این نوشته بخشی از پژوهشی است کە با استفاده از مصاحبه‌ی عمیق، به انعکاس تجربه‌ی زیسته‌ی ۲۰ نفر از زنانی پرداخته است که در فاصلەی سال‌های دهە‌ی ۱۳۶۰ تا ١٤٠٤ مشمول حبس یا احکام اخراج، تعلیق و تعزیر یا کسر حقوق شده‌اند. هدف پژوهش بررسی نتایج این احکام بر زنان و تأثیر خانە‌نشینی اجباری در زندگی خصوصی و اجتماعی آنان است.

«برای من بازگشت بە شهرستان کوچکی کە از آن گریختە بودم یک جهنم واقعی بود. سال‌ها تست زدم و از خواب و خوراک گذشتم کە دانشگاه تهران قبول شوم و فکر می‌کردم برای همیشە از شهرم گریختەام. زندگی پس از آن روزها، یک کابوسِ بە تمام معنا بود. من بە خانوادەام چیزی نگفتم و مدت‌ها پیداکردن یک کار و یک اتاق بزرگ‌ترین دغدغە‌ی من بود.»

🔴 زنانی کە پس از صدور احکام مختلف از عرصە‌ی اجتماعی حذف می‌شوند عملاً به حاشیه رانده شده‌اند. یعنی برگرداندن زن به همان نقش‌های سنتی (همسر/مادر) برای خنثی کردن کنشگری او در جامعه. خانه‌داری اجباری پس از رانده شدن به حاشیه صورت می‌گیرد. زمانی کە زنان از بازار کار و مزد گرفتن حذف می‌شوند، خانه‌داری دیگر فقط یک وظیفه یا انتخاب نیست؛ بلکه به یک اجبار ساختاری بدل می‌شود و عواقب زیادی دارد.

تدریس من در دانشگاه قراردادی بود، و با اینکه مدرک دکترا داشتم، با زحمت بسیار در رشتە‌ی تخصصی‌ام کار می‌کردم، و همزمان با گروهی از زنان کارگروهی تخصصی در مطالعات حوزە‌ی حقوق زنان و جامعە‌ی مدنی داشتیم و فعالیت‌های میدانی بخشی از کنشگری ما بود پس از جنبش ژن، ژیان، آزادی، من و بسیاری از اعضای گروه زندانی شدیم.... تمام رنج‌ها و امیدها در عرصە‌ی کنشگری و شخصیت حقوقی من و ارتباطم با محیط دانشگاه از بین رفت. مثل زنی شدە بودم در اولین روز تجربە‌ی خانەداری کە باید تنها در این فضا باقی می‌ماندم و از نو زندگی و نقشی را تجربە می‌کردم کە سال‌ها بود از آن عبور کردە بودم.

🔴 بیکارسازی یا کاهش درآمد زنان، آنان را در موقعیت وابستگی اقتصادی بیشتری به مردان خانواده قرار می‌دهد... در جوامعی که حکومت‌ها به دنبال کنترل جامعه و سرکوب کنشگری مدنی هستند، خانه‌نشینی زنان می‌تواند یک «دستاورد امنیتی» تلقی شود. زنانی که در خانه‌ها محصور می‌شوند، کمتر در معرض دید عموم قرار دارند، کمتر در تجمعات و اعتراضات حضور می‌یابند، و کمتر می‌توانند شبکه‌های اجتماعی و سیاسی خود را گسترش دهند. از این منظر، خانه‌داری اجباری، ابزاری برای «‌سیاست‌‌زدائی» جامعه و به‌ویژه زنان است.

متن کامل

@elmosnewss

معاون دانشجویی دانشگاه علم و صنعت، در یک گفتگوی ۵۳ دقیقه‌ای که در کانال شورای صنفی منتشر شده [قسمت اول، قسمت دوم، قسمت سوم]، درباره طرح جدید تغذیه، اطلاعاتی ارائه داده.

شما به عنوان مخاطب اصلی صحبت‌هاش، نظرتون چیه؟ فکر می‌کنید این طرح در صورت اجرا چه تاثیری روی شما و تحصیلتون داره؟ چقدر با ماهیت این طرح موافقید؟ و چه اشکالاتی رو بهش وارد می‌دونید؟ چه سوالاتی درمورد این طرح ذهن شما رو مشغول کرده؟

می‌تونید نظراتتون رو به @elmosnewsadmin بفرستید تا اینجا منتشر و با سایر مخاطبان به اشتراک گذاشته بشه

@elmosnewss

پرده اول: هفته گذشته، محمد روشن، مشاور عالی وزیر علوم، در یک مراسم تودیع و معارفه، «بومی‌گزینی» را یکی از محورهای مهم در مدیریت آموزش عالی دانست. او گفت: «در بخش اساتید و کارمندان؛ جذب نیروهای بومی موجب ثبات شغلی، ماندگاری نخبگان در استان‌ها و ارتقای کیفیت خدمات آموزشی و اداری می‌شود. در بخش دانشجویی؛ بومی‌گزینی علاوه بر کاهش دغدغه‌های رفاهی و معیشتی خانواده‌ها، به حفظ تعادل فرهنگی و اجتماعی مناطق کمک می‌کند.»

پرده دوم: حدود شش ماه پیش، مسعود تجریشی، رییس دانشگاه شریف در نامه‌ای به وزیر علوم ایده بازنگری در سهمیه‌های ورود به دانشگاه را مطرح کرد و اظهار داشت که دانشجویان حاضر در اعتراضات با سهمیه‌های منطقه ۲ و ۳ به دانشگاه وارد شده اند.

این خلاصه‌ای از دیدگاهی است که دست‌کم در بخشی از بدنهٔ تصمیم‌گیرندگان نظام آموزش عالی ایران نسبت به دانشجویان غیرتهرانی و غیرمرکزنشین وجود دارد. آن‌ها یک بار اقتصادی بر هزینه‌های رفاهی، عامل به هم خوردن تعادل فرهنگی و اجتماعی و یک معضل امنیتی اند که دانشگاه را شلوغ می‌کنند.
(جای این مسئولان در دولت نازی خالی)

نیاز به اشاره نیست که فرصت‌ها، تجهیزات و زیرساخت‌های آموزش عالی نیز، مانند بسیاری از امکان‌ها و نهادهای دیگر جامعه، به طور نابرابری در کشور، توزیع شده‌ است. تمرکز این امکانات در یک نقطه، منطقاً به معنای کمبود در سایر نقاط است. در چنین شرایطی است که سهمیه‌های مناطق، سیاستی هرچند نابسنده برای عادلانه‌تر کردن رقابت دسترسی به دانشگاه است. راه بنیادین حذف این نابرابری، تغییرات ساختاری نه تنها در آموزش بلکه در سایر بخش‌ها است، چرا که آموزش یک نظام جدای از سایر نهادها و نظام‌های سیاسی، اجتماعی و اقتصادی نیست.

وقتی هیچ سیاستی در راستای تغییر بنیادین نظام توسعه‌ای موجود که نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی را سال‌ها بر هم انباشت کرده وجود ندارد، پیگیری راهکارهایی نظیر «بومی‌گزینی» چیزی جز تثبیت هر چه بیشتر این نابرابری‌ها و محرومیت بخش بزرگی از ساکنان این کشور از حقوق خود نیست. علاوه بر این‌ها تنها به ماهیت فاشیستی چنین طرحی فکر کنید که افراد تنها به صرف به دنیا آمدن در یک منطقه از آزادی انتخاب دانشگاه خود محروم شوند.

@elmosnewss

یکی از دلایل اشتباه بودن اقداماتی مثل طرح نوین تغذیه دانشجویان (و به طور کلی هر طرح آزادسازی قیمتی دیگری) در همین نقشه که بر اساس داده‌های مرکز آمار تهیه شده، قابل مشاهده است.

امروز نه تنها میانگین تورم کل کشور بالاست بلکه اختلاف محلی آن هم بالاست (تفاوت دو استان تهران و ایلام را ببینید)

مثلاً در همین طرح تغذیه، طبق گفته مسئولان وزارت علوم برای وعده‌ ناهار، دولت هزینه ۳۵۰ تومان به ازای هر دانشجو را پرداخت می‌کند اما این ۳۵۰ تومان در تمام کشور ارزش یکسانی ندارد و فشار اجرای طرح در استان‌ها و مناطقی با تورم بالاتر و یا برای دانشجویان اهل آن مناطق بیشتر احساس خواهد شد.

@elmosnewss

احتمال وقوع تغییراتی در طرح نوین تغذیه

به دنبال کارزار «درخواست توقف طرح جدید تغذیه وزارت علوم» روز سه‌شنبه ۲۰ مرداد، نشستی در ساختمان پلتفرم کارزار برگزار شد.

بنا بر خبر رسانه کوی‌ستان به نقل از دانشجویان حاضر در این نشست، مهدی قاسمی، مشاور اقتصادی وزیر علوم، اعلام کرده تغییراتی در طرح نوین تغذیه وارد شده است که به شرح زیر است:

🔻 قرار نیست دیگر مبلغی به‌صورت مستقیم واریز شود و خرید غذا همچنان به‌صورت ژتونی باقی خواهد ماند؛ به این معنا که مانند سال‌های گذشته، قیمت ژتون‌ها در طول سال ثابت خواهد بود؛ برای مثال، همان مبالغ ۱۷ و ۲۲ هزار تومانی که در سال تحصیلی گذشته اعمال می‌شد منتهی با جهش مرسوم سالیان گذشته.

🔻با این حال، مقرر شده پیمانکار حذف و به‌جای آن تأمین‌کننده وارد فرآیند شود که البته سازوکار این بخش همچنان نیازمند شفاف‌سازی بیشتری است. همچنین قرار است تنوع منوی غذایی افزایش پیدا کند. سه نوع ژتون غذای ارزان، متوسط و گران نیز با پرداخت ثابت خود همچنان برقرار خواهند بود.

🔻پرداخت‌ها نیز قرار است از طریق بانک مرکزی و به‌صورت مستقیم برای تسویه‌حساب با تأمین‌کنندگان انجام شود؛ بنابراین دانشگاه دیگر در این فرآیند نقش واسطه نخواهد داشت و تسویه‌حساب‌ها به‌صورت مستقیم انجام خواهد شد.

🔻همچنین مقرر شده سامانه‌های تغذیه دانشگاه‌ها یکپارچه شوند و در سامانه «سکاد» قرار بگیرند.

البته تا این لحظه هنوز به این موارد در سایت وزارت یا سایت سازمان امور دانشجویان اشاره‌ای نشده است

@elmosnewss

🔴 سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، از نهادهای کارگری باسابقه در ایران، روز پنجشنبه ۲۲ مرداد بیانیه‌ای، در محکومیت اعدام منتشر کرد و خواستار برچیده شدن این مجازات شد

متن بیانیه به شرح زیر است:

« اعدام‌ها را متوقف کنید!

امروز که کشور ما زیر بار بحران‌های کمرشکن اقتصادی، تورم افسارگریخته، سقوط ارزش ریال، تهاجم نظامی آمریکا و اسرائیل، تداوم جنگ خانمان‌سوز، تحریم‌های اقتصادی، سرکوب شدید و گسترده و سیاست‌های جنگ‌طلبانه احساس خفگی می‌کند، حاکمان باز هم پاسخ خواسته‌های مردم برای نان، کار، عدالت، آزادی و کرامت انسانی را با خشن‌ترین ابزار رعب و وحشت می‌دهند: چوبه دار.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه، همچون تمامی تشکل‌های مستقل کارگری در ایران و جهان، با حکم اعدام و مجازات مرگ تحت هر عنوان، با هر اتهامی و بدون هیچ استثنایی کاملاً مخالف است.

مجازات اعدام ابزاری برای اجرای عدالت نیست؛ بلکه سلاحی ساختاری و سازمان‌یافته برای ایجاد رعب و‌ وحشت، فلج کردن جنبش‌های اجتماعی و سرکوب تشکل‌های مستقل مردمی است. چه بهانه امنیت ملی باشد، چه اتهاماتی مانند «محاربه» یا شرایط جنگی، موج فزاینده اعدام‌ها در زندان‌ها مستقیماً برای خفه کردن صدای مردم تحت ستمی است که دیگر توان تحمل فقر و بی‌حقوقی را ندارند.

ما کارگران آموخته‌ایم که وقتی چوبه‌های دار برپا می‌شوند، این کارگران، مخالفان سیاسی، حاشیه‌نشینان، جوانان عاصی از وضع موجود، مدافعان حقوق انسانی و قربانیان فقر، فلاکت و اعتیاد و ناامنی اقتصادی و اجتماعی هستند که پای طناب دار فرستاده می‌شوند. طبقات حاکم همواره از اعدام برای خاموش کردن صدای اعتراضات مردمان ستم‌دیده استفاده کرده‌اند.

تشکل‌های کارگری جهانی با مجازات اعدام به‌طور مطلق مخالف‌اند و اجرای آن علیه مخالفان سیاسی و مردم عادی را ابزاری برای سرکوب و ارعاب جامعه می‌دانند. سازمان جهانی کار نیز بر اساس کنوانسیون‌های بنیادین خود، حق حیات و امنیت جانی را پیش‌شرط اصلی و غیرقابل‌تفکیک برای تحقق آزادی تشکل‌یابی و فعالیت‌های صنفی و سندیکایی اعلام کرده است.

ما کارگران مخالف مجازات اعدام هستیم؛ نه فقط به این دلیل که مجازات اعدام ضدانسانی است و در تمام دنیا باید لغو گردد، بلکه به این دلیل که هیچ کارگری زیر سایه تهدید به اعدام آزاد نیست. وقتی حکومت‌ها حق گرفتن جان انسان‌ها را برای خود محفوظ می‌دانند، حق تشکل‌یابی، ایجاد سندیکاهای مستقل و حق اعتصاب و اعتراض بی‌معنا می‌شوند.

ما تمامی اعدام‌های سیاسی و دادگاه‌های فرمایشی و فوری را محکوم می‌کنیم. اتهامات مطرح‌شده علیه زندانیان سیاسی، فعالان اجتماعی، زنان، دانشجویان، معلمان، جوانان و کارگران معترض، سناریوسازی‌هایی است که به‌ویژه در شرایط جنگی و حتی بدون رعایت روندهای قانونی همین قوانین موجود پیش برده می‌شوند. زندانی، اعم از سیاسی یا عادی، از حقوقی بنیانی برخوردار است که متأسفانه در کشور ما دائماً نقض می‌شوند.

ما از اتحادیه‌های کارگری، کارگران بخش حمل‌ونقل، فدراسیون‌های جهانی و تمامی تشکل‌های مستقل کارگری در سراسر جهان می‌خواهیم که صدای ما باشند. خواهان آتش بس فوری و‌ پایان جنگ، توقف فوری تمامی اعدام‌ها در ایران، آزادی بی‌قیدوشرط همه فعالان صنفی و سیاسی زندانی، و لغو کامل مجازات اعدام شوید.

مجازات اعدام باید فوراً لغو شود!

زندانیان سیاسی باید آزاد شوند!

نه به جنگ، مداخله و تهاجم نظامی و سیاستهای جنگ طلبانه!

چاره کارگران و زحمتکشان وحدت و تشکیلات است.

سندیکای کارگران شرکت واحد اتوبوسرانی تهران و حومه
۲۲ مرداد ۱۴۰۵ »

@vahedsyndica
@elmosnewss

وبسایت دیدبان آزار اخیراً مطلبی با عنوان «میراث بازگشت‌ناپذیر ژینا؛ سال‌ها آزادی و آزادگی» منتشر کرده است شامل گفتگو با سه فعال فمنیست ساکن ایران

بخش‌هایی از این مطلب:

🔴 نون، فعال فمینیست ساکن ایران به دیدبان آزار می‌گوید:
بعد از «زن، زندگی، آزادی» و پیشروی‌هایی که زنان در خیابان، در خانواده، در ادارات و در بسیاری از عرصه‌های دیگر انجام دادند، حکومت هم وادار به عقب‌نشینی شد. بنابراین من این‌طور تحلیل نمی‌کنم که مثلاً دولت پزشکیان آمد و لایحه حجاب را اجرا نکرد؛ بلکه زنان پیشروی کرده بودند و حکومت چاره‌ای جز عقب‌نشینی نداشت. ما هر روز شاهد بلوغ بیشتر این جنبش در خیابان‌ها هستیم. شکل این حضور، سال گذشته یک‌طور بود و امروز شکل دیگری دارد و ممکن است شش ماه دیگر باز هم تغییر کند؛ اما مسیر کلی آن رو به جلوست.


🔴 دال، کنشگر فمینیست و روزنامه‌نگار درباره طرح مجلس نگران است و می‌گوید: «ببینید، چیزی که می‌توانم بگویم و مدتی است درباره‌اش فکر می‌کنم، این است که شکل‌گیری این نوع اتهام‌های سیاسی و امنیتی، تا جایی که من به یاد دارم، از زمان «زن، زندگی، آزادی» جدی‌تر شد. آن زمان بسیاری از افرادی که بازداشت می‌شدند، با این اتهام مواجه بودند که با خارج از کشور در ارتباط بوده‌اند، برای شبکه‌های خارجی مثل ایران اینترنشنال، بی‌بی‌سی، من‌وتو و دیگر رسانه‌ها عکس و فیلم فرستاده‌اند یا با آنها همکاری داشته‌اند. حتی بسیاری از کسانی که از کف خیابان بازداشت شدند، اصلاً فعال سیاسی نبودند؛ بعضی حتی فعالیت فمینیستی هم نداشتند. در کنار آنها، تعداد زیادی از فعالان فمینیست نیز بازداشت شدند و همین اتهام‌ها به آنها زده شد. با این حال، به جرأت می‌توانم بگویم شاید حتی یک درصد از این اتهام‌ها هم نتوانست تمام مراحل قانونی و قضایی را پشت سر بگذارد و به محکومیت منتهی شود. بسیاری از این افراد یا تبرئه شدند، یا مشمول عفو قرار گرفتند، یا پرونده‌شان اساساً در همان مرحله بازپرسی بسته شد. در واقع، چیزی که بتوان به‌عنوان مدرک قابل ارائه برای اثبات این ارتباطات مطرح کرد، وجود نداشت.»

🔴 این فعال حقوق زنان معتقد است دو جنگ رخ‌داده علیه ایران سرکوب را در ایران تشدید کرده است: «اما بعد از ماجرای جنگ دوازده‌روزه و اتفاقاتی که در خرداد ۱۴۰۴ افتاد، چند ماه بعد ماده چهارم قانون تشدید مجازات تصویب شد. پس از آن، با اتفاقات دی‌ماه و سپس جنگ چهل‌روزه، بسیاری از پرونده‌هایی که تشکیل شد و بسیاری از افرادی که بازداشت شدند، از جمله زنان، با استناد به همین ماده با احکام بسیار سنگینی مواجه شدند و تعداد احکام اعدام نیز افزایش پیدا کرد. در واقع، جنگ تبدیل به یک بهانه برای تشدید سرکوب مردم شد. پیوند این موضوع با اتفاقات دی‌ماه و به‌خصوص کشتار آن ماه نیز شرایط را بدتر کرد. ما حتی می‌بینیم که وضعیت صدور احکام اعدام برای زنان نیز تغییر کرده است. پیش از این، صدور حکم اعدام برای زنان زندانی سیاسی بسیار نادر بود. حتی بعد از شیرین علم‌هولی، برای سال‌ها شاهد اعدام زندانی سیاسی زن نبودیم. اما حالا هم آمارهایی درباره افزایش صدور احکام اعدام برای زنان منتشر شده و هم تعداد زنانی که با حکم اعدام مواجه شده‌اند، افزایش پیدا کرده است. نگرانی جدی این است که این زنان نیز به صف اعدام‌ها اضافه شوند. اگر این روند آغاز شود و به مرحله اجرا برسد، واقعاً ممکن است دیگر نتوان جلوی گسترش آن را گرفت. همین حالا نیز در میان زندانیان سیاسی زن، افرادی هستند که حکم اعدامشان تأیید شده و در زندان به سر می‌برند. به نظرم، اینها موضوعات بسیار مهمی هستند که باید جدی‌تر درباره‌شان تأمل و صحبت کرد.»

متن کامل:
https://harasswatch.com/news/2637

@harasswatch
@elmosnewss

شوک پاییزی به سلف دانشگاه‌ها

گزارش روزنامه شرق از جزییات جدید طرح تغذیه؛ که در آن با فعالان صنفی سه دانشگاه و یک مقام وزارت علوم مصاحبه شده است

بخش‌هایی از این گزارش:

سارا از فعالان صنفی دانشگاه تهران است، او جلسات یک و ۲۳ تیرماه فعالان صنفی با مسئولان سازمان امور دانشجویان را تجربه‌ای سردرگم‌کننده توصیف می‌کند: «انتظار داشتیم طرح نهایی ارائه شود، اما دیدیم پاورپوینتی که یکی از بچه‌های صنفی دانشگاه‌های دیگر درست کرده بود، توسط مسئولان به عنوان طرح وزارتخانه ارائه شد. تازه یک ساعت و نیم بعد از شروع جلسه، پیش‌نویسِ کلیات را در گروه فرستادند. اصلی‌ترین مشکل ما نه‌فقط خود طرح، که پنهان‌کاری سیستماتیک است؛ وقتی اطلاعات را قطره‌چکانی می‌دهند، یعنی می‌دانند طرح نقص‌های بنیادین دارد» او نگران فروپاشی حداقلی‌ترین امکان معیشتی دانشجوست: «مبلغی که به عنوان یارانه خرید غذا برای هر دانشجو تعیین کرده‌اند، شاید مهر و آبان جواب بدهد، اما در زمستان با این تورم قطعا شکست می‌خورد. مسئولان وعده‌ بازنگری می‌دهند، اما هیچ‌کس نمی‌گوید بازنگری سه ماه یک‌بار است یا سالانه» ... او معتقد است اگرچه سیستم فعلی سلف‌ها هم بی‌عیب‌ونقص نبوده، اما «حداقلی» از دسترسی ارزان را برای همه دانشجویان فراهم می‌کرد؛ چیزی که در طرح جدید به‌شدت تهدید می‌شود: «ایده‌ طرح در ظاهر وحشتناک نیست، اما اجرای آن قطعا تبعات جبران‌ناپذیری خواهد داشت. وقتی این دسترسی تضمین‌شده به غذای سلف از دانشجو سلب شود، معیشت او تحت فشار شدیدی قرار می‌گیرد. ترس ما این است که این طرح، نه برای بهبود کیفیت، بلکه بهانه‌ای برای شانه خالی‌کردن مسئولان از زیر بار مسئولیت تغذیه دانشجو باشد»

فرزاد، فعال صنفی دانشگاه شریف، می‌گوید: «مسئولان می‌گویند فکر تورم را کرده‌ایم و مبلغ را بازنگری می‌کنیم، اما اصلا معلوم نیست قرار است به چه شکل، یعنی سالانه یا شش‌ماهه یا سه ماه یک‌بار در مبلغ یارانه بازنگری شود. حتی وقتی از مسئولان سازمان امور دانشجویان در این ‌باره پرسیدیم، پاسخ روشنی نشنیدیم»

سیاوش از فعالان صنفی دانشگاه امیرکبیر است که به نمایندگی از دانشجویان در دو جلسه تیرماه با مسئولان صندوق رفاه و وزارت علوم حضور داشته. او از جلساتی می‌گوید که به‌جای «شفاف‌سازی»، به «اتلاف وقت» گذشته است: «در هر دو جلسه، مسئولان نه‌تنها تمایلی به انتشار جزئیات نداشتند، بلکه عملا چیزی برای ارائه نداشتند. کار به جایی رسید که در جلسه دوم با دبیران سراسر کشور، همان پاورپوینتی که خودِ دانشجویان بر‌اساس حدسیاتشان تهیه کرده بودند، توسط مسئولان به‌عنوان طرح رسمی ارائه شد! حتی یک ساعت و نیم پس از شروع جلسه، پیش‌نویسی مبهم در گروه‌ها فرستاده شد»

مهدی قاسمی علی‌آبادی، دستیار و مسئول پیگیری‌های وزیر علوم، نیز در پاسخ به شرق گفته است: «ما قرار است مانند شیوه‌ سابق ارائه غذا، قیمت ثابتی از دانشجویان برای رزرو غذا در نظر بگیریم. ممکن است قیمت‌ها افزایش یابد؛ هرچند امیدواریم تورم از سطح نرمال خود خارج نشود، اما سهم و هزینه پرداختی دانشجو قرار نیست در طول سال تغییر کند. البته همان‌طور که به شکل سالانه ما با افزایش قیمت و سهم دانشجویان مواجه‌ هستیم، امسال نیز قیمت تغذیه افزایش خود را خواهد داشت، اما این افزایش در طول سال تغییری نمی‌کند.»

@elmosnewss

یکی از دیدگاه‌های موجود در مذاهب دارای موعودباوری و منجی‌باوری، این است که منجی در صورتی برای نجات خواهد آمد که وضعیت در منتهاالیه تباهی و سیاهی قرار بگیرد و لبریز از فساد شود. اگر چه این دیدگاهی مذهبی-اسطوره‌ای است اما راه خود را به سیاست مدرن نیز باز کرده است. از این منظر افزایش و انباشت مداوم بحران و فلاکت الزاما به عنوان امری هولناک و فرساینده‌ی دائم اجتماع دیده نمی‌شود بلکه برعکس می‌تواند به عنوان علائم یا نوید وقوع «فرج» تفسیر و حتی تجویز شود.
حال آن که در حقیقت، روند تاریخ آنقدر ساده نیست که با کهن‌الگوهای مذهبی قابل‌انطباق و قابل‌پیش‌بینی باشد، و تراکم رنج هم الزاما به رستگاری و گشایش افق‌های نو منتهی نمی‌شود.

@elmosnewss