تعادل

در فرهنگ دعا کردن همواره آموخته‌ایم که ترک محبت دنیا را بخواهیم اما کدام یک از شما جرات دارد از خدا بخواهد که دلش را با دنیا آشتی دهد و با زرق و برق آن - لااقل کمی- گرم و روشن کند؟
... فی الدنیا #حسنه

هر سحرگاه
خوابم را می‌دزدد
ساعتِ پنج و نیمِ تکراری.
اسبِ پیری
فریاد می‌زند
که دیگر نمی‌خواهد
سواری بدهد.
همه خواب‌آلوده،
بی‌حوصله تا آخر شب
سوار می‌شوند و پیاده.
اسبِ آهنی
در هر توقف اجباری
باز هم شیهه می‌کشد:
«بیچاره من…
بیچاره اتوبوسِ شهرداری.»

#شعرنو
در حال تکمیل

بازتاب اجباری

١_ اگر می‌خواهید آسوده باشید، سعی کنید جایی بروید که پدر و مادر شما را نشناسند! چرا که افراد، شما را از پیش، قضاوت کرده یا به شما بیش از اندازه به واسطه خوبی‌های آنان، نیکی کرده یا در حق شما، بی‌مهری و دشمنی فراوانی اعمال خواهند کرد آنچنان که سخت متعجب خواهید شد!
٢_ راستش رفتارشان چندان بیراه هم نیست. عموم ما تکرار همان خلقیات پدر و مادرمان هستیم.
٣_ بدترین موقعیت این است که شما سعی می‌کنید بهترین بخش خلقیات خودتان را نشان دهید اما افراد شما را با بدترین داشته‌های میراثی از والدینتان قضاوت می کنند و عملا شما را به سمتی که خواسته‌اید پنهان بماند، می کشانند.
تکرار می کنم:

سعی کنید جایی بروید که پدر و مادر شما را نشناسند.

#بغضاً لابیک
پ.ن: کار وقتی سخت می‌شود که پدر و مادر شما از اولیاالله بوده باشند و شما با بضاعت کمی که دارید، بخواهید جا پای آنان بگذارید و آبروی آن بزرگواران را حفظ کنید.

نه از اشیای درجه یک،
دوست داشتم معمولی باشم
ـ همین کافی بود

از آن‌هایی که عمری چندساله دارند
و با هر قدر مراقبت هم
عمرشان به پای تو نمی‌رسد

کاش از آن‌ها بودم
آنگاه سال‌ها در سایه‌ات
در سکوتی رضایتمند می‌ماندم

و وقتی عمرم سر می‌رسید
با حسرتی شیرین و منطقی
مرا گوشه‌ای از خاطراتت می‌گذاشتی

تا باد، به‌آرامی
قصه‌ی بودنم را
از یادت ببرد...

—-
#شعرنو
در حال تکمیل

فروپاشی!

حقیقت این است که هرچه پیشتر می‌رویم، شمار افرادی که سایهٔ پدر و مهر مادر بر سرشان نیست، بیشتر می‌شود. حقیقت دیگر این است که هرچه زمان می‌گذرد، افراد بیشتری هستند که هرگز خانواده تشکیل نمی‌دهند و طعم پدر یا مادر شدن را تجربه نمی‌کنند.
از چرایی این ماجرا که بگذریم، باید پرسید تکلیف این گروه رو به افزایش، در مناسبت‌هایی مانند روز مادر یا روز پدر چیست؟ باید مهر خود را در قالب خرید کادو به چه کسی نشان بدهد؟ آدم که نمی‌تواند برای پدر و مادر همسایه کادو بخرد. یا مثلاً به کدام فرزندِ نداشته‌اش می‌تواند عیدی دهد؟ یا برای کدام دخترِ وجود‌نداشته در روز دختر هدیه بگیرد؟

می‌دانم شمایی که در چارچوب #خانواده تعریف می‌شوید و پشت و پیش‌تان کسانی هستند که حلقهٔ عاطفی را تکمیل می‌کنند، شاید به این نداشته‌ها نیندیشیده باشید؛ اما واقعیت‌های اجتماعی چیز دیگری می‌گوید.

به شدت از سیاسی کردن هر چیز، فراری هستم. آن هم در جامعه‌ای که عموم افراد تصور می‌کنند همه چیز سیاسی است یا لااقل ریشه در سیاست دارد.
متن ذیل علیه این باور عمومی است:

علیه سیاست!

سیاست، که از نگاه من علمی است مبتنی بر بازی چندوجهی قدرت[^1]، دم‌دستی‌ترین ابزار برای فریفتن خود و دیگران به شمار می‌رود: فریبی که باور کنیم کلید برتریمان بر دیگران را یافته‌ایم، و فریبی که بپنداریم عامل سعادت دوستانمان را بر ضد دشمنانمان کشف کرده‌ایم[^2].

سیاست همانند کرمی انگل، به میزبانی متصل می‌شود که همهٔ ساحت‌های ممکن و ناممکن بشری را در بر می‌گیرد؛ از او تغذیه می‌کند، پیوسته فربه‌تر می‌شود و میزبان بی‌چاره را به ورطه‌ای می‌کشاند که از محتوا تهی می‌شود، تا سرانجام به مرگ و تلاشی نهایی گرفتار آید[^3].

سیاست، در حقیقت، علم سردرگمی است. از یک سو مدعی خدمت به میزبان خویش است، در حالی که آرام و پیوسته، مانند موریانه، درون او را می‌خورد و تهی می‌کند[^4]. از سوی دیگر، بی‌آنکه بداند یا بر زبان آورد، زیر پای خود پوست موز می‌اندازد و در غفلتی محتوم — هرچند شاید نه‌چندان نزدیک — خود را نیز به سوی نابودی می‌کشاند[^5].

پ.ن: ارجاعات را در بخش دیدگاه افزودم.  

آرامشی که آفریده‌اید!

خبری خوب برای خودم: تلفن همراهم را قطع کرده‌ام و خلاص!
مدت‌ها بود که به جایی دعوت نمی‌شدم و اگر هم می‌شدم، نمی‌رفتم. مدتی است که هرچه کمتر به کسی تلفن می‌زنم. حالا دیگر منتظر تماس کسی نیستم تا بنشینم و مدام به گوشی خیره شوم، ببینم چه زمانی اولویت طرف مقابل می‌شوم و پیام یا تماسش به من می‌رسد.
دوستان، اقوام، آشنایان دور و نزدیک، حتی همسایه‌ها و دیگران، همه آزاد شده‌اند. از چه؟ از قیدِ فکر من!
می‌روم به این طرف و آن طرف و کسی هم خبردار نمی‌شود. مگر قبلتر که گاهی خبردار می‌شدند، چه گلی به سرم می‌زدند؟ گلِ خرزهره!

در واقع، من از همه ناامیدم. اگر اندک امیدی باقی باشد، تنها به خودم، خدایم و اعتقادات شخصی‌ام است و دیگر هیچ.

فکر کن
به روبرو نگاه می‌کنم:
آنجا که تلالوی بعدازظهر
سپیدی حاشیه‌ی موهایت را
پنهان کرده است،
آنجا که عطر همیشگی تو
شال طرحدارت را
به بازی گرفته
آنجا که قصه دیروز
زنده و سرحال
دوباره گفته می‌شود
می‌بینی؟
چشمان فرسوده‌ی من
وحی را هم
تصویری روایت می‌کند!
——
#شعرنو
در حال تکمیل

به پیشواز مولوی!

کسی می‌خواستم از جنس خود، که او را قبله سازم، و روی بدو آرم که از خود، ملول شده بودم.
(مقالات شمس)

- کسی پیدا می‌شود؟ نیافته‌ام به سعی بلیغ خود و اخبار یارانم از دور و نزدیک که کسی مثل تو ندیده و نیافته‌ایم الا خودت که آن هم در نوسان است.
- که چه کنم؟ قبله سازم؟ و من که از خود گاه‌گاه در نفرت به سر می‌برم را چه به قبله ساختن از خود!
- اما ملول شده بودم و باز نمی‌دانستم با این ملول شدن‌های هر روزه چه باید کرد.

آدم‌های معمولی باید مواظب خیلی از چیزها باشند. اموال، موقعیت اجتماعی، کار، دوستان، والدین، فرزندان و...
آما حکایت آدم‌های کاملا تنها جداست. آن‌ها باید شدیدا مراقب باشند که تا مهمترین و تنهاترین داشته‌شان را گم نکنند. چه داشته‌ای؟ مهم‌ترین داشته آن‌ها خودشان هستند. تکرار می‌کنم: خودشان!

و چه متعالی است آدمی تنها که خودش را در ساحت تفکر دینی و شیعی پیدا کرده است. آنجا که خدا، خدای اوست. رسولش، پیامبر رحمت است و امیرالمومنین، پدر واقعی او.

پ.ن: عکس زیر را اسکن کرده و لینک ویدیوی مرتبط را از اینستا را ببینید.

تا بلندگو بگوید: شماره‌ی ۴۲
باید صبر کنم،
میان این همه بیمارِ خسته.
کاش در این بلاتکلیفی
یک آشنا پیدا شود،
یا طرحی برای یک شعر...
می‌دانم،
این حرف‌ها دیگر
جایی ندارد.
من تنها منتظرم.
منتظر روزی
که تنها تو بیایی...

---

#شعرنو
#اورژانسی
در حال تکمیل
درمانگاه ولیعصر

بی‌نهایت بار
تاس انداخته‌ام.
اکنون «هیچ» آمده —
نتیجه‌ای ناممکن؛
تاس هم ظرفیتِ
خودش را دارد،
می‌گویی نه؟

کتاب راهنما خاموش است.
حالا کدام مهره را
حرکت داده
یا رها کنم؟

تاس، اما،
بازی دیگری در سر دارد —
این نوبت
در شکافی تنگ
میان یک و دو ایستاده،
مهره‌ها در پیِ تاس
شورش کرده‌اند.
... باید بازی تازه‌ای
در کار باشد.
—-
#شعرنو
در حال تکمیل
عکس از #گروک

عاقبت!
به ‌شدت به خودتان بدبین باشید خصوصاً زمانی که هرگز گِرد مناهی و محرمات الهی نمی‌گردید و خودتان برای خودتان شده‌اید معصوم پانزدهم! چراکه به زودی از شما کاری سر خواهد زد که تشت رسوایی و روسیاهی‌تان از بام خواهد افتاد.
می خواهید گرفتار چنین عاقبت تلخی نشوید؟
با مردم همراه شوید و در شادی‌ها و لذت‌های حلال سهیم باشید. با این کار، از آن تصویر ویژه و کامل‌بینانه‌ای که از خود دارید، فاصله می‌گیرید و فروتنی بیشتری را پیشه خواهید کرد.

#تجربه

مرده‌ها هر روز چه می‌کنند؟

یعنی فکر می‌کنید من می‌دانم؟ از کجا باید بدانم؟ مگر تا به حال مرده‌ام؟
اما می‌شود حدس زد. شما چه حدسی می‌زنید؟ یا فکر می‌کنید اگر آنجا آزادتان بگذارند، چه کار می‌کنید؟
احتمالاً اول کار، یک دوری می‌زنید و با امکانات جهانِ برزخ آشنا می‌شوید.
اما آرام‌آرام همه چیز عادی می‌شود و بعد شروع می‌کنید به دنبال کردن اتفاقات جالب.
به هر حال انسان است دیگر و بهانه‌گیری، و حوصله‌سررفتن در ذات او، همیشگی است.
من فکر می‌کنم در آنجا آقایانِ مرده هر روز صبح زود بیدار می‌شوند، دوش می‌گیرند، ریش می‌تراشند و پاپیون می‌زنند. خانم‌های مرده هم تا حد مجازِ آرایشی ملایم و مرتب می‌کنند (احتمالاً آنجا سخت‌گیری‌ها کمتر است) و بعد می‌روند به استقبال. به استقبال مرده‌های تازه‌وارد. مخصوصاً اگر در فهرست مرده‌ها با نامی روبرو شوند که قبلاً در دنیا با او مهر و آشنایی داشتند.

دارم فکر می‌کنم:

چه کسانی به استقبال من خواهند آمد؟

---
#طنز آزاد
#دوستی با مرگ
پ.ن: ایستگاه منبع در مسیر اطراف قله زو - سال قبل به یاد م. ادیبی

در فواید ندانستن!

رازهای خود را نزد دیگران آشکار نکنید.
چرا؟
زیرا این کار شما را در موضع ضعف قرار می‌دهد و زمینه را برای سوءاستفاده‌ی احتمالی آنان فراهم می‌سازد.

در پی کندوکاو و کشف رازهای دیگران نیز نباشید.
چرا؟
پرداختن به اسرار و ناپاکی‌های افراد، روح و ذهن شما را نیز آلوده می‌کند. دستِ کم این پیامد را در پی خواهد داشت که تمایلتان را برای ارتباط صمیمانه با دیگران از دست می‌دهید. و اگر مَیل به بدخواهی در شما وجود داشته باشد و خِردِ درونی‌تان مغلوب نیرنگ شود، بی‌تردید به فکر سوءاستفاده از رازهایی خواهید افتاد که از دیگران آگاه شده‌اید.

#تجربه

درود بر غار

به احتمال زیاد، ماجرای اصحاب کهف (یا مردان آنجلس) را خوانده‌اید یا در قالب سریالی تلویزیونی دیده‌اید. سوالم این است: چرا این واقعه باید در قرآن ذکر شود؟ در تفاسیر، پاسخ‌های گوناگون و البته مکملی بیان شده: اثبات قدرت خداوند و امکان معاد، پاسخ به پرسش منکران، و نشان دادن ولایت و سرپرستی الهی...

به نظرم یکی از این پاسخ‌ها با طبع و شرایط زمانهٔ ما سازگاری خاصی دارد:

هرگاه ماندن در محیطی فاسد، ایمان را در معرض نابودی قرار دهد، هجرت و پناه بردن به لطف خدا راه نجات است. به تعبیری دیگر، انزواطلبی لزوماً بد نیست و گاهی بهترین راهکار می‌باشد.

حقیقتاً در طول عمرم، افرادی که بتوان صرفاً بر پایهٔ ایمان با آن‌ها رفاقت کرد و بر دانش و بینش دینی‌ام افزوده باشند، یا نیافته‌ام یا بسیار کم یافته‌ام. به همین سبب، نه من چندان مشتاق دیدار کسی هستم و نه آنانی که مرا می‌شناسند، چندان خواهان دیدارم هستند. تعارف که نداریم.
---
خدایا ما را به کسی مبتلا کن که بوی تو را بدهد.
#تنهایی

پیشتر درباره ذات شیطانی علم سیاست نوشته بودم. اکنون می‌خواهم سناریویی فرضی ـ که وقوع آن نیز دور از ذهن نیست ـ را شرح دهم تا یکی از حقه‌هایی که این دانش به کارگزارانش می‌آموزد، آشکار شود.

به سبک ماکیاولی:
اگر بخواهی کشوری یا مردمی را برای همیشه تحت سلطه نگاه داری، بی‌آنکه بهار عربی، انقلاب‌های مخملی یا رنگی یا هر خیزش دیگری بتواند جریان بهره‌کشی تو را مختل کند، باید از این فرمول طلایی پیروی کنی:

حکومتی ناکارآمد را بر سر کار بیاوری که پیوسته بر تو لعن و نفرین بفرستد و خود را در جنگی بی‌پایان با تو اعلام کند. سپس در مقابل، اپوزیسیونی برای آن کشور سازمان دهی که شعارهایی فریبنده دارد، اما از جلب اعتماد عمومی ناتوان باشد.

در چنین شرایطی، یا همان حکومت ناکارآمدِ پرادعا بر جای خواهد ماند، یا اگر زمانی ترازو به نفع اپوزیسیون سنگینی کند، به دلیل بی‌اعتمادی مردم، پس از چرخشی کوتاه، بار دیگر همه چیز به وضع پیشین بازمی‌گردد. در واقع، به دلیل تسلط حکومت و ضعف ساختاری جریان مخالف، نظام سیاسی هرگز تغییر اساسی نمی‌کند؛ چرا که مردم پناهگاهی مطمئن و حرکتی مصمم برای آغاز نمی‌یابند.

در قرآن کریم (سوره اسرا، بخشی از آیه 71) آمده:

يَوْمَ نَدْعُو كُلَّ أُنَاسٍ بِإِمَامِهِمْ...
[یاد کن] روزی را که هر گروهی از مردم را با پیشوایشان می‌خوانیم...

خواستم بگویم افتخار بزرگی است که در پیش چشم همه مخلوقات و همه انسان‌های طول تاریخ بگویند شیعیان علی بن ابیطالب به محضر عدل الهی حاضر شوند و ما هم چنین افتخاری داشته باشیم.
میلاد #علی (ع) بر شیعیان واقعی او خجسته باد.

دیشب دو کوچه پایین‌تر از ما قیامت بود. بو و صدای قیامت به‌وضوح می‌آمد.

هر وقت برق می‌رود
در این بیغولهٔ تاریک
که هر گوشه‌اش
انبوه تنهایی‌هاست
باز خیالاتی می‌شوم
و به سرم می‌زند
زودتر باید بروم
تا انقلاب کنم

باید درگیر دیگران نشده
دنبال آشوبشان نیافتم
و انقلابم را تک‌نفره
به هر جان‌کَندنی
پیش ببرم تا... تا چه؟

که برق‌ها دوباره برود
و خیالِ انقلاب بیافتد
در سرِ آدمی که مدت‌ها
در بیغوله‌ای تنهاست...
—-
#شعرنو
#تنهایی

حالا نه اینکه من خیلی آدم مستحکمی باشم. نه، ابدا! اما فکر می‌کنم به هرحال باید یک درد مختصری باشه که آدم روش بشه، مداوم سر سفره خدا و اهل بیت، عرض ارادت و توسل و گریه و ندبه داشته باشه. و گرنه همین جور خشک و خالی، حاضر شدن در آن بارگاه کبریایی سهم ما نیست؛ سهم اولیاست. البته می‌دانم آن‌ها هم مصیبت‌های خودشان را داشتند و دارند.
#ابتلا
#صبر
#بهانه