هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند بریکمن (بخش نخست)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان

اشاره:
کتاب جدید فیلسوف دانمارکی سِوِند برینکمن، فضیلت کناره گرفتن، توصیۀ مفیدی دارد: دست بکش. سعی نکن همه‌کار بکنی، به جایش کارهای کمتری بکن. در حقیقت، گاهی بهتر است که عقب بمانی، که از همانجا که هستی لذت ببری.

فقط هم برینکمن نیست که نگران شادی ماست. چگونه هیچ‌کاری نکنیم به قلم جنی اودل (استاد دانشگاه استنفورد) و مینیمالیسم دیجیتال به قلم کال نیوپورت (استاد علوم رایانۀ دانشگاه جورج‌تاون) هم که بهار امسال منتشر شدند پادزهرهای دیجیتال و معنوی را عرضه می‌کنند. ولی برینکمن سال‌هاست که از منظر فلسفی این بحث را کاویده است. فضیلت کناره گرفتن، سومین اثر او در سه‌گانه‌ای که در این باب نوشته است، می‌گوید شاید دقیقاً محتاج خودداری باشیم.

🔸شان ایلینگ: زندگی مدرن چه دارد که ما را وادار می‌کند دائماً دنبال لذت یا هدف یا تجربۀ بعدی برویم؟

🔹سوند برینکمن: به نظرم باید از زاویۀ فرهنگ مصرف‌زده به این مخمصه نگاه کنیم، فرهنگی که خودمان برای خودمان ساخته‌ایم. فرهنگمان نیازمند آن است که مُدام بیشتر بخواهیم، مُدام بیشتر بخریم و مُدام کارهای بیشتری بکنیم. امروزه رضایت دست کمی از رذیلت ندارد چون یعنی به آنچه دارید راضی هستید و لذا دائماً دنبال چیز بعدی نمی‌روید.

مثلاً امروزه زیاد از توسعۀ فردی حرف می‌زنیم، از یک عمر یادگیری و توانایی توسعۀ مداوم شایستگی‌هایمان. ولی این هم به نظرم بخشی از همان چرخۀ معیوبی است که بیشتر بخواه، چیزهای جدید بخواه، و همیشه احساس کن نیاز داری کارهایت را متفاوت یا بهتر انجام بدهی.

🔸ایلینگ: شما سکولاریزاسیون را هم یک قطعه از این پازل می‌دانید. چرا؟

🔹برینکمن: خُب، این ایده که در زندگی دنبال رستگاری در حیات واپسین نیستیم، طبیعتاً به این باور منجر می‌شود که باید هرچه را می‌ارزد همین‌جا و همین‌حالا کسب کنیم، چون فقط همین یک زندگی را داریم و بس. لذا سعی می‌کنیم هرچه را می‌شود در این زندگی بگنجانیم.
و اگر از چیزی در این زندگی دست بکشیم، نوعی ناکامی وجودی شمرده می‌شود. چون هرچه را که می‌شد تجربه نکردی، یا هرقدر که می‌شد سفر نرفتی، یا تا جایی که می‌شد رابطۀ رمانتیک نداشتی، پس ناکام مانده‌ای.

بنابراین کل این ذهنیّتِ «کارهای بیشتری بکن» در تاروپود جامعۀ مصرف‌زدۀ ما تنیده شده است، که در حد غاییِ خود کم از تراژدی ندارد چون اکثرمان بعید است با این دستور بتوانیم زندگی خوبی داشته باشیم.

🔸ایلینگ: و چرا این مسأله به‌ویژه گریبان‌گیر ثروتمندترین ملت‌هاست؟

🔹برینکمن: پاسخ کوتاه سؤالتان این است که ما در ثروتمندترین ملت‌ها، فرصت‌های بیشتری داریم، امکان‌های بیشتری داریم که همۀ امیالمان را محقق کنیم. البته حرفم این نیست که زندگی فقیرانه‌تر لزوماً زندگی بهتری است. ولی پژوهش‌هایی در دست است که نشان می‌دهند نتیجه‌گیری قاطعی هم نمی‌شود کرد.

از قضا ثروت اضافه، از حدّ مشخصی که بگذرد، شادترتان نمی‌کند. پس وقتی به آن حد رسیدید، دلیلی ندارد که دیوانه‌وار دنبال پول بیشتر بروید. ولی اگر دست و پا بزنید که غذایی پیدا کنید، یا جای مناسبی که بخوابید، بعید است مسأله‌تان زیاد بودن گزینه‌ها باشد.
لذا این مسأله واقعاً مال جامعه‌های ممتاز است، جایی که مردم آماجِ رگباری از گزینه‌ها و وسوسه‌هایند.

@eudemonia

هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند برینکمن (بخش دوم)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان


🔸ایلینگ: خُب، دست‌کشیدن دقیقاً چه لذتی دارد؟ با کارهای کمتری کردن چه چیزی عایدمان می‌شود؟

🔹برینکمن: شانس آن را پیدا می‌کنیم که درگیر فعالیت‌ها و تجربه‌هایی شویم که عمق و معنای وجودی بیشتری دارند. اگر با این ذهنیت زندگی کنیم که چیزی از دستمان خواهد رفت، مُدام نگران خواهیم بود که شاید چیز بهتری در انتظارمان باشد و ناچار باید از آنچه اکنون می‌کنیم بگذریم تا چیزی بهتر و بیشتر به چنگمان بیاید.

و بدین‌ترتیب هر چیز وسیله‌ای می‌شود برای چیز بعدی. الف را انجام می‌دهم نه چون ذاتاً معنادار و مهم است، بلکه برای رسیدن به ب، چون شاید ب بهتر باشد. و لذا سراغ ب می‌روم، که آن هم موقتی است چون آنچه واقعاً می‌خواهم رسیدن به پ است، و به همین ترتیب. بسیاری از مردم این‌گونه در زندگی‌شان پیش می‌روند.

ولی اگر یگانه دلیل زندگی‌مان آن باشد که چیزهای بیشتری را تجربه کنیم، چشم بر این واقعیت بسته‌ایم که برخی چیزها بالذات ارزشمند و معنادارند، فقط ارزش ابزاری ندارند، فقط برای رسیدن به چیز دیگری نیستند، بلکه فی‌نفسه ارزشمندند.
وقتی از فضیلت کناره گرفتن حرف می‌زنم، منظورم حقیقتاً این است.

🔸ایلینگ: آیا به نظر شما، کتابتان دفاعیه‌ای از به‌اصطلاح «ذهن‌آگاهی» است؟ یا حداقل فراخوانی برای آنکه جدی‌تر در «حال حاضر» زندگی کنیم؟

🔹برینکمن: بله، همین‌طور است. در کتاب‌های قبلی نسبتاً منتقد ذهن‌آگاهی بوده‌ام، اما نه وقتی که راهی برای درمان افراد مبتلا به استرس یا کمک به افراد مبتلا به افسردگی باشد. گمان می‌کنم ذهن‌آگاهی از جهات متعدد ابزار مفیدی است. ولی به‌ نظرم یک‌جور «چسب زخم» هم هست. موقتاً مفید است، اما در درازمدت فقط علائم بیماری را برطرف می‌کند به‌جای آنکه ریشۀ مشکل را درمان کند.

مثلاً من در دانمارک زندگی می‌کنم و اینجا رایج است که آموزگاران و مربیان ذهن‌آگاهی به کارکنان کمک کنند تا اختلال‌های مرتبط با استرس پیدا نکنند. ولی بهتر نیست خودمان را چنان سامان بدهیم که ابتدا به ساکن دچار استرس نشویم؟

به گمانم فقط دلواپسی‌ای که وجود دارد این است که با تمرکز بر ابزارهایی مثل ذهن‌آگاهی، با خطری مواجهیم: فردی‌سازی مسأله. در حالی که فقط زمانی می‌توانیم مشکل را حقیقتاً حل کنیم که دست‌به‌کار تنظیم و تعدیل دسته‌جمعی رویه‌های زندگی‌مان شویم.

🔸ایلینگ: در چنین محیطی، چه توصیه‌ای برای بقیه دارید تا به سکون برسند؟ بدیهی است که نمی‌شود از کسی خواست فرهنگی را که در آن به سر می‌برد زیر و رو کند، لذا اکثر افراد به‌ناچار باید راه خودشان را در یک دنیای ضرورتاً پرآشوب پیدا کنند.

🔹برینکمن: سؤال خوبی است، و به همین دلیل است که چیزی مثل ذهن‌آگاهی هم بخشی از پاسخ در سطح فردی است. ولی فکر کنم که ضروری است کماکان تلاش کنیم کاری در سطح دسته‌جمعی‌تر هم بکنیم.

بااین‌حال، می‌خواهم بگویم: باید تک‌به‌تک مراقب باشیم که در آنچه دامن‌گیرمان می‌شود خودمان را مقصر ندانیم، چون آن چیزها به‌واقع نتیجۀ ماجراهایی در سطوح کلی‌تر و فراگیرترند. ما همگی قربانی فرهنگی هستیم که در آن زندگی می‌کنیم، هر کسی به نوبۀ خود، و لذا تقصیر خودمان نیست که بازتاب وخیم‌ترین جنبه‌های این فرهنگ می‌شویم.

ولی قدری آزادی فردی هم داریم. می‌توانیم با مدیریت ذره‌بینی، جزء به جزءِ زندگی و عاداتمان را اداره کنیم. باید روی خودکنترلی بیشتر کار کنیم همان‌طور که در باشگاه روی بدن‌هایمان کار می‌کنیم. باید قدرت مقاومت در برابر این وسوسه‌های مداوم را به دست بیاوریم و پرورش بدهیم.

@eudemonia

هنر ظریف کناره گرفتن

گفت‌‌وگو با سوِند بریکمن (بخش سوم و پایانی)
ترجمهٔ محمد معماریان
منبع: سایت ترجمان


🔸ایلینگ: آیا افراد را تشویق می‌کنید که به‌کل از این فرهنگ خارج شوند یا با سیستمی که دائم زیرآب هرگونه مشق خودداری یا میانه‌روی را می‌زند به نوعی مصالحه برسند؟

🔹برینکمن: منظورم این است که ما درون این سیستم زندگی می‌کنم. من هم در این چیزها گناهکارم. ولی سعی می‌کنم سیستم را نقد و اصلاح کنم در عین آنکه می‌کوشم از همۀ امکان‌هایی که می‌توانم بهره ببرم.

افرادی را که به‌کل از این فرهنگ خارج می‌شوند می‌ستایم. در اکثر موارد، فقط با همراهی دیگران است که از پس این کار برمی‌آیند، و علاقه‌مند به تمام جنبش‌های جدیدی هستم که خودشان را در جهت مخالفت با این جامعه سازمان‌دهی می‌کنند، جامعه‌ای که خودمان خلق کرده‌ایم و بر مَدار شتاب و رشد ابدی می‌چرخد. به نظرم ضروری است که حرکت در آن جهت را آغاز کنیم.
ولی تردیدی نیست که این کار بسیار دشوار است، و انتخاب اکثر افراد آن است که سعی کنند و بهترین بهره را درون سیستمی که داریم ببرند.

🔸ایلینگ: آیا گام‌های عینی و عملی یا ساده‌ای هم هست که افراد بتوانند بردارند تا حداقل در مسیری قرار گیرند که کمی بیشتر «دست بکشند»؟

🔹برینکمن: در واقع، در کتاب قبلی‌ام به اسم محکم بایست: مقاومت در برابر هجمۀ خودبه‌سازی در این‌باره نوشته‌ام. سعی کردم توصیه‌ها و نصیحت‌های متعارف را برعکس کنم. یعنی به‌جای تمرکز بر چیزهای مثبت، افراد را تشویق می‌کنم بر چیزهای منفی تمرکز کنند، چون ما باید بتوانیم به‌جای آنکه تمام ایام شاد و مثبت‌گرا باشیم، دربارۀ مسائلی که وجود دارند حرف بزنیم. باید مشکل را ببینیم تا بلکه شانس اصلاحش را داشته باشیم.

همچنین فکر می‌کنم چیزهایی مثل رمان‌خواندن یا غرق گذشته بودن می‌توانند واقعاً مفید باشند. هدف این است: آیینی برای زندگی داشته باشی، عادت‌ها و روتین‌هایی پرورش بدهی که ساده‌تر بتوانی تمرکز کنی و از این همه سروصدای مزاحم و حواس‌پرتی دست بکشی.

هنر باستانی مطالعه، غرق مطالعه شدن، بسیار منضبط‌کننده است. از جهتی، قدری شبیه ذهن‌آگاهی است، فقط با این تفاوت که بر چیز دیگری تمرکز می‌کنی. در ذهن‌آگاهی، به نوعی می‌شود گفت هرچه را در تو و پیرامونت رُخ می‌دهد ثبت و ضبط می‌کنی. ولی وقتی کتابی می‌خوانیم همین کار را به شیوه‌ای متفاوت مشق می‌کنیم.

بسیاری افراد توان آن را که چند ساعت بنشینند و کتابی بخوانند، از دست داده‌اند. دائم حواسشان پرت می‌شود و می‌خواهند گوشی‌های هوشمندشان را چک کنند. من هم این کار را می‌کنم. اما تمرین و مشق این عادات، گام‌های کوچکی‌اند که می‌شود برداریم تا یاد بگیریم درون آن فرهنگی زندگی کنیم که دائماً ما را به میلیون‌ها جهت مختلف می‌کشاند.


@eudemonia

📚 معرفی کتاب خوشیفته‌ای که می‌شناسی (نشر کرگدن) در برنامۀ کتاب‌باز

مجتبی شکوری در این برنامه ضمن معرفی کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی، با استناد به مطالب این کتاب انواع خودشیفتگی و خودشیفتگان را به مخاطبان برنامه معرفی می‌کند و در پایان پیشنهادهایی ارائه می‌کند برای محفوظ ماندن از آسیب‌هایی که خودشیفتگان ممکن است به اطرافیان خود بزنند. گفت‌وگوی جذاب، روان و گیرای مجتبی شکوری و سروش صحت در معرفی کتاب خودشیفته‌ای که می‌شناسی، اطلاعات خوبی درمورد مطالب این کتاب در اختیار مخاطبان قرار می‌دهد.

🔸 دسترسی به ویدئوی کامل در صفحۀ اینستاگرام نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/tv/CHU1Q4aJfGy/


🔸 اطلاعات کتاب‌شناسی:

خودشیفته‌ای که می‌شناسی
دفاع از خود در برابر خودشیفته‌های حاد
جوزف بارگو/ کورش کامیاب
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تعداد صفحه: ۲۷۲/ قیمت: ۵۵۰۰۰ تومان

🔸 خرید مستقیم با تخفیف ویژه:
@kargadanpubBot

#خودشیفته‌ای_که_می‌شناسی
#جوزف_بارگو
#کورش_کامیاب
#مجموعه_خوب_زیستن

فلسفه و پرسش‌های کُشنده!

[داستان مصوّر ارسالی مخاطبان 😊]

@eudemonia

✳️ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۰)
به زندگی کسانی بیندیش که برای امیالِ خود حد و مرزی قائل نشده‌اند، کسانی که به اوج افتخار، سیه‌روزی، کینه‌توزی، یا به اوج هر چیزِ تصادفیِ دیگری رسیده‌اند؛ و سپس از خود بپرس:
"اکنون آن‌ها کجایند؟"

✅ از آن‌ها چیزی جز دود و خاکستر و افسانه بر جای نمانده؛ شاید حتی افسانه‌ای هم بر جای نمانده باشد.

✅ به نمونه‌های بی‌شمار بیندیش: فابیوس کاتولینوس در املاک‌اش، لوسیوس لوپوس در باغ‌هایش، استرتینیوس در بایا، تیریوس در کاپری، ولیوس روفوس، و هر چیز دیگری که می‌تواند موجبِ غرور شود.

چقدر تلاش و کوششِ آن‌ها حقارت‌بار بوده است!

✅ آن‌چه در خورِ فیلسوف است آن است که در پیِ عدالت، اعتدال و اطاعت از خدایان باشد –‌ولی همیشه با سادگی و یک‌رنگی، زیرا تحمل‌ناپذیرترین چیز غروری است که در زیرِ لباس فروتنی نمایان باشد.
(تاملات، مارکوس اورلیوس، عرفان ثابتی، نشر ققنوس، کتاب ۱۲، بند۲۷.

✳️ توضیح لازم: روایت‌ها و ترجمه‌های مختلفی از این کتاب شده است که با هم انطباق ندارند. اما ما با خود کلام کار داریم و همه‌ی نقل‌ها را منسوب به او فرض می‌کنیم.)




========================ه
✳️پس‌نوشت گاه فرست:

✅ سال‌ها پیش فکر می‌کردم این یا آن کتابْ، این یا آن شخص، این یا آن گروهْ ترازوی ارزیابیِ کل کیهان، طبیعتِ زمین و نحوه‌ی رفتارِ مردمان‌اش است، مثل خیلی از خیل‌های دیگر. کم‌کم که چشم‌ها باز تر شد، کمی از این ادعا پایین آمدم و دیدم نگاه‌های متفاوتی هم وجود دارند که شایسته‌ی تامل اند و من قرن‌ها از آن‌ها بی‌خبر بوده‌ام و بی‌خبر خواهم ماند.

✅ باز هم گذشت تا دو سه سال پیش. کسی بانیِ خیر شد و گفت "فلان کتاب را بگیر، اما آهسته‌آهسته اش بخوان. عجله نکن. روزی یک صفحه. این کتاب برای تمام کردن نیست، برای عمل کردن است، برای بارها مراجعه کردنِ هر روزه است."

✅ باورم نمی‌شد. کتاب را گرفتم. همان‌طور که بایدْ خواندم. دیدم الحق که درست می‌گفته، این کتاب برای همه‌ی طاقچه‌ها و همه‌ی جیب‌هاست، منتها امروز دیگر نمی‌گویم که حتما رازِ اسرارِ کیهان و طبیعت و انسان را بازگو می‌کند. فقط می‌گویم که با تو از اساسی‌ترین دلایلِ بی‌خردی و کوته‌بینی و بی‌رحمی و بی‌عدالتی، هم در سطح فردی و هم اجتماعی حرف می‌زند و تو را به جایی می‌رساند که زندگیِ سالم را حداقل بدانی که چیست و اگر هم خواستی آن را عملی کنی.

✅ تاملات مارکوس اورلیوس (۱۲۱-۱۸۰ میلادی)، که واگویه‌های یک امپراتور برای شخصِ خودش بوده و برای خواننده نوشته نشده، در طی سفر او از رومِ باستان برای دفع حمله‌ای در آلمان نوشته شده و خوشبختانه تا امروز دست نخورده به دست ما رسیده. مثل کتاب‌های افلاطون و سایر فیلسوفانِ باستان. بنابراین بحثی برای ردّ انتساب به او مطرح نشده است. او یکی از چهار رواقیِ مشهور تاریخ فلسفه‌ی عملی است که اتفاقا امپراتور هم بوده و صاحب مُکنت و ثروت، در کنار زنون، سنکا و البته اپیکتِتوسِ کارتُن خواب!
بگذریم ...،
بعد از این که کتاب را یک بار تمام کردم، این یادداشت را در اول کتاب نوشتم:
✅ "کتابی برای تمام فصول،
در تعجب‌ام که این همه حرافی در باره ی حَرف‌ها، حُکم‌ها، حِکمت‌ها و عرفان‌های مثلا بزرگِ (اما در بیشترِ مواقع کم مایه و کم عمق) انجام می‌گیرد، ولی کتابی این چنین ساده و فروتن و بی‌ادعا، اما پُرمایه نادیده گرفته می‌شود، کتابی ساده‌، و مثلا باستانی، ولی "روزآمد"، و کاملا رو به هدف!"

✅ از این کتاب حداقل سه ترجمه دیده‌ام.اولی در بالا، دومی ترجمه‌ی نشر نی، یک ناشر معتبر دیگر است، سومی مربوط به بیش از ۱۰۰ سال پیش است از زنده یاد طالبوف: تفکرات مارکوس اورلیوس، انتشارات معتبرِ نگاه معاصر.

https://t.me/GahFerestGhKeshani/4862

به دختران بیاموزید شجاع باشند نه بی‌نقص.

از گفتارهای تد

@eudemonia

موفقیت یا شکست در کاری که با همه وجود انجام می‌‌دهم، برای من بی‌معنی است.
اصلاً موفقیت یعنی کاری که با همه وجود انجام دهم.


@mashghesiah

ترامپ و قدرت مثبت‌اندیشی

🔹قدرت مثبت‌اندیشی عنوان کتابی به قلم کشیشی به نام نورمن وینست پیل است که احتمالا مشهورترین کتاب خودیاری تاریخ است. بخش عمده‌ای از جهان‌بینی قدرتمندترین مرد روی زمین- دونالد ترامپ- از پیل گرفته شده است. پیل کشیش کلیسای ماربل کالیجت در منهتن بود که دونالد وقتی پسربچۀ کوچکی بود با خانواده‌اش به آنجا می‌رفت. پیل بعدها کشیش مراسم ازدواج دونالد ترامپ و همسر اولش نیز بود و آقای رئیس‌جمهور بارها به نیکی از او یاد کرده است («بهترین آدم دنیاست»، «کل روز را می‌توانستی به حرف‌هایش گوش بدهی»)...

🔹ایدۀ اصلی این کتاب، که از آن زمان تا امروز در هزاران کتاب خودیاری و دورۀ پیشرفت فردی تکرار شده است، این است که با اندیشیدن به شیوه‌ای مثبت و بهینه می‌توانیم تقریباً به هر چیزی که می‌خواهیم برسیم. واقعیت‌ها به اندازۀ نوع نگرش ما به آنها اهمیت ندارند، و نگرش ما باید مثبت باشد. عنوان یکی از فصل‌های کتاب این است: «من به شکست باور ندارم» ترامپ این جمله را آویزۀ گوشش کرده و ظاهرا شکست خوردن حتی در مخیله‌اش هم نمی‌گنجد...

🔹ترامپ با همۀ خودبزرگ‌بینی و خودباوری تزلزل‌ناپذیرش تجسم مثبت‌اندیشی است و گویا میلی سیری‌ناپذیر برای قدرت بیشتر، پول بیشتر و نمایش دارد. (با این حال نسخۀ مثبت‌اندیشی او وقتی صحبت از مخالفانش به میان بیاید، دیگر نشانه‌ای از مثبت بودن ندارد. او به شیوه‌ای سازمان‌یافته مخالفانش را تحقیر می‌کند و مورد اهانت قرار می‌دهد. مثبت‌اندیشی او فقط مخصوص خودش است)... مثبت‌اندیشی به ترامپ آموخته است که مغز، اگر به شیوه‌ای مثبت بیندیشد، قادر است واقعیت دلخواه خودش را بیافریند... این دقیقا نقطۀ مقابل ارزش قائل شدن برای کم‌توقعی، تصورات منفی‌گرا، و بدبینی تدافعی است. من معتقدم ترامپ محصول فرهنگی است که هیچ حدومرزی نمی‌شناسد و خطرش در این است که آدم‌هایی از آن بیرون می‌آیند که هیچ درکی از هنر ظریف کناره گرفتن ندارند.

از کتاب فضیلت کناره گرفتن، سوِند برینکمن، ترجمۀ محمد ملاعباسی، نشر ترجمان

@eudemonia

"چی می‌خونی؟"

#هفته_کتاب

@eudemonia

عشق چون بخشندگی

#در_دست_آماده‌سازی

هفت مهارت عاطفی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ حمیده بحرینی

🔹در نگاه امروزی عشق به‌شدت با ستایش و تحسین آمیخته است. در تلقی معمول، عاشق‌ شدن یعنی مبهوت ظاهر جسمانی یا فضایل روحی دیگری شدن. شاید بشود گفت عاشق کسی است که، به عنوان مثال، مفتون ِ بذله‌گویی یا هوش دیگری شده است، یا مجذوب شجاعت او یا زیبایی‌اش. وقتی به خودمان رجوع می‌کنیم و به احساس عشق‌مان نسبت به دیگری می‌نگریم درمی‌یابیم که ظاهراً عشق بر تحسین و ستایش مبتنی است، چرا که معشوق در نگاه ما بی‌نظیر و به هزار دلیل قوی‌تر و کامل‌تر از خود ماست.

🔹اما در این مورد دیدگاه دیگری هم وجود دارد که شایستۀ کندوکاو است. اگر می‌خواهیم ضعف‌هایمان را، که غالباً در نظرمان برجسته هم شده، اصلاح کنیم و رابطه‌ای درازمدت را سامان دهیم، باید به این دیدگاه توجه کنیم؛ دیدگاهی که عشق را مبتنی بر خصوصیتی می‌داند که در بحث‌های مربوط به روابط عاطفی افراد به ندرت ذکری از آن به میان می‌آید؛ یعنی سخاوت و بخشندگی. مطابق این دیدگاه در فلسفهٔ عشق، عاشق ِ کسی شدن به این معنا نیست که فقط، یا عمدتاً، او را به واسطۀ بی‌عیب و نقص بودنش تحسین کنیم، بلکه منظور آن است که به‌رغم آنچه مرسوم است در حق او بی‌نهایت سخاوتمند باشیم، به ‌خصوص در آن مواقعی که او در برابرمان چندان هم جذاب و خوشآیند جلوه نمی‌کند. در این نگاه عشق به معنای شور و هیجان در برابر کمال و برتری تام معشوق نیست، بلکه مهارت خاصی است مبتنی بر این که بتوانیم معشوق خود را فراتر از جنبه‌های غالباً ناخوشآیند ظاهری‌اش ببینیم، نیرویی که می‌تواند خلاقانه به تجربه‌های عاشقانه وارد ‌شود و به همراه خود بخشش و مهربانی را به‌رغم فریبکاری‌ها و پریشانی‌ها به او پیشکش ‌کند. عاشق شدن، در این تلقی تازه، بالاتر از هر چیز، به این معناست که بدانیم چگونه بخشنده باشیم.

🔹خیلی مهم است که عشق را سخاوت و بخشندگی بدانیم، چرا که تقریباً هم‌زمان با آن که داریم کسی را از نزدیک و خوب می‌شناسیم، متوجه می‌شویم همهٔ آن صفات بی‌عیب و نقصی که در ابتدا به او نسبت می‌دادیم آنقدرها هم که فکر می‌کردیم عمیق نیستند. اگر عشق مساوی با تحسین و ستایش باشد، باید آشنایی و انسِ بیشتر مانع افول عشق شود، در حالی که این طور نیست.

🔹متأسفانه این معنای عشق آنقدر نامأنوس و به نوعی پرزحمت به نظرمان می‌آید که حتی ممکن است از تصور این که چگونه چنین چیزی را بیاموزیم و در زندگی‌مان وارد کنیم، خود به خود یکه بخوریم و به عقب برگردیم. با این حال به نظر می‌آید که تقریباً همۀ ما به خوبی با این نوع عشق آشناییم؛ اما نکته این است که فکرش را هم نمی‌کنیم که این گونه دوست داشتن و مهر ورزیدن را می‌توان به ارتباط‌های عاطفی و عاشقانه‌مان هم ربط دهیم. این نوع دوست داشتن و عشق دقیقاً همان است که ما به صرافت طبع و بی‌آنکه تأملی کنیم در برابر بچه‌ها ـ به‌ خصوص بچه‌های ۲ تا ۴ سال ـ نشان می‌دهیم. برای همین تعجب می‌کنیم وقتی می‌شنویم که لازم است یاد بگیریم با معشوق بزرگسال هم با رگه‌هایی از همان مدارا و تصوری برخورد ‌کنیم که با کودکان رفتار می‌کنیم.

مجموعهٔ خوب زیستن
دبیر مجموعه و ویراستار: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

https://bit.ly/3nAnoU0

آموزش ْ پُر کردن ظرف نیست، برافروختن آتش است.
(ویلیام باتلر ییتس)


هفتهٔ کتاب و کتابخوانی مبارک

@eudemonia

مدیتیشن - شروع
#مدیتیشن، #headspace

▪️مترجم: حسین محمدی‌زاده
▫️لینک ویدئو در آپارات
🍂

مجموعه نشست های زنده اینستاگرامی فردای پارس- جلسه بیستم

🔹واقع نگری در ایام کرونا

🔹ارائه: دکتر علی کاظمیان

🔺شنبه اول آذر

🔴 شروع جلسه ساعت 19

instagram.com/fardayepars @farda_ye_pars

مادرِ به اندازۀ کافی خوب!

#کرگدن
#دونالد_وینیکات

@kargadanpub 🦏

زیستن در مقام فرد
بابک عباسی

اشاره: دو سال پیش، در بزرگداشت روز جهانی فلسفه (که آخرین پنجشنبۀ آبان‌ هر سال است) ماهنامۀ «اندیشهٔ پویا» پرسشی را با برخی پژوهشگران و معلمان فلسفه، و با من نیز، طرح کرده بود: فیلسوف محبوب شما کیست یا کدام فیلسوف بیشترین تأثیر را بر شما داشته است؟

امسال که موسسۀ پژوهشی حکمت و فلسفۀ ایران هم کار نیکویی کرده و روز جهانی فلسفه را به «زندگی خوب» پیوند زده است، بی‌مناسبت ندیدم پاسخم را اینجا بازنشر کنم. (این نوشته پیش‌تر در همین کانال منتشر شده است)

▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️

این که از یک پژوهشگر و معلم فلسفه سؤال کنند کدام فیلسوف در حیات فکری او مهم و تأثیرگذار بوده است، در نظر اول ممکن است سؤالی شخصی به نظر برسد که ارتباط چندانی هم به بزرگداشت روز فلسفه ندارد. اما چنین پرسشی از این جهت ممکن است بزرگداشت فلسفه باشد که خرده‌روایت‌هایی به دست می‌دهد از اینکه فیلسوفان در عمل چه می‌کنند و چگونه بر زندگی آدمیان تأثیر می‌گذارند. این سؤال حتی از این حیث هم می‌تواند سؤالی فلسفی باشد که در حال و هوای این شعارِ سقراط است که «زندگیِ‌ بررسی‌نشده ارزش زیستن ندارد.»

هر دانش‌جوی فلسفه‌ای ممکن است به سراغ فیلسوفان بسیاری رفته باشد و از دیدار هر یک، ردّی در حیات فکری و معنوی‌اش به جا مانده باشد، فیلسوفانی که نوشته‌هایشان تهذیب‌کنندۀ فکر است و پالایشگر روح، متفکرانی که گاه کمابیش همان زندگی فکری و معنوی را که ما در حال گذراندن آن‌ هستیم، زیسته‌اند اما بهتر از ما توانسته‌اند از پس آن برآیند و تکه‌هایش را به هم و به تصویری بزرگتر و رهایی‌بخش ربط بدهند. این‌ها را گفتم که بگویم انتخاب از میان قهرمانان فکری‌ام کار آسانی نیست. مثلا برایم آسان نیست که در جواب، از ویلیام جیمز و ویتگنشتاین و لویناس یاد نکنم. اما از اینها که بگذریم، برای من یکی از تاثیرگذارترین‌ها، که تأثیرش هنوز تمام نشده است، کسی است که حتی بر سر اینکه آیا باید او را فیلسوف دانست یا نه اختلاف هست، یعنی سورِن کرکگور.

فلسفه بر مدار کلیت و ضرورت می‌چرخد اما کرکگور از کلیت و ضرورت به معنای مصطلح فلسفی بیزار بود. برای همین در همان اوان جوانی نوشته بود که «مهم‌ترین کارْ یافتن حقیقتی است که برای من حقیقت باشد...آخر چه فایده‌ای دارد حقیقتی به اصطلاح عینی را کشف کنم یا در نظام‌های ساختۀ فیلسوفان کندوکاو کنم ... و جهانی بسازم که قرار نیست خودم در آن سکنی گزینم بلکه فقط باید آن را بالا بگیرم که دیگران نظاره کنند؟»(ترجمۀ صالح نجفی) با وجود این، همین کسی که شاید به طنز خود را از استعداد فلسفه بی‌بهره می‌دانست، انقلابی تمام عیار در «فلسفۀ خود» (philosophy of self) پدید آورد که بعدها فیلسوفان قَدَری مانند هایدگر و ویتگنشتاین بصیرت‌های او را پروردند و بسط دادند؛ نظریه‌ای که بر اساس آن، جوهری با عنوان «خود» نداریم، «خود»ِ ما تصمیم‌ها و انتخاب‌ها و اَعمال ماست: ما همان کردارمان هستیم.

برای اینکه از سؤال دور نشوم و روایتم را شخصی‌تر کنم باید بگویم اندیشه‌ها و سخنان کرکگور از جمله در دو قلمرو برایم تأمل‌برانگیز و تأثیرگذار بوده است: فلسفۀ زندگی و دین‌شناسی؛ دو قلمروی که در اندیشۀ کرکگور کاملاً در هم تنیده‌ است.

[برای خواندن متن کامل به این لینک بروید یا از گزینۀ instant view استفاده کنید]

معرفی و خلاصۀ کتاب فرضیۀ خوشبختی
اثر جاناتان هایت

@podcastbplus
@eudemonia

حق حیوان، صواب انسان

@kargadanpub 🦏

انسان مرکز هستی نیست. [چه بهتر!]

از ویدئوهای مدرسۀ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia

کاش لااقل اندکی سیاهی، اندکی پلیدی یا حتی یک جنایت از یک حیوان، از این همه حیوان دیده بودیم. کاش حیوانات جهان ما این قدر شبیه کودکان نبودند. یا کاش مثل سنگ بودند و هیچ نمی‌فهمیدند. آن‌ها کینه و نفرت و زشتی را نمی‌فهمند ولی متاسفانه درد و رنج و ترس و اسارت را خوب می‌فهمند. اگر این حیوان بیچاره نمی‌فهمید، مثل سنگ در یک گوشه می‌افتاد و این رنج بی‌نهایت به خود نمی‌داد. عجیب است کار این دنیا؛ بی‌گناهان همواره در دست گناهکاران اسیرند. در فیلم سینمایی نوح، او به خانواده‌اش گفت که خدا دستور داده به‌جز بی‌گناهان همه باید از بین بروند. فرزندش پرسید: بی‌گناهان کیانند؟ جواب داد: حیوانات.

ویدئو و متن از صفحۀ اینستاگرام پناهگاه جیران

(توضیح: گرگی است گرفتار در باغ وحش)

@eudemonia