چیزی حدود هشتاد و نه و نیم درصد توقعاتی که از خودمان و دیگران و جهان و خدا و خلاصه همه چیز داریم از همین جنس است گویا.
همینقدر بامزه.
همینقدر تراژیک.
همینقدر بی‌حاصل.

hey hooman! play with me...

@mashghesiah

معنای زندگی
#مدرسه_زندگی، #فلسفه‌ورزی، #معنای_زندگی، #رابطه، #فهمیدن، #خدمت

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو با کیفیت بالا در آپارات
🍂

کرونا فقط وقتی فراگیر نمی‌شود که از آن بترسیم!

این روزها نتیجه چند پروژه مدل‌سازی برای تخمین تعداد مبتلایان و مرگ و میر ناشی از کرونا را مرور کرده‌ام. اول ببینیم چه نتایج محتملی در این مدل‌ها به دست آمده است:

- سناریوهای بدبینانه صحبت از چیزی در حدود پنج میلیون مبتلا و چیزی در حد صد هزار تلفات می‌کنند.

- سناریوهای خوش‌بینانه‌تر صحبت از بین صد هزار تا پانصد هزار مبتلا و چیزی بین دو هزار تا ده هزار تلفات می‌کنند.

خب فرق این مدل‌‌ها یا سناریوها در چیست که چنین تفاوت عظیمی (در حد مرگ نزدیک به صد هزار انسان) در تخمین‌های‌‌شان دارند؟ برای درک این تفاوت باید به همان «نرخ بازتولید پایه» یا R0 برگردیم. همان طور که در این پست (https://t.me/hamedghoddusi/728) توضیح دادم، موتور محرکه رشد بیماری در جامعه نرخ بازتولید پایه است و میزان مبتلایان به شدت به مقدار این پارامتر بستگی دارد.

نکته این است که پارامتر «نرخ بازتولید پایه» در هفته‌های اولیه خیلی بین مدل‌ها تفاوت ندارد. تفاوت جایی است که مدل‌های خوش‌بینانه‌تر فرض می‌کنند که نرخ بازتولید پایه به مرور زمان و با گسترش بیماری پایین می‌آید و به جایی می‌رسد که جمعیت نهایی مبتلایان روی چند صد هزار نفر هم‌گرا می‌شود. ولی چرا این پارامتر پایین می‌آید؟ چون رفتار جامعه پس از مشاهده بیماری تغییر می‌کند.

معنی این حرف‌ها در واقعیت یعنی چه؟ یعنی در عین حال که می‌توان استرس اضافی و بیهوده نداشت و امیدوار بود که شرایط بحرانی و آخرالزمانی نشود، باید حسابی نگران بود و بسیار احتیاط کرد. ولی خب بخش ظاهرا پاراداکسیکال قضیه این است که سناریوی خوش‌بینانه و کم‌هزینه فقط وقتی اتفاق می‌افتد که همه جامعه و حاکمیت سناریوی بدبینانه را حسابی جدی بگیرند، احتمال وقوع آن را باور کنند و تمام اقدامات احتیاطی را به گونه‌ای انجام بدهند که انگار وضعیت بد همین الان محقق شده است.

این وضعیت ظاهرا متناقض‌نما (یعنی تا حدی آسودگی خیال در عین باور به وضعیت آخر الزمانی) به همان ذات پیش‌بینی در علوم اجتماعی بر می‌گردد که در موردش بارها نوشته‌ام: در علوم اجتماعی خیلی از پیش‌بینی‌ها منتشر می‌شود تا جلوی به وقوع پیوستن‌شان را بگیرند! آدم‌ها وقتی از نتیجه وضعیت منفعل بترسند، رفتارشان را طوری تغییر می‌دهند که آن نتیجه حاصل نشود.

برای این‌که حس عددی به‌تری از سناریوی محتمل پیدا کنیم: با نرخ بازتولید فعلی، تعداد بیماران تقریبا هر ۵-۶ روز یک بار دو برابر می‌شود. این یعنی این‌که اگر نرخ تغییر نکند، ظرف دو ماه تعداد بیماران به نزدیک هزار برابر عدد فعلی می‌رسد.

خب مردم که تلاش‌شان را می‌کنند ولی حکومت چه وظیفه‌ای دارد؟ اگر توضیفی که در این‌جا گفتیم را باور کنیم، اولین وظیفه حکومت این می‌شود که واقعیت‌ها را در مورد کرونا کتمان نکند یا آن‌ها را کوچک جلوه ندهد. هر قدر که رفتارهای پنهان‌کارانه بیش‌تر اتفاق بیفتد، احتمال وقوع سناریوی بدبینانه بیش‌تر می‌شود و خدا هرگز روزی را نیاورد که نشود ده‌ها هزار مرگ اضافه در چند ماه را از دنیا پنهان کرد. دوباره تکرار می‌کنیم: اگر می‌خواهیم به آن‌ نقطه نرسیم از همین لحظه احتمال وقوع سناریوی بدبینانه را باور کنیم و طوری رفتار کنیم که انگار آن‌جا هستیم. در این صورت به احتمال قوی به آن‌جا نمی‌رسیم.

@hamed_ghoddusi تماس با نویسنده
@hamedghoddusi

https://bit.ly/32ExKc2

در پنج فرستۀ بعدی پنج فقرۀ کوتاه و جالب از این مقاله را اینجا می‌گذارم.

@eudemonia

۱. عادت‌ها، چه خوب چه بد، مدت‌هاست که فیلسوف‌ها و سیاست‌گذاران را مجذوب خود کرده‌اند. ارسطو در کتاب اخلاق نیکوماخوسی، اندیشه‌های موجود دربارۀ فضیلت را بررسی کرد و این مختصر را ارائه داد: «برخی متفکران اعتقاد دارند که انسان‌ها به‌خاطر ذاتشان خوب می‌شوند، برخی دیگر عادت را مؤثر می‌دانند و دیگرانی نیز تعلیم را». او نتیجه گرفت که عادت‌ها مسئول آن هستند. سیسِرو عادت را «ذات دوم [طبیعت ثانوی]» خواند، عبارتی که ما هنوز استفاده می‌کنیم. و هنگامی‌که الکساندر همیلتون در مقالۀ فدرالیست شمارۀ ۲۷، دراین‌باره می‌اندیشید که چگونه شهروندانی بیافریند که از قوانین فدرالِ جمهوریِ نوپا تبعیت می‌کنند، ضرب‌المثل دیگری را به کار گرفت: «انسان را می‌توان به‌سادگی مخلوق عادت دانست».. ویلیام جیمز سخن ارسطو را بازگو کرد و نوشت «تمام زندگی ما، تا آنجا که شکل معینی دارد، چیزی جز توده‌ای از عادت‌ها نیست؛ عادت‌های عملی، احساسی و فکری... که ما را بی‌مقاومت به‌سوی سرنوشتمان می‌برند».

منبع: https://bit.ly/32ExKc2

@eudemonia

۲. دانشِ آگاهانه به‌خودی‌خود برای تغییر رفتار کافی نیست و ابتکار عمل‌های سلامت همگانی، که به مردم دربارۀ انتخاب‌های سالم آموزش می‌دهند، اغلب شکست می‌خورند. در سال ۱۹۹۱، مؤسسۀ ملی سرطان مشخص کرد که تنها هشت درصد از آمریکایی‌ها از توصیه به خوردن روزانه دست‌کم پنج وعده میوه و سبزیجات آگاه بودند. یک کارزار ملی به راه افتاد: ۵ بار در روز برای سلامت بیشتر. شش سال بعد، ۳۹ درصد آمریکایی‌ها دربارۀ پنج وعده در روز می‌دانستند، افزایشی تقریباً پنج برابری، اما رژیم‌های غذایی واقعی به‌ندرت تغییر کرده بودند. در سال ۲۰۰۷، مسئولان دولتی دوباره تلاش کردند تا برنامه‌ای راه بیندازند با نام میوه و سبزی: مهم بیشترخوردنِ آن‌هاست. حتی باوجودآن، تا سال ۲۰۱۸، فقط دوازده درصد آمریکایی‌ها دو وعده میوۀ روزانۀ توصیه‌شده، و تنها نه درصد سه وعدۀ سبزیجات را می‌خوردند. صرف اطلاع‌دادن به ما دربارۀ آنچه برایمان خوب است کارایی ندارد، زیرا بخش زیادی از آنچه می‌خوریم، می‌پزیم و می‌خریم تحت کنترل عادت است.

منبع: https://bit.ly/32ExKc2

@eudemonia

۳. در آزمایش پف‌نبات والتر میشل، تنها یک‌چهارم آزمایش‌شوندگان توانستند به‌مدت پانزده دقیقه در برابر خوردن پف‌نبات مقاومت کنند. دلالت آن این است که اکثریت بزرگی از ما فاقد خویشتن‌داری لازم برای موفقیت در زندگی هستیم. اما قسمت دیگری از این آزمایش هست که کمتر دربارۀ آن بحث شده و ما را به‌سوی دور زدن سستی‌مان رهنمون می‌شود. پژوهشگران نتایج دو موقعیت را با هم مقایسه کردند: در یکی از آن‌ها کودکان می‌توانستند پف‌نبات را پیشِ‌روی خود ببینند؛ در دیگری می‌دانستند که آنجاست ولی نمی‌توانستند آن را ببینند. به‌طور میانگین، کودکان زمانی‌که در مقابل وسوسه‌ای مرئی قرار می‌گرفتند تنها شش دقیقه دوام می‌آوردند، حال‌آنکه وقتی خوراکی پنهان بود، موفق می‌شدند ده دقیقه دوام بیاورند. به نظر وود، این نتیجه نشان می‌دهد که خویشتن‌داری «نه یک استعداد ذاتی بلکه درعوض بازتابی است از موقعیتی که در آن قرار گرفته‌ایم». چند دست‌کاری معدود در محیطمان ممکن است ما را قادر سازد تا بتوانیم با آن‌هایی که به نظر منضبط‌تر می‌رسند رقابت کنیم.

منبع: https://bit.ly/32ExKc2

@eudemonia

۴. مطالعه‌ای دربارۀ خویشتن‌داری در میان دانشجویان این فرضیه را تقویت می‌کند...دانشجویان زمانی در اتخاذ رفتارهای سودمند موفق‌تر بودند که محیطشان را عوض کردند. به‌جای درس‌خواندن روی کاناپه‌ای در خوابگاه در چندقدمی تلویزیون به کتابخانه رفتند. زمانی‌که غذاهای ناسالم را از یخچال‌های خوابگاه حذف کردند، بهتر غذا خوردند. وود می‌نویسد «خویشتن‌داری موفقیت‌آمیز ماهیتاً از پوشاندن پف‌نبات نشئت گرفت».

حتی افرادی که از پرسش‌نامه‌های خویشتن‌داری نمره‌های بالایی می‌گیرند ممکن است فضیلت آشکارشان را مدیون عوامل موقعیتی و نه شکیبایی صرف باشند. یافتۀ مطالعه‌ای دربارۀ چنین افرادی در آلمان این بود که آن‌ها به‌نحو چشمگیری به‌ندرت مقاومت دربرابر وسوسه را گزارش کرده‌اند. به‌نوشتۀ وود، «آن‌ها به‌طریقی همۀ زندگی‌شان را می‌زیستند که تقریباً در همۀ مواقع پف‌نبات را می‌پوشاند». این مشاهده راه به جان کلام نظریۀ او در کتابش می‌دهد: راهِ ترک عادت‌های بد نه در عزمِ جزم بلکه در ساخت دوبارۀ محیطمان به‌طرقی است که رفتارهای خوب را پایدار می‌کند. وود به کرت لوین، روان‌شناسِ آمریکاییِ آلمانی‌تبار، ارجاع می‌دهد که استدلال می‌کند رفتار متأثر است از «دسته‌ای از نیروها»، قابل‌قیاس با نیروی گرانش یا دینامیک سیالاتی که باعث می‌شود یک رودخانه تندتر یا کندتر جاری باشد. کارکرد این نیروها وابسته است به اینکه کجا هستید، چه کسی دوروبر شماست، چه وقت از روز است، و افعال اخیرتان چه بوده است. به‌نحوی متناقض، ما نه ازخلال قدرت اراده، بلکه از طریق یافتن راه‌هایی برای بیرون‌گذاشتن اراده از معادله به کنترل موقعیتی دست می‌یابیم.

منبع: https://bit.ly/32ExKc2

@eudemonia

۵. به اعتقاد وود، نیروی اصلی برای حذف عادت‌های بد «اصطکاک» است: اگر بتوانیم عادت‌های بد را بیش‌ازپیش اسباب زحمت کنیم، آنگاه اینرسی می‌تواند ما را به‌سوی فضیلت ببرد بدون اینکه نیاز باشد تا قوی باشیم. او به شیوه‌هایی ارجاع می‌دهد که، با توسل به آن‌ها، افزایش اصطکاک مسبب کاهش مصرف سیگار شده است: قانون‌هایی که سیگارکشیدن را در رستوران‌ها، کافه‌ها، هواپیما و قطار ممنوع می‌کند؛ مالیات‌هایی که وضع آن‌ها در ایالات متحده طی بیست سال گذشته به افزایش سه‌برابری قیمت سیگار کمک کرده است؛ پاک‌سازی ماشین‌های خرید خودکار از سیگار و پاک‌سازی رادیو و تلویزیون از تبلیغات تنباکو.

بااین‌حال، در همین حین، تجارت‌های پیرامون ما تلاش می‌کنند اصطکاک را کاهش دهند. صندوقداری که در مکدونالد سفارش می‌گیرد، براساس متنی که در اختیارش گذاشته‌اند باید بپرسد «آیا همراه با آن سیب‌زمینی سرخ‌کرده هم میل دارید؟» همین سؤال ساده ما را ترغیب می‌کند تا چربی و کربوهیدرات‌های بیشتری بخوریم. تماشای بی‌وقفۀ سریال‌ها روی نت‌فلیکس یا هولو از این طریق تسهیل می‌شود که اپیزود بعدی به‌صورت خودکار هنگامی شروع می‌شود که تیتراژ پایانی اپیزود قبلی هنوز در حال پخش است.

منبع: https://bit.ly/32ExKc2

@eudemonia

حاشیه: در یکی دو روز گذشته کانال‌های تلگرامی بر سر قضیۀ کورونا به مرز دیوانگی نزدیک شدند. دستورالعمل‌های گوناگون، و گاه متناقض، از چین و ماچین و ویس‌های متنوع را مدام بازنشر کردند و بر آتش هیجان و نگرانی دمیدند. نمیدانم شاید هم ماهیت فضای رسانه‌ای همین باشد که اطلاعات(information) و شبه‌اطلاعات (misinformation) و گاه ضداطلاعات(disinformation) به هم آمیخته شود با چاشنی هیجان و شلوغ‌کاری. هر کانال و صاحب‌کانالی کوشید در این رقابت همرسان کردن خبر و تحلیل عقب نیفتد ولو اینکه مخاطبانش را در معرض گردباد و بمباران خبر و تحلیل قرار دهد.

اما همان‌طور که در این ویدئو می‌بینیم، اطلاعات بیش از حد ما را بی‌حس می‌کند. تازه آنهایی که بیشتر مستحق دریافت چنین دستورالعمل‌هایی بودند و هستند، یا در تلگرام حضور ندارند یا غالبا عضو کانال‌های جوک و خنده‌اند.

شاید بهتر باشد در عین حفظ عقل سلیم، فاصلۀ ایمنی‌مان را با اخبار هم حفظ کنیم. در جهان امروز دسترسی آزاد به اخبار مهم است. اما این اهمیت نباید ما را از تأمل در سازوکار اخبار غافل کند؛ حتی شاید به همین دلیل لازم باشد به کار شبکه‌های خبری، نقادانه‌تر نگاه کنیم.

@eudemonia

این روزها بیشتر از قبل، هوای سالمندان را داشته باشیم.
اگر برایمان امکان دارد مایحتاج آنها را برایشان تهیه کنیم تا حتی المقدور از خانه خارج نشوند.

اخباری که این روزها از کرونا منتشر می‌شود و بیشتر مبنی بر این است که در مقابل این ویروس، سالمندان آسیب پذیر ترین گروه هستند، قطعاً باعث می شود که میزان اضطراب آنها افزایش یابد. اگر می‌توانیم با حرف هایمان از اضطراب شان کم کنیم، چه بهتر و اگر نه حتما از کمک تخصصی روانشناس و روانپزشک بهرمند شویم.

سالمندی شاید باعث تحلیل قوای جسمانی فرد شود اما قطعاً احساسات او را از بین نمی برد.

#عاطفه_نکویی
#روانشناس

🆔 @avayehzendegi

معرفی و خلاصه‌گونه‌ای از کتاب «تمرکز» (Focus) نوشتۀ دَنیل گُلمن (کسی که با نوشتن کتابی مهم و پرفروش، مفهوم «هوش هیجانی» را جا انداخت).

@PodcastBplus
@eudemonia

پیش از آنکه یادمان دهند یا به یادمان بیاورند که بیماری واگیردار را جدی بگیریم یا پراید را با احتیاط سوار شویم یا وقت موتورسواری کلاه ایمنی سرمان کنیم یا رفتار جنسی‌مان پرخطر نباشد یا از خیابان سر به هوا نگذریم یا بایّ نحو کان مراقب خودمان باشیم، یک چیز کوچک و مهم و به‌ظاهر بدیهی را باید یادگرفته باشیم؛
اینکه آدمی ارزش دارد. جان آدمیزاد چیز بسیار بسیار مهمی است. اینکه جانمان مهمترین چیزی است که داریم و باید مراقبش باشیم.
ممکن است در ظاهر نگران نشان دهیم و وقتی آمار تلفات در جاده را می‌شنویم مثلاً، سر تکان دهیم و نچ‌نچ کنیم و آمار تصادفات ایسلند را نشان دهیم.
ولی ته ته وجود هشتاد و نه و نیم درصدمان آدمیزاد و جانش مرکز همه چیز نیست.
و تا وقتی آدمیزاد و جانش و جانم مرکز مرکز توجهم نباشد، آنوقت وقت بیماری خانه بمانم برای چه؟ کلاه ایمنی بگذارم برای چه؟ دویست و بیست کیلومتر با پراید نرانم برای چه؟ توصیه‌های ایمنی را جدی بگیرم برای چه؟ مراقب خوراک و ورزش و سلامت و روان و قلب و کوفتم باشم برای چه؟
و اگر حرفم درست باشد و جان من مرکز توجهم نباشد، جان دیگری و آبرو و مال و سلامت و احساساتش کجای محاسباتم است؟
اگر هم ایستاده‌ایم که ارباب یا دولت یا خدایگان اینها را یادمان دهند فعلا باید بایستیم.
بگمانم چیزی که لازم داریم، یکی از چیزها، کمی خودخواهی و خودبینی انسانی است. کمی خود مرکز پنداری. انسان مرکز پنداری. کمی اومانیسم.
تا اصلا بدانیم آن توصیه‌ها را برای چه باید جدی بگیریم.
حتی اگر اخلاقاً خودخواهترین موجودات رُبع مسکون باشیم.


@mashghesiah

ویدئویی از دنیل گلدمن دربارۀ آثار مراقبه و مایندفولنس

ترجمه و زیرنویس از حسین محمدی‌زاده

@eudemonia

«بی‌خیالی یعنی زل زدن به ترسناک‌ترین و سخت‌ترین چالش‌های زندگی و همچنان اقدام و عمل کردن. اگرچه بی‌خیالی در ابتدا به نظر خیلی ساده می‌آید، اما تجربه‌ای جدی و خاص است.»

|چاپ هشتم هنر ظریف بی‌خیالی منتشر شد|

@eudemonia

-کتابمون به چاپ هشتم رسید😊
+کتابتووون؟!!!
-به خاطر عکس من بود😅
+ عکس منو میذاشتن که الان چاپ هیژدهم بود😂

هانس رزلینگ، متخصص سلامت و بهداشت جهانی، در کتاب خواندنی واقع‌نگری (علی کاظمیان، نشر کرگدن، در دست انتشار) در کنار معرفی برخی از غرایزی که ذهن ما را از واقع‌نگری منحرف می‌کنند، سخنانی هم دارد که به اوضاع فعلی ما در مواجهه با بیماری مرتبط است. برخی از آنها را با شما به اشتراک می‌گذاریم. (۱)

@kargadanpub 🦏

هانس رزلینگ، متخصص سلامت و بهداشت جهانی، در کتاب خواندنی واقع‌نگری (علی کاظمیان، نشر کرگدن، در دست انتشار) در کنار معرفی برخی از غرایزی که ذهن ما را از واقع‌نگری منحرف می‌کنند، سخنانی هم دارد که به اوضاع فعلی ما در مواجهه با بیماری مرتبط است. برخی از آنها را با شما به اشتراک می‌گذاریم. (۲)

@kargadanpub 🦏