در راه است (۴) ...

اختلاف‌نظر
برایان فرانسیس/ غزاله حجتی
مجموعۀ «معرفت‌شناسی معاصر»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
تاریخ انتشار: بهار ۱۴۰۰/ ناشر: کرگدن

برخی معتقدند اختلاف‌نظر خوب است. موجب می‌شود از چشم دیگران به موضوعی نگاه کنیم و جنبه‌های متفاوت آن را ببینیم و ارزیابی کنیم. برخی دیگر با این نظر مخالف‌اند و ترجیح می‌دهند مواضع خودشان را در قبال موضوعات گوناگون حفظ کنند. عده‌ای می‌گویند مواجهۀ درست با اختلاف‌نظر ظرفیت وجودی انسان را برای رواداری و پذیرش «دیگری» افزایش می‌دهد و عمق می‌بخشد. برخی دیگر اما با این نظر مخالف‌اند و می‌گویند قرار گرفتن در موقعیت‌ها و روابطی که به اختلاف‌نظر دامن می‎زند می‌تواند تنش‌زا باشد. گاهی حتی آدم‌ها دربارۀ اختلاف‌نظر با خودشان اختلاف پیدا می‌کنند؛ به این معنا که گاهی وجود اختلاف‌نظر را مثبت ارزیابی می‌کنند و از مواجهه با آن نمی‌گریزند و در موقعیتی دیگر ترجیح می‌دهند از آن اجتناب کنند یا صرفاً موضع خودشان را داشته باشند.
اختلاف‌نظر از موضوعات اجتناب‌ناپذیر زندگی ما است؛ به‌ویژه در جهان دوگانۀ امروز. از یک سو، پیشرفت تکنولوژی و گسترش ارتباطات مرزها و فاصله‌ها را کمرنگ کرده و امکانی برای نزدیکی بیشتر در اختیار انسان گذاشته است. اما از سوی دیگر، همین توسعۀ تکنولوژی و ارتباطات تکثرگرایی را جایگزین چهارچوب‌های سامان‌بخش کهن کرده و عملاً امکانی فراهم آورده است تا انبوه نظراتی که پیش‌تر ذیل صورت‌بندی‌های اجتماعیِ ناشی از کلان‌روایت‌ها شکل می‌گرفت و ابراز می‌شد، مجالی برای مستقل شدن، پلورالیزه شدن و ابراز سریع‌تر و گسترده‌تر بیابد؛ چه‌بسا تکثرگرایی به وجود اختلاف‌نظر در جهان امروز دامن زده است.
برایان فرانسیس ازجمله فیلسوفانی است که ضرورت پرداختن به موضوع اختلاف‌نظر را در جهان امروز به‌خوبی درک کرده و در کتاب اختلاف‌نظر آن را از چند حیث بررسی کرده است. کتاب دو بخش اصلی دارد. در بخش نخست، مقدمات بحث طرح شده است. مهم‌ترین کاری که شما باید در این بخش بکنید این است که فهم عمیقی به دست آورید از مهم‌ترین پرسش‌هایی که ممکن است دربارۀ اختلاف‌نظر مطرح شـود. با دسـت یافتن به این فهم، در بخش دوم، برای پاسخ دادن به این پرسش که تحـت چه شـرایطی هنگام مواجه شـدن بـا اختلاف‌نظر در حفظ باورهایـتان معقـول رفتـار می‌کنید، در موضع خوبی خواهید بود.
اختلاف‌نظر به‌زودی با ترجمۀ خوب غزاله حجتی منتشر خواهد شد و در اختیار علاقه‌مندان قرار خواهد گرفت.

- تحریریۀ نشر کرگدن -

#نشر_کرگدن
#در_دست_انتشار
#اختلاف‌نظر
#برایان_فرانسیس
#غزاله_حجتی
#مجموعه_معرفت‌شناسی_معاصر
#بابک_عباسی
#معرفت‌شناسی_نظری
#معرفت‌شناسی_کاربردی

@kargadanpub 🦏

شعر چگونه می‌تواند ما را خردمندتر کند.

دربارۀ ماتسو باشو و حکمت وابی-سابی در شعر هایکو

از ویدئوهای مدرسهٔ زندگی دوباتن
ترجمه و صدا: ایمان فانی

@eudemonia

🍃 مقدمه مصطفی ملکیان بر کتاب سیاست شادکامی
«همه‌چیز برایِ انسان، حتّی سیاست»

🔅تا آن‌جا که من اطّلاع دارم، کتابِ The Politics of Happiness: What Government Can Learn from the New Research on Well-being، نوشته‌یِ Derek Curtis Bok، که اکنون ترجمه‌یِ نیکویِ فارسیِ آن، به قلمِ نرگس سلحشور، زیرِ عنوانِ سیاستِ شادکامی: آن‌چه حکومت میتواند از تحقیقاتِ جدید دربابِ بهروزی بیاموزد، نشر یافته‌است، نه فقط نخستین نوشته‌ با این عنوان، بل، نخستین نوشته با این موضوع است که در غرب منتشر شده است.

🔅این کتاب، در واقع، شاملِ یک توصیه است و یک گزارشِ تحقیقات. توصیه این است که حکومتها باید فرآیندِ حکومت و نیز رفتارهایِ حکومتی را معطوف به فرآورده‌ای، به نامِ ”شادکامی شهروندان‟ کنند و، بنابراین، در مقامِ داوری دربابِ موفّقیّت/شکست یا خوبی/بدیِ یک نظامِ حکومتی و دربابِ مقایسه‌یِ نظامهایِ حکومتی با یک‌دیگر، ملاک، معیار، سنجه، و میزان باید وسعت و عمقِ شادکامیِ شهروندان باشد. گزارشِ تحقیقاتِ تجربی، میدانی، و آماریِ انجام‌گرفته، نیز، عبارت است از این که شادکامیِ شهروندانِ هر حکومت یا جامعه‌ای به هفت عاملِ مهمّ بستگیِ تمام دارد، به نحوی که میتوان این شادکامی را تابعی از این هفت متغیّر قلم‌داد کرد.

🔅این هفت عامل عبارت اند از: ۱) خُلق‌وخویِ موروثیِ هرکس؛ ۲) ازدواج: در تقابل با تجرّد، از دست دادنِ همسر، متارکه با همسر، و زندگیِ مشترک امّا نه با ازدواجِ رسمی؛ ۳) داشتنِ روابطِ اجتماعی، مانندِ دوستی و همنشینی، مشارکت در گروههایِ اجتماعی، و انجام دادنِ کارهایِ خیریّه و رایگان‌بخشانه؛ ۴) داشتنِ رضایتِ شغلی-حرفه‌ای، در تقابل با نداشتنِ رضایت از شغل و حرفه‌یِ خود و از دست دادنِ شغل و حرفه، اعمّ از این که این از دست دادنِ شغل و حرفه ناشی از اخراجِ دسته‌جمعیِ گروهی از شاغلان به کار، از جمله آن شهروندِ خاصّ، باشد (به اصطلاحِ نادرستِ رایج، ناشی از تعدیلِ نیروها) یا ناشی از اخراجِ فقط همان شهروند، به علّتی خاص؛ ۵) تلقّیِ خودِ شخص از چند و چونِ سلامتِ جسمانی و بدنیِ خود، در تقابل با تلقّیی که پزشکان از این امر دارند؛ ۶) داشتنِ ایمانِ دینی و مذهبی یا، لااقلّ، داشتنِ آرمانی شخصی که کمابیش به اندازه‌یِ ایمانِ دینی و مذهبی به آدمی قُوت و قُوَّتِ ذهنی و روانی بدهد، مانندِ آرمانِ آشتی و دوستی با محیطِ زیست و آرمانِ ساده‌زیستیِ خودخواسته؛ و ۷) داشتِن نظامِ حکومتیِ مردم‌سالار، ملتزم و متعهّد به آزادیهایِ سیاسی، اقتصادی، و فرهنگی و اجتماعیِ شهروندان، کاملاً پای‌بند به قانونِ اساسی و سایرِ قوانینِ کشور، کارآمد و مشکل‌گشا، دارایِ کمترین میزانِ خشونت‌ورزی، دارایِ کمترین میزانِ فساد، برخوردار از اعتمادِ کاملِ شهروندان (مخصوصاً پلیس و قوّه‌یِ قضائیّه)، و مسؤولیّت‌پذیر و پاسخ‌گو. البتّه، هر یک از این هفت عامل قیود و شروط و حدود و ثغور ای دارند که تفصیل و شرحِ آنها در فصولِ کتاب آمده است.

🌐 مطالعه‌ی متن کامل

🌾 @Sedanet
🌾 @Mostafamalekian

عشقی که با درد ملاقات می‌کند تبدیل به شفقت می‌شود.
عشقی که با شادی ملاقات می‌کند تبدیل به سرور می‌شود.
@mindfulliving

‍ 🔸زادروز آندره #تارکوفسکی است. من مخالف این هستم که انسانی، آرزو کند، کس دیگری باشد چون عمیقا معتقدم در هر انسان، چیز خارق‌‌العاده‌ای است که‌مختص اوست و خارق‌العاده‌ها کسانی هستند که این چیز خارق‌العاده را در خود یافته‌‌اند، به تقلا یا اتفاقی. با این‌حال در‌مورد یک نفر دلم می‌خواهد دست از مخالفتم بردارم و‌آن « آندره تارکوفسکی» است. گاهی ابلهانه فکر می‌کنم این کارگردان بزرگ همه چیزهایی که من می‌توانستم راوی آن باشم را از من دزدیده است! این صحنه از «سولاریس» را ببینید. تا حالا در قاب گذشته، در قاب یک چهره، در قاب یک چشم، خیره شده‌اید؟

اصلا دیده‌اید کسی سه قاب را اینقدر موجز قاب‌بندی کند؟ آدم‌های توی عکس‌های گذشته، مخصوصا آنها که در دوربین و حالا در تو چشم دوخته‌اند، شبیه قدیسانی هستند که نگاه توام‌ با پرسش و ترحم را بر تو و گناهت انداخته‌اند. انگار چیزی از تو می‌پرسند. انگار از تو می‌خواهند که « فاصله» و «جدایی» را برایشان تعریف کنی تا بعد بدون اینکه حرفی بزنند با آن چشم‌های ژوکوند طور خود شمای متهم به «ادامه‌دادنِ بدون آنهای زمان‌و‌زمانه» را شرمنده کنند. جمله درهمی گفتم؟ می‌دانم. چیزهایی که تارکوفسکی نشان می‌دهد چیزهایی است که کلمات و جملات برای بیانش الکن‌اند.

آدم‌های توی عکس انگار طاغیان جاودان سرزمینی هستند که فراموشی روزی هزاربار بر تخت سلطنتش، تاجگذاری می‌کند. آنها به ما نگاه‌می‌کنند. قلاب چشم‌های‌شان به دهان‌ماهیان غمگسار خاطرات ما گیر می‌کند و بعد به خشکی گذشته پرتاب می‌شویم تا برای قطره‌ای از حالِ بی‌قال‌و‌قیل، حالِ بدون دردهای باقی‌مانده از گذشته، له‌له بزنیم. چرا تارکوفسکی انقدر راحت و کوتاه و‌ رسا با قاب‌های سحرانگیزش حرف‌هایی را می‌زند که من برای بیانش باید اینهمه کلمه را به لحظه‌ای همنشینی با یکدیگر متقاعد کنم؟

✍️سهند ایرانمهر

زادروز آندره تارکوفسکی
@sahandiranmehr
https://www.instagram.com/p/CNTBYPZAaQt/?igshid=1xu7aott2yvcx

‍ 🔸من دوست ندارم عکس تلخ در صفحه‌ام بگذارم. عکس مرگ بگذارم. حرف تلخ بزنم. کام‌های تلخ را تلخ‌تر کنم. اما چه کنم؟
این عکس از پیکر به‌خون‌غلطیدهٔ دو محیط‌بان مظلوم زنجانی را که دیدم گفتم اگر خاموش بنشینم گناه است. شکارچیان قانون‌شکن آنها را کشتند. با گلوله. با گلوله‌ای که از سلاح جنگی شلیک شد. مهدی مجلل و میکائیل هاشمی آماج گلوله شدند چون می‌خواستند مانع شوند که گلوله بر تن و جان مرغ و مرالی بنشیند.

کار خوبی کرد ایسنا که این عکس تلخ و صعب را کار کرد. باید خوب ببینیم خشم و خشونتی را که بر محیط زیست و محیط‌بانان می‌رود. نمی‌دانم محیط زیست ایران مظلوم‌تر است یا این محیط‌بانان؟ این نگاهبانان شریف کوه و دشت و درخت و پرنده و حیوانات ایران؟

نه قانون از محیط‌بانان حمایت درست‌وحسابی می‌کند و نه تجهیزات پیشرفته‌ای دارند و نه حقوق و مزایای درخوری می‌گیرند. در برابر شکارچیان درنده‌خو بی‌پناه رها شده‌اند. هرازچندی به خاک می‌افتند. زخم می‌خورند. اگر از خود دفاع کنند متهم و محکوم هم می‌شوند.

خدا به خانوادهٔ این دو شهید صبر بدهد. بر دل دردمندشان تسلی نازل کند. اینان شهیدان شریف ایران هستند. به آنان مدیون هستیم.

خون پاک محیط‌بانان در راه حمایت و حفاظت از ایران و محیط زیست ایران بر خاک می‌ریزد. ما مردم هم باید از آنها حمایت و حفاظت کنیم. باید صدایشان باشیم.

✍️میلاد عظیمی
@sahandiranmehr

شما هم به چگونگی مرگ دردناکش فکر کردین
یا فقط من اینجور بودم😔😔😔

@TweetyChannel | Barbara

‍ #در_راه_است

کاش هنوز مجرد بودم

از کتاب
بگومگوهای زندگی مشترک
به روایت مدرسهٔ دوباتن
ترجمهٔ مریم خدادادی
ویرایش مسعود علیا

🔹یکی از آن فکرهای آزاردهنده که ممکن است به سراغ‌مان بیاید و باعث شود در رابطه‌مان فوق‌العاده بدخلق شویم و اوقات‌تلخی کنیم این فکر است که اگر فقط ازدواج نکرده بودیم، حتماً در این لحظه خوشحال‌تر بودیم. وقتی در رابطه‌ای عاشقانه قرار می‌گیریم، به دشواری‌های زندگی‌ فعلی‌مان زیاد توجه می‌کنیم و طبیعتاً کشانده می‌شویم به این‎که به گذشته نگاه کنیم و یاد جنبه‌های خوب ایام مجردی بیفتیم. یادمان می‌آید آن وقت‌ها هر موقع دل‌مان می‌خواست از خواب بیدار می‌شدیم؛ و مجبور نبودیم نگران این باشیم که وسایل‌مان را کجا پرت می‌کنیم. آن روزها از جلوی چشم‌مان می‌گذرد، روزهایی که عادت‌های بدمان اصلاً کسی را آزار نمی‌داد چون کسی غیر از خود ما شاهد آن عادت‌ها نبود؛ هر چقدر هم غذاهایی که برای خوردن انتخاب می‌کردیم عجیب ‌و غریب بودند، باز هم مجبور نبودیم توجیهی برای آنها پیدا کنیم؛ می‌توانستیم هر جا دل‌مان می‌خواست برویم و اصلاً به کسی خبر هم ندهیم کجا رفته‌ایم؛ (اگر عشق‌مان می‌کشید) می‌توانستیم تا ساعت دو نصف شب کار کنیم، بدون این‌که کسی به ما اتهام وسواسی یا سرد بودن بزند؛ می‌توانستیم به آیندۀ بهتری امید داشته باشیم.

🔹هر طور که فکر می‌کنیم، می‌بینیم آن زندگی در مقایسه با این زندگی که الان داریم به‌مراتب بهتر بود.

🔹اما حافظه ابزار چندان قابل اعتمادی نیست، و این به هیچ وجه قضیه‌ای بی‌اهمیت و کوچک نیست، چون همین ضعف شناختی تأثیری بزرگ بر نحوۀ ارزیابی ما از زندگی فعلی‌مان می‌گذارد. انگار ویراستارانی نابغه‌ایم و خوب می‌دانیم چطور رنگی دل‌انگیز به ایام مجردی‌مان بزنیم تا روزهای زندگی مشترک‌مان را به خودمان زهرمار کنیم.

🔹شاید بهترین راه‌حل این بود که خیلی قبل‌تر از این‌که با کسی آشنا شویم، فیلم‌سازی ماهر را می‌گذاشتیم تا دربارۀ زندگی مجردی ما مستندی مملو از مشاهدات نزدیک می‌ساخت. احتمالاً تصویری از صورت ما می‌گرفت که در یک بعدازظهرِ یکشنبۀ زمستانی ساعت پنج ‌و نیم، در حالی که خورشید کم‌کَمَک غروب می‌کند، نشسته‌ایم و خوب می‌دانیم تا فردا صبح که به محل کارمان برویم تنها خواهیم بود. دوربین او ما را می‌دید در حالی‌ که به آن طرف اتاق و به شخصی در مهمانی خیره شده‌ایم ولی دل و جرئت‌اش را نداریم تا بیشتر از این کاری کنیم. او تصویر ما را ثبت می‌کرد وقتی که کلی از وقت‌مان را در خانۀ پدر و مادرمان می‌گذراندیم و در جوار آنها هم برخوردهایی بیش از پیش پرخاشگرانه از خود نشان می‌دادیم. دوربین او ما را نشان می‌داد که چطور این در و آن در می‌زدیم تا بفهمیم وقتی یخچال کار نمی‌کند یا دل‌‌درد امان‌مان را بریده، باید چه کنیم.

🔹به این‌ ترتیب مجبور می‌شدیم در فواصلی منظم درست بعد از دعوایی آزاردهنده با شریک زندگی‌مان بنشینیم و آن مستند را تماشا کنیم. حافظۀ ما خیلی خوب قادر است از روی نقشه و برنامه دست به حذف بعضی چیزها بزند. ولی این نوع مستند شواهدی مهم به دست‌مان می‌داد تا بفهمیم که مجرد بودن اصلاً هم موقعیتی ایدئال نیست و به همین نسبت از خشمی که در حال حاضر نسبت به شرایط فعلی‌مان داریم کم می‌کرد. می‌فهمیدیم که اگرچه الان غمگین هستیم، ولی آن موقع هم خیلی غمگین بودیم. با وقاری بجا و قدری طنز تلخ می‌پذیرفتیم که زندگی فرصت‌های کمی برای رضایتمندی به ما می‌دهد.

🔹تمرین:
تصور کنید مستند‌سازی دربارۀ روزگار مجردی شما فیلمی ساخته. بعضی از رنج‌آورترین صحنه‌های آن چه‌ها ممکن بود باشد؟

از مجموعهٔ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی
#نشر_کرگدن

@eudemonia

موسیقی فیلم
L'Africana
Eléni Karaḯndrou

گپ‌وگفت دربارهٔ کتاب (۴)

گفت‌وگوی زندهٔ اینستاگرامی در صفحهٔ نشر کرگدن:
https://www.instagram.com/kargadan.pub/

چهارشنبه ۲۵ فروردین ۱۴۰۰/ ساعت ۲۱

موضوع گفت‌و‌گو:
فضیلت‌های اجتماعی به روایت مدرسۀ دوباتن
ترجمۀ یاسر پوراسماعیل
مجموعۀ «خوب زیستن»
دبیر مجموعه: بابک عباسی

#نشر_کرگدن
#گپ‌وگفت_درباره_کتاب
#فضیلت‌های_اجتماعی
#آلن_دوباتن
#یاسر_پوراسماعیل
#مجموعه_خوب_زیستن
#بابک_عباسی
#مدرسه_زندگی
#لایو_اینستاگرامی

@kargadanpub 🦏

برشی از فیلم «Eternity and a day»، اثر تئو آنجلوپولوس، محصول ۱۹۹۸.

موسیقی:
Eleni Karaindrou / By The Sea

#سکانس_پایانی
@OnefilmOnelife

سومین و آخرین کتابی که برای معرفی در فواصل سخنان استاد ملکیان انتخاب کرده‌ام کتاب واقع‌نگری (چرا جهان را کژ می‌فهمیم) نوشته هانس رزلینگ است. این کتاب اگرچه همانند دو کتاب پیشین به خطاهای شناختی ما می‌پردازد و ارتباطی نزدیک با بحث "گفت‌و‌گو" دارد از جهاتی نیز با آنها متفاوت است. اولین تفاوت به متن فارسی این کتاب‌ها برمی‌گردد. هر دو کتاب پیشین بازنویسی‌هایی آزاد از متن اصلی هستند اما این اثر ترجمه درست، سلیس و خوشخوانی از کتاب رزلینگ است. واقع‌نگری را علی کاظمیان ترجمه کرده‌است. ظاهرا این کتاب ترجمه‌های دیگری هم دارد. البته من آنها را ندیده‌ام ولی از خواندن این ترجمه روان و بی‌دست‌انداز آن‌قدر حظ برده‌ام که در معرفی‌اش به شما تردید نکنم.
تفاوت دیگر کتاب واقع‌نگری با دو کتاب پیشین در این است که آن دو علی‌رغم نگاه مشروح به بعضی بخشها، از آن‌جا که خود را مقید به معرفی انواع مغالطات می‌دانسته‌اند به فهرست‌هایی بلندبالا تبدیل شده‌اند که وجه آموزشی‌ و درسی‌شان را برجسته‌تر می‌کند، درحالی‌که کتاب حاضر با تمرکز بر ده غریزه یا خطای شناختی عمده و بهره‌گرفتن از انبوه تجربه‌های متنوع نویسنده‌اش در مقام پزشک و استاد سلامت بین‌الملل، تحلیلی عمیق و مفید از فهم کژ ما در مواجهه با جهان اطرافمان به دست داده‌است. دانش فراوان، مشاهدات عینی دقیق، نکته‌سنجی، خوش‌ذوقی و مهمتر از این‌ها صداقت، فروتنی و روحیه انسان دوستی رزلینگ بعلاوه قلم روایتگر و تاثیرگذارش واقع‌نگری را به کتابی ارزشمند و از جهاتی استثنایی تبدیل کرده‌است که در حوزه عمومی هم می‌تواند مخاطبان بسیار داشته باشد.

اساس کار نویسنده در این کتاب - که مدعی است اوضاع جهان آن‌قدرها هم که ما فکر می‌کنیم بد نیست - بر عدد و رقم و مقایسه گذاشته شده. نمودارهای خطی و حبابی هم این مجموعه را کامل می‌کنند. اما آنچه اهمیت بسیار دارد تحلیلهای نویسنده است. در این بخشها بوضوح می‌توان تبدیل داده‌های کمّی را به تحلیلهای کیفی و نوع‌دوستانه و راهکارهای عملی و سودمند مشاهده کرد. فهرست این ده غریزه که در سیاهه دو کتاب دیگر هم می‌شود معادل‌های اغلبشان را دید از این قرار است:
شکاف، منفی‌نگری، خط مستقیم، ترس، اندازه، تعمیم، سرنوشت، منظر واحد، سرزنش و فوریت.

شاید با فاصله‌گرفتن از ترجمه لفظ به لفظ می‌شد برای عنوان برخی از این غریزه‌ها که درحقیقت غریزه هم نیستند معادل‌های مناسبت‌تری انتخاب کرد؛ عناوینی چون "شکاف"، "اندازه"، "سرنوشت" یا "منظر واحد" از این جمله‌اند. همچنان که ملاحظه می‌کنید اینها به‌تنهایی اسمهایی تهی از هر کنش ارادی یا غیرارادی هستند و نمی‌توانند غریزه یا خطای شناختی تلقی شوند. از باب مثال شکاف و اندازه می‌توانستند جای خود را به "قطبی دیدن امور" و "بزرگنمایی" بدهند

معرفی اجمالی و در عین‌حال دقیق کتاب واقع‌نگری را با تفکیک ده فصل آن از یکدیگر، هم در مقدمه مفصل استاد ملکیان بر این کتاب می‌توانید ببینید هم در پیشگفتار مترجم و هم در چکیده‌هایی که خود نویسنده در پایان هر فصل به دست می‌دهد. طبیعی است که مقدمه جناب ملکیان صبغه‌ای نظری و فلسفی داشته باشد، پیشگفتار مترجم جنبه‌ای گزارش‌گونه و روایی و چکیده نویسنده وجهی فهرست‌وار و مرورگرانه.
این هم معرفی سه فصل از فصول دهگانه این کتاب:

فصل اول از منظر استاد ملکیان:
غریزه "شکاف" اقتضا می‌کند که تصویر و تصوری از دو گروه جدا از هم داشته باشیم که در میانشان شکافی هست؛ حال آن‌که واقع‌نگری حکم می‌کند که عالم واقع غالبا به هیچ وجه قطبی نیست و معمولا اکثر افراد در همان جا که شکاف و خالی پنداشته می‌شود یعنی در همان وسط قرار دارند. برای ضبط و مهار این غریزه باید سراغ اکثریت را گرفت و نباید صرفا دو گروه یا میانگین دو گروه را با هم مقایسه کرد.
سخن استاد ملکیان در حاشیه این معرفی به بحثی نظری در باره "قطبیت" و گونه‌های مختلفش، همچنین حسن و عیب اعتقاد به آن اختصاص یافته است.

فصل دوم از منظر مترجم:
"در فصل دوم نویسنده به سراغ غریزه منفی‌نگری می‌رود، گرایشی در ما که سویه‌های منفی داستان را همیشه پررنگ‌تر ببینیم و چشم بر روندهای مثبت فروبندیم. کیست که نتواند رد پای نوعی منفی‌نگری عمیق را در جامعه امروز ایران نشان دهد؟ تذکر این نکته نه به معنای چشم بستن بر همه تلخی‌ها و گرفتاری‌ها، که به معنای اشاره به بی‌توجهی ما نسبت به روشنایی‌های واقعا موجود است. حال ما خوش نیست. کسی که سخنی از نشانه‌های روشن بگوید بی‌درنگ به ساده‌اندیشی متهم می‌شود. روشنفکر کسی است که منفی‌ها را ببیند، فقط منفی‌ها را ببیند! انگار تنها معنای این که کسی از بهبودهایی گزارش دهد این است که طالب و حامی وضع موجود است. نوعی منفی‌نگری همه‌جانبه بر خوب و بد زندگی ما سایه افکنده‌‌است... گویی معیار عمیق‌تر بودن منفی‌نگری است نه واقع‌نگری.

ادامه مطلب 👇
@booyedelkhoshi