تقریبا تردیدی نیست که شاه سلطان حسین صفوی، یکی از احمق‌ترین و ناتوان‌ترین و نادان‌ترین و متوهم‌ترین پادشاهان ایران در پانصد سال اخیر است. او آخرین پادشاه صفوی و سبب ویرانی ایران خصوصا اصفهان و کشتار هزاران انسان مظلوم به دست مهاجمان خارجی بود. یکی از فاضل‌ترین دانشمندان شیعی در عصر این سلطان مفلوک، مرحوم سید محمدحسین خاتون‌آبادی، از نوادگان مرحوم محمدباقر مجلسی است. اکنون بنگرید که این عالم مشهور، در ابتدای یکی از رساله‌های خود، چگونه این سلطان نادان بی‌رحم خودمقدس‌بین را مدح می‌کند:
«سلطان سلطان‌نشان، و داور دارا دربان، زیب‌بخش اورنگ جاه و جلال و رونق‌افزای وسادۀ عظمت و اقبال، مؤسس اساس سلطنت و فرمانروایی، مشید قواعد ابهّت و کشورگشایی، صاعد مصاعد علم و ادب، عارج معارج نسب و حسب، باسط بساط عدل و داد، ناظم نظام عباد و بلاد، رشتۀ گلدستۀ ملت بیضا، شیرازۀ اوراق شریعت غرّا، حافظ آیات کریمۀ دین مبین، حارس علامات شریفۀ شرع متین، دیدۀ امید عالمیان از نسیم پیراهن مرحمتش روشن است و از فیض قطرۀ عین الحیاة عنایتش جمهور جهانیان را جان در تن، اقسام گل‌های همیشه بهار سرور و انبساط در بهارستان قلوب دعاگویان پیوسته شکفته است، و جراحات دل‌های دل‌شکستگان از مومیایی رأفتش همواره التیام پذیرفته، صرّاف تقدیر نقد اجابت را به دست داعیان دوام دولتش شمرده است، و خازن قضا گوهر گران‌بهای تدبیر را به خزانۀ عامرۀ رای زرینش سپرده، دعای خلود سلطنتش از لوح خاطر مخلصان محو نگردد، و در نگین دل بندگان به جز یاد او نقش دیگر ثبت نشود، شهباز فطرت بلندش در صید مرغان معارف همیشه در پرواز است و بلبل هزاردستان بیانش با طوطی شکرخای الهام هم‌آواز، اعنی السلطان الاعظم و الخاقان الافخم، مالک بلاد العرب و العجم، سلطان السلاطین فی الآفاق، مالک سریر الدولة بلارث و الاستحقاق، سلطان الخافقین و خاقان المشرقین، سمی جده الاعلی سبط رسول الثقلین صلی الله علیه و علی عترته المصطفین السلطان بن السلطان بن السلطان و الخاقان بن الخاقان بن الخاقان الشاه سلطان حسین الموسوی الحسینی بهادرخان. لازالت رایات دولته مؤیدة بالنصر و التمکین و آیات محبته مثبتة فی صحایف صدور المؤمنین الی یوم الدین.»
چــــــــــه می‌کند قدرت؟!
✍رضابابایی
@chelsalegi
«سلطان سلطان‌نشان، و داور دارا دربان، زیب‌بخش اورنگ جاه و جلال و رونق‌افزای وسادۀ عظمت و اقبال، مؤسس اساس سلطنت و فرمانروایی، مشید قواعد ابهّت و کشورگشایی، صاعد مصاعد علم و ادب، عارج معارج نسب و حسب، باسط بساط عدل و داد، ناظم نظام عباد و بلاد، رشتۀ گلدستۀ ملت بیضا، شیرازۀ اوراق شریعت غرّا، حافظ آیات کریمۀ دین مبین، حارس علامات شریفۀ شرع متین، دیدۀ امید عالمیان از نسیم پیراهن مرحمتش روشن است و از فیض قطرۀ عین الحیاة عنایتش جمهور جهانیان را جان در تن، اقسام گل‌های همیشه بهار سرور و انبساط در بهارستان قلوب دعاگویان پیوسته شکفته است، و جراحات دل‌های دل‌شکستگان از مومیایی رأفتش همواره التیام پذیرفته، صرّاف تقدیر نقد اجابت را به دست داعیان دوام دولتش شمرده است، و خازن قضا گوهر گران‌بهای تدبیر را به خزانۀ عامرۀ رای زرینش سپرده، دعای خلود سلطنتش از لوح خاطر مخلصان محو نگردد، و در نگین دل بندگان به جز یاد او نقش دیگر ثبت نشود، شهباز فطرت بلندش در صید مرغان معارف همیشه در پرواز است و بلبل هزاردستان بیانش با طوطی شکرخای الهام هم‌آواز، اعنی السلطان الاعظم و الخاقان الافخم، مالک بلاد العرب و العجم، سلطان السلاطین فی الآفاق، مالک سریر الدولة بلارث و الاستحقاق، سلطان الخافقین و خاقان المشرقین، سمی جده الاعلی سبط رسول الثقلین صلی الله علیه و علی عترته المصطفین السلطان بن السلطان بن السلطان و الخاقان بن الخاقان بن الخاقان الشاه سلطان حسین الموسوی الحسینی بهادرخان. لازالت رایات دولته مؤیدة بالنصر و التمکین و آیات محبته مثبتة فی صحایف صدور المؤمنین الی یوم الدین.»
چــــــــــه می‌کند قدرت؟!
✍رضابابایی
@chelsalegi
هبوط از شاه عباس به شاه سلطان حسین!
در جنگ گلناباد نبرد محمود افغان با ارتش ایران به سال ۱۱۰۱ خورشیدی که برخی از تاریخ‌نویسان مانند پدرکرونیسکی و ادوارد براون آن را با نبرد قادسیه و فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان مقایسه کرده‌اند، ستاره‌بینان پیشگویی کرده بودند که تا هشتم مارس ستارگان در طالع سعد قرار نخواهند گرفت و شاه سلطان حسین دستور داد سپاهیان ایران تا آن روز از نبرد دوری جویند
در "تاریخ افغانان" از "ژوزف دومستر" چنین آمده است: "فتح‌علی‌خان قاجار، شاه سلطان حسین را متقاعد کرد که از پیرزنی در استرآباد شنیده است که اگر دو پاچه بز را با ۳۲۵ دانه نخود پخته و دوشیزه‌ای باکره ۱۲۰۰ بار لااله‌الاالله بخواند و بر آن فوت کند، سپاهیانی که با آن خوراک اطعام شوند، از نظرها ناپدید خواهند شد و بر دشمن غلبه خواهد یافت".
این شاه سست و نابخرد که از پس شورشی داخلی برنیامد را بسنجید با پادشاهی چون شاه عباس، که سفرای غربی را سرزنش می‌کرد که چرا دولت‌های مسیحی میان خود آشتی نمی‌جویند و با ایران همبسته نمی‌شوند تا از پس این هماهنگی، بر عثمانی شکست آورند که خیال هر دو سو آسوده شود.
تصویری از شاه سلطان‌حسین صفوی
@chelsalegi
در جنگ گلناباد نبرد محمود افغان با ارتش ایران به سال ۱۱۰۱ خورشیدی که برخی از تاریخ‌نویسان مانند پدرکرونیسکی و ادوارد براون آن را با نبرد قادسیه و فروپاشی شاهنشاهی ساسانیان مقایسه کرده‌اند، ستاره‌بینان پیشگویی کرده بودند که تا هشتم مارس ستارگان در طالع سعد قرار نخواهند گرفت و شاه سلطان حسین دستور داد سپاهیان ایران تا آن روز از نبرد دوری جویند
در "تاریخ افغانان" از "ژوزف دومستر" چنین آمده است: "فتح‌علی‌خان قاجار، شاه سلطان حسین را متقاعد کرد که از پیرزنی در استرآباد شنیده است که اگر دو پاچه بز را با ۳۲۵ دانه نخود پخته و دوشیزه‌ای باکره ۱۲۰۰ بار لااله‌الاالله بخواند و بر آن فوت کند، سپاهیانی که با آن خوراک اطعام شوند، از نظرها ناپدید خواهند شد و بر دشمن غلبه خواهد یافت".
این شاه سست و نابخرد که از پس شورشی داخلی برنیامد را بسنجید با پادشاهی چون شاه عباس، که سفرای غربی را سرزنش می‌کرد که چرا دولت‌های مسیحی میان خود آشتی نمی‌جویند و با ایران همبسته نمی‌شوند تا از پس این هماهنگی، بر عثمانی شکست آورند که خیال هر دو سو آسوده شود.
تصویری از شاه سلطان‌حسین صفوی
@chelsalegi
Telegram
attach 📎
تاریخ و فرهنگ بختیاری ها پر از شجاعت و حماسه و دلاوریه
زنان ایل تنها به مردانی دل می‌بستند که دستشان با تفنگ و پایشان با رکاب آشنا بود.
کار مردان ایل با تفنگ، به ویژه تفنگ پنج تیری بنام برنو به عشق و عاشقی کشیده شده بود.
تفنگ خوش‌دست و موشکاف و دوربردی بود. ساخت یکی از شهرهای فرنگ بنام برنو بود.
لُـرها این تفنگ را به نام آن شهر برنو می‌خواندند. برایش شعر می‌سرودند. دختر زیبا را برنو می‌گفتند.
یار بلند بالا را برنو می‌خواندند. معلوم نبود که زن و برنو کدام‌یک را بیشتر دوست داشتند.
هر مردی در آرزوی دو برنو بود، برنویی بر دوش و برنویی در آغوش!
@chelsalegi
زنان ایل تنها به مردانی دل می‌بستند که دستشان با تفنگ و پایشان با رکاب آشنا بود.
کار مردان ایل با تفنگ، به ویژه تفنگ پنج تیری بنام برنو به عشق و عاشقی کشیده شده بود.
تفنگ خوش‌دست و موشکاف و دوربردی بود. ساخت یکی از شهرهای فرنگ بنام برنو بود.
لُـرها این تفنگ را به نام آن شهر برنو می‌خواندند. برایش شعر می‌سرودند. دختر زیبا را برنو می‌گفتند.
یار بلند بالا را برنو می‌خواندند. معلوم نبود که زن و برنو کدام‌یک را بیشتر دوست داشتند.
هر مردی در آرزوی دو برنو بود، برنویی بر دوش و برنویی در آغوش!
@chelsalegi
آدم پیر و آخوند هرچی کلاسیک تر بهتر. آخوندِ شاخ اینستا، آخوند کنگ فو کار، آخوند کامبیز، آخوند انگلیسی بلغور کن، آخوند انتگرال و مشتق شناس... آخه اینا دیگه چی ان؟ آخوند خوبه با یه عبای قهوه ای کم رنگ پوسیده و نعلین کلاسیک نشسته لب حوض باصفای مسجد قدیمیِ مملو از معتمدین محل که هر بار چشمش بی افته به طیاره ی تو آسمون یه ذکری زیر لب بگه، خیلی علمی هم می خواد باشه فوقش نجوم و علوم قدیمه و عجیبه.
پدربزرگ مادربزرگ هم خوبه عین کارت پستال، جیباش پر نخود و کشمش و تافی های مربعی یه کلاهی سرش یه چارتا سنجاق پنجاق به چارقدش... ننه بزرگی که اسمش فلرتیشیاس و بری آپارتمانش باید از تو یخچال پیتزا برداری بکنی تو مایکروفر که ننجون نمیشه فوقش فوقش بشه مامی.
✍آرش مجلسی
@chelsalegi
پدربزرگ مادربزرگ هم خوبه عین کارت پستال، جیباش پر نخود و کشمش و تافی های مربعی یه کلاهی سرش یه چارتا سنجاق پنجاق به چارقدش... ننه بزرگی که اسمش فلرتیشیاس و بری آپارتمانش باید از تو یخچال پیتزا برداری بکنی تو مایکروفر که ننجون نمیشه فوقش فوقش بشه مامی.
✍آرش مجلسی
@chelsalegi
صدای دختر جوانی که دوربین را نزدیک یک خودپرداز بانک گرفته و چند برگِ رسید بانکی که روی زمین و نزدیک سطل زباله رها شده اند را نشان می دهد، هم زمان به گوش می رسد:
سلام سالومه! اینجا ....است. همونطور که می بینی این گوشه ای از بی فرهنگی ماست...
به ویدئو نگاه می کنم. به اینکه ارسال کننده فیلم سوژه را برای شبکه من و تو فرستاده، در صف انتظار مانده تا ویدئوی ارسالی اش پخش شود و شاید به ده نفر زنگ زده که عمه! خاله! دایی! ببینید اون ویدئو رو من فرستادم!
در این خود بدبخت پنداری، سیاه نشان داده همه چیز، سلب مسئولیت فردی و مسابقه ملی برای بازتاب بدی ها و شستن رخت چرک ها در کوچه چه مدالی لذتی نهفته است که از آن دست برنمی داریم؟
سفر کوتاهی به آستارا داشتم. چند دقیقه ای کنار دریا رفتم و بیزار شدم. روی ماسه هایی که در چند وجبی دریای خزر بودند مجموعه ای از کثافت و آشغال ریخته بودند. پوشک کهنه بچه، بطری آب مصرف شده، تاپاله اسب هایی که برای سواری دادن آنجا کرایه داده می شوند، مایو کهنه، لیوان شیشه ای شکسته، چای کیسه ای مصرف شده و ...
فکر کردم اگر همین الان دوربین تلویزیون بیاید و با همین جمعیتی که کنار ساحل ایستاده اند حرف بزند آنها یک دل سیر در مورد بی کفایتی مسئولان و ناکارآمدی آنها در مدیریت کشور حرف می زنند. در مورد اینکه چقدر خارجی گل و ماه هستند و چقدر همین دوبی و ترکیه که بیخ گوش ما قرار دارند آباد و تمیز و زیبا شده اند.
اما هیچکس حتی آنها که این زباله ها را ریخته اند حاضر نیستند نقش خودشان را بپذیرند. واقعاً شب که ما خواب هستیم احمدی_نژاد و روحانی و خاتمی و علم الهدی کامیون کامیون زباله می برند و می ریزند توی ساحل دریای خزر؟
گاهی احساس می کنم بخشی از این رفتار نتیجه کاری است که چهاردهه خود حاکمیت انجام داد. هر وقت هر مشکلی پیش آمد گفت تقصیر شاه است، تقصیر آمریکاست، تقصیر ترامپ است، تقصیر ... تقصیر همه است جز من! شاید بخشی از این مسئولیت ناپذیری را از خود مسئولان یاد گرفته ایم.
هیچکس نمی تواند ناتوانی و ناکارآمدی بسیار از مدیران را انکار کند. من هم درک می کنم که در حوزه های اقتصادی و سیاسی و اجتماعی و آموزشی و .... ناتوان بوده اند. گاهی فاجعه بار حتی. اما این دلیل نمی شود که ما مدام در دام تباه نشان دادن همه چیز بیفتیم و در ترویج این نگاه فلاکت بار از هم سبقت بگیریم.
مثلاً الان فهمیدیم که چقدر بدشانس بوده ایم که در خاورمیانه به دنیا آمده ایم، چه سرنوشت تلخی داشته ایم که به جای سوئیس در ایران بزرگ شده ایم، تا چه اندازه نگون بختیم که چنین مسئولانی داریم، چه وضع بدی داریم که با شهروندانی مسئولیت نشناس زندگی می کنیم که کاغذها را داخل سطل زباله نمی ریزند، بد رانندگی می کنند و ...
ادامه دادن این رفتار یعنی افتادن به چاهی که انتها ندارد. فقط فرورفتن و ناله کردن و تباه شدن عمر. بی هیچ دستاوردی و با تلخکامی مطلق. شجاعت داشته باشیم و روبروی آینه بایستیم و کمی نقش خودمان را در این تباهی کشف کنیم. همه مان. هم ما مردم عادیِ پاک و پاکیزه و هم مسئولان نالایق!
اگر برای این کشور کاری نمی کنیم، حداقل دست از این ذکر مصیبت ملی برداریم!
✍احسان محمدی
@chelsalegi
سلام سالومه! اینجا ....است. همونطور که می بینی این گوشه ای از بی فرهنگی ماست...
به ویدئو نگاه می کنم. به اینکه ارسال کننده فیلم سوژه را برای شبکه من و تو فرستاده، در صف انتظار مانده تا ویدئوی ارسالی اش پخش شود و شاید به ده نفر زنگ زده که عمه! خاله! دایی! ببینید اون ویدئو رو من فرستادم!
در این خود بدبخت پنداری، سیاه نشان داده همه چیز، سلب مسئولیت فردی و مسابقه ملی برای بازتاب بدی ها و شستن رخت چرک ها در کوچه چه مدالی لذتی نهفته است که از آن دست برنمی داریم؟
سفر کوتاهی به آستارا داشتم. چند دقیقه ای کنار دریا رفتم و بیزار شدم. روی ماسه هایی که در چند وجبی دریای خزر بودند مجموعه ای از کثافت و آشغال ریخته بودند. پوشک کهنه بچه، بطری آب مصرف شده، تاپاله اسب هایی که برای سواری دادن آنجا کرایه داده می شوند، مایو کهنه، لیوان شیشه ای شکسته، چای کیسه ای مصرف شده و ...
فکر کردم اگر همین الان دوربین تلویزیون بیاید و با همین جمعیتی که کنار ساحل ایستاده اند حرف بزند آنها یک دل سیر در مورد بی کفایتی مسئولان و ناکارآمدی آنها در مدیریت کشور حرف می زنند. در مورد اینکه چقدر خارجی گل و ماه هستند و چقدر همین دوبی و ترکیه که بیخ گوش ما قرار دارند آباد و تمیز و زیبا شده اند.
اما هیچکس حتی آنها که این زباله ها را ریخته اند حاضر نیستند نقش خودشان را بپذیرند. واقعاً شب که ما خواب هستیم احمدی_نژاد و روحانی و خاتمی و علم الهدی کامیون کامیون زباله می برند و می ریزند توی ساحل دریای خزر؟
گاهی احساس می کنم بخشی از این رفتار نتیجه کاری است که چهاردهه خود حاکمیت انجام داد. هر وقت هر مشکلی پیش آمد گفت تقصیر شاه است، تقصیر آمریکاست، تقصیر ترامپ است، تقصیر ... تقصیر همه است جز من! شاید بخشی از این مسئولیت ناپذیری را از خود مسئولان یاد گرفته ایم.
هیچکس نمی تواند ناتوانی و ناکارآمدی بسیار از مدیران را انکار کند. من هم درک می کنم که در حوزه های اقتصادی و سیاسی و اجتماعی و آموزشی و .... ناتوان بوده اند. گاهی فاجعه بار حتی. اما این دلیل نمی شود که ما مدام در دام تباه نشان دادن همه چیز بیفتیم و در ترویج این نگاه فلاکت بار از هم سبقت بگیریم.
مثلاً الان فهمیدیم که چقدر بدشانس بوده ایم که در خاورمیانه به دنیا آمده ایم، چه سرنوشت تلخی داشته ایم که به جای سوئیس در ایران بزرگ شده ایم، تا چه اندازه نگون بختیم که چنین مسئولانی داریم، چه وضع بدی داریم که با شهروندانی مسئولیت نشناس زندگی می کنیم که کاغذها را داخل سطل زباله نمی ریزند، بد رانندگی می کنند و ...
ادامه دادن این رفتار یعنی افتادن به چاهی که انتها ندارد. فقط فرورفتن و ناله کردن و تباه شدن عمر. بی هیچ دستاوردی و با تلخکامی مطلق. شجاعت داشته باشیم و روبروی آینه بایستیم و کمی نقش خودمان را در این تباهی کشف کنیم. همه مان. هم ما مردم عادیِ پاک و پاکیزه و هم مسئولان نالایق!
اگر برای این کشور کاری نمی کنیم، حداقل دست از این ذکر مصیبت ملی برداریم!
✍احسان محمدی
@chelsalegi
سه روز است از درد به خودش می‌پیچد. نه می‌تواند غذا بخورد و نه حرف بزند. حرف‌هایش را روی کاغذ می‌نویسد تا دهانش را کمتر باز کند. مبتلا به بیماری سختی نیست اما سه روز پیش تصمیم گرفت یک چال کوچک روی لُپ سمت چپ خود ایجاد کند: «دکتر گفت جراحی ۲۰ دقیقه طول می‌کشد و با بی‌هوشی موضعی انجام میشود و خیلی ساده است. اما نگفت اینقدر درد دارد. حالا می‌گوید این درد تا ۱۰ روز بعد از انجام جراحی، طبیعی است.»
«مرجان» ۳۲ سال دارد و برای انجام این جراحی، چهار میلیون تومان پرداخته است. او جواب سوال‌های ما را از طریق پیامک می‌دهد: «دکتر به من گفت فقط قسمت‌هایی از عضله و بافت چربی را با یک وسیله از داخل لُپ بر می‌دارد. گفت روش دیگری هم هست و این که آن قسمتی را که دوست داری چال بیفتد، جمع کنیم و به هم بدوزیم اما توصیه نمی‌کنم.»
این تنها جراحی زیبایی نیست که مرجان انجام داده است؛ او تا الان دوبار بینی خود را عمل کرده و در مجموع، هشت میلیون تومان بابت دوبار جراحی پرداخته است اما هنوز هم راضی نیست: «فکر می‌کنم می‌توانست از این بهتر شود.»
از او می‌پرسیم با این همه درد، حاضری جراحی جدیدی را امتحان کنی؟ می‌گوید: «جراحی زیبایی مثل درد زایمان می‌ماند. خانم‌ها شکم اول را که فارغ میشوند، می‌گویند دیگر به حاملگی و زایمان فکر نمی‌کنند اما چند سال بعد به فکر بچه دوم می‌افتند. من هم شاید وقتی بهتر شوم و به چال روی لُپم نگاه کنم، یادم برود و سراغ جراحی دیگر بروم.»
«پریسا» ۳۶ ساله، منشی یک کلینیک زیبایی در شمال شهر تهران است. او می‌گوید: «باوجود وضعیت نابسامان اقتصادی برای اکثر مردم، هر روز بر تعداد کسانی که تمایل به انجام جراحی‌های زیبایی دارند، اضافه میشود.»
او البته اضافه می‌کند: «این اصلا به این معنا نیست که این افراد مشکل مادی ندارند یا جزو طبقهٔ متمول جامعه هستند. خیلی از کسانی که برای عمل‌های زیبایی به اینجا می‌آیند، یا می‌خواهند قسطی کارشان را انجام بدهند یا خانم‌های مجردی هستند که با یک مرد مسن پول‌دار رابطه گرفته‌‌اند و مسوول پرداخت این هزینه‌ها، آن آقای محترم است!»
یک جامعه‌شناس ساکن تهران در این زمینه می‌گوید: «متاسفانه فضای فکری و فرهنگی جامعه به سمتی پیش رفته است که نگاه مادی و فیزیکال به هر عنصری، نگاه غالب شده است. سلبریتی‌ها، به ویژه هنرپیشه‌ها و فوتبالیست‌ها هم با ظاهر، لباس و رفتارشان نقش عمده‌‌ای در گسترش این فضای فکری و فرهنگی دارند.»
او معتقد است در همه جای دنیا جراحی زیبایی مرسوم است اما دلیل توجه بسیار ایرانی‌ها به این نوع جراحی، «مهرطلبی» است: «جراحی زیبایی در همهٔ دنیا امری مرسوم است اما تبی که در کشور ما حول محور این پدیده در جریان است، به دلایل مختلفی بستگی دارد که پررنگ‌ترین آنها، مهرطلبی است. عمدتا هم کسانی به سوی آن می‌روند که برای زندگی و آینده خودشان برنامه‌‌ای ندارند. طرف یک باره متوجه میشود که در ۳۲ سالگی قرار دارد بدون این که شغل، تحصیلات مناسب و یا شرایط مالی خاصی داشته باشد. چون جرات روبه‌رو شدن با این حقیقت را ندارد، از صورت خودش ایراد می‌گیرد و احساس می‌کند دماغش بزرگ است، پشت پلکش افتاده است، چربی دور شکمش را گرفته است و... .»
پریسا با بسیاری از مشتری‌های کلینیک زیبایی حرف می‌زند: «به دلیل نوع کارم در کلینیک، با خیلی از مراجعان دوست می‌شوم و با هم حرف می‌زنیم. تقریبا همه استرس دارند که بعد از عمل چه اتفاقی می‌افتد. واقعا هم اصلا نتیجه آن قابل پیش‌بینی نیست؛ مثلا جراحی بینی که از متداول‌ترین و قدیمی‌ترین جراحی‌های زیبایی به شمار می‌آید، برای یک نفر خیلی خوب میشود اما همان دکتر وقتی نفر بعدی را عمل می‌کند، اصلا جراحی به صورت طرف نمی‌آید.»
در میان جراحی‌های رایج زیبایی، امروز در دنیا بزرگ کردن سینه‌ها از رایج‌ترین‌ها است. اما در ایران هم‌چنان جراحی بینی بالاترین‌ها آمار جراحی‌ها در حوزه زیبایی را تشکل می‌دهد.
پریسا می‌گوید هر روز البته تب یک جراحی جدید راه می‌افتد: «جراحی پلک، لیزر پوست، کاشت مو، لیفت گردن، بزرگ کردن سینه، لیفت بازو، لیفت صورت، لیپوساکشن و چال گونه و… جزو جراحی‌های جدید و بسیار پر مخاطب هستند. به جز کاشت مو و در بعضی موارد لیپوساکشن، عمده مخاطبان این جراحی‌ها خانم‌ها هستند. تازه اینجا کلینیک زیبایی است و کلی اقدامات زیبایی دیگر که اصلا دردسرشان کم نیست، مثل هاشور ابرو و میکرو بلیدینگ و… هم در آرایشگاه‌ها و مراکز خدمات زیبایی انجام میشود.»
دکتر جامعه‌شناس معتقد است یکی از دلایل زیاد شدن جراحی‌های زیبایی در ایران، تن ندادن جوانان به ازدواج است: بالارفتن سن ازدواج در ایران دو دلیل عمده دارد؛ مسالهٔ اقتصادی و ایجاد حس عدم پذیرش مسوولیت در آقایان و هم‌چنین بالا رفتن توقع خانم‌ها و گرایش آنها به زندگی لوکس. این مساله باعث ایجاد نوعی وسواس و سخت‌گیری بین جوان‌ها شده است.
✍فرزانه خسروانی
@chelsalegi
«مرجان» ۳۲ سال دارد و برای انجام این جراحی، چهار میلیون تومان پرداخته است. او جواب سوال‌های ما را از طریق پیامک می‌دهد: «دکتر به من گفت فقط قسمت‌هایی از عضله و بافت چربی را با یک وسیله از داخل لُپ بر می‌دارد. گفت روش دیگری هم هست و این که آن قسمتی را که دوست داری چال بیفتد، جمع کنیم و به هم بدوزیم اما توصیه نمی‌کنم.»
این تنها جراحی زیبایی نیست که مرجان انجام داده است؛ او تا الان دوبار بینی خود را عمل کرده و در مجموع، هشت میلیون تومان بابت دوبار جراحی پرداخته است اما هنوز هم راضی نیست: «فکر می‌کنم می‌توانست از این بهتر شود.»
از او می‌پرسیم با این همه درد، حاضری جراحی جدیدی را امتحان کنی؟ می‌گوید: «جراحی زیبایی مثل درد زایمان می‌ماند. خانم‌ها شکم اول را که فارغ میشوند، می‌گویند دیگر به حاملگی و زایمان فکر نمی‌کنند اما چند سال بعد به فکر بچه دوم می‌افتند. من هم شاید وقتی بهتر شوم و به چال روی لُپم نگاه کنم، یادم برود و سراغ جراحی دیگر بروم.»
«پریسا» ۳۶ ساله، منشی یک کلینیک زیبایی در شمال شهر تهران است. او می‌گوید: «باوجود وضعیت نابسامان اقتصادی برای اکثر مردم، هر روز بر تعداد کسانی که تمایل به انجام جراحی‌های زیبایی دارند، اضافه میشود.»
او البته اضافه می‌کند: «این اصلا به این معنا نیست که این افراد مشکل مادی ندارند یا جزو طبقهٔ متمول جامعه هستند. خیلی از کسانی که برای عمل‌های زیبایی به اینجا می‌آیند، یا می‌خواهند قسطی کارشان را انجام بدهند یا خانم‌های مجردی هستند که با یک مرد مسن پول‌دار رابطه گرفته‌‌اند و مسوول پرداخت این هزینه‌ها، آن آقای محترم است!»
یک جامعه‌شناس ساکن تهران در این زمینه می‌گوید: «متاسفانه فضای فکری و فرهنگی جامعه به سمتی پیش رفته است که نگاه مادی و فیزیکال به هر عنصری، نگاه غالب شده است. سلبریتی‌ها، به ویژه هنرپیشه‌ها و فوتبالیست‌ها هم با ظاهر، لباس و رفتارشان نقش عمده‌‌ای در گسترش این فضای فکری و فرهنگی دارند.»
او معتقد است در همه جای دنیا جراحی زیبایی مرسوم است اما دلیل توجه بسیار ایرانی‌ها به این نوع جراحی، «مهرطلبی» است: «جراحی زیبایی در همهٔ دنیا امری مرسوم است اما تبی که در کشور ما حول محور این پدیده در جریان است، به دلایل مختلفی بستگی دارد که پررنگ‌ترین آنها، مهرطلبی است. عمدتا هم کسانی به سوی آن می‌روند که برای زندگی و آینده خودشان برنامه‌‌ای ندارند. طرف یک باره متوجه میشود که در ۳۲ سالگی قرار دارد بدون این که شغل، تحصیلات مناسب و یا شرایط مالی خاصی داشته باشد. چون جرات روبه‌رو شدن با این حقیقت را ندارد، از صورت خودش ایراد می‌گیرد و احساس می‌کند دماغش بزرگ است، پشت پلکش افتاده است، چربی دور شکمش را گرفته است و... .»
پریسا با بسیاری از مشتری‌های کلینیک زیبایی حرف می‌زند: «به دلیل نوع کارم در کلینیک، با خیلی از مراجعان دوست می‌شوم و با هم حرف می‌زنیم. تقریبا همه استرس دارند که بعد از عمل چه اتفاقی می‌افتد. واقعا هم اصلا نتیجه آن قابل پیش‌بینی نیست؛ مثلا جراحی بینی که از متداول‌ترین و قدیمی‌ترین جراحی‌های زیبایی به شمار می‌آید، برای یک نفر خیلی خوب میشود اما همان دکتر وقتی نفر بعدی را عمل می‌کند، اصلا جراحی به صورت طرف نمی‌آید.»
در میان جراحی‌های رایج زیبایی، امروز در دنیا بزرگ کردن سینه‌ها از رایج‌ترین‌ها است. اما در ایران هم‌چنان جراحی بینی بالاترین‌ها آمار جراحی‌ها در حوزه زیبایی را تشکل می‌دهد.
پریسا می‌گوید هر روز البته تب یک جراحی جدید راه می‌افتد: «جراحی پلک، لیزر پوست، کاشت مو، لیفت گردن، بزرگ کردن سینه، لیفت بازو، لیفت صورت، لیپوساکشن و چال گونه و… جزو جراحی‌های جدید و بسیار پر مخاطب هستند. به جز کاشت مو و در بعضی موارد لیپوساکشن، عمده مخاطبان این جراحی‌ها خانم‌ها هستند. تازه اینجا کلینیک زیبایی است و کلی اقدامات زیبایی دیگر که اصلا دردسرشان کم نیست، مثل هاشور ابرو و میکرو بلیدینگ و… هم در آرایشگاه‌ها و مراکز خدمات زیبایی انجام میشود.»
دکتر جامعه‌شناس معتقد است یکی از دلایل زیاد شدن جراحی‌های زیبایی در ایران، تن ندادن جوانان به ازدواج است: بالارفتن سن ازدواج در ایران دو دلیل عمده دارد؛ مسالهٔ اقتصادی و ایجاد حس عدم پذیرش مسوولیت در آقایان و هم‌چنین بالا رفتن توقع خانم‌ها و گرایش آنها به زندگی لوکس. این مساله باعث ایجاد نوعی وسواس و سخت‌گیری بین جوان‌ها شده است.
✍فرزانه خسروانی
@chelsalegi
اعراب حجاز بسیاری از کشورها را فتح کردند و فرهنگ شان را تغییر دادند. مصری ها حتی زبانشان هم عربی شد. اما پذیرفتن دین جدید توسط همه ایرانیان با آغوش باز را می شود با تردید نگاه کرد. بیشتر آدم ها وقتی شمشیر روی گردنشان باشد خیلی چیزها را با آغوش باز می پذیرند. بسیاری از ایرانی ها سالها مقاومت کردند و حتی حاضر شدند جزیه بدهند تا به دین اجدادی شان بمانند.
این مقاومت و جدل با اعراب غیرایرانی حتی در مسابقات فوتبال هم آشکار است. شکست خوردن مقابل تیم های کره و ژاپن تلخ است اما مقابل امارات و عربستان و قطر، از زهرمار تلخ تر!
این موضوع به معنی ضدیت با دین نیست. بسیاری از ما ایرانی هستیم و می خواهیم ایرانی بمانیم.
در حالیکه موج مهاجرت ایرانیان پرشتاب است و نشانه های «تعلق به سرزمین» هر روز کمتر می شود، برخی ابراز علاقه جوان ها به آرامگاه کورش را نه به یک قبر که به خاک وطن می دانند. در ایران بخش بزرگی از مردم ریشه هایشان را دوست دارند، این را می شود در نامگذاری کودکان و علاقمندی به اسطوره های باستانی دید. به جای جنگیدن با این علاقه، از ظرفیت آن برای ساختن کشوری بهتر کمک بگیرید. ملی گرایی در ایران سالها انکار شد. جز کفش ملی، تیم ملی، بانک ملی و یکی دو قلم دیگر تقریباً هرچه ملی بود حذف شد. اما به قول رضا مارمولک «اونقدر فشار دادید که مردم از اونورش زدند بیرون».
اخباری که در این چند سال از اطراف پاسارگاد می رسد نشان می دهد با هلی کوپتر و بستن جاده و ارسال پیامک و لغو مرخصی و چشم غره و ... سعی می مکنند مردم به سمت آرامگاه کورش نروند. اما این سبک ایستادن مقابل علاقه بخشی از مردم راهکار است؟ مگر فرستادن سرباز و درجه دار انتظامی به بالای پشت بام مردم و پرتاب دیش ماهواره به خیابان جواب داد که دوباره همان سبک را به کار می بندید؟
در این شیفتگی روز افزون، نه اطاعت از کورش که سرپیچی از دستورات برخی از شما دیده می شود. لجبازی و عناد با منع و ملامت ها.
بستن اتوبان و نشاندن هلیکوپتر راهکار فرهنگی است؟ یعنی بعد از سالها که رادیو و تلویزیون با دهها کانال و صدها رسانه مکتوب و مجازی را در اختیار داشتید و به قول خودتان کار فرهنگی کردید، خروجی اش می شود این؟
باور کنید «کورش» هم مثل خلیج فارس یک سرمایه ملی است.
از آن می توانید برای ایجاد وحدت اجتماعی استفاده کنید نه برای بغض آفریدن! واقعاً فکر می کنید آنهایی که شما مانع رفتن شان به آرمگاه کورش می شوید، می گویند امر، امر شماست و چشم توبه می کنیم؟ فکر نمی کنید این خشم و کینه های کوچک را دارید روی هم تلنبار می کنید؟
گفتار نیک، کردار نیک، پندار نیک. اگر به این سه ایمان داریم و عمل می کنیم فارغ از هر دین و نژاد، انسانیم اگر نه با سجده بر هیچ سنگ و مزاری، مردم و کشور بهتری نخواهیم داشت.
ایران بیش از سجده کردن و شیرجه زدن ما برای سنگ و آهن، به تمرین و کار متعهدانه مان نیاز دارد.
✍احسان محمدی
@chelsalegi
این مقاومت و جدل با اعراب غیرایرانی حتی در مسابقات فوتبال هم آشکار است. شکست خوردن مقابل تیم های کره و ژاپن تلخ است اما مقابل امارات و عربستان و قطر، از زهرمار تلخ تر!
این موضوع به معنی ضدیت با دین نیست. بسیاری از ما ایرانی هستیم و می خواهیم ایرانی بمانیم.
در حالیکه موج مهاجرت ایرانیان پرشتاب است و نشانه های «تعلق به سرزمین» هر روز کمتر می شود، برخی ابراز علاقه جوان ها به آرامگاه کورش را نه به یک قبر که به خاک وطن می دانند. در ایران بخش بزرگی از مردم ریشه هایشان را دوست دارند، این را می شود در نامگذاری کودکان و علاقمندی به اسطوره های باستانی دید. به جای جنگیدن با این علاقه، از ظرفیت آن برای ساختن کشوری بهتر کمک بگیرید. ملی گرایی در ایران سالها انکار شد. جز کفش ملی، تیم ملی، بانک ملی و یکی دو قلم دیگر تقریباً هرچه ملی بود حذف شد. اما به قول رضا مارمولک «اونقدر فشار دادید که مردم از اونورش زدند بیرون».
اخباری که در این چند سال از اطراف پاسارگاد می رسد نشان می دهد با هلی کوپتر و بستن جاده و ارسال پیامک و لغو مرخصی و چشم غره و ... سعی می مکنند مردم به سمت آرامگاه کورش نروند. اما این سبک ایستادن مقابل علاقه بخشی از مردم راهکار است؟ مگر فرستادن سرباز و درجه دار انتظامی به بالای پشت بام مردم و پرتاب دیش ماهواره به خیابان جواب داد که دوباره همان سبک را به کار می بندید؟
در این شیفتگی روز افزون، نه اطاعت از کورش که سرپیچی از دستورات برخی از شما دیده می شود. لجبازی و عناد با منع و ملامت ها.
بستن اتوبان و نشاندن هلیکوپتر راهکار فرهنگی است؟ یعنی بعد از سالها که رادیو و تلویزیون با دهها کانال و صدها رسانه مکتوب و مجازی را در اختیار داشتید و به قول خودتان کار فرهنگی کردید، خروجی اش می شود این؟
باور کنید «کورش» هم مثل خلیج فارس یک سرمایه ملی است.
از آن می توانید برای ایجاد وحدت اجتماعی استفاده کنید نه برای بغض آفریدن! واقعاً فکر می کنید آنهایی که شما مانع رفتن شان به آرمگاه کورش می شوید، می گویند امر، امر شماست و چشم توبه می کنیم؟ فکر نمی کنید این خشم و کینه های کوچک را دارید روی هم تلنبار می کنید؟
گفتار نیک، کردار نیک، پندار نیک. اگر به این سه ایمان داریم و عمل می کنیم فارغ از هر دین و نژاد، انسانیم اگر نه با سجده بر هیچ سنگ و مزاری، مردم و کشور بهتری نخواهیم داشت.
ایران بیش از سجده کردن و شیرجه زدن ما برای سنگ و آهن، به تمرین و کار متعهدانه مان نیاز دارد.
✍احسان محمدی
@chelsalegi
تا همین هفتاد هشتاد سال پیش، اصطلاح ِ «فاشیست» نه تنها بار منفی نداشت و فحش نبود، بلکه لقبی غرورانگیز و خودساخته هم بود که یکی از ابرمردان قرن بیستم به نام «بنیتو موسولینی» ملقب به «دوچه» یا «پیشوا» به خود و پیروان و حزبش داده‌بود. از تعاریف و ویژگی‌ها و تاریخ و صعود و افول فاشیسم که با یک جستجوی ساده‌ی گوگلی قابل دسترسی هستند درمی‌گذرم و می‌آیم سر ِ اینکه در زمانه‌ی ما، «فاشیست» دیگر یک فحش است و حتا خود فاشیست‌ها هم حاضر نیستند به آن نام خطابشان کنی!
«فاشیسم» هم مثل اغلب اصطلاحات سیاسی و فلسفی که در گذر زمان از محتوای تاریخی و طبقاتی ِ خود تهی میشوند، دیگر لزوماً به هیچ کدام از اصول اولیه‌ی خود ارجاع داده‌نمی‌شود. مثل تعبیر «سوفسطایی» و «سفسطه» که نام ِ خودساخته‌ی گروهی از بزرگترین فیلسوفان یونان بود، اما اکنون «سفسطه‌گویی» و «سفسطه‌کردن» یک فحش متداول است که سوفسطایی ِ والامقام ِ یونانی «پروتاگوراس» هم از آن برائت می‌جوید!
«فاشیست» می تواند یک آدم کاملا معمولی و نرمال باشد: یک کارمند خوب. یک مغازه‌دار خوش‌اخلاق و منصف. یک نویسنده‌ی آبرومند. یک کارگر منضبط. یک دستفروش مظلوم. یک کشاورز زحمتکش. و حتّا یک نقاش محجوب ِ وینی به نام «هیتلر»!
آنچه یک «آدم ِ کاملا معمولی و نرمال» ِ بالا را ممکن است «فاشیست» کند، واکنش او به «خطر» یا «احساس ِ خطر» است!
هر وقت از «سهم‌خواهی» ِ کس یا کسانی که قبلا آن «سهم» را نداشته‌اند و در صورت ِ به‌دست‌آوردن آن «سهم»، از «سهم» ِ فعلی شما که بیشتر از «سهم» ِ فعلی اوست کم شود، هم احساس خطر کنید و هم به مخالفت و مبارزه یا سرکوب او بپردازید، شما یک «فاشیست» هستید!
یک «فاشیست» ِ معمولی هم، انحصارطلب، تمامیت‌خواه ، زورگو و قدرت‌پرست است، اما تا زمانی که احساس خطر نکرده، هم خودش و هم دیگران از «فاشیست»بودن او بی‌خبر هستند. هر فرد اجتماع که موقعیت متزلزلی دارد یا در شرایط خاصی موقعیتش متزلزل شده و ممکن است تنزل موقعیت پیدا کند، می‌تواند به یک «فاشیست» تمام عیار بدل شود!
اصولا هر جا دیدید که در یک موقعیت ِ «برابر» و «مشخص»، نسبت به همسر یا فرزند یا برادر یا خواهر یا دوست یا همسایه یا همکار یا همشهری یا هموطن‌تان «حقوق» و «امتیازات» بیشتری دارید و ضمن اینکه از این تبعیض وجدانتان آزرده نیست بلکه در صورت «حق‌طلبی» ِ او احساس ناراحتی و مخالفت می‌کنید، بدانید که یک «فاشیست مخفی» هستید!
✍خالد رسول پور
@chelsalegi
«فاشیسم» هم مثل اغلب اصطلاحات سیاسی و فلسفی که در گذر زمان از محتوای تاریخی و طبقاتی ِ خود تهی میشوند، دیگر لزوماً به هیچ کدام از اصول اولیه‌ی خود ارجاع داده‌نمی‌شود. مثل تعبیر «سوفسطایی» و «سفسطه» که نام ِ خودساخته‌ی گروهی از بزرگترین فیلسوفان یونان بود، اما اکنون «سفسطه‌گویی» و «سفسطه‌کردن» یک فحش متداول است که سوفسطایی ِ والامقام ِ یونانی «پروتاگوراس» هم از آن برائت می‌جوید!
«فاشیست» می تواند یک آدم کاملا معمولی و نرمال باشد: یک کارمند خوب. یک مغازه‌دار خوش‌اخلاق و منصف. یک نویسنده‌ی آبرومند. یک کارگر منضبط. یک دستفروش مظلوم. یک کشاورز زحمتکش. و حتّا یک نقاش محجوب ِ وینی به نام «هیتلر»!
آنچه یک «آدم ِ کاملا معمولی و نرمال» ِ بالا را ممکن است «فاشیست» کند، واکنش او به «خطر» یا «احساس ِ خطر» است!
هر وقت از «سهم‌خواهی» ِ کس یا کسانی که قبلا آن «سهم» را نداشته‌اند و در صورت ِ به‌دست‌آوردن آن «سهم»، از «سهم» ِ فعلی شما که بیشتر از «سهم» ِ فعلی اوست کم شود، هم احساس خطر کنید و هم به مخالفت و مبارزه یا سرکوب او بپردازید، شما یک «فاشیست» هستید!
یک «فاشیست» ِ معمولی هم، انحصارطلب، تمامیت‌خواه ، زورگو و قدرت‌پرست است، اما تا زمانی که احساس خطر نکرده، هم خودش و هم دیگران از «فاشیست»بودن او بی‌خبر هستند. هر فرد اجتماع که موقعیت متزلزلی دارد یا در شرایط خاصی موقعیتش متزلزل شده و ممکن است تنزل موقعیت پیدا کند، می‌تواند به یک «فاشیست» تمام عیار بدل شود!
اصولا هر جا دیدید که در یک موقعیت ِ «برابر» و «مشخص»، نسبت به همسر یا فرزند یا برادر یا خواهر یا دوست یا همسایه یا همکار یا همشهری یا هموطن‌تان «حقوق» و «امتیازات» بیشتری دارید و ضمن اینکه از این تبعیض وجدانتان آزرده نیست بلکه در صورت «حق‌طلبی» ِ او احساس ناراحتی و مخالفت می‌کنید، بدانید که یک «فاشیست مخفی» هستید!
✍خالد رسول پور
@chelsalegi
ﻗﺮﻥ سیزدهم ﻃﺎﻋﻮﻥ ﺷﺎﯾﻊ ﺷﺪ. ﮐﻠﯿﺴﺎ ﺁﻥ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﮔﻨﺎﻫﺎﻥ ﯾﻬﻮﺩﯾﺎﻥ ﺩﺍﻧﺴﺖ. دوازده ﻫﺰﺍﺭ ﯾﻬﻮﺩﯼ ﺩﺭ ﺑﺎﻭﺍﺭﯾﺎ ﻭ ﺍﺳﺘﺮﺍﺳﺒﻮﺭﮒ ﺳﻮﺯﺍﻧﺪﻩ ﺷﺪﻧﺪ. ﺑﻘﯿﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺭﺍ ﻃﺎﻋﻮﻥ ﮐﺸﺖ.
ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺮﻥ شانزدهم ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﺗﯽ ﺟﺮﺍﺣﯽ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺷﺪ. ﭘﺎﭖ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺑﺪﻥ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ!!! ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﭘﺎﭖ ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺟﺰﺍﯼ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﮔﻢ ﻧﺸﻮﺩ!
ﻗﺮﻥ هفدهم ﺍﺩﻋﺎ ﺷﺪ ﻟﻤﺲ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥﻫﺎﯼ ﯾﮏ ﻗﺪﯾﺲ ﺩﺭ ﻓﻠﻮﺭﺍﻧﺲ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻔﺎ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺯﯾﺴﺖﺷﻨﺎﺳﯽ ﺗﺼﺎﺩﻓﯽ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ آن ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ها متعلق به ﯾﮏ ﺑﺰ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍن ها ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺷﻔﺎ ﻣﯽﺩﺍﺩند !
" ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﻰ ﺁﯾﻨﺪ ﻧﻪ ﺍﺣﻤﻖ. ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ، ﺍﺣﻤﻖ می شوند. ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ، ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. "
✍ ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺳﻞ
@chelsalegi
ﭘﺎﯾﺎﻥ ﻗﺮﻥ شانزدهم ﺑﺮﺍﯼ ﻣﺪﺗﯽ ﺟﺮﺍﺣﯽ ﻣﻤﻨﻮﻉ ﺷﺪ. ﭘﺎﭖ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﺑﻮﺩ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﻗﻄﻌﺎﺕ ﺑﺪﻥ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﯾﮑﺪﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﭘﯿﺪﺍ ﮐﻨﻨﺪ!!! ﻫﺰﺍﺭﺍﻥ ﻧﻔﺮ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﺗﺼﻤﯿﻢ ﭘﺎﭖ ﻣﺮﺩﻧﺪ ﺑﻠﮑﻪ ﺍﺟﺰﺍﯼ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﺩﺭ ﺭﻭﺯ ﺭﺳﺘﺎﺧﯿﺰ ﮔﻢ ﻧﺸﻮﺩ!
ﻗﺮﻥ هفدهم ﺍﺩﻋﺎ ﺷﺪ ﻟﻤﺲ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥﻫﺎﯼ ﯾﮏ ﻗﺪﯾﺲ ﺩﺭ ﻓﻠﻮﺭﺍﻧﺲ ﺑﺎﻋﺚ ﺷﻔﺎ ﻣﯽﺷﻮﺩ. ﺯﯾﺴﺖﺷﻨﺎﺳﯽ ﺗﺼﺎﺩﻓﯽ ﮐﺸﻒ ﮐﺮﺩ ﮐﻪ آن ﺍﺳﺘﺨﻮﺍﻥ ها متعلق به ﯾﮏ ﺑﺰ ﺍﺳﺖ؛ ﺍﻣﺎ ﺍﺳﺘﺨﻮﺍن ها ﻫﻤﭽﻨﺎﻥ ﺷﻔﺎ ﻣﯽﺩﺍﺩند !
" ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ ﻧﺎﺩﺍﻥ ﺑﻪ ﺩﻧﯿﺎ ﻣﻰ ﺁﯾﻨﺪ ﻧﻪ ﺍﺣﻤﻖ. ﺁﻧﻬﺎ ﺗﻮﺳﻂ ﺁﻣﻮﺯﺵ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ، ﺍﺣﻤﻖ می شوند. ﺑﺰﺭﮔﺘﺮﯾﻦ ﺩﺷﻤﻦ ﺳﻌﺎﺩﺕ ﻭ ﺁﺯﺍﺩﻯ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﻫﺎ، ﺩﻓﺎﻉ ﮐﻮﺭﮐﻮﺭﺍﻧﻪ ﺍﺯ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﻭ ﺑﺎﻭﺭﻫﺎﻯ ﻏﻠﻂ ﺍﺳﺖ. "
✍ ﺑﺮﺗﺮﺍﻧﺪ ﺭﺍﺳﻞ
@chelsalegi
تا قرن نوزدهم رسته نجّار و قصّاب پای ثابت افراد شاغل در ارتشها بود چرا که زخمی نه چندان جدّی, منجر به عفونت می شد و پزشکان برای جلوگیری کردن از قانقاریا ناچار به بریدن عضو مجروح بودند. در نبرد واترلو انبوهی از دست و پاهای ارّه شده در بیمارستانهای صحرایی چشمها را آزار می داد.
امروز امّا دانش بشری به مرحله ساخت قلب و کبد و دیگر اعضا هم رسیده است. دانشمندان ژنتیک موفق شده اند که طول عمر برخی حیوانات را به دو برابر افزایش دهند. در این که بشر در دهه های آینده دست کم در جوامع پیشرفته عمری طولانی تر خواهد کرد کمتر می توان تردید کرد و بعضی ها می گویند روزی خواهد رسید که مرگ تنها یک مشکل فنّی خواهد بود و می توان بر آن فائق آمد.
اگر روزی این اتّفاق بیفتد چه خواهد شد؟
در قدم نخست خرافات مذهبی از اعتبار می افتند چرا که همگی مرگ محور هستند. یحتمل دیگر کسی به خاطر همبستری با حوری و غلمان خودش را نفله نمی کند و انتحاری نمیزند که به بهشت برود و دیگران را به خیال خود راهی جهنّم سازد. رویهمرفته سیاست و رفتارها بر مبنای "زندگی" شکل می گیرد.
امّا این سکّه روی دیگری هم دارد که ترسناک است. آزمندی و میل به قدرت در بشر فانی اینقدر بوده که جنایتهای بیرون ازخیال رقم بزند. اگر قرار باشد که زندگی جاودان باشد موجود دوپا کارهایی خواهد کرد که هیتلر و استالین تبدیل به معصومین تاریخ شوند. همین حالا هم عمر طولانی کم مایه دردسر نبوده است.
از طرف دیگر پیروزی بر مرگ طبیعی به معنای از بین رفتن خود مرگ نیست چرا که هماره خطر مردن به خاطر حوادث یا بدست دیگران وجود دارد. این می تواند به مرگ کامل عاطفه بیانجامد. دیگر هیچ مادری به خاطر حفظ جان فرزندش جان خود را به خطر نمی اندازد و اصولا فداکاری واژه ای منسوخ در فرهنگنامه ها می گردد.
امیدوارم در روزگاری که مرگ مرده است من زنده نباشم!
@chelsalegi
امروز امّا دانش بشری به مرحله ساخت قلب و کبد و دیگر اعضا هم رسیده است. دانشمندان ژنتیک موفق شده اند که طول عمر برخی حیوانات را به دو برابر افزایش دهند. در این که بشر در دهه های آینده دست کم در جوامع پیشرفته عمری طولانی تر خواهد کرد کمتر می توان تردید کرد و بعضی ها می گویند روزی خواهد رسید که مرگ تنها یک مشکل فنّی خواهد بود و می توان بر آن فائق آمد.
اگر روزی این اتّفاق بیفتد چه خواهد شد؟
در قدم نخست خرافات مذهبی از اعتبار می افتند چرا که همگی مرگ محور هستند. یحتمل دیگر کسی به خاطر همبستری با حوری و غلمان خودش را نفله نمی کند و انتحاری نمیزند که به بهشت برود و دیگران را به خیال خود راهی جهنّم سازد. رویهمرفته سیاست و رفتارها بر مبنای "زندگی" شکل می گیرد.
امّا این سکّه روی دیگری هم دارد که ترسناک است. آزمندی و میل به قدرت در بشر فانی اینقدر بوده که جنایتهای بیرون ازخیال رقم بزند. اگر قرار باشد که زندگی جاودان باشد موجود دوپا کارهایی خواهد کرد که هیتلر و استالین تبدیل به معصومین تاریخ شوند. همین حالا هم عمر طولانی کم مایه دردسر نبوده است.
از طرف دیگر پیروزی بر مرگ طبیعی به معنای از بین رفتن خود مرگ نیست چرا که هماره خطر مردن به خاطر حوادث یا بدست دیگران وجود دارد. این می تواند به مرگ کامل عاطفه بیانجامد. دیگر هیچ مادری به خاطر حفظ جان فرزندش جان خود را به خطر نمی اندازد و اصولا فداکاری واژه ای منسوخ در فرهنگنامه ها می گردد.
امیدوارم در روزگاری که مرگ مرده است من زنده نباشم!
@chelsalegi
انقلاب در ایران ادامه یک گذار تاریخی بود. گذاری که با آغاز مشروطه خواهی در ایران شکل گرفت ولی روند طی شدن طبیعی خود را از دست داد.
به دنیا آمدن مدرنیته در ایران طبیعی نبود و انقلاب و انفجار نتیجه لامحاله ی آن بود.
ملت ایران برای رسیدن به رشد و گذار از عقب ماندگی تاریخی می بایست دوره دیوانگی را پشت سر می گذاشت. یادمان باشد که غرب نیز برای طی کردن این گذار تاریخی هزینه زیادی کرد.
@chelsalegi
به دنیا آمدن مدرنیته در ایران طبیعی نبود و انقلاب و انفجار نتیجه لامحاله ی آن بود.
ملت ایران برای رسیدن به رشد و گذار از عقب ماندگی تاریخی می بایست دوره دیوانگی را پشت سر می گذاشت. یادمان باشد که غرب نیز برای طی کردن این گذار تاریخی هزینه زیادی کرد.
@chelsalegi
رسیدم به جایی که با پیر شدن پدر و مادرم کنار اومدم. دارم غصه پیر شدن خودم رو می‌خورم.
@chelsalegi
@chelsalegi
این طفل معصوم ها که پدر و مادر خوش حافظه شان، پیرهن پرچم ملّی ترکیه را به تنشان کرده اند و یادشان داده اند که چگونه با انگشتان دستشان از هم اکنون برای فردای ایران ِ نا روادار فیگور فاشیستی بگیرند و پرچم ترکیه و جمهوری آذربایجان را در پس زمینه ی این صحنه مهوع تعبیه کرده اند،هر سه ملیت ایرانی دارند. پدر و مادران خوش حافظه ای که کشتار نیاکانشان در شمال غربی خوی در جنگ چالدران بدست سربازان کشورگشای امپراطوری عثمانی و تصرف خونبار تبریز را فراموش کرده اند و صرفا به دلیل اشتراک نصفه نیمه ی زبانی، از مجرای ذهن و آرزو و خیال به تبعیت کشوری درآمده اند که در پرونده ی تاریخی اش سابقه کشتار در آذربایجان را دارد. بله میتوان حافظه تاریخی را به پای نیات جاهلانه وشعورغیر مدنی ای که زندگی در جامعه ی پلورالیستی ایران را یا بلد نیست و یا برنمی تابد، ذبح کرد و از خون ِ مذبوح به رعشه ی هیجانبار فاشیستی افتاد ...
✍مهرگان مالکی
@chelsalegi
✍مهرگان مالکی
@chelsalegi
ما ايرانيها اهل شعر و شاعري هستیم. فی الواقع اهل گنده گویی و لاف و گزافيم. شعر اصلا یعنی گفتمانی مبتنی بر ایده آلیسم و گنده گویی . بعيد مي دانم در دنيا زباني را بيابيد که چنين شعري در مورد "وطن" در آن سروده باشند ، بعد وضع وطن مربوطه هم شبیه ايني باشد که مال ماست
دوباره مي سازمت وطن!
اگر چه با خشت جان خويش!
ستون به سقف تو ميزنم
اگرچه با استخوان خويش!"
ملت هم در کنسرت داریوش در تورنتو ، در استکهلم ، در دبي ، ملبورن یا هر قبرستان دیگری بیرون از همان "وطن" ، مي روند با صداي او اين ترانه را مي شنوند، بعد مثل ابر آبان ماه اشک مي ريزند و جيغ ميزنند و خشتک می درند ... دو ساعت بعد هم مست و پاتیل برميگردند به خانه هايشان در همان تورنتو و استکهلم و دبي و ملبورن!... و "وطن" و ساختنش هم البته نه به خشتک آنهاست، نه به خشتک خود داریوش جان و ابی جان و بقیه ... ستون به سقف آنهم با خشت جان و استخوان! که پیشکش همه...
✍رضانظام دوست
@chelsalegi
دوباره مي سازمت وطن!
اگر چه با خشت جان خويش!
ستون به سقف تو ميزنم
اگرچه با استخوان خويش!"
ملت هم در کنسرت داریوش در تورنتو ، در استکهلم ، در دبي ، ملبورن یا هر قبرستان دیگری بیرون از همان "وطن" ، مي روند با صداي او اين ترانه را مي شنوند، بعد مثل ابر آبان ماه اشک مي ريزند و جيغ ميزنند و خشتک می درند ... دو ساعت بعد هم مست و پاتیل برميگردند به خانه هايشان در همان تورنتو و استکهلم و دبي و ملبورن!... و "وطن" و ساختنش هم البته نه به خشتک آنهاست، نه به خشتک خود داریوش جان و ابی جان و بقیه ... ستون به سقف آنهم با خشت جان و استخوان! که پیشکش همه...
✍رضانظام دوست
@chelsalegi
آدم‌های احمق دو دسته‌اند: دسته‌ی اول و دسته‌ی دوم فرقی هم با هم ندارند، فقط چون زیادند، تو یک دسته جا نمی‌شوند
✍مارک تواین
@chelsalegi
✍مارک تواین
@chelsalegi
۱
روایت شده که «اسپارتاکوس» رهبر بزرگترین قیام بردگان، در شب قبل از آخرین نبرد، در اوج دلتنگی و اضطراب، به همسرش گفته‌بود «کاش ما بردگان هم خدایی داشتیم که می‌توانستیم به درگاهش دعا کنیم». فردای آن شب، قیام بردگان امپراتوری روم شکست خورد و پس از قتل عامی هولناک، شش هزار برده از جمله خود «اسپارتاکوس»، در دو طرف یکی از جاده‌هایی که «به روم می‌رفت» به صلیب کشیده‌شدند. هفتاد سال بعد، آرزوی «اسپارتاکوس ِ شهید» به واقعیت درآمد و فرسنگ‌ها دورتر اما در محدوده‌ی امپراتوری روم، «خدای بردگان» متولد شد: عیسی مسیح، فرزند خیال و خواسته، حقیقی‌ترین فریب ِ جهان...
۲
همه‌ی بازندگان تاریخ یا باید از بین می‌رفتند، و یا به زور ِ برندگان گردن می‌نهادند. بازنده‌ای که هنوز زنده است، برای زیستن در سایه‌ی قدرت، چاره‌ای ندارد جز زانوزدن و گردن‌نهادن.
بازندهی زنده، در عین ِ رضایت و تسلیم، اغلب آتشفشانی را می‌ماند ساکت و خاموش، اما در جوش و خروش و منتظر ِ مجال ِ فوران. شاید به همین خاطر بود که قدیم‌ها، دشمن ِ شکست‌خورده یا تسلیم‌شده را با همه‌ی کس و کار و خان و مان و دار و ندار، از ریشه برمی‌کندند.
۳
اما بازندهی زنده، گاه چنان در بردگی‌اش غرق میشود که وجود خویش را فراموش می‌کند و با همه‌ی وجود شبیه اربابش میشود. بعد، کم کم خود ِ ارباب میشود، و کم کم خودش هم ارباب میشود. تاریخچه‌ی قدیمش را می‌سترد و بخشی از شجره‌نامه‌ی اربابی ِ برنده میشود. اما هر اربابی، در گذار زمان و تاریخ، ناگزیر به کسی و کسانی دیگر خواهدباخت و سرنگون خواهدشد و برده‌ی دیگری خواهد شد.
نمی‌دانم آن بازنده‌ای که بعدها ارباب شده، وقتی دارد به دشمن جدید می‌بازد چه حسّی دارد: آیا ازاین که باز هم باخته دلتنگ است یا از این حقیقت خرسند است که فقط او نیست که این بار می‌بازد، بلکه در واقع پایگاه اربابی که قبلاً او را شکست داده و ذلیل و برده‌اش کرده بوده، دارد به دست دیگران ویران میشود.
✍خالد رسول پور
@chelsalegi
روایت شده که «اسپارتاکوس» رهبر بزرگترین قیام بردگان، در شب قبل از آخرین نبرد، در اوج دلتنگی و اضطراب، به همسرش گفته‌بود «کاش ما بردگان هم خدایی داشتیم که می‌توانستیم به درگاهش دعا کنیم». فردای آن شب، قیام بردگان امپراتوری روم شکست خورد و پس از قتل عامی هولناک، شش هزار برده از جمله خود «اسپارتاکوس»، در دو طرف یکی از جاده‌هایی که «به روم می‌رفت» به صلیب کشیده‌شدند. هفتاد سال بعد، آرزوی «اسپارتاکوس ِ شهید» به واقعیت درآمد و فرسنگ‌ها دورتر اما در محدوده‌ی امپراتوری روم، «خدای بردگان» متولد شد: عیسی مسیح، فرزند خیال و خواسته، حقیقی‌ترین فریب ِ جهان...
۲
همه‌ی بازندگان تاریخ یا باید از بین می‌رفتند، و یا به زور ِ برندگان گردن می‌نهادند. بازنده‌ای که هنوز زنده است، برای زیستن در سایه‌ی قدرت، چاره‌ای ندارد جز زانوزدن و گردن‌نهادن.
بازندهی زنده، در عین ِ رضایت و تسلیم، اغلب آتشفشانی را می‌ماند ساکت و خاموش، اما در جوش و خروش و منتظر ِ مجال ِ فوران. شاید به همین خاطر بود که قدیم‌ها، دشمن ِ شکست‌خورده یا تسلیم‌شده را با همه‌ی کس و کار و خان و مان و دار و ندار، از ریشه برمی‌کندند.
۳
اما بازندهی زنده، گاه چنان در بردگی‌اش غرق میشود که وجود خویش را فراموش می‌کند و با همه‌ی وجود شبیه اربابش میشود. بعد، کم کم خود ِ ارباب میشود، و کم کم خودش هم ارباب میشود. تاریخچه‌ی قدیمش را می‌سترد و بخشی از شجره‌نامه‌ی اربابی ِ برنده میشود. اما هر اربابی، در گذار زمان و تاریخ، ناگزیر به کسی و کسانی دیگر خواهدباخت و سرنگون خواهدشد و برده‌ی دیگری خواهد شد.
نمی‌دانم آن بازنده‌ای که بعدها ارباب شده، وقتی دارد به دشمن جدید می‌بازد چه حسّی دارد: آیا ازاین که باز هم باخته دلتنگ است یا از این حقیقت خرسند است که فقط او نیست که این بار می‌بازد، بلکه در واقع پایگاه اربابی که قبلاً او را شکست داده و ذلیل و برده‌اش کرده بوده، دارد به دست دیگران ویران میشود.
✍خالد رسول پور
@chelsalegi
یکی از منحصر به فردترین عکس های جنگ دوم جهانی که در سال ١٩۴٣ گرفته شده این عکس است که خرس عظیم الجثه ای را در سنگری با سربازان لهستانی نشان می دهد! ... قصه ی این خرس قهوه ای که از قضا ایرانی هم بود واقعا عجیب و شنیدنی ست. متفقین در جریان اشغال ایران او را که توله خرس کوچک و یتیمی بود در کوه های شمال غرب ایران یافتند نامش را "ووژتِک" گذاشتند و به اروپا بردند. او بسیار کنجکاو ، دوستداشتنی و باهوش بود. در سالهای آغازین جنگ در کنار سربازان بزرگ شد. در جریان خنده داری یک سرباز گروه گشتی آلمانی را که توی حمام صحرایی مخفی شده بود پیدا کرد. ووژتک همه جا سر می کشید و ورود ناگهانی اش به حمام ، فریاد سرباز ترسخورده آلمانی را به آسمان رساند و باعث دستگیری اش شد. با بزرگ شدن او ، میزان غذایی که می خورد به اندازه جیره ی یک دسته ی نظامی بود! به همین خاطر برای "ووژتک" سهمیه ای توسط ارتش مقرر شد. در طول جنگ یکی دو بار مجروح شد اما مداوا گردید. با پایان جنگ او را به باغ وحشی در انگلستان بردند و تا سال ١٩۶٣ زنده بود.
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi
✍رضا نظام دوست
@chelsalegi
همیشه این بحث بوده است که مراد شاعرانی مانند حافظ، از می و شاهد و خط و خال چیست. آیا کلمات این‌چنینی در غزلیات حافظ و مانند او، در معانی حقیقی خود به‌کار رفته‌اند یا در معانی مجازی؟
آماج این گفت‌وگوی درازدامن و گاه بیهوده، بیش از همه دیوان حافظ است. چون تکلیف سنایی و عطار و مولوی و باباطاهر و جامی، کم‌وبیش روشن است و نیز تکلیف جناب سعدی شیرین‌سخن و بسیاری از شاعران پس از او. بلاتکلیفی، بیش از هر جایی، در حافظیه خیمه زده است و ما به‌درستی نمی‌دانیم که عشق حافظ از چه لونی است. معشوقی که او می‌ستاید، خدا است، یا همان دخترکان شیرازی است که او در کوچه و بازار می‌دیده، یا نمی‌دیده است اما به آنها می‌اندیشیده است؟ یا هر دو؟
در رندی حافظ، همین بس که شش قرن است شاهد این گفتوگوها است و تا امروز، نشانه‌ای رو نکرده است که دوستدارانش را از سرگردانی برهاند و همگان بدانند «که دل نازک او مایل افسانۀ کیست».
این نزاع، هرگز پایان نمی‌پذیرد و چه خوب است که پایانی برای آن نیست؛ چون آن مقدار فایدۀ زبانی و ادبی و معرفتی که از این گفتوگوها پدیدار شده است، در حل و فصل ماجرا نیست
حافظ، راز آسمان را در زمین می‌جسته است، نه راز زمین را در آسمان. بنابراین لازم نیست به این بیندیشیم که غزل‌های حافظ، زمینی است یا آسمانی؛ چون حتی اگر زمینی باشد، باز هم آسمانی است؛ چون بالاخره زمین هم جزئی از آسمان است.
✍رضابابایی
@chelsalegi
آماج این گفت‌وگوی درازدامن و گاه بیهوده، بیش از همه دیوان حافظ است. چون تکلیف سنایی و عطار و مولوی و باباطاهر و جامی، کم‌وبیش روشن است و نیز تکلیف جناب سعدی شیرین‌سخن و بسیاری از شاعران پس از او. بلاتکلیفی، بیش از هر جایی، در حافظیه خیمه زده است و ما به‌درستی نمی‌دانیم که عشق حافظ از چه لونی است. معشوقی که او می‌ستاید، خدا است، یا همان دخترکان شیرازی است که او در کوچه و بازار می‌دیده، یا نمی‌دیده است اما به آنها می‌اندیشیده است؟ یا هر دو؟
در رندی حافظ، همین بس که شش قرن است شاهد این گفتوگوها است و تا امروز، نشانه‌ای رو نکرده است که دوستدارانش را از سرگردانی برهاند و همگان بدانند «که دل نازک او مایل افسانۀ کیست».
این نزاع، هرگز پایان نمی‌پذیرد و چه خوب است که پایانی برای آن نیست؛ چون آن مقدار فایدۀ زبانی و ادبی و معرفتی که از این گفتوگوها پدیدار شده است، در حل و فصل ماجرا نیست
حافظ، راز آسمان را در زمین می‌جسته است، نه راز زمین را در آسمان. بنابراین لازم نیست به این بیندیشیم که غزل‌های حافظ، زمینی است یا آسمانی؛ چون حتی اگر زمینی باشد، باز هم آسمانی است؛ چون بالاخره زمین هم جزئی از آسمان است.
✍رضابابایی
@chelsalegi
روزنامه‌نگارها و خبرنگارها با سوژه‌ها زندگی می‌کنند غمگین‌می‌شوند میخندند خشمگین میشوند و گاهی جانبداری می‌کنند این تجربه درهمه خبرنگارها مشترک است اماخبرنگارانی که حوادث کار می‌کنند یک حس دیگر را با سوژه تجربه می‌کنند.اضطراب این حس‌هفته‌ها و شاید ماهها به خاطر یک سوژه با آنهاست‌این حس را خبرنگاران جنگ هم بسیار تجربه می‌کنند این را گفتم تا برسم به اضطراب چند‌روزه که گیجم کرده، اضطراب از لحظه‌ای جانم را گرفت که درگیر اسیدپاشی در شهرری شدم.زن‌متولد هفتاد به دست شوهر سابق که متولد شصت و چهار است و دکتری در یکی از رشته‌های علوم انسانی دارد با اسید سوزانده شده عکس‌ها نشان میداد صورت زن تقریبا صاف شده اثری از بینی و لب و پلک نیست سوختگی به حدی بود که زن در چندجای بازجویی به پلیس گفته بود کاش مرده بودم. زن‌وشوهر اختلاف شدید داشتند توافقی جدا میشوند یک پسر پنج ساله دارند پسر با پدر زندگی می‌کرده‌است بعد از مدتی مرد پشیمان میشود از زن می‌خواهد بگردد اما زن قبول نمی‌کند مرد متوجه میشود همسرسابقش درگیر عشق جدیدی شده و وقتی که زن با دوست پسرش قرار داشته شوهر سابق با اسید دنبالش راه می‌افتد و مقابل چشمان دوست پسر زن جوان را می‌سوزاند. بی‌چارگی زن درماندگی و سیاهی سرنوشت پسر۵ ساله وشوهری که نخبه‌ای جنایتکاراست و اعضای خانواده هردو طرف حالا همگی دچار یک تلخی بی‌پایان هستند. چون اقای نخبه حاضر به پذیرش پایان تلخ نبود.بحران بی‌گفت‌وگویی و دست زدن به خشونت به خاطر ناتوانی در حل بحران زندگی ما را بحران زده کرده و سیاستگذاری غلط اجتماعی این چهل سال و بحران افرینی عده‌ای بی‌خرد در خارج از کشور به نام مردم ایران وضعیت روانی مردم را در حالت خطرناک قرار داده .همه ما در وضعیت تلخ این افراد مقصریم و اگر وجدان داشته باشیم باید احساس مسئولیت کنیم. من شخصا چند روز است به داروی ضد اضطراب پناه بردم
✍مرجان لقایی
@chelsalegi
✍مرجان لقایی
@chelsalegi
تفسیر غلط از بهشت و جهنم باعث شده که فقرا عموما بيشتر از ثروتمندان به وجود بهشت و جهنم معتقدند و فکر مي کنند حالا که در اين دنيا به آنها ظلم شده و حقشان را توي اين دنیا ، این زندگی خورده اند ، زندگي ديگري برایشان هست . بهشتي و جهنمی. فکر هم مي کنند که از بين اين دو تا حکما بهشت نصيب آنها خواهد شد منطق شان اين است ما که از اين دنيا سهمي نبرده ايم ، پس آن دنيا ديگر مال ماست بهشت مال ماست و بهشت جايي است که در آن همه ي چيزهاي خوبي که در اين زندگي نداشته ايم را به ما مي دهند بهشت براي فقرا جايي است که در آن مجبور نيستند کار کنند! چون در اين دنيا هيچوقت لذتي از کار کردن نبرده اند و کار برايشان نه معادل کار خلاق و خود انگيخته ، که به مثابه ي خر کاري و خر حمالي بوده پس بهشت شان هم جايي ست که در آن مجبور نيستند کار کنند . توي بهشت مجبور نيستند دنبال يک لقمه ي نان تمام روز بدوند. کاري که همه ي زندگي شان کرده اند . همه چيز در بهشت بدون کار و زحمت فراهم است . ميوه ها از درختان آويخته . و اراده بکني ، شاخه خودش خم مي شود که: بفرما اشربه و اطعمه از همه مدل و رقم مهياست صبح تا شب فقط عشق و حال است . حور و پري و زناني که يک آدم فقير در روي زمين فقط در خواب ممکن بوده بتوانند با کسي مثل آنها باشد اين بهشت ، اين بهشت کذايي ، اصلا بهشت فقراست . چون فقط چيزهايي را در آن وعده مي دهد که فقرا مي خواهند و ندارند . نمي گويد توي بهشت يک کتاب خانه ي بزرگ است که تو مي تواني تمام روز راجع به هر علمي که بخواهي مطالعه کني و لذت ببري . نمي گويد در بهشت يک سوپر کامپيوتر است که جواب هر سوالي را ميداند . نمي گويد يک مکعب روبيک صد متر در صد متر است که مثلا صد ميليون سال طول مي کشد تا بتواني آنرا حل کني . اين چيزها جذابيتي براي فقرا ندارد. براي همين هم توي بهشت شان نيست .
بله اين بهشت ، بهشت خوراکي ها و حور و پري ها ، بهشت فقراست و فقرا کساني هستند که از لذت زندگي زميني محروم بوده اند و دنبال همان لذت ها توي آسمان و توي بهشت مي گردند .
فرق اين اروپايي ها ، اين غربي ها با ما اول از همه در همين است . آنها واقعا قدر زندگي ، قدر شادي ، قدر زندگي کردن در روي همين زمين را بيشتر از ما مي دانند . چون به همين که هست رضايت داده اند اگر زندگي شان خوب نيست ، خب تلاش مي کنند تا بهترش کنند ، اگر هم نشد ، از همان که هست سعي مي کنند لذت ببرند چون ميدانند همه ي آن چيزي که دارند همين زندگي ست و با مرگ همه چيز تمام مي شود همه چيز و اين چيزي است که ما آنرا باور نداریم
@Chelsalegi
بله اين بهشت ، بهشت خوراکي ها و حور و پري ها ، بهشت فقراست و فقرا کساني هستند که از لذت زندگي زميني محروم بوده اند و دنبال همان لذت ها توي آسمان و توي بهشت مي گردند .
فرق اين اروپايي ها ، اين غربي ها با ما اول از همه در همين است . آنها واقعا قدر زندگي ، قدر شادي ، قدر زندگي کردن در روي همين زمين را بيشتر از ما مي دانند . چون به همين که هست رضايت داده اند اگر زندگي شان خوب نيست ، خب تلاش مي کنند تا بهترش کنند ، اگر هم نشد ، از همان که هست سعي مي کنند لذت ببرند چون ميدانند همه ي آن چيزي که دارند همين زندگي ست و با مرگ همه چيز تمام مي شود همه چيز و اين چيزي است که ما آنرا باور نداریم
@Chelsalegi