و غم ریشه‌های گسترده‌ای در ادبیات فارسی دارد. کارکردهای زبان، بسیار عجیب و پیچیده هستند. به همان میزان که فرهنگ و تاریخ یک ملت در شکل‌گیری زبان و مفاهیم آن تاثیرگذار است، به صورت متقابل این «زبان» هم در تداوم این فرهنگ به آن موثر است.
امروزه بسیاری از ریشه‌های تاریخی برخی واژگان برطرف شده، اما بار معنایی آن‌ها همچنان سبب تداوم یک سنت دیرینه است. «خوش‌گذران» هنوز هم در فرهنگ ایرانی متهم است. او قابل اعتماد، قابل اتکا و حتی قابل احترام نیست. انسان قابل احترام در جامعه ایرانی «انسان جدی» است. خوش‌گذرانی چیزی در رده «اتلاف وقت» به حساب می‌آید. سیمای اندوه‌گین نمود انسان متفکر است و قهقهه یا نماد شیاطین و اشرار است، یا نشان سفیهان و ابلهان. البته تمامی این موارد، در عصر ارتباطات و با گسترش پیوندهای فرهنگی با دیگر ملل جهان در حال تغییر و تحول هستند، اما هنوز هم رد پایشان در فرهنگ و قضاوت ایرانیان قابل مشاهده است.
✍آرمان امیری
@chelsalegi

میگن وقتی علی اکبر به میدان می رفته امام حسین این آیه را می‌خواند که لن تنالوا البر حتى تنفقوا مما تحبون که هرگز به نیکى دست نمى‏ یابید، مگر آنکه از آنچه دوست دارید انفاق کنید. حالا آدم دلش میخواد همین جوراین عکس رو ببینه و بغض کنه و مبهوت بشه که چه جور این مادرها از پاره های تنشان انفاق کردند و الان این مادرها قضاوتشون چیه
@chelsalegi

‍ حق با سروش است آنجا که می‌گوید روایت شریعتی از تاریخ عاشورا،از تاریخ اسلام و امامت، «کژخوانی صریح تاریخ» بود. کژخوانی صریح تاریخ؛ عبارت درستی است که سروش برای خوانش شریعتی به کار برده است. ‌
شریعتی از امام حسین، مردی انقلابی ساخت که آگاهانه به استقبال مرگ شتافت. حسین از همان آغاز،مرگ را انتخاب کرد؛ برای او شهادت،یک هدف بود. به اعتقاد شریعتی، هر انقلابی دو چهره دارد: خون و پیام. خون در حرکت حسین بود و پیام در حرکت زینب. حسینِ انقلابی، درس امامت، رهبری و هدف به ما می‌دهد، در این روزگار به فرزندان آدم یاد می‌دهد که چگونه باید مُرد.
روایت شریعتی، به روایت تاریخی،وفادار نیست. حسینِ شریعتی، نسبتی با حسینِ تاریخی ندارد. حسینِ انقلابی و مبارز،ساخته‌ی خود شریعتی است.حسینِ انقلابی،چیزی بود که دین ایدئولوژیک و اسلام انقلابی می‌خواست.این روایت، کژخوانی تاریخ بود.
حق با سروش است: حرکت حسین، یک قیام انقلابی نبود، یک مبارزه‌ی سیاسی نبود. به روایت تاریخ که نظر کنیم، چنین حسینی را نمی‌یابیم. به باور سروش، عزیمت امام حسین،سه دلیل مهم و اساسی داشت: فضای رعب‌آور امنیتی، سازش‌ناپذیری با یزید و جست‌وجو برای یافتن محلی امن.حسین برای رهایی از فشار حکومت و رسیدن به امنیت،حرکت کرد.
برای شریعتی گویی کل تاریخ اسلام، یک چیز داشت و آن هم عاشورا بود، یک فرد داشت و آن هم حسین بود، یکجا داشت و آن هم کربلا بود. سروش می‌گوید: شریعتی «یک استثنا را بدل به قاعده کرد». در سلسله امامان شیعه،حسین یک استثنا بود؛ در میان اهل سازش،او سازش‌ناپذیر بود. اما برای شریعتی، این استثنا تبدیل به قاعده شد،قاعده‌ای برای اسلام انقلابی.
شریعتی مرز و خط روشنی میان مردمان می‌کشید، یک طرف حق و طرف دیگر باطل، یک طرف سیاه و طرف دیگر سفید، یک طرف با حسین و طرف دیگر با یزید. باور داشت آنان که رفته‌اند، کار حسینی کرده‌اند و آنان که مانده‌اند باید کار زینبی کنند وگرنه یزیدی‌اند.در عالم یا باید یزیدی بود یا حسینی و زینبی. سروش اما باوری دیگر دارد.او می‌گوید «ما همیشه سیاه و سفید نداریم، صد و صفر نداریم».نمی‌توان چنین خط و مرز روشنی همه‌جا کشید. مردم نه یزیدی‌اند نه حسینی، نه حق و سفید مطلق نه باطل و سیاه مطلق. هر روز عاشورا نیست،همه‌جا کربلا نیست. متوسطان، آدم‌های خاکستری، عالم را پُر کرده‌اند؛آدم‌های لغزش‌کار،آمیزه‌ای از خیر و شر.
حق با سروش است: عاشورا، جنگ بین عزت و ذلت بود؛ نه انقلاب و قیام.حسین انتخاب کرد،او عزت را انتخاب کرد و ذلت را نفی؛ آزادگی را انتخاب کرد و بردگی را نفی؛ او به عزت آری گفت و به ذلت نه.
✍رضا زمان
@chelsalegi

‍ تا قبل از صفویه کمتر گزارشی از نذری محرم در تاریخ وجود دارد. از آن زمان بود که رسم نذری دادن، آن هم عمدتا به صورت آشامیدنی آب یا شربت به دسته‌های سینه زنی جا افتاد. گاهی عزاداری‌ها تا ظهر طول می‌کشید و عزاداران گرسنه می‌ماندند. بنابراین بانیان مراسم نان و خرما را نیز به موارد نذر شدنی افزودند. نذری نان و خرما تا دوران پهلوی اول نذری مرسوم عاشورا و تاسوعا بود.
رضا شاه در زمان نظامی گری، به تظاهرات مذهبی علاقه داشت. عکسی از وی در تکیه در حال عزاداری موجود است. یکی از همقطارانش نیز گزارش کرده که وی سینه زنی محرم را جدی می‌گرفته. پس از به قدرت رسیدن، رضاشاه با تظاهرات مذهبی چپ افتاد و بسیاری از اینکونه مراسم با ممنوعیت مواجه شدند.
ممنوعیت عزاداری علنی در دوره رضا شاه باعث شد تا این مراسم به جای تکیه و حسینیه و مسجد، در منازل بزرگ و خانه باغ‌ها برگزار شود. جایی که بر خلاف مردان، زنان فرمانده مطلق بودند.
در واقع زنان بودند که پای خورشت های مختلف را به مراسم محرم باز کردند. زنان و دختران همسایه و فامیل برای پاک کردن لپه و خورد کردن سبزی قرمه به کار کشیده شدند و چشم و همچشمی ها شروع شد. هر زنی مایل بود خورشت خوشمزه تری در مراسم امام حسین به سینه زنان بدهد. در این میان، چرخشی بودن محرم که گاه به تابستان می افتاد و گاه به زمستان، محبوبیت قیمه را که به دلیل امکان نگه داری لپه خشک، برخلاف قورمه سبزی و بامیه و بادنجان و کدو و ...خورشت تمام فصول است تثبیت کرد!
خورشت ها فقط وقتی کاربرد داشتند که گوشت قربانی ای در میان بود. اگر صاحبخانه گوسفند و گاو و شتری برای قربانی درنظر نگرفته بود، کار به عدس پلو و کشمش یا خرما ختم می شد
@chelsalegi

از باورهای غلط فرهنگی ما، اینکه فکر می‌کنیم اگر کاری رو شروع کردیم باید تا انتهاش بریم.
چه بسیار عمرها که تباه شده چون نخواستیم کتابی که فهمیدیم بی‌ارزشه، فیلمی که جذاب نبوده، رشته تحصیلی که دوست نداشتیم و یا زندگی مشترکی که می‌دونستیم سرانجامی نداره رو ناتمام رها کنیم.
@chelsalegi

‏صادق هدایت زمانی در وصف دوران خودش گفته بود: «اتفاقات به صورت احمقانه‌ای رخ می دهند و ما هم احمقانه ادامه می‌دهیم»! حال وصف روزگار ما‌است!
@chelsalegi

‍ در یوگسلاوی رسم بود که دانشجویان خارجی پس از فراغت از تحصیل به دیدار رهبر یوگسلاوی برده می شدند
و ایشان برایشان سخنرانی می کرد.
مطابق همین رسم ما را هم به دیدار تیتو بردند و ایشان ضمن سخنرانی خاطره ای از دوران انقلاب در یوگسلاوی و پیروزی آن تعریف نمود .
تیتو گفت : چندسال پس از پیروزی انقلاب و استقرار دولت از ک گ ب اطلاع دادند که در کابینه شما یک جاسوس سیا وجود دارد .
وی را شناسایی و دستگیر کنید.
تیتو می گوید: تمام تلفن ها و مکاتبات و رفتار افراد کابینه را تحت کنترل قرار دادیم و پس از مدتی مایوس شدیم هیچ نشانی از جاسوس پیدا نکردیم.
تیتو با ادعای استقلال از روسیه نمی خواست این جاسوس توسط روس ها شناسایی شود.
پس از مدتی جستجو، ناامیدانه و عاجزانه درخواست شناسایی و معرفی جاسوس در کابینه را از روسیه می نماید.
از "ک گ ب" به وی اطلاع می دهند "معاون اول تو در کابینه جاسوس سیا است."
تیتو از این خبر متحیر می شود و پس از اتمام یکی از جلسات کابینه از وی می خواهد بماند. تیتو می گوید:
در یک جلسه دو نفری اسلحه را روی شقیقه معاون اول گذاشتم و از وی سوال کردم آیا تو جاسوس سیا هستی؟
او که متوجه شد قضیه لو رفته است به جاسوسی خود اعتراف نمود.
تیتو از او سوال می کند از چه وقت با سیا همکاری می کنی؟
پاسخ: از زمان دانشجویی قبل از پیروزی انقلاب در زمان جنگ های چریکی
در این مدت با تمام کنترل های امنیتی، هیچ ارتباطی با سیا، از تو کشف نشد؟
الان هیچ ارتباطی با سیا ندارم.
چگونه عضوی هستید که ارتباط ندارید؟
سیا مسئولیتی به من واگذار کرده که وظیفه ام را انجام می دهم مسئولیت تو چیست؟ به من ماموریت داده شده تا "در سپردن پست ها به افراد غیر تخصصی عمل کنم " و تا کنون هم این گونه عمل کرده ام
تیتو می گوید: نگاهی کردم به افراد کابینه و مدیران ارشد دیدم همین طور است! هیچ کس سر جای خودش نیست
مثلا طرف دکترای کشاورزی دارد ولی وزیر نیرو است
و یا دیگری برق خوانده اما وزیر مسکن است
معاون تیتو می گوید: تحلیل سیا این بود که با این روش، انقلاب
بدون کودتا وحمله خارجی
ازدرون متلاشی می شود
@chelsalegi

فکر کنید نظام آموزشی کشوری که مریم میرزاخانی داشته، میاد عکس دختربچه‌ها رو از روی کتاب ریاضی مدارس حذف می‌کنه!
@chelsalegi

سال چهل و یک ‍در جريان زلزله بوئين زهرا چند تن از اعضای نهضت آزادی با كمک های مردمی جمع آوری شده به منطقه رفته بودند؛ هجوم مردم مصيبت ديده برای گرفتن اقلام مورد نياز و بی نظمی ايجاد شده باعث شد كه مرحوم طالقانی ازمردم بپُرسه: تو محل شما روحانی نيست كه مردم رو بشناسه و ما كمک ها رو تحويل اون بديم تا بين شما قسمت كنه؟
مرحوم استاد دكتر محمد قريب كه همراه گروه بوده به طنز پاسخ ميده: آقای طالقانی! معمولا خداوند دو نوع بلا رو يک جا نازل نميكنه !
دیروز سالگرد وفات سید محمود طالقانی بود ، اویی که پدر خوانده شد و تاریخ انقلاب را به دو دوره پیش و پس از خود تقسیم کرد. حتی اگر تنها چندماهی پس از انقلاب زنده بود
@Chelsalegi

‍ هنوز از یازدهِ سپتامبر قصه‌های واقعیِ حیرت‌آور بیرون می‌آید. بدونِ سانسور، بی‌شعارزدگی، بی حرف‌های احمقانه.
شاید بدانید هواپیماهای مهاجم به طبقاتِ ۷۷ تا ۸۴ِ برج‌های تجارتِ جهانی برخورد کردند. حتمن می‌دانید برج‌ها کمتر از یک‌ساعت بعد از تصادم به خاک افتادند و آدم‌ها و ستون‌های فلزی و شیشه‌های غول‌پیکر همه پودر شدند.
همیشه فکر می‌کردم آیا کسی از طبقاتِ ۷۷ به بالا از این حادثه جان به در برده است یا نه. قصه‌ها می‌شود از آدم‌های طبقاتِ بالا نوشت به‌ویژه آن‌ها که خود را از ساختمان به بیرون پرت کردند
چهار نفر از طبقاتِ بالا نجات یافتند. دو تای آن‌ها مردانی اهل تورنتو و فیجی هستند به نامِ برایان و استنلی.
خواندنِ کلِ واقعه حیرت‌انگیز است اما من سعی می‌کنم خلاصه‌ای از آن برای‌تان بنویسم. برایان و استنلی هر دو در برجِ دوم بوده‌اند و برای موسساتِ مالی متفاوتی کار می‌کرده‌اند بی‌آن‌که همدیگر را بشناسند. برایان کلارک در دفترش بوده که صدای انفجارِ برج اول را می‌شنود. او و کارمندانش مضطرب می‌شوند اما به آن‌ها اعلام می‌شود جای نگرانی نیست و برج دوم آسیبی ندیده و لزومی به تخلیه نیست. پس او بلند می‌شود تا یکی از مراجعینِ مسن را که ترسیده به دستشویی برساند تا احتمالن آبی به سر و صورتش بزند. همان موقع هواپیمای دوم در برجِ دوم فرو می‌رود. اما بشنوید از استنلی. او در آسانسور بوده که برج اول آسیب می‌بیند. مثلِ پسرهای خوب سرش را زیر می‌اندازد تا به میز کارش برسد. پشت میز کارش رو به نیویورکِ زیبا می‌نشیند. احساس می‌کند کمی اوضاع غیرعادی‌ست. تلفنش زنگ می‌خورد. دوستی از شیکاگوست. می‌خواهد بداند دقیقن چه اتفاقی افتاده. استنلی می‌گوید خبر دقیقی ندارد. دوستش از او می‌خواهد به سرعت محل را ترک کند. استنلی نمی‌داند چرا باید این کار را بکند که پرنده‌ی کوچکی را در دوردست می‌بیند که نزدیک‌تر و نزدیک‌تر می‌شود. لحظه‌ای بعد می‌تواند تشخیص بدهد که هواپیمای غول‌پیکری به سوی او می‌آید. گوشیِ تلفن از دستش می‌افتد.
برایان بعد از اصابتِ هواپیمای دوم با عده‌ای به راه‌پله‌ها می‌رود تا به طبقاتِ زیرین برسد. شاید بدانید که جز یک راه‌پله بقیه‌ی راه‌پله‌های اضطراریِ طبقات بالا در این حادثه منهدم شده بودند یا آتش گرفته بودند و برای همین بیش از ششصد نفر از کارکنانِ طبقات بالا پودر و ناپدید شدند. به جز آن راه‌پله‌ای که برایان کلارک در آن بود. برایان تا طبقه‌ی استنلی پایین آمد. آن‌جا بحثی بینِ همه در گرفت. زنی که از پایین می‌آمد گفت راه‌پله را دود گرفته و امن نیست و باید جاهای دیگر را امتحان کنند. به جز برایان که صدای کمک‌خواهیِ استنلی را می‌شنید بقیه به بالا برگشتند. برایان گفت باید این مرد را که فریاد می‌زند نجات بدهم. جزییاتِ نجاتِ استنلی که زیر میزش در چند متریِ بالِ هواپیمای سوخته زندانی شده فراموش‌کردنی‌ست. دیواری بین‌شان بوده که استنلی نمی‌توانسته از آن بگذرد. برایان به او می‌گوید به زن و فرزندش فکر کند و از روی دیوار بپرد. استنلی همین کار را می‌کند. تنها وقتی هر دو به راه‌پله برمی‌گردند استنلی به برایان می‌گوید "تو مثل برادر منی."
برادرها بی هیچ حادثه‌ای از دود سیاه می‌گذرند و به طبقه‌ی ۴۴ می‌رسند. آن‌جا کسی کمک می‌خواهد. یک افسر پلیس است که می‌گوید نیروی کمکی می‌خواهد. برایان و استنلی خود را به طبقه‌ی ۳۱ می‌رسانند و اول با ۹۱۱ صحبت می‌کنند تا نیروی کمکی به طبقه‌ی ۴۴ برسانند و بعد به زن‌هاشان زنگ می‌زنند که بگویند سالمند.
وقتی برایان و استنلی از برج خارج شده‌اند و خاک‌آلود به آن طرفِ خیابان رسیدند از آن‌ها چون برندگانِ دویِ ماراتن استقبال شد. برایان گفت باید برگردیم بقیه را بیرون بکشیم. جمله‌اش تمام نشده بود که برج اول فرو ریخت.
حتمن می‌دانید که کمتر از دقایقی بعد برجِ دوم هم با خاک یکی شد. اما از آن روز به بعد دو نجات‌یافته‌ی طبقاتِ بالا مثلِ دو برادر زندگی می‌کنند. مرتب با هم در تماسند و مهمانِ اول اتفاقات خانوادگیِ دوطرف هستند. شک ندارم که باید همین‌طور باشد. وقتی چشم در چشم یک خلبانِ بی‌رحمِ دیوانه بدوزی که هواپیمای مسافربری را با تمامِ سرعت به سوی تو می‌راند قطعن چیزی در تو فرو خواهد ریخت و چیزی دوباره از جایی دیگر سر برخواهد آورد.
✍حامد اسماعیلیون
@Chelsalegi

ما آدم های ادامه دادیم. هرچقدر هم بنالیم از زندگی و روزگار باز هم ادامه می دهیم. یادم می آید معلم تعلیمات دینی مان یک روز گفته بود ریشه ی انسان فراموشی است....همین یک جمله توی ذهنم حک شده بود....بعضی روزها فکر می کنیم دیگر نمی توانیم ادامه بدهیم....اما چند روز می گذرد می بینیم چه پتانسیل عجیبی در ادامه دادن داریم....ما موجودات استثنایی هستیم و باید به خودمان ببالیم....ما آدم های ادامه بده ی جالبی هستیم که بین خبرهای ریز و درشت تجاوز و سقوط و کلاهبرداری و چه و چه و چه زندگی می کنیم....رویا می بافیم....عاشق می شویم و لبخند می زنیم...امروز بیشتر از هر وقت دیگری ارزش ریشه مان را فهمیده ام....اگر ریشه مان از فراموشی نبود اینطور مصرانه نمی توانستیم زندگی را ادامه بدهیم..
@chelsalegi

‍ روزی دم یک روباه در حادثه ای قطع شد، روباه های گروه پرسیدند دم ات را چه شد؟ چون روباه‌ها نسلی مکار میباشند ، گفت خودم قطع اش کردم. گفتند چرا ؟ اینطور که بسیار بد میشود.
روباه گفت نخیر ، حالا خوب آزاد و سبک احساس راحتی می کنم. وقتی راه میروم فکر می کنم که دارم پرواز می کنم. یک روباه دیگر که بسیار ساده بود رفت دم خود را قطع کرد و درد شدیدی داشت و نمی توانست تحمل کند. رفت نزد روباه اولی و گفت برادر تو که گفته بودی که سبک شده ام و احساس راحتی میکنم من که بسیار درد دارم.
گفت صدایش را درنیاور اگر نه تمام روز روباه های دیگر به ما میخندند. هر لحظه خوشی کن و افتخار کن تا تعداد ما زیاد شود وگرنه تمام عمر مورد تمسخر دیگران قرار خواهیم گرفت. همان بود که تعداد دم بریده ها آنقدر زیاد شد که بعدا به روباه های دم دار می خندیدند.
وقتی در یک جامعه افراد مفسد زیاد میشود، آنگاه به افراد باشرف و باعزت میخندند‌ و گاهی هم آن ها را دیوانه میگویند....!
@chelsalegi

‏دانته یه جمله فوق‌العاده داره٬ میگه: داغ ترین جای جهنم برای کسانی در نظر گرفته شده که در مواقع بحران های بزرگ اخلاقی بی طرفی پیشه می کنند
@chelsalegi

زمان جنگ پیرمرد داوطلبی بیشتر از جوانها از خودش مایه میگذاشت، وقتی آنقدر آتش زیاد شد که نتوانستیم حتی سرمان را بلند کنیم، فانوسقه اش را چسبیدم کشیدمش به پایین
پدرجان مثل اینکه میخوای الکی الکی خودت کشتن بدهی، اینکارو نکن حتی اگر عمرت را کرده باشی، یه دقیقه آروم بگیر استراحتی بکن، گرفت نشست گفت
این جنگ دوتا از بچه‌هامو گرفته، الان احساس میکنم زندگی یک سفر بی هدف و مقصده همینجور تا ابدیت ادامه داره مگر بخواهی از قطار پیاده شوی یا پیاده‌ات کنند، پیاده که شدی یعنی مرگ و تمام شدن سفر ، عجله دارم زیاد از بچه‌هام عقب نمونم دیگه حال و حوصله‌ی سفر ندارم .
✍علی بیک
@chelsalegi

‍ صدام حسین با این تصور که طی یک جنگ برق آسای سه هفته ای می تواند بخش قابل توجهی از خاک ایران را ،به درازای هزار و پانصد کیلومتر و عرض چهل کیلومتر تصرف کند،به ایران حمله کرد.در کتابی که در دست ترجمه دارم،نویسنده مدعی است که صدام در روز هشتم جنگ فهمید چه اشتباهی کرده و در صدد برآمد که از طریق واسطه ها به تجاوز نظامی خود به ایران پایان دهد.صدام شش ماه پس از آغاز جنگ رسما در برابر مردم عراق اعلام کرد"دشمن ما جغرافیا است".این اذعانی بود به مقاومت سربازان و رزمندگان ایرانی و ناکام ماندن عراقی ها در نیل به اهدافشان.حقیقتا هم ایران با مساحتی سه برابر عراق و جمعیتی به مراتب بیشتر، لقمه گلوگیری برای صدام بود.نویسنده کتاب زندگینامه صدام نوشته است که صدام به رغم نگرانی های امنیتی ای که داشت شخصا در جبهه ها حضور می یافت و دست به اسلحه هم می شد. صدام تحصیلات نظامی نداشت و به نظامیان تحصیلکرده حسادت می کرد اما گمان می کرد که خودش یک نابغه نظامی است.هیچ عملیاتی،هر چقدر هم کوچک،نمی توانست بدون اجازه مستقیم صدام در جبهه ها انجام شود.و این یکی از دلایل عدم موفقیت عراقی ها در جبهه های جنگ بود زیرا ابتکار عمل و انعطاف پذیری را از فرماندهان عراقی سلب می کرد.در مقطعی از جنگ،صدام چنان به مرز ایران نزدیک شده بود که در حلقه محاصره نیروهای ایرانی گرفتار شد. البته رزمندگان ایرانی خبر نداشتند که صدام در محاصره آنهاست. در چنین لحظات حساسی ژنرال ماهر عبدالرشید ،یکی از موفق ترین و باهوش ترین ژنرال های عراقی،که در همان نزدیکی بود به داد صدام رسید و توانست به صورت میلی متری او را از اسیر شدن به دست ایرانی ها نجات دهد.صدام بعدا به پاس شجاعت عبدالرشید اجازه داد که پسرش،قصی،با دختر عبدالرشید ازدواج کند.با این حال یکی دو سال بعد ،عبدالرشید به دلیل صراحت گویی هایش درباره بی فایده بودن جنگ مغضوب صدام واقع شد و تا پایان جنگ در حصر خانگی قرار گرفت.
✍بیژن اشتری
@chelsalegi

‍ یک مشت احمق در اسپانیا هر ساله هزاران گاو را آزار میدهند تا یک عده احمق هم بابت تماشای گاوبازی شرط بندی کنند و نعره شادی سر دهند . چندی قبل یک گاو در حین نمایش زد یک گاوباز را کشت و نه تنها نخست وزیر احمق اسپانیا پیام تسلیت فرستاد بلکه مقامات مملکت هم قول دادند برای آرامش روح آن مرحوم ، گاو مذکور را بکشند! در واقع اینها نه تنها حماقت خودشان را اثبات می کنند بلکه خیلی شسته و رفته سوژه بودن گاو را قبول کرده و می روند که با اعدام حیوان ، برای سایر گاوها درس عبرت بسازند. آدم این چیزها را می بیند متوجه می شود که گاهی دفاع از حقوق حیوانات ، بر دفاع از حقوق انسان ارجحیت دارد. ضمن اینکه در میدان رزم کشته شدن هم از سوسیس شدن در کارخانه خیلی شریف تر است. روحت شاد لورنزوی گاوباز و زنده باد گاوهای خشمگین.
@chelsalegi