⭕️طرح برد و یادداشت کمیته سیاسی انجمن آرمان به مناسبت #روز_جهانی_کارگر و #روز_معلم
امسال در شرایطی روز جهانی کارگر را میگذرانیم که بیش از یک سال است که زندگی و رفاه طبقه کارگر به واسطهی پاندمی تحت تاثیر قرار گرفته است. مزدبگیران، بیکاران و فرودستان در این میان بیشترین آسیب را در سایهی ساختارهای نابرابر اجتماعی و اقتصادی و تضعیف سیستم درمانی و بهداشتی در طول سالهای گذشته، متحمل شدهاند. نتیجهی سالها تلاش برای بازاری کردن سلامت و درمان و ناکارآمدیها را امروز میتوان به نوعی در حجم قربانیان کرونا و تصمیم ضدمردمی واگذاری توزیع واکسن به بخش خصوصی و انداختن عمدهی بار هزینههای پاندمی بر دوش طبقه کارگر و کارگران کادر درمان دید.
از سوی دیگر هر گونه ارادهی مردمی معطوف به تغییر وضع موجود تنها با سرکوب پاسخ میگیرد و مطالبات گروههای مختلف اجتماعی از کارگران، معلمان، زنان تا بازنشستگان و... به واسطهی خشونت دولتی به تعویق میافتد. جنبش صنفی معلمان که در سالهای اخیر از پایههای مهم جنبش کارگری بوده است مدتهاست که فریاد مطالباتی چون توقف فرآیندهای کالاییسازی آموزش را سر میدهد و در این راه متحمل هزینههای غیرقابلانکاری نیز شده است. در کنار کوشش تاریخی زنان در بازپسگیری حق بر بدن و سرنوشت خویش، تعمیق ستم جنسیتی همراه با ستم طبقاتی، زنان کارگر را بیش از همتایان مردشان مطرود و سرکوب میکند. از طرفی اعمال سیاستهای موقتیسازی نیروی کار و حذف بیمهها و از طرفی فروش و تاراج اموال صندوقهای بازنشستگی منجر به بحران رسیدن این صندوق به مرز ورشکستگی و عملاً بیمعنا شدن سن بازنشستگی میشود. واقعیتی که این روزها خود را با اعتراضات جمعی و دنبالهدار بازنشستگان بیش از پیش نشان داده است.
از طرفی باید بدانیم؛ تضادها، جنگها، مراودات و توافقات قدرتهای بینالمللی و منطقهای هرگز تغییرات رهاییبخشی برای مردم ندارد؛ رهایی نه پشت درهای بستهی اتاقهای مذاکره و جنگ که با همبستگی ستمدیدگان فارغ از مرزهای سیاسی میسر میشود .
در این میان روز کارگر که دستاورد و یادآور مبارزات کارگران در سراسر جهان است، فراخوانی از دل تاریخ است برای نگاه به انباشتهی راه و مبارزات ستمدیدگان و امید به آن که حتی از خلال شکستها و روزهای سیاه میتوان دست به ساختن فردای بهتر زد. رهایی تنها از میان عمل جمعی و امید به سوژگی جمعی مردمی در جهت نفی اشکال مختلف ستم قابل تحقق است.
@iustarman
@elmosnewss
امسال در شرایطی روز جهانی کارگر را میگذرانیم که بیش از یک سال است که زندگی و رفاه طبقه کارگر به واسطهی پاندمی تحت تاثیر قرار گرفته است. مزدبگیران، بیکاران و فرودستان در این میان بیشترین آسیب را در سایهی ساختارهای نابرابر اجتماعی و اقتصادی و تضعیف سیستم درمانی و بهداشتی در طول سالهای گذشته، متحمل شدهاند. نتیجهی سالها تلاش برای بازاری کردن سلامت و درمان و ناکارآمدیها را امروز میتوان به نوعی در حجم قربانیان کرونا و تصمیم ضدمردمی واگذاری توزیع واکسن به بخش خصوصی و انداختن عمدهی بار هزینههای پاندمی بر دوش طبقه کارگر و کارگران کادر درمان دید.
از سوی دیگر هر گونه ارادهی مردمی معطوف به تغییر وضع موجود تنها با سرکوب پاسخ میگیرد و مطالبات گروههای مختلف اجتماعی از کارگران، معلمان، زنان تا بازنشستگان و... به واسطهی خشونت دولتی به تعویق میافتد. جنبش صنفی معلمان که در سالهای اخیر از پایههای مهم جنبش کارگری بوده است مدتهاست که فریاد مطالباتی چون توقف فرآیندهای کالاییسازی آموزش را سر میدهد و در این راه متحمل هزینههای غیرقابلانکاری نیز شده است. در کنار کوشش تاریخی زنان در بازپسگیری حق بر بدن و سرنوشت خویش، تعمیق ستم جنسیتی همراه با ستم طبقاتی، زنان کارگر را بیش از همتایان مردشان مطرود و سرکوب میکند. از طرفی اعمال سیاستهای موقتیسازی نیروی کار و حذف بیمهها و از طرفی فروش و تاراج اموال صندوقهای بازنشستگی منجر به بحران رسیدن این صندوق به مرز ورشکستگی و عملاً بیمعنا شدن سن بازنشستگی میشود. واقعیتی که این روزها خود را با اعتراضات جمعی و دنبالهدار بازنشستگان بیش از پیش نشان داده است.
از طرفی باید بدانیم؛ تضادها، جنگها، مراودات و توافقات قدرتهای بینالمللی و منطقهای هرگز تغییرات رهاییبخشی برای مردم ندارد؛ رهایی نه پشت درهای بستهی اتاقهای مذاکره و جنگ که با همبستگی ستمدیدگان فارغ از مرزهای سیاسی میسر میشود .
در این میان روز کارگر که دستاورد و یادآور مبارزات کارگران در سراسر جهان است، فراخوانی از دل تاریخ است برای نگاه به انباشتهی راه و مبارزات ستمدیدگان و امید به آن که حتی از خلال شکستها و روزهای سیاه میتوان دست به ساختن فردای بهتر زد. رهایی تنها از میان عمل جمعی و امید به سوژگی جمعی مردمی در جهت نفی اشکال مختلف ستم قابل تحقق است.
@iustarman
@elmosnewss