-با یاد آذین سعیدینسب؛ دانشجوی بازداشتی رشتهی محیطزیست دانشگاه تهران-
[آبگیری سد چمشیر؛ تکرار فاجعهی سد گتوند یا استفاده از شرایط روزِ جامعهی ایران برای رقمزنی یک فاجعهی چندجانبه]
شرایط بیسابقهای که حدود دوماه است بر کشور جاری است، فضای مطلوبی را برای برخی تصمیمگیریهای مبهم و به دور از شفافسازی فراهم کرده که آبگیری سد چمشیر یکی از آنان است و به گفتهی متخصصین فاجعهای تقریبا مشابه با سد گتوند را پیش میآورد.
گرچه سد چمشیر اولین و آخرین تصمیم اشتباه و ناکارآمدی در حوزهی محیطزیست ایران نخواهد بود، ولی تجربهی پروژهی پتروشیمی میانکاله نشان داد که فشارهای رسانهای و حمایت و مطالبهگری مردمی میتواند منتج به توقف یک پروژهی خطرناک و مخرب شود.
حال درست در شرایطی که کشور روزهای پرالتهاب و خطیری را میگذراند و طبیعتا توان و تمرکز برای پرداختن به موضوعات محیطزیستی کاهش یافته، سد چمشیر قرار است به نام استان محروم کهگیلویه و بویراحمد و به کام شرکتهای مهندسین مشاور مرتبط با وزارت نیرو که دست در این ماجرا دارند، تمام شود. آبگیری این سد میتواند منجر به حل شدن -دستکم- پانصد هزار تن نمک و پمپاژ آن به رودخانهی زهره و در نتیجه نابودی حداقل پانصد هکتار رویشگاه رودخانهای شود و بهطور کل برای سالهای سال اثرات محیطزیستی و اجتماعی ویرانگری را در پی داشته باشد.
بنابراین دستکم برای ثبت در تاریخ و ایستادن در مقابل نابودی سرمایههای اجماعی هم که شده، این بار نیز مانند پروژهی پتروشیمی میانکاله نیاز است تا رسانههای تصویری و مکتوب، عموم جامعه را با نتایج فاجعهبار این سد در طولانیمدت آشنا کنند و آگاهیرسانی به میزان اهمیت این اتفاق انجام شود تا صداهای مطرح شده و تلاش سازمان حفاظت از محیطزیست و نمایندهی مسئول از مرکز پژوهشهای مجلس و سایر کنشگران این حوزه در این راستا برای موازنهی قدرت و پذیرفتن این اشتباه بزرگ و جلوگیری از پیشرفت آن، به رسمیت شناخته و پیگیری شود.
#یادداشت_اعضا
#محیط_زیست
@Rouyesh_IUST
@elmosnewss
[آبگیری سد چمشیر؛ تکرار فاجعهی سد گتوند یا استفاده از شرایط روزِ جامعهی ایران برای رقمزنی یک فاجعهی چندجانبه]
شرایط بیسابقهای که حدود دوماه است بر کشور جاری است، فضای مطلوبی را برای برخی تصمیمگیریهای مبهم و به دور از شفافسازی فراهم کرده که آبگیری سد چمشیر یکی از آنان است و به گفتهی متخصصین فاجعهای تقریبا مشابه با سد گتوند را پیش میآورد.
گرچه سد چمشیر اولین و آخرین تصمیم اشتباه و ناکارآمدی در حوزهی محیطزیست ایران نخواهد بود، ولی تجربهی پروژهی پتروشیمی میانکاله نشان داد که فشارهای رسانهای و حمایت و مطالبهگری مردمی میتواند منتج به توقف یک پروژهی خطرناک و مخرب شود.
حال درست در شرایطی که کشور روزهای پرالتهاب و خطیری را میگذراند و طبیعتا توان و تمرکز برای پرداختن به موضوعات محیطزیستی کاهش یافته، سد چمشیر قرار است به نام استان محروم کهگیلویه و بویراحمد و به کام شرکتهای مهندسین مشاور مرتبط با وزارت نیرو که دست در این ماجرا دارند، تمام شود. آبگیری این سد میتواند منجر به حل شدن -دستکم- پانصد هزار تن نمک و پمپاژ آن به رودخانهی زهره و در نتیجه نابودی حداقل پانصد هکتار رویشگاه رودخانهای شود و بهطور کل برای سالهای سال اثرات محیطزیستی و اجتماعی ویرانگری را در پی داشته باشد.
بنابراین دستکم برای ثبت در تاریخ و ایستادن در مقابل نابودی سرمایههای اجماعی هم که شده، این بار نیز مانند پروژهی پتروشیمی میانکاله نیاز است تا رسانههای تصویری و مکتوب، عموم جامعه را با نتایج فاجعهبار این سد در طولانیمدت آشنا کنند و آگاهیرسانی به میزان اهمیت این اتفاق انجام شود تا صداهای مطرح شده و تلاش سازمان حفاظت از محیطزیست و نمایندهی مسئول از مرکز پژوهشهای مجلس و سایر کنشگران این حوزه در این راستا برای موازنهی قدرت و پذیرفتن این اشتباه بزرگ و جلوگیری از پیشرفت آن، به رسمیت شناخته و پیگیری شود.
#یادداشت_اعضا
#محیط_زیست
@Rouyesh_IUST
@elmosnewss
👍26👎8❤3