آزادیِ زندونیایِ سیاسی ، زیرِ حکمی ها ، بازداشت موقتا ، بی ملاقاتیا و همهٔ اسیرایِ دربند ، شب عیدی دستشون به زنگِ درِ خونه هاشون برسه
@chelsalegi
@chelsalegi
سیزدهم اسفند تولد آیت الله طالقانی بود و چهاردهم اسفند وفات مصدق است اولی نماینده مذهب آزادی است و دومی نماینده توسعه دموکراتیک همراه با استقلال و آزادی کشور است. اولی نمونه ای از رواداری مذهبی است و دومی نمونه از ملی گرایی عاری از هر گونه تعصب نژادی است. طالقانی با اجبار و استبداد به نام دین مخالف بود و مصدق استقلال ایران را توام با آزادی کشور می خواست. برای هر دو ایران با حفظ تنوعش بدون برتری مذهبی خاص و با رعایت آزادی های اساسی مردم اهمیت داشت. مصدق حتی در سخت ترین شرایط، زمانی که دولتش از چپ و راست ضربه می خورد و قدرت های جهانی با تمام قوا برای استیصالش می کوشیدند آزادی مخالفانش را محدود نکرد و طالقانی حتی در شرایط انقلابی مدافع آزادی و رعایت قانون بود. طالقانی روحانی عالی مقام بود اما هیچ گاه حکومت را حق ویژه وانحصاری روحانیت نخواست؛ مصدق اشراف زاده بود اما برای نخستین بار طرح بیمه و تأمین اجتماعی را برای کارگران به اجرا گذاشت و به توده ههای تحقیر شده ایرانی شخصیت داد.طالقانی مدافع استقرار شوراها در اول انقلاب بود و مصدق پایه گذار شوراهای روستایی و تقویت انجمن های ایالتی و ولایتی بود. طالقانی و مصدق بی اشتباه نیستند اما فانوس هستند. اولی نماد اسلامی است که دین را بدون آزادی پوسته ای بیش نمی داند و دومی نماد ملی گرایی که علیه تنفر از "دیگری" است. اسلامیت طالقانی نفی کننده حقوق دیگری نیست و ملی گرایی مصدق همه نیروها و ظرفیت ها را برای توسعه و ازادی حول محور ایرانیت جمع می کند...
مجتبی نجفی
@Chelsalegi
مجتبی نجفی
@Chelsalegi
خاطره ای تکان دهنده از مرحوم اینانلو درباره نظر یک کانادایی درباره مردم ایران که باید تک تک میلیونها ایرانی آن را ببینند و درباره اش فکر کنند! خوب گوش کنید آخرش رو ببینید درباره ایرانی ها چی گفت! من که جا خوردم! واقعا وسط خال زد!
@Chelsalegi
@Chelsalegi
Telegram
attach 📎
اگر آن دلیلی که شما را به دل کندن و مهاجرت تشویق می کند آنقدر برایتان مهم است که بروید با قاطعیت دل بکندید ، چون وقتی با تردید بروید روزگار برایتان سخت تر و کابوس زده می گذرد و اگر این دلیل به هزینه اش نمی ارزد بمانید بدون تردید و اجازه ندهید مدام این دغدغه در ذهن تان بلغزد آخ که اگر رفته بودم... تصمیمهای زندگی هولناک است و البته تصمیمی به این مهمی آسان نیست و شاید هولناک تر باشد، چون پیامدی به اندازه خود زندگی دارد ، ولی وقتی با قاطعیت و یکباره برای همیشه تصمیم بگیریم و تردیدها را از خود برانیم چه برویم و چه بمانیم تحمل زندگی آسانترتر می شود و سازگاری با تصمیم مان سهل تر
@chelsalegi
@chelsalegi
امروز روس ها عملکرد استالین در مقام رهبر شوروی را به ویژه در دوره جنگ دوم جهانی و پیروزی در این نبرد که به جنگ کبیر میهنی شهرت یافته است، مثبت ارزیابی می کنند و مجددا محبوبیت او میان مردم روسیه بالا رفته است. اتحاد شوروی از ژوئن سال چهل ویک یعنی دو سال بعد از زمان آغاز جنگ دوم جهانی در اروپا با حمله نیروهای ارتش آلمان نازی، وارد این جنگ شد.
نتیجه این نبرد برای شوروی به رهبری استالین از نظر انسانی، اقتصادی و نظامی بسیار سنگین بود، ولی در پایان به پیروزی بزرگ و فتح برلین توسط نیروهای مردمی و ارتش سرخ منجر شد.
نظامیان آلمانی پس از تصرف لهستان و جمهوری های وقت بلاروس و اوکراین با پیشروی های برق آسا در عرض چهارماه نزدیک مسکو خیمه زدند، ولی استالین حاضر نشد پیشنهاد مشاوران نظامی و سیاسی را برای ترک پایتخت بپذیرد و از کاخ کرملین فرماندهی همزمان جنگ علیه آلمان و اداره سیاسی و اقتصادی بیست میلیون کیلومتر مربع خاک بزرگ ترین کشور جهان را انجام می داد.
نزدیک سی میلیون از سربازان و شهروندان شوروی از پانزده جمهوری و بیشتر روس ها در جنگ با آلمان نازی کشته شدند. از سوی دیگر، بسیاری استالین را مسئول بروز چنین تلفات سنگینی می دانند و معتقدند، ارتش شوروی به دلیل تصفیه های خونین با کمبود کادر مجرب مواجه شد وافزون بر آن هم، هشدارهای مکرر فرماندهان در مورد امکان حمله آلمان نازی را نادیده گرفته بود. بسیاری حکومت استالین را به برخورداری از «کیش شخصیت پرستی» و بهره گرفتن از شیوه‌های مخفی حذف مخالفین متهم می کنند و از سوی دیگر نیز گروهی جانشین لنین را معمار تبدیل شوروی از جامعه و اقتصاد سنتی عقب مانده به یکی از قدرت های برتر اقتصادی و صنعتی دنیا می شناسند.
بسیاری از برنامه های فراگیر مربوط به رفاه اجتماعی مانند برخورداری همگان از مسکن و درمان رایگان، امکان تحصیلات عالی، تضمین شغل و بنیادگذاری دانشگاههای بزرگ از جمله دستاوردهای اجرای چندین برنامه توسعه در حدود سی سال دوران مسئولیت رهبر وقت شوروی شناخته می شود.
@chelsalegi
نتیجه این نبرد برای شوروی به رهبری استالین از نظر انسانی، اقتصادی و نظامی بسیار سنگین بود، ولی در پایان به پیروزی بزرگ و فتح برلین توسط نیروهای مردمی و ارتش سرخ منجر شد.
نظامیان آلمانی پس از تصرف لهستان و جمهوری های وقت بلاروس و اوکراین با پیشروی های برق آسا در عرض چهارماه نزدیک مسکو خیمه زدند، ولی استالین حاضر نشد پیشنهاد مشاوران نظامی و سیاسی را برای ترک پایتخت بپذیرد و از کاخ کرملین فرماندهی همزمان جنگ علیه آلمان و اداره سیاسی و اقتصادی بیست میلیون کیلومتر مربع خاک بزرگ ترین کشور جهان را انجام می داد.
نزدیک سی میلیون از سربازان و شهروندان شوروی از پانزده جمهوری و بیشتر روس ها در جنگ با آلمان نازی کشته شدند. از سوی دیگر، بسیاری استالین را مسئول بروز چنین تلفات سنگینی می دانند و معتقدند، ارتش شوروی به دلیل تصفیه های خونین با کمبود کادر مجرب مواجه شد وافزون بر آن هم، هشدارهای مکرر فرماندهان در مورد امکان حمله آلمان نازی را نادیده گرفته بود. بسیاری حکومت استالین را به برخورداری از «کیش شخصیت پرستی» و بهره گرفتن از شیوه‌های مخفی حذف مخالفین متهم می کنند و از سوی دیگر نیز گروهی جانشین لنین را معمار تبدیل شوروی از جامعه و اقتصاد سنتی عقب مانده به یکی از قدرت های برتر اقتصادی و صنعتی دنیا می شناسند.
بسیاری از برنامه های فراگیر مربوط به رفاه اجتماعی مانند برخورداری همگان از مسکن و درمان رایگان، امکان تحصیلات عالی، تضمین شغل و بنیادگذاری دانشگاههای بزرگ از جمله دستاوردهای اجرای چندین برنامه توسعه در حدود سی سال دوران مسئولیت رهبر وقت شوروی شناخته می شود.
@chelsalegi
Telegram
attach 📎
حسین خرازی تعریف میکرد وﻗﺘﯽ تو جبهه ﻫﺪﺍﯾﺎﯼ ﻣﺮﺩﻣﯽ ﺭﺍ ﺑﺎﺯ ﻣﯽ ﮐﺮﺩﯾﻢ ﺩﺭ ﻧﺎﯾﻠﻮﻥ ﺭﻭ ﺑﺎﺯﮐﺮﺩﻡ ﺩﯾﺪﻡ ﮐﻪ ﻭﺍﻗﻌﺎ ﯾﮏ ﻗﻮﻃﯽ ﺧﺎﻟﯿﻪ ﮐﻤﭙﻮﺗﻪ ﮐﻪ ﺩﺍﺧﻠﺶ ﯾﮏ ﻧﺎﻣﻪ ﺍﺳﺖ، ﻧﻮﺷﺘﻪ ﺑﻮﺩ
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺯﻣﻨﺪﻩ ﺳﻼﻡ، ﻣﻦ ﯾﮏ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻢ. ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻌﻠﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺭﺯﻣﻨﺪﮔﺎﻥ ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎﯼ ﺣﻖ ﻋﻠﯿﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻔﺮﯼ ﯾﮏ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﻫﺪﯾﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ. ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﺑﻘﺎﻟﯽ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﺑﺨﺮﻡ. ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﻫﺎ ﺭﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ، ﺍﻣﺎ ﻗﯿﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ، ﺣﺘﯽ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﮔﻼﺑﯽ ﮐﻪ ﻗﯿﻤﺘﺶ ۲۵ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﺮﻡ.
ﺁﺧﺮ ﭘﻮﻝ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﯿﺮﮐﺮﺩﻥ ﺷﮑﻢ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻨﺎﺭﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﻃﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺗﻤﯿﺰﺗﻤﯿﺰﺷﺪ. ﺣﺎﻻﯾﮏ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺯﻣﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﻡ، ﻫﺮﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﺷﺪﯾﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﻃﯽ ﺁﺏ ﺑﺨﻮﺭﯾﺪ ﺗﺎﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﺸﻮﻡ ﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎ ﮐﻤﮑﯽ ﮐﻨﻢ.
ﺑﭽﻪ ﻫﺎﺗﻮ ﺳﻨﮕﺮﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﺏ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﻃﯽ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ، ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮏ ﺑﻮد
حالا انگار امروز اخلاصمان به اختلاس رفته و ایمانمان رنگ باخته
@Chelsalegi
ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺯﻣﻨﺪﻩ ﺳﻼﻡ، ﻣﻦ ﯾﮏ ﺩﺍﻧﺶ ﺁﻣﻮﺯ ﺩﺑﺴﺘﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻢ. ﺧﺎﻧﻢ ﻣﻌﻠﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﻤﮏ ﺑﻪ ﺭﺯﻣﻨﺪﮔﺎﻥ ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎﯼ ﺣﻖ ﻋﻠﯿﻪ ﺑﺎﻃﻞ ﻧﻔﺮﯼ ﯾﮏ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﻫﺪﯾﻪ ﺑﻔﺮﺳﺘﯿﻢ. ﺑﺎ ﻣﺎﺩﺭﻡ ﺭﻓﺘﻢ ﺍﺯ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﺑﻘﺎﻟﯽ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﺑﺨﺮﻡ. ﻗﯿﻤﺖ ﻫﺮ ﮐﺪﺍﻡ ﺍﺯ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﻫﺎ ﺭﻭ ﭘﺮﺳﯿﺪﻡ، ﺍﻣﺎ ﻗﯿﻤﺖ ﺁﻧﻬﺎ ﺧﯿﻠﯽ ﮔﺮﺍﻥ ﺑﻮﺩ، ﺣﺘﯽ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﮔﻼﺑﯽ ﮐﻪ ﻗﯿﻤﺘﺶ ۲۵ ﺗﻮﻣﺎﻥ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﺍﺭﺯﺍﻥ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﺨﺮﻡ.
ﺁﺧﺮ ﭘﻮﻝ ﻣﺎ ﺑﻪ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﺳﯿﺮﮐﺮﺩﻥ ﺷﮑﻢ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻫﻢ ﻧﯿﺴﺖ. ﺩﺭ ﺭﺍﻩ ﺑﺮﮔﺸﺖ ﮐﻨﺎﺭﺧﯿﺎﺑﺎﻥ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﻃﯽ ﺧﺎﻟﯽ ﮐﻤﭙﻮﺕ ﺭﺍ ﺩﯾﺪﻡ ﺑﺮﺩﺍﺷﺘﻢ ﻭ ﭼﻨﺪ ﺑﺎﺭ ﺑﺎ ﺩﻗﺖ ﺍﻥ ﺭﺍ ﺷﺴﺘﻢ ﺗﺎ ﺗﻤﯿﺰﺗﻤﯿﺰﺷﺪ. ﺣﺎﻻﯾﮏ ﺧﻮﺍﻫﺶ ﺍﺯ ﺷﻤﺎ ﺑﺮﺍﺩﺭ ﺭﺯﻣﻨﺪﻩ ﺩﺍﺭﻡ، ﻫﺮﻭﻗﺖ ﮐﻪ ﺗﺸﻨﻪ ﺷﺪﯾﺪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﻃﯽ ﺁﺏ ﺑﺨﻮﺭﯾﺪ ﺗﺎﻣﻦ ﻫﻢ ﺧﻮﺷﺤﺎﻝ ﺑﺸﻮﻡ ﻭ ﻓﮑﺮ ﮐﻨﻢ ﮐﻪ ﺗﻮﺍﻧﺴﺘﻢ ﺑﻪ ﺟﺒﻬﻪ ﻫﺎ ﮐﻤﮑﯽ ﮐﻨﻢ.
ﺑﭽﻪ ﻫﺎﺗﻮ ﺳﻨﮕﺮﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﺭﺩﻥ ﺁﺏ ﺗﻮﯼ ﺍﯾﻦ ﻗﻮﻃﯽ ﻧﻮﺑﺖ ﻣﯽﮔﺮﻓﺘﻨﺪ، ﺁﺏ ﺧﻮﺭﺩﻧﯽ ﮐﻪ ﻫﻤﺮﺍﻫﺶ ﺭﯾﺨﺘﻦ ﭼﻨﺪ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮏ ﺑﻮد
حالا انگار امروز اخلاصمان به اختلاس رفته و ایمانمان رنگ باخته
@Chelsalegi
Telegram
attach 📎
نه آقای فرهاد، نه بوی عیدی می‌آید نه بوی کاغذ رنگی، بوی خاک می‌آید فقط، بوی دلتنگی و بی قراری‌های رخوتناک می‌آید فقط.
@chelsalegi
@chelsalegi
آخرين پنجشنبه هم از راه رسيد.
تقويم را كه ورق ميزنم ديگر پنجشنبه اى اين ور سال پيدا نمي شود
و مثل همه ى خاطرات يادداشت شده در صفحه ى تاريخ بايد آن را به حافظه هاى قوى و صداهاى آرشيوى سپرد،
تا يادمان نرود امروز روزي بود كه گذشت... با همه ى خوبي ها و بدي هايش اين روز را تا ساعاتی ديگر بدرقه مي كنيم تا مطمئن شويم
پنجشنبه ى بعد در تقويم تازه و تا نخورده ى سال بعد باز شود..
از اسفند و همه ى پنجشنبه هايش ياد گرفتم زندگي دكمه ى بازگشت ندارد
و اگر يك دوستت دارم را در دفتر خاطراتت جا انداختي فرصت بازگشت نخواهي داشت، و جاى خالي بيان احساست تا تمام تاريخ تير خواهد كشيد!
از اسفند ياد گرفتم حرفم را بزنم حتى اگر به مذاق كسي خوش نيايد. از اسفند ياد گرفتم اين آخرِ سالي در كنار اسباب هاى دور ريز، باورهاى غلطم را كنار جعبه هاى چوبي، كنارى بگذارم تا سر فرصت آتش به جانشان كنم كه يك سال آتش به جانم انداختند.
@Chelsalegi
تقويم را كه ورق ميزنم ديگر پنجشنبه اى اين ور سال پيدا نمي شود
و مثل همه ى خاطرات يادداشت شده در صفحه ى تاريخ بايد آن را به حافظه هاى قوى و صداهاى آرشيوى سپرد،
تا يادمان نرود امروز روزي بود كه گذشت... با همه ى خوبي ها و بدي هايش اين روز را تا ساعاتی ديگر بدرقه مي كنيم تا مطمئن شويم
پنجشنبه ى بعد در تقويم تازه و تا نخورده ى سال بعد باز شود..
از اسفند و همه ى پنجشنبه هايش ياد گرفتم زندگي دكمه ى بازگشت ندارد
و اگر يك دوستت دارم را در دفتر خاطراتت جا انداختي فرصت بازگشت نخواهي داشت، و جاى خالي بيان احساست تا تمام تاريخ تير خواهد كشيد!
از اسفند ياد گرفتم حرفم را بزنم حتى اگر به مذاق كسي خوش نيايد. از اسفند ياد گرفتم اين آخرِ سالي در كنار اسباب هاى دور ريز، باورهاى غلطم را كنار جعبه هاى چوبي، كنارى بگذارم تا سر فرصت آتش به جانشان كنم كه يك سال آتش به جانم انداختند.
@Chelsalegi
Telegram
attach 📎
سی و یک سال پیش، در آخرین ماه‌های جنگ ایران و عراق، در بمباران شیمیایی شهر حلبچه‌ی کردستان عراق، بیش از پنج هزار کودک و زن و مرد ِ کُرد، قتل عام شدند؛ و بیش از هفت هزار ِ دیگر، زخمی و مفلوج و معلول، باقی ماندند.
عراق گناه قتل عام شیمیایی کردها را به گردن ایران انداخت، و غرب دموکرات پس از ماه‌ها کندوکاو کارشناسانه، حتی وقوع بمباران را هم قابل ثبوت ندانست، چرا که جنایت را دُردانه‌اش مرتکب‌شده‌بود، با همان سلاح‌هایی که خودش به او داده‌بود: زمانه هنوز دیگر نشده بود، شوروی و اردوگاه‌اش هنوز باقی بود، و نیازی به هراس از لولوی تروریسم نبود؛ پس صدام هنوز عزیز بود، کردها هنوز به درد غرب نمی‌خوردند و مثل همیشه، حقوق بشر هم تنها در جایی حاضر میشد که امپریالیست‌ها نیازش داشتند.
صدام به کشتن کردها عادت داشت. تا آن زمان بیش از ۴۰۰۰ روستای کردنشین را از روی زمین سترده بود. کردستان عراق، یک سرزمین اشغال‌شده بود و کم‌ترین ربطی به کشوری به نام عراق نداشت، جز بهانه‌ی همیشه‌گی و نفرین‌شده‌ی حفظ تمامیت ارضی ِ وطن مسمومی به نام عراق. و این وطن چه بود؟ سرزمینی جعل‌شده که تا شصت هفتاد سال قبل از آن تاریخ، بخشی از خاک امپراتوری عقب‌مانده‌ی پوسیده‌ی عثمانی بود و بعدتر به دست انگلیس و فرانسه فاتحان جنگ جهانی استعماریِ اول از آن امپراتوری جدا شده بود و "عراق" نامیده‌شده‌بود تا سال‌های سال مرکز ِ فتنه و آشوب، و سفره‌ی خداداده‌‌ای برای آن تجاوزگران باشد: همانطور که فلسطین و سوریه و اردن و لبنان بودند و هستند.
پس وطنی به نام "عراق" یاوه‌ای بیش نبود، همانطور که حالا هم جز این نیست؛ و این یاوه‌ی تحمیل‌شده، چندین ده سال قتل‌گاه انبوه کردها بود. حکومت‌های پیاپی عراق، سال‌های سال کردها را کشتند، آواره کردند، استثمار کردند، "تعریب" کردند و در مقابل سکوت جهان و نیشخند ِ جنایت‌کارانه‌ی همسایه‌گان، بر پیکر و جان و روح و فرهنگ و تاریخ آنها پای‌کوبیدند و زوزه‌کشیدند و به محض کم‌ترین اعتراض یا مقاومت کردها، آنها را به تجزیه‌طلبی و به خطرانداختن تمامیت ارضی "وطن عربی" متهم کردند.
شوونیسم بعثی، سرزمین عربی می‌خواست. همه‌ی عراق را عرب می‌خواست، و تازه! خود همین سرزمین عربی نیز بهانه‌ای بیش نبود: مسئله این بود که سرزمین مجعول و پاره‌پاره‌ای مثل عراق، جز از طریق استبداد و ترور قابل "نگهداری" نبود. تا پیش از پایان جنگ جهانی اول و تقسیم امپراتوری عثمانی توسط فاتحان، کردها چهارصد سال بود در آن امپراتوری می‌زیستند و پیش‌تر از آن هم هزاران سال جزئی از ایران و از بنیان‌گذاران سرزمین ایران بودند که در پی ماجراجویی‌های ابلهانه‌ی صفویان، به سلطان عثمانی بخشیده شده بودند. چند ماه پس از پایان جنگ اول جهانی و ساخت کشور مجعول عراق، بخش‌هایی از همین کردها و سرزمین‌شان به آن الصاق‌شدند و قرار شد کردهایی که تا آن‌وقت از وطن ترکی دفاع کرده و به زبان ترکی تکلم کرده بودند، از آن تاریخ به بعد، مدافعان وطن عربی باشند و به زبان آسمانی عربی اظهار بندگی و ارادات نمایند. چنین جنایتی، مگر جز با زور و کشتار و ترور، ممکن می‌بود؟
پس رژیم‌های پوشالی و دست‌نشانده‌ی عراق، پیاپی و دمادم، کردها را سرکوب کردند و اوج‌گیری این کشتار و ترور، با به‌قدرت‌رسیدن حزب شوونیست بعث آغاز شد و سال‌به‌سال شدت گرفت
پس حکومت بعث، بی‌رحمانه و با همه‌ی توان یک حکومت ترسوی فاشیست، کردها را سرکوب کرد. صدام حسین شکّی نداشت که زور اولین و آخرین درمان، و اکسیر نجات و مانایی است نتیجه‌ای که همه‌ی دیکتاتورها به آن می‌رسند و روز‌به‌روز ناگزیر از شدت‌بخشیدن به آن‌اند.
دیکتاتورها شیفته‌ی یک‌پارچه‌گی هستند. آنها استاد زیبایی‌شناسی نظم مطلق‌اند. نمیدانم کدام شیخ و عارف بزرگ ایرانی فرموده که همیشه در جستجوی مریدی بوده که پوست‌اش را پر ِ کاه کند و او دم برنیاورد! وه! چه شادمانی عارفانه‌ای! دیکتاتورها، عارفان ِ مدرن‌اند!
مضحک اینکه اگر زور کارگر می‌بود، صدام به آن فلاکت نمی‌افتاد؛ و عرب‌های بصره و فلوجه ناچار نمی‌شدند در دولت و پارلمان‌شان، هر سند و گفته‌ای را به زبان کردی هم ترجمه کنند.
دیکتاتورها همیشه در اشتباه‌اند. همه‌ی آنها فکر می‌کنند که با دیکتاتورهای ذلیل‌شده‌ی پیشین متفاوت‌اند و داستان ِجاودانگی‌شان دیگر است. دیکتاتورها فکر می‌کنند که می‌توان برای همیشه ملتی را سرکوب کرد، دهانی را بست، عقلی را ضایع کرد، آدمی را به حیوانیت کشانید، آزاده‌ای را برده کرد، زندگی‌ای را کشت، شادی‌ای را به اندوه بدل کرد، کتابی را سوزاند، عاقلی را خر کرد، و تا ابد بر تخت‌گاه خون تکیه زد.
اما نمی‌توان.
حلبچه شاهد است!
خالد رسول پور
@chelsalei
عراق گناه قتل عام شیمیایی کردها را به گردن ایران انداخت، و غرب دموکرات پس از ماه‌ها کندوکاو کارشناسانه، حتی وقوع بمباران را هم قابل ثبوت ندانست، چرا که جنایت را دُردانه‌اش مرتکب‌شده‌بود، با همان سلاح‌هایی که خودش به او داده‌بود: زمانه هنوز دیگر نشده بود، شوروی و اردوگاه‌اش هنوز باقی بود، و نیازی به هراس از لولوی تروریسم نبود؛ پس صدام هنوز عزیز بود، کردها هنوز به درد غرب نمی‌خوردند و مثل همیشه، حقوق بشر هم تنها در جایی حاضر میشد که امپریالیست‌ها نیازش داشتند.
صدام به کشتن کردها عادت داشت. تا آن زمان بیش از ۴۰۰۰ روستای کردنشین را از روی زمین سترده بود. کردستان عراق، یک سرزمین اشغال‌شده بود و کم‌ترین ربطی به کشوری به نام عراق نداشت، جز بهانه‌ی همیشه‌گی و نفرین‌شده‌ی حفظ تمامیت ارضی ِ وطن مسمومی به نام عراق. و این وطن چه بود؟ سرزمینی جعل‌شده که تا شصت هفتاد سال قبل از آن تاریخ، بخشی از خاک امپراتوری عقب‌مانده‌ی پوسیده‌ی عثمانی بود و بعدتر به دست انگلیس و فرانسه فاتحان جنگ جهانی استعماریِ اول از آن امپراتوری جدا شده بود و "عراق" نامیده‌شده‌بود تا سال‌های سال مرکز ِ فتنه و آشوب، و سفره‌ی خداداده‌‌ای برای آن تجاوزگران باشد: همانطور که فلسطین و سوریه و اردن و لبنان بودند و هستند.
پس وطنی به نام "عراق" یاوه‌ای بیش نبود، همانطور که حالا هم جز این نیست؛ و این یاوه‌ی تحمیل‌شده، چندین ده سال قتل‌گاه انبوه کردها بود. حکومت‌های پیاپی عراق، سال‌های سال کردها را کشتند، آواره کردند، استثمار کردند، "تعریب" کردند و در مقابل سکوت جهان و نیشخند ِ جنایت‌کارانه‌ی همسایه‌گان، بر پیکر و جان و روح و فرهنگ و تاریخ آنها پای‌کوبیدند و زوزه‌کشیدند و به محض کم‌ترین اعتراض یا مقاومت کردها، آنها را به تجزیه‌طلبی و به خطرانداختن تمامیت ارضی "وطن عربی" متهم کردند.
شوونیسم بعثی، سرزمین عربی می‌خواست. همه‌ی عراق را عرب می‌خواست، و تازه! خود همین سرزمین عربی نیز بهانه‌ای بیش نبود: مسئله این بود که سرزمین مجعول و پاره‌پاره‌ای مثل عراق، جز از طریق استبداد و ترور قابل "نگهداری" نبود. تا پیش از پایان جنگ جهانی اول و تقسیم امپراتوری عثمانی توسط فاتحان، کردها چهارصد سال بود در آن امپراتوری می‌زیستند و پیش‌تر از آن هم هزاران سال جزئی از ایران و از بنیان‌گذاران سرزمین ایران بودند که در پی ماجراجویی‌های ابلهانه‌ی صفویان، به سلطان عثمانی بخشیده شده بودند. چند ماه پس از پایان جنگ اول جهانی و ساخت کشور مجعول عراق، بخش‌هایی از همین کردها و سرزمین‌شان به آن الصاق‌شدند و قرار شد کردهایی که تا آن‌وقت از وطن ترکی دفاع کرده و به زبان ترکی تکلم کرده بودند، از آن تاریخ به بعد، مدافعان وطن عربی باشند و به زبان آسمانی عربی اظهار بندگی و ارادات نمایند. چنین جنایتی، مگر جز با زور و کشتار و ترور، ممکن می‌بود؟
پس رژیم‌های پوشالی و دست‌نشانده‌ی عراق، پیاپی و دمادم، کردها را سرکوب کردند و اوج‌گیری این کشتار و ترور، با به‌قدرت‌رسیدن حزب شوونیست بعث آغاز شد و سال‌به‌سال شدت گرفت
پس حکومت بعث، بی‌رحمانه و با همه‌ی توان یک حکومت ترسوی فاشیست، کردها را سرکوب کرد. صدام حسین شکّی نداشت که زور اولین و آخرین درمان، و اکسیر نجات و مانایی است نتیجه‌ای که همه‌ی دیکتاتورها به آن می‌رسند و روز‌به‌روز ناگزیر از شدت‌بخشیدن به آن‌اند.
دیکتاتورها شیفته‌ی یک‌پارچه‌گی هستند. آنها استاد زیبایی‌شناسی نظم مطلق‌اند. نمیدانم کدام شیخ و عارف بزرگ ایرانی فرموده که همیشه در جستجوی مریدی بوده که پوست‌اش را پر ِ کاه کند و او دم برنیاورد! وه! چه شادمانی عارفانه‌ای! دیکتاتورها، عارفان ِ مدرن‌اند!
مضحک اینکه اگر زور کارگر می‌بود، صدام به آن فلاکت نمی‌افتاد؛ و عرب‌های بصره و فلوجه ناچار نمی‌شدند در دولت و پارلمان‌شان، هر سند و گفته‌ای را به زبان کردی هم ترجمه کنند.
دیکتاتورها همیشه در اشتباه‌اند. همه‌ی آنها فکر می‌کنند که با دیکتاتورهای ذلیل‌شده‌ی پیشین متفاوت‌اند و داستان ِجاودانگی‌شان دیگر است. دیکتاتورها فکر می‌کنند که می‌توان برای همیشه ملتی را سرکوب کرد، دهانی را بست، عقلی را ضایع کرد، آدمی را به حیوانیت کشانید، آزاده‌ای را برده کرد، زندگی‌ای را کشت، شادی‌ای را به اندوه بدل کرد، کتابی را سوزاند، عاقلی را خر کرد، و تا ابد بر تخت‌گاه خون تکیه زد.
اما نمی‌توان.
حلبچه شاهد است!
خالد رسول پور
@chelsalei
گفته شده سرنشینان طبقات بالای تایتانیک از اینکه میگوهای شامِ شب خوب پخته نشده بودند ناراضی بودند و سرنشینان طبقه پایین هم چون سوپ کلم اضافی گرفتند خوشحال! این‌ها دغدغه مردمی بود که داشتند با سرعت بیست گره به سوی کوه یخ می‌شتافتند
@chelsalegi
@chelsalegi
چهارشنبه سوری یکی از تجلیات روحیه‌ی سرخوشانه در فرهنگ ماست... شیخ ابوسعید ابوالخیر فرمایش میکرد که «شاد بودن فریضه است»! و یک بار که اهل شریعت به مجالس رقص و سماع در خانگاهِ او اعتراض کردند فرمایش کرد که جوانان باید پای‌کوبی و دست‌افشانی کنند تا هوی و هوس از اعضاء و جوارح آنها خارج شود و زیر پا لگد گردد!
در مناقب العارفین خواندم که پس از رحلت آن بزرگوار، فقیهان شکایت بردند به سلطان وقت تا بلکه درِ مجالس رقص و سماع را در میان پیروان مولانا تخته کنند! حسام الدین چلبی به حضور سلطان وقت حاضر شد و فقیهان را تهدید کرد که پروا کنند از اینکه رباب مولانا افکنده شود و همچون عصای موسی به ماری مبدل شود و بساط اهل ظاهر را ببلعد و دکان آنها را تعطیل نماید!
مستی که بر انسان عارض شود، "فتنه"ها که برانگیزد، پلشتی‌ها که بیاندازد، گشایش‌ها که حاصل کند. درست مثل اخگر آتش! در تعبیر خواب ابن سیرین، دیدن آتش دلیل بر مجلس عروسی‌ست! در نگاه به آتش و پرش از سر آن در این راستا برکت‌هایی‌ست که از آن غافل نباید بود. صوفیه که گهگداری در کار جعل حدیث هم می‌شدند و "دستی از دور بر آتشی داشتند" از قول پیغمبر آوردند که در ایام عمر شما نفحاتی‌ست ، بکوشید تا خود را در معرض این نفحات قرار دهید! مقصودشان لامحاله وجدی‌ست که ناگهان بر جان مستعد فرود می‌آید و خان و مان دلش را غرق نور شادی می‌کند.
@chelsalegi
در مناقب العارفین خواندم که پس از رحلت آن بزرگوار، فقیهان شکایت بردند به سلطان وقت تا بلکه درِ مجالس رقص و سماع را در میان پیروان مولانا تخته کنند! حسام الدین چلبی به حضور سلطان وقت حاضر شد و فقیهان را تهدید کرد که پروا کنند از اینکه رباب مولانا افکنده شود و همچون عصای موسی به ماری مبدل شود و بساط اهل ظاهر را ببلعد و دکان آنها را تعطیل نماید!
مستی که بر انسان عارض شود، "فتنه"ها که برانگیزد، پلشتی‌ها که بیاندازد، گشایش‌ها که حاصل کند. درست مثل اخگر آتش! در تعبیر خواب ابن سیرین، دیدن آتش دلیل بر مجلس عروسی‌ست! در نگاه به آتش و پرش از سر آن در این راستا برکت‌هایی‌ست که از آن غافل نباید بود. صوفیه که گهگداری در کار جعل حدیث هم می‌شدند و "دستی از دور بر آتشی داشتند" از قول پیغمبر آوردند که در ایام عمر شما نفحاتی‌ست ، بکوشید تا خود را در معرض این نفحات قرار دهید! مقصودشان لامحاله وجدی‌ست که ناگهان بر جان مستعد فرود می‌آید و خان و مان دلش را غرق نور شادی می‌کند.
@chelsalegi
جمال عبدالناصر در پاسخ به وزیر خارجه انگلیس، آنتونی ایدن که به او گفته بود انگلستان شیر است و با دم شیر بازی نکن پاسخ داده بود
"كدام شير ؟ با ملى كردن كانال سوئز ، من دم اين شير را بريدم و وقتى درحال بريدن دمش بودم هيچ تكانى نميخورد ! نگاهش كه كردم ديدم اين شير از قبل مرده است، استاد بزرگ من دكتر محمد مصدق با ملى كردن نفت ايران چند سال قبل اين شير را كشته و دندانهايش را هم كشيده بود و من فقط دم يك شير مرده ی بى دندان را بريدم."
@chelsalegi
"كدام شير ؟ با ملى كردن كانال سوئز ، من دم اين شير را بريدم و وقتى درحال بريدن دمش بودم هيچ تكانى نميخورد ! نگاهش كه كردم ديدم اين شير از قبل مرده است، استاد بزرگ من دكتر محمد مصدق با ملى كردن نفت ايران چند سال قبل اين شير را كشته و دندانهايش را هم كشيده بود و من فقط دم يك شير مرده ی بى دندان را بريدم."
@chelsalegi
بهترین آرزویی که در سال جدید براتون دارم اینه که امیدوارم چاقی در سراسر دنیا مد شده و ریشه رژیم و لاغری و ورزش و کم خوری و اینا کلا خشک بشه. هر چی دلتون خواست پیتزا و سیب زمینی سرخ کرده بخورید ، بدون اینکه غصه بخورید.
@chelsalegi
@chelsalegi
از هر طرف که به دیروز نگاه کنی،میبینی که دنیا جای قشنگی نیست.زندگی اتفاقی کوتاه است.
چقدر بد اگر در طول این اتفاق با عشق کسی را،خانه ایی را،کوچه ایی را شهری را،وطن را، وطن را آباد نکرده باشیم.
دلم میخواهد وقت گفتن تبریک سال جدید دست تک تکتان را بگیرم و بگویم که هرگز باور نداشتم که آدمهای پشت این شیشه مجازی اند. من صدای طپش قلب آدمها را از پشت کلماتشان بارها شنیدم. نعمت لمس کلمه از آن نعمتهای خوب خداست.من کلمه را مثل یک تکه نان میبوسم و میگذارم سرطاقچه دل...
نوروز و سال جدید همه کسانی که این صفحه محل گذرشان بوده، هزار هزاربار مبارک
@Chelsalegi
چقدر بد اگر در طول این اتفاق با عشق کسی را،خانه ایی را،کوچه ایی را شهری را،وطن را، وطن را آباد نکرده باشیم.
دلم میخواهد وقت گفتن تبریک سال جدید دست تک تکتان را بگیرم و بگویم که هرگز باور نداشتم که آدمهای پشت این شیشه مجازی اند. من صدای طپش قلب آدمها را از پشت کلماتشان بارها شنیدم. نعمت لمس کلمه از آن نعمتهای خوب خداست.من کلمه را مثل یک تکه نان میبوسم و میگذارم سرطاقچه دل...
نوروز و سال جدید همه کسانی که این صفحه محل گذرشان بوده، هزار هزاربار مبارک
@Chelsalegi
دراین روزها درمنابرمدح علی بن ابیطالب فراوان است. يكي از مظلوميت‌هاي مضاعف علي در اين برهه زماني كه ما هستيم اين است كه به طور گزينشي بر روي يك يا چند وجهه بي‌دردسر سيره او تاكيد مي‌كنند و بعد، با همانند سازي‌هاي سطحي سعي مي‌كنند خود را منتسب به سيره آن حضرت كنند. مثلا مدام حرف از ساده‌زيستي او ميزنند و بعد پشت سر هم عكس از سفره‌هاي نان و پنير و زيلو است كه منتشر مي‌شود. حرف از تقيد او به مناسك ديني ميزنند و با "جاي مهر" به رياست بانك‌ها و كارتل‌هاي بزرگ اقتصادي مي‌رسند.
و هيچ اشاره‌اي نمي‌كنند به اين كه او با فردي متعلق به اقليت ديني با چنان وضعي به دادگاه مي‌رفت و وقتی قاضی به احترامش از جا برمیخاست، خشمگین میشد. و در نهایت به‌خاطر نبود شاهد، دادگاه را به یک یهودی باخت و معترض نشد.
نمی‌گویند او اول کسی بود که با رای قاطع مردم حاکم شد. با این‌حال بعد از انتخاب شدن به مردم نگفت به خانه روید و مطیع باشید. گفت: "در صحنه بمانید و انتقاد کنید که من ایمن از خطا نیستم" و انتقاد از حاکم را تکلیف شرعی مردم می‌دانست.
وقتی به گوشش رساندند فردی در خانه‌اش به فحشا مشغول است، نگفت به این مرکز فساد حمله کنید و... با چشمان بسته وارد شد و بعد از خارج شدن از منزل دوباره چشمانش را باز کرد و گفت من چیزی ندیدم.
دارم به اين فكر مي‌كنم كه چند نفر دنبال این علی می‌گردند و ارادت به علی را در مدح ایوان و گنبد طلایش خلاصه نکرده‌اند؟ چه‌قدر ممكن است این‌ها را برای یک مسئول رده چندم بگویی و او به تسبیح چرخاندن و تکان دادن سرش اکتفا نکند؟ حالا گيرم سال به دوازده‌ماه از سيره علوي دم بزنند و اصرار كنند "او" همان است كه "ما" مي‌گوييم. بيشتر به كاسبی مي‌مانند كه براي فروش جنس بنجُل خود مدام قسم می‌خورد
هرچه از عمرم گذشت، بیشتر یقین کردم که محال است مادر بخیل گیتی به تکرار علی برای ما زمینی‌ها رضا دهد.
@Chelsalegi
و هيچ اشاره‌اي نمي‌كنند به اين كه او با فردي متعلق به اقليت ديني با چنان وضعي به دادگاه مي‌رفت و وقتی قاضی به احترامش از جا برمیخاست، خشمگین میشد. و در نهایت به‌خاطر نبود شاهد، دادگاه را به یک یهودی باخت و معترض نشد.
نمی‌گویند او اول کسی بود که با رای قاطع مردم حاکم شد. با این‌حال بعد از انتخاب شدن به مردم نگفت به خانه روید و مطیع باشید. گفت: "در صحنه بمانید و انتقاد کنید که من ایمن از خطا نیستم" و انتقاد از حاکم را تکلیف شرعی مردم می‌دانست.
وقتی به گوشش رساندند فردی در خانه‌اش به فحشا مشغول است، نگفت به این مرکز فساد حمله کنید و... با چشمان بسته وارد شد و بعد از خارج شدن از منزل دوباره چشمانش را باز کرد و گفت من چیزی ندیدم.
دارم به اين فكر مي‌كنم كه چند نفر دنبال این علی می‌گردند و ارادت به علی را در مدح ایوان و گنبد طلایش خلاصه نکرده‌اند؟ چه‌قدر ممكن است این‌ها را برای یک مسئول رده چندم بگویی و او به تسبیح چرخاندن و تکان دادن سرش اکتفا نکند؟ حالا گيرم سال به دوازده‌ماه از سيره علوي دم بزنند و اصرار كنند "او" همان است كه "ما" مي‌گوييم. بيشتر به كاسبی مي‌مانند كه براي فروش جنس بنجُل خود مدام قسم می‌خورد
هرچه از عمرم گذشت، بیشتر یقین کردم که محال است مادر بخیل گیتی به تکرار علی برای ما زمینی‌ها رضا دهد.
@Chelsalegi
روان‌شناسان، فراوان دربارۀ بلوغ زودرس جوانان سخن گفته و هشدار داده‌اند. کاش جامعه‌شناسان هم دربارۀ بلوغ عقلی دیررس در برخی جوامع بشری پیوسته هشدار می‌دادند و زنگ‌های خطر را به صدا درمی‌آوردند. بلوغ دیررس، یعنی آنچه را که در سی‌سالگی فهمیده‌ای باید در بیست‌سالگی می‌فهمیدی و آنچه در پنجاه‌سالگی آموختی باید در چهل‌سالگی می‌دانستی. گاهی دیر فهمیدن به اندازۀ نفهمیدن، زیان‌‌بار است. وقتی کار از کار گذشت، نه پشیمانی سودی دارد، نه آگاهی.
جامعه نیز مانند انسان، دوران بلوغ دارد. جامعه‌ای که دیرتر به بلوغ عقلی می‌رسد، آنچه را که مثلا باید در قرن بیستم میلادی می‌فهمید، در قرن بیست‌ویکم می‌فهمد. پس در قرن بیست‌ویکم چیزی را می‌فهمد که زمان آن گذشته است. بدین ترتیب، چیزی را که باید در قرن بیست‌ویکم بیاموزد و مربوط به همان قرن است، نمی‌آموزد و به قرنی دیگر وامی‌گذارد. این دومینوی تأخیر همین‌طور قرن‌های او را می‌‌بلعد و میان او و قافلۀ تمدن فاصله می‌اندازد.
بلوغ عقلی جامعه، نشانه‌هایی دارد که مهم‌ترین آنها، مسئولیت‌پذیری، توانایی در کار گروهی و فروتنی است:
جامعۀ فروتن، بلندپروازی نمی‌کند، اگرچه به دوردست‌ها می‌نگرد؛ خیال‌اندیش نیست، اگرچه تخیلی قوی دارد؛ شعارهای خام نمی‌دهد، اگرچه از صدایی بلند در جهان علم و صنعت برخوردار است؛ به روی دیگران چنگ نمی‌اندازد، اگرچه دوست و دشمنش را می‌شناسد؛ به تجربه‌های جوامع دیگر ارج می‌نهد و چرخ را دوباره اختراع نمی‌کند، اگرچه آسیب‌ها را هم می‌شناسد.
توانایی در کار گروهی را هم باید در دوران کودکی آموخت که متأسفانه نظام آموزشی ما هیچ برنامه‌ای برای آن ندارد؛ بلکه پیوسته بر آتش تفکیک‌ها و تقسیم آدمها به بهانه‌های گونه‌گون می‌دمد.
دربارۀ مسئولیت‌ناپذیری ما ایرانیان نیز اگر شک دارید، این روزها سری به طبیعت بزنید. در ایام نوروز چند بار خواستم به توصیۀ حافظ عمل کنم و بر لب جویی بنشینم تا گذر عمر را ببینم؛ «کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس.» اما هر بار که بر لب جویی نشستم، آنقدر زباله و بی‌مرامی و زخم ظلم و جفا بر تن طبیعت دیدم که آه از نهادم برآمد. رفتار ما با طبیعت، گویاترین گواه بر مسئولیت‌ناپذیری ما است و مردمی که رفتارشان با طبیعت این است، سرنوشتشان نیز همین است.
رضابابایی
@Chelsalegi
جامعه نیز مانند انسان، دوران بلوغ دارد. جامعه‌ای که دیرتر به بلوغ عقلی می‌رسد، آنچه را که مثلا باید در قرن بیستم میلادی می‌فهمید، در قرن بیست‌ویکم می‌فهمد. پس در قرن بیست‌ویکم چیزی را می‌فهمد که زمان آن گذشته است. بدین ترتیب، چیزی را که باید در قرن بیست‌ویکم بیاموزد و مربوط به همان قرن است، نمی‌آموزد و به قرنی دیگر وامی‌گذارد. این دومینوی تأخیر همین‌طور قرن‌های او را می‌‌بلعد و میان او و قافلۀ تمدن فاصله می‌اندازد.
بلوغ عقلی جامعه، نشانه‌هایی دارد که مهم‌ترین آنها، مسئولیت‌پذیری، توانایی در کار گروهی و فروتنی است:
جامعۀ فروتن، بلندپروازی نمی‌کند، اگرچه به دوردست‌ها می‌نگرد؛ خیال‌اندیش نیست، اگرچه تخیلی قوی دارد؛ شعارهای خام نمی‌دهد، اگرچه از صدایی بلند در جهان علم و صنعت برخوردار است؛ به روی دیگران چنگ نمی‌اندازد، اگرچه دوست و دشمنش را می‌شناسد؛ به تجربه‌های جوامع دیگر ارج می‌نهد و چرخ را دوباره اختراع نمی‌کند، اگرچه آسیب‌ها را هم می‌شناسد.
توانایی در کار گروهی را هم باید در دوران کودکی آموخت که متأسفانه نظام آموزشی ما هیچ برنامه‌ای برای آن ندارد؛ بلکه پیوسته بر آتش تفکیک‌ها و تقسیم آدمها به بهانه‌های گونه‌گون می‌دمد.
دربارۀ مسئولیت‌ناپذیری ما ایرانیان نیز اگر شک دارید، این روزها سری به طبیعت بزنید. در ایام نوروز چند بار خواستم به توصیۀ حافظ عمل کنم و بر لب جویی بنشینم تا گذر عمر را ببینم؛ «کاین اشارت ز جهان گذران ما را بس.» اما هر بار که بر لب جویی نشستم، آنقدر زباله و بی‌مرامی و زخم ظلم و جفا بر تن طبیعت دیدم که آه از نهادم برآمد. رفتار ما با طبیعت، گویاترین گواه بر مسئولیت‌ناپذیری ما است و مردمی که رفتارشان با طبیعت این است، سرنوشتشان نیز همین است.
رضابابایی
@Chelsalegi
در این وضعیتی که همه اندوه‌زده و منقبضیم، اجازه دادن به این که نگرانی و التهاب ما را چنان تحت‌تاثیر قرار دهد که به سهم خودمان با تحلیل‌های غیر تخصصی و تکرار ادعاهایی که در موقعیتی چنین بحرانی امکان راست‌آزمایی‌شان نیست، بر خشم و دلخوری عمومی اضافه کنیم؛ جز نفت بر آتش بحران‌ریختن حاصل دیگری ندارد. وقتی خانه آتش می‌گیرد زمان فریاد بر سر هم زدن و انگشت اتهام به سمت یکدیگر گرفتن نیست؛ وقت خاموش کردن آتش است به گمانم. لابد زمان مقصر یافتن و تسویه حساب هم می‌رسد، اما شاید حالا که به ذره ذره توان‌مان برای کاستن از دامنه ویرانی نیاز داریم، زمان مناسبی برای این‌کار نباشد. تا جایی که می‌شود کاش آرام بمانیم و قبل از بازنشر هر مطلبی از خودمان بپرسیم این الان به بهبود اوضاع کمکی می‌کند؟
امیرحسین کامیار
@chelsalegi
امیرحسین کامیار
@chelsalegi
من نمیدانم آنها که هنوز روی خط کشی کف خیابان نمی توانند حریم و حرمت همدیگر را نگاه دارند، دموکراسی را برای چه می خواهند؟!
رعایت خط کشی که دیگر مربوط به حکومت نیست، مربوط به استکبار جهانی نیست.
الفبای ساده دموکراسی, در همین خطوط را بی جا قطع نکردن، پشت چراغ ایستادن، به عابر پیاده ی نگون بخت راه دادن و سبقت بی جا نگرفتن است...!
@Chelsalegi
رعایت خط کشی که دیگر مربوط به حکومت نیست، مربوط به استکبار جهانی نیست.
الفبای ساده دموکراسی, در همین خطوط را بی جا قطع نکردن، پشت چراغ ایستادن، به عابر پیاده ی نگون بخت راه دادن و سبقت بی جا نگرفتن است...!
@Chelsalegi
ترکیب پز نوکیسگی و گشادی ایرونی و ژستهای آبدوخیاری، اینستاگرامی،طبیعت دوستی در ایران امروز را میشه در این تب آفرود سواری دید.الان هر ننه قمری پشت پاترول و پاجرو یک برچسب نشنال جئوگرافی و شتر چسبونده و پیش خودش فکر میکنه من دیوید آتنبرو ایرانم و دوستدار طبیعت، بریم باهاش دختر بلند کنیم ببریم مرنجاب و دشت لار اونام وسوسه لایک و درآوردن چشم مهین و شهین و گور بابای طبیعت و مارومارمولک بیچاره ای که خونه اش قراره زیر چرخهای رادیال بردیاجون و عرشیا جون له و لورده بشه و بعد تازه با همون وقاحت و زرنگی ایرونی شعار حمایت از طبیعت هم میدن یالا بریم با پرادو و اف جی کروز دو دیفرانسیل گاز بدیم تو کوه و بیابون و یوزپلنگها بگن آخ جون حامیان ما دارن میان.تو اگه واقعا طبیعت دوستی گروه بساز پای پیاده برید چارتا کیسه زباله ببر هم آشغال خودتون و آشغال دیگران هم دیدی جمع کن و ردی از خودت در طبیعت نذار.البته باید گفت مقصر اصلی سازمان محیط زیسته که منافعی در برگزاری این تورها دارن.
امیدحنیف
@chelsalegi
امیدحنیف
@chelsalegi
Telegram
attach 📎
در سال ۱۶۰۲ میلادی شاه عباس خود را آنقدر قوی دید که بتواند پنجه در پنجه قدرت اول نظامی دنیای قرن ۱۷ بیندازد بنابراین به سوی مناطق اشغال شده به راه افتاد و ظرف یک سال کلیه متصرفات را باز پس گرفت، سپس قصد فتح بغداد کرد
سلطان احمد، خلیفه عثمانی که انتظار ضدحمله‌های ایرانیان را نداشت، سپاه کامل صد هزار نفره به فرماندهی جقال اوغلی به سوی تبریز به گسیل کرد. جهان چشم به نتیجه جنگ داشت و گمان همه به این بود که کار ایرانیان تمام است. در حالی که شاه عباس در حوالی دریاچه ارومیه انتظار سپاه بزرگ عثمانی را می‌کشید. ایرانیان حدود ۶۲ هزار نفر بودند. توپخانه نیز کوچکتر از توپخانه سپاه عثمانی بود
با تدبیر شاه عباس، ابتدا ده هزار سوار از جان گذشته حمله را به سپاه عثمانی آغاز کردند شاه عباس ۵۰ هزار پیاده خود را از چشم فرماندهان عثمانی مخفی کرد عثمانی‌ها به گمان آنکه با توپخانه قادر به دفع حمله سواران هستند نظم پیاده‌نظام خود را برهم زده و آنها را نشانه رفتند اما سرعت این نخبه سواران دراین زمان جای خود را به مانوری بی نظیر داد! یعنی سواران به جای حرکت مستقیم به سمت توپخانه و پیاده‌نظام، بصورت قیقاج در عرض سپاه عثمانی حرکت کرده و بدون توجه به آتش سنگین توپخانه، خود را به عقبه آنها رساندند. گویی روح سورنا و یکه‌سواران اشکانی در جسم این سلحشوران حلول کرده بود.
جقال اوغلی به گمان آنکه ده هزار سوار را محاصره کرده است با پیاده‌نظام راه برگشت سواران را بست و با تغییر جهت توپها سعی در نابودی آنها کرد غافل از اینکه ۵۰ هزار سرباز سپاه صفوی، با سرعت خود را به جلوی عثمانی‌ها رساندند و ناگهان نبرد به درجه‌ای شدت گرفت که کار از دست فرماندهان سپاه عثمانی خارج شد و همزمان با شدت گرفتن نبرد پیاده‌نظام، آن زبده سواران که اکنون از کمند توپ و پیاده‌نظام خارج شده بودند به انبوه لشکر عثمانی زدند و همانطور که بیاد کشتگان چالدران از خشم دندان به هم می‌ساییدند، قتل‌عام هولناکی را آغاز کردند.
توپخانه عثمانی نیز فلج شد! چرا که دو سپاه درهم آمیخته بودند. تا پایان روز ۲۰ هزار سرباز سپاه عثمانی کشته شده و سپاه متلاشی شده عثمانی الامان گویان فرار کردند
این نبرد قهرمانانه سبب بازپسگیری مجدد آذربایجان، کردستان، بغداد، موصل، دیار بکر، گنجه، تفلیس و باکو شد و این ضربات خردكننده سواران قزلباش و تفنگ چيان ماهر ارتش ایران، بازوان متجاوز عثمانى را از كار انداخت و اين ارتش جهنمى را مجبور كرد كه به سرزمين خود قانع بماند.
@chelsalegi
سلطان احمد، خلیفه عثمانی که انتظار ضدحمله‌های ایرانیان را نداشت، سپاه کامل صد هزار نفره به فرماندهی جقال اوغلی به سوی تبریز به گسیل کرد. جهان چشم به نتیجه جنگ داشت و گمان همه به این بود که کار ایرانیان تمام است. در حالی که شاه عباس در حوالی دریاچه ارومیه انتظار سپاه بزرگ عثمانی را می‌کشید. ایرانیان حدود ۶۲ هزار نفر بودند. توپخانه نیز کوچکتر از توپخانه سپاه عثمانی بود
با تدبیر شاه عباس، ابتدا ده هزار سوار از جان گذشته حمله را به سپاه عثمانی آغاز کردند شاه عباس ۵۰ هزار پیاده خود را از چشم فرماندهان عثمانی مخفی کرد عثمانی‌ها به گمان آنکه با توپخانه قادر به دفع حمله سواران هستند نظم پیاده‌نظام خود را برهم زده و آنها را نشانه رفتند اما سرعت این نخبه سواران دراین زمان جای خود را به مانوری بی نظیر داد! یعنی سواران به جای حرکت مستقیم به سمت توپخانه و پیاده‌نظام، بصورت قیقاج در عرض سپاه عثمانی حرکت کرده و بدون توجه به آتش سنگین توپخانه، خود را به عقبه آنها رساندند. گویی روح سورنا و یکه‌سواران اشکانی در جسم این سلحشوران حلول کرده بود.
جقال اوغلی به گمان آنکه ده هزار سوار را محاصره کرده است با پیاده‌نظام راه برگشت سواران را بست و با تغییر جهت توپها سعی در نابودی آنها کرد غافل از اینکه ۵۰ هزار سرباز سپاه صفوی، با سرعت خود را به جلوی عثمانی‌ها رساندند و ناگهان نبرد به درجه‌ای شدت گرفت که کار از دست فرماندهان سپاه عثمانی خارج شد و همزمان با شدت گرفتن نبرد پیاده‌نظام، آن زبده سواران که اکنون از کمند توپ و پیاده‌نظام خارج شده بودند به انبوه لشکر عثمانی زدند و همانطور که بیاد کشتگان چالدران از خشم دندان به هم می‌ساییدند، قتل‌عام هولناکی را آغاز کردند.
توپخانه عثمانی نیز فلج شد! چرا که دو سپاه درهم آمیخته بودند. تا پایان روز ۲۰ هزار سرباز سپاه عثمانی کشته شده و سپاه متلاشی شده عثمانی الامان گویان فرار کردند
این نبرد قهرمانانه سبب بازپسگیری مجدد آذربایجان، کردستان، بغداد، موصل، دیار بکر، گنجه، تفلیس و باکو شد و این ضربات خردكننده سواران قزلباش و تفنگ چيان ماهر ارتش ایران، بازوان متجاوز عثمانى را از كار انداخت و اين ارتش جهنمى را مجبور كرد كه به سرزمين خود قانع بماند.
@chelsalegi
