Forwarded from نشر کرگدن
معرفت‌شناسی، در کنار متافیزیک و نظریۀ ارزش، یکی از سه قلمرو کهن فلسفه است. اهمیت این‌گونه از تأمل فلسفی ناشی از اهمیت باورهای ما، و اهمیت تماس شناختی درست با جهان (محیط و انسان‌های دیگر) است. اگرچه قدمت معرفت‌شناسی به قدمت خود فلسفه است، این شاخه از فلسفه در نیمۀ دوم قرن بیستم وارد مرحلۀ جدید و پرباری از حیات خود شد، به‌نحوی که شاید بتوان از تأسیس مجدد معرفت‌شناسی در این عصر سخن گفت. از آن زمان شتاب تحولات در این قلمرو نسبتاً سریع بوده است، و در دهه‌های اخیر نیز تحت‌تأثیر تحولاتی در عرصۀ علوم زیستی، روان‌شناسی، جامعه‌شناسی، و خودِ فلسفه، افق‌های جدیدی پیش روی این نوع فلسفه‌ورزی گشوده شده است.
در این مجموعه می‌کوشیم دست‌کم برخی از این افق‌های جدید را که سابقۀ چندانی در زبان فارسی نداشته است، معرفی کنیم. معرفت‌شناسی فضیلت، معرفت‌شناسی پدیدارشناسانه، معرفت‌شناسی تکاملی و معرفت‌شناسی اجتماعی برخی از قلمروهای جدیدی است که این مجموعه سعی در معرفی آنها دارد.
#مجموعه_معرفت‌شناسی_معاصر
#هراس_از_معرفت
#فضایل_ذهن
#نظریه_معرفت_در_پدیدارشناسی
#معرفت‌شناسی_طبیعی‌شده
#بابک_عباسی
@kargadanpub 🦏
در این مجموعه می‌کوشیم دست‌کم برخی از این افق‌های جدید را که سابقۀ چندانی در زبان فارسی نداشته است، معرفی کنیم. معرفت‌شناسی فضیلت، معرفت‌شناسی پدیدارشناسانه، معرفت‌شناسی تکاملی و معرفت‌شناسی اجتماعی برخی از قلمروهای جدیدی است که این مجموعه سعی در معرفی آنها دارد.
#مجموعه_معرفت‌شناسی_معاصر
#هراس_از_معرفت
#فضایل_ذهن
#نظریه_معرفت_در_پدیدارشناسی
#معرفت‌شناسی_طبیعی‌شده
#بابک_عباسی
@kargadanpub 🦏
Forwarded from آرش عباسی
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
یوهان سباستیان باخ
موومان دوم (لارگو) از کنسرتو شماره ۵ در فا مینور (BWV 1056)
ارکستر پاریس به رهبری ریکاردو شالی
پیانو: ماریا جواو پیرس
(با هدفون گوش کنید)
@ArashAbbaasi
موومان دوم (لارگو) از کنسرتو شماره ۵ در فا مینور (BWV 1056)
ارکستر پاریس به رهبری ریکاردو شالی
پیانو: ماریا جواو پیرس
(با هدفون گوش کنید)
@ArashAbbaasi
Forwarded from هزار خط ناتمام
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
Forwarded from موزیک‌باز
روزی کنفوسیوس به همراه مریدانش از کوهی بالا می‌رفت، پیرزنی را دید که بر سر قبری نشسته زار می‌گرید. پرسید علت این زاری چیست؟ زن گفت : پدر شوهرم در چنگال ببری گرفتار شد و کشته شد، بعد شوهر و پسرم بدین مصیبت دچار شدند.
-پس چرا در چنین محل خطرناکی زندگی می‌کنی؟
-برای اینکه در اینجا حاکم ستمگری وجود ندارد.
@muzicbaz کانال موزیک باز
-پس چرا در چنین محل خطرناکی زندگی می‌کنی؟
-برای اینکه در اینجا حاکم ستمگری وجود ندارد.
@muzicbaz کانال موزیک باز
😢1
چه می‌شود اگر همهٔ کتاب‌های خودیاری را بخوانید؟
کتاب‌های خودیاری همان‌قدر که ما را به عمل‌کردن تشویق می‌کنند، به دست روی دست گذاشتن هم فرامی‌خوانند
کتاب‌های خودیاری شیرین‌اند و اگر منصفانه نگاه کنیم واقعاً گاهی وقت‌ها می‌توانند کمک‌های بزرگی بکنند. به ما دل و جرئت بدهند، یا باعث شوند تصمیمی بگیریم که مسیر زندگی‌مان را عوض کند. پس اگر کتابی خواندیم و فایده داشت، چرا نباید بقیۀ مشکلات زندگی‌مان را هم با راهنمایی کتاب‌های خودیاری رفع و رجوع کنیم؟
روزنامه‌نگاری انگلیسی در یکی از بحرانی‌ترین دوران‌های زندگی خود، دست به چنین کاری زد تا خود را به شخصیتی بی‌نقص تبدیل کند.
@eudemonia
متن کامل:
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9263/
کتاب‌های خودیاری همان‌قدر که ما را به عمل‌کردن تشویق می‌کنند، به دست روی دست گذاشتن هم فرامی‌خوانند
کتاب‌های خودیاری شیرین‌اند و اگر منصفانه نگاه کنیم واقعاً گاهی وقت‌ها می‌توانند کمک‌های بزرگی بکنند. به ما دل و جرئت بدهند، یا باعث شوند تصمیمی بگیریم که مسیر زندگی‌مان را عوض کند. پس اگر کتابی خواندیم و فایده داشت، چرا نباید بقیۀ مشکلات زندگی‌مان را هم با راهنمایی کتاب‌های خودیاری رفع و رجوع کنیم؟
روزنامه‌نگاری انگلیسی در یکی از بحرانی‌ترین دوران‌های زندگی خود، دست به چنین کاری زد تا خود را به شخصیتی بی‌نقص تبدیل کند.
@eudemonia
متن کامل:
http://tarjomaan.com/barresi_ketab/9263/
ترجمان | علوم انسانی و ترجمه
چه می‌شود اگر همهٔ کتاب‌های خودیاری را بخوانید؟
کتاب‌های خودیاری شیرین‌اند و اگر منصفانه نگاه کنیم واقعاً گاهی وقت‌ها می‌توانند کمک‌های بزرگی بکنند. به ما دل و جرئت بدهند، یا باعث شوند تصمیمی بگیریم که مسیر زندگی‌مان را عوض کند. پس اگر کتابی خواندیم و فایده داشت، چرا نباید بقیۀ مشکلات زندگی‌مان را هم با…
Forwarded from انتشارات آنگاه
«هنگام آرامش بیشتر کوشش کن
هنگام نبرد کمتر زخم بردار.»
سوُن تزوُ فیلسوف و استراتژیست چین باستان
Sun Tzu
عکس: نییک نآیت
Nick Knight
انتشارات آنگاه
@angahbooks
هنگام نبرد کمتر زخم بردار.»
سوُن تزوُ فیلسوف و استراتژیست چین باستان
Sun Tzu
عکس: نییک نآیت
Nick Knight
انتشارات آنگاه
@angahbooks
Forwarded from نشر کرگدن
فلسفه را هم مشق مرگ دانسته‌اند (افلاطون) هم هنر زندگی (نیچه). فلسفه از رهگذر معنا بخشیدن به مرگی که هر ارزش و معنایی در مواجهه با آن بیهوده به نظر می‌رسد، کوشیده است به شیوۀ خودش زندگی را از بی‌معنایی نجات دهد. شیوۀ فلسفه برای غلبه بر مرگ همانا «خوب زیستن» است: بهترین تمرین خوب مردن خوب زیستن است. زیرا به قول آن فیلسوف، فقط کسی که به‌هنگام زیسته باشد می‌تواند به‌هنگام بمیرد و بی‌حسرت از جهان برود.
مجموعۀ «خوب زیستن» در پی طرح سؤالاتی است با محور چگونه زیستن و نیز این سؤال مهم که چگونه می‌توانیم زندگی را عمیق‌تر، همچون اثری هنری، و به منزلۀ خلق خویشتن بفهمیم. این مجموعه دعوتی است به فلسفۀ عملی، پرورش و ارتقای هوش عاطفی، انعطاف‌پذیری روانی، و زندگی همراه با حضور و تأمل؛ این مجموعه دعوتی است به خوب زیستن.
#مجموعه_خوب_زیستن
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
#واقع‌نگری
#سرگذشت_فلسفه_غرب
#خوشی‌ها_و_ناخوشی‌های_فرزندآوری
#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#معجزه_توجه‌آگاهی
#بابک_عباسی
@kargadanpub 🦏
مجموعۀ «خوب زیستن» در پی طرح سؤالاتی است با محور چگونه زیستن و نیز این سؤال مهم که چگونه می‌توانیم زندگی را عمیق‌تر، همچون اثری هنری، و به منزلۀ خلق خویشتن بفهمیم. این مجموعه دعوتی است به فلسفۀ عملی، پرورش و ارتقای هوش عاطفی، انعطاف‌پذیری روانی، و زندگی همراه با حضور و تأمل؛ این مجموعه دعوتی است به خوب زیستن.
#مجموعه_خوب_زیستن
#هنر_ظریف_بی‌خیالی
#واقع‌نگری
#سرگذشت_فلسفه_غرب
#خوشی‌ها_و_ناخوشی‌های_فرزندآوری
#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#معجزه_توجه‌آگاهی
#بابک_عباسی
@kargadanpub 🦏
👍1
#در_دست_انتشار
فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعهٔ «خوب زیستن»
نشر کرگدن
@eudemonia
فضیلت‌های اجتماعی
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعهٔ «خوب زیستن»
نشر کرگدن
@eudemonia
#در_دست_انتشار
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ مریم خدادادی
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعهٔ «خوب زیستن»
نشر کرگدن
@eudemonia
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمۀ مریم خدادادی
ویراستۀ مسعود علیا
مجموعهٔ «خوب زیستن»
نشر کرگدن
@eudemonia
#در_دست_آماده‌سازی
کودکی و آسیب‌های روانی
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا
«دربارۀ رنج کشیدن در سکوت»
🔹علیرغم قوت قلب دادن‌های بسیار، علیرغم آزادی‌های سیاسی و توصیه‌های روان‌شناسانه، هنوز اکثر ما در سکوت رنج می‌کشیم. نمی‌گوییم مشکل چیست، چه می‌خواهیم، از چه چیزی عصبانی هستیم، از چه چیزی شرمساریم و دوست داریم اوضاع چه جور باشد- تا وقتی که دیگر کار از کار گذشته است.
🔹شاید بهراستی عجیب نباشد که بی‌پرده حرف زدن همچنان برایمان این قدر دشوار است. در بیشتر تاریخ بشر، بی‌پرده حرف زدن تقریباً خطرناک‌ترین کاری بود که انسانی معمولی می‌توانست انجام دهد. همیشه بالادستی‌های قدرتمندی وجود داشتند که از ما پیروی کامل می‌خواستند و اصلا علاقهای به شنیدن حرف‌هایی نداشتند که ممکن بود بخواهیم بگوییم. بی‌پرده حرف زدن می‌توانست موجب شلاق خوردن، تکفیر یا کشته شدن کسی شود. در بهترین حالت چیزی حدود دویست و پنجاه سال از عمر دموکراسی می‌گذرد و تکامل روانی ما عادت دارد از واقعیتهای اجتماعی فرسنگ‌ها عقب بماند. مدتها بعد از اینکه جنگی تمام می‌شود، ما به هراس قربانیان واکنش نشان می‌دهیم و قرن‌ها بعد از اینکه آخرین ارباب فئودال به آپارتمانی در شهر نقل مکان کرد، هنوز رفتارمان رنگی از افتادگی و حرفشنویِ رعیتِ مرعوب دارد.
🔹در زندگی شخصی، اصول مشابهی در زمینۀ مطیع بودن به کار بسته شده. در طول تاریخ، بچۀ خوب هیچ وقت با صدای بلند صحبت نمی‌کرد. اگر غمگین بودیم، شب روی بالشمان بیصدا گریه می‌کردیم. اگر بهاشتباه قدری جوهر جایی می‌ریختیم، سعی می‌کردیم شواهد قضیه را پنهان کنیم. نیازی نیست فرد بزرگسال زورگویی تمامعیار باشد تا کودکی را عاجز کند. اگر بزرگسالان معمولاً کُفری باشند (ذهنشان درگیر مسائل کاری باشد)، یا افسرده به نظر برسند و در مرز فروپاشی روانی باشند یا ایدئال‌های صُلب و سختی در نظر گرفته باشند دربارۀ اینکه فرزندشان باید چه جور آدمی باشد، احتمالاً بر دهان کودک مُهری خواهد خورد.
🔹حکایت بیشترِ سال‌هایی که بشر روی این سیاره به سر برده، حکایت بدتر شدن، بق کردن، تلخی، خشم سرکوبشده و لب‌های گزیده است- و بهصراحت چیزی نگفتن. تنها همین اواخر، در این واپسین ثانیۀ زمان از چشم‌انداز تکاملی ، به منافع احتمالی و گاهی اوقات ضرورت بیپروا حرف زدن آگاه شده‌ایم.
🔹می‌دانیم که در ادارهها این اتفاق خوبی است که کارکنان فرودست با بالادستی‌های خودشان بی‌پرده صحبت کنند. می‌دانیم که در عشق خوب است اگر کسی از چیزی احساس آزردگی و ناراحتی می‌کند (هر چقدر هم کوچک و کم‌ارزش به نظر برسد) بی‌پرده آن را بیان کند تا بتواند محبت و اشتیاق را دوباره احساس کند. می‌دانیم که در خانواده‌ها خوب است بچه‌ها به پدر و مادرشان بگویند که فلان کار را دوست ندارند یا اگر با آنها بدرفتاری می‌شود، گلایه کنند.
🔹اما میراث اسارت ما فراوان است. لبخندمان زیادی دستبهنقد است؛ زیادی تلاش می‌کنیم که دیگران را خشنود کنیم؛ زیادی در بیان دردی که می‌کشیم تعلل می‌کنیم. به خاطر اخلاق خوبمان نیست. ترسیده و شرمنده‌ایم. دوستی‌مان نه از سر انتخاب، بلکه از سر ناتوانی است، ناتوانی در اینکه جرئت کنیم کسی را ناراحت کنیم.
🔹برای اینکه یاد بگیریم بی‌پرده صحبت کنیم به دو چیزِ نسبتا عجیب نیاز داریم. اول اینکه بپذیریم تا حدی می‌ترسیم. می‌ترسیم اگر بی‌پرده حرفمان را بزنیم، ما را بکُشند. به نظر عجیب و مسخره می‌رسد، اما این احساسِ بچه‌های کوچک است وقتی که بابا در را محکم پشت سرش می‌کوبد یا مامان چندین بار می‌گوید: «آخرش من را می‌کشی.» در تخیلات کودکی است که برای اولین بار تصور ما در این باره شکل میگیرد که اگر بی‌پرده صحبت کنیم، چه اتفاقی خواهد افتاد. ثانیاً باید این حقیقت بالغانه را در دوران بزرگسالی‌مان به رسمیت بشناسیم که با همۀ این حرف‌ها کسی قرار نیست ما را بکُشد، زیرا به اندازۀ کافی آدمهایی به خاطر ما کشته شده‌اند تا آزادی بیان و حق ما را تضمین کنند تا بتوانیم از شهری که هستیم عبور کنیم و زندگی جدیدی را در جایی دیگر آغاز کنیم. باید چیزی را که در قانون برایمان محفوظ نگه داشته شده به چیزی تبدیل کنیم که سرانجام از نظر روانی برایمان باورپذیر به نظر می‌رسد - و باید شجاعت بورزیم و بی‌پرده صحبت کنیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2R66bUc
کودکی و آسیب‌های روانی
به روایت مدرسهٔ زندگی
ترجمهٔ رشید جعفرپور
ویراستهٔ مسعود علیا
«دربارۀ رنج کشیدن در سکوت»
🔹علیرغم قوت قلب دادن‌های بسیار، علیرغم آزادی‌های سیاسی و توصیه‌های روان‌شناسانه، هنوز اکثر ما در سکوت رنج می‌کشیم. نمی‌گوییم مشکل چیست، چه می‌خواهیم، از چه چیزی عصبانی هستیم، از چه چیزی شرمساریم و دوست داریم اوضاع چه جور باشد- تا وقتی که دیگر کار از کار گذشته است.
🔹شاید بهراستی عجیب نباشد که بی‌پرده حرف زدن همچنان برایمان این قدر دشوار است. در بیشتر تاریخ بشر، بی‌پرده حرف زدن تقریباً خطرناک‌ترین کاری بود که انسانی معمولی می‌توانست انجام دهد. همیشه بالادستی‌های قدرتمندی وجود داشتند که از ما پیروی کامل می‌خواستند و اصلا علاقهای به شنیدن حرف‌هایی نداشتند که ممکن بود بخواهیم بگوییم. بی‌پرده حرف زدن می‌توانست موجب شلاق خوردن، تکفیر یا کشته شدن کسی شود. در بهترین حالت چیزی حدود دویست و پنجاه سال از عمر دموکراسی می‌گذرد و تکامل روانی ما عادت دارد از واقعیتهای اجتماعی فرسنگ‌ها عقب بماند. مدتها بعد از اینکه جنگی تمام می‌شود، ما به هراس قربانیان واکنش نشان می‌دهیم و قرن‌ها بعد از اینکه آخرین ارباب فئودال به آپارتمانی در شهر نقل مکان کرد، هنوز رفتارمان رنگی از افتادگی و حرفشنویِ رعیتِ مرعوب دارد.
🔹در زندگی شخصی، اصول مشابهی در زمینۀ مطیع بودن به کار بسته شده. در طول تاریخ، بچۀ خوب هیچ وقت با صدای بلند صحبت نمی‌کرد. اگر غمگین بودیم، شب روی بالشمان بیصدا گریه می‌کردیم. اگر بهاشتباه قدری جوهر جایی می‌ریختیم، سعی می‌کردیم شواهد قضیه را پنهان کنیم. نیازی نیست فرد بزرگسال زورگویی تمامعیار باشد تا کودکی را عاجز کند. اگر بزرگسالان معمولاً کُفری باشند (ذهنشان درگیر مسائل کاری باشد)، یا افسرده به نظر برسند و در مرز فروپاشی روانی باشند یا ایدئال‌های صُلب و سختی در نظر گرفته باشند دربارۀ اینکه فرزندشان باید چه جور آدمی باشد، احتمالاً بر دهان کودک مُهری خواهد خورد.
🔹حکایت بیشترِ سال‌هایی که بشر روی این سیاره به سر برده، حکایت بدتر شدن، بق کردن، تلخی، خشم سرکوبشده و لب‌های گزیده است- و بهصراحت چیزی نگفتن. تنها همین اواخر، در این واپسین ثانیۀ زمان از چشم‌انداز تکاملی ، به منافع احتمالی و گاهی اوقات ضرورت بیپروا حرف زدن آگاه شده‌ایم.
🔹می‌دانیم که در ادارهها این اتفاق خوبی است که کارکنان فرودست با بالادستی‌های خودشان بی‌پرده صحبت کنند. می‌دانیم که در عشق خوب است اگر کسی از چیزی احساس آزردگی و ناراحتی می‌کند (هر چقدر هم کوچک و کم‌ارزش به نظر برسد) بی‌پرده آن را بیان کند تا بتواند محبت و اشتیاق را دوباره احساس کند. می‌دانیم که در خانواده‌ها خوب است بچه‌ها به پدر و مادرشان بگویند که فلان کار را دوست ندارند یا اگر با آنها بدرفتاری می‌شود، گلایه کنند.
🔹اما میراث اسارت ما فراوان است. لبخندمان زیادی دستبهنقد است؛ زیادی تلاش می‌کنیم که دیگران را خشنود کنیم؛ زیادی در بیان دردی که می‌کشیم تعلل می‌کنیم. به خاطر اخلاق خوبمان نیست. ترسیده و شرمنده‌ایم. دوستی‌مان نه از سر انتخاب، بلکه از سر ناتوانی است، ناتوانی در اینکه جرئت کنیم کسی را ناراحت کنیم.
🔹برای اینکه یاد بگیریم بی‌پرده صحبت کنیم به دو چیزِ نسبتا عجیب نیاز داریم. اول اینکه بپذیریم تا حدی می‌ترسیم. می‌ترسیم اگر بی‌پرده حرفمان را بزنیم، ما را بکُشند. به نظر عجیب و مسخره می‌رسد، اما این احساسِ بچه‌های کوچک است وقتی که بابا در را محکم پشت سرش می‌کوبد یا مامان چندین بار می‌گوید: «آخرش من را می‌کشی.» در تخیلات کودکی است که برای اولین بار تصور ما در این باره شکل میگیرد که اگر بی‌پرده صحبت کنیم، چه اتفاقی خواهد افتاد. ثانیاً باید این حقیقت بالغانه را در دوران بزرگسالی‌مان به رسمیت بشناسیم که با همۀ این حرف‌ها کسی قرار نیست ما را بکُشد، زیرا به اندازۀ کافی آدمهایی به خاطر ما کشته شده‌اند تا آزادی بیان و حق ما را تضمین کنند تا بتوانیم از شهری که هستیم عبور کنیم و زندگی جدیدی را در جایی دیگر آغاز کنیم. باید چیزی را که در قانون برایمان محفوظ نگه داشته شده به چیزی تبدیل کنیم که سرانجام از نظر روانی برایمان باورپذیر به نظر می‌رسد - و باید شجاعت بورزیم و بی‌پرده صحبت کنیم.
مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن
@eudemonia
https://bit.ly/2R66bUc