♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@


‌📖 فرهنگ فلسفی ولتر ( قسمت چهارم )
📖 روزه


ولتر در کتاب معروف "فرهنگ فلسفی" درباره ی روزه در آئین های یهودی و مسیحی مینویسد : "آیا قوم بنی اسرائیل همانطور که تمام مراسم دینی خود را از تازیانه زدن بر گناهکاران تا افکندن معاصی خویش به گردن بز از مصریان آموخته بودند ، عادت روزه گیری را هم از آن ملت آموختند ؟ عیسی برای چهل روز در بیابانی که همراه شیطان به آن جا رفته بود روزه گرفت . سن ماتیو میگوید که عیسی بعد از این روزه گیری احساس گرسنگی کرد . پس آیا وقتی که روزه داشت گرسنه نبود ؟ چرا مذهب کاتولیک ، در روزهای امساک و روزه داری ، خوردن گوشت حیوانات را حرام اعلام کرده ولی خوردن ماهی های حلوا و آزاد را مستحب میداند ؟ برای چه اگر یکی از پیروان پاپ معادل ماهی های گران قیمت را در سفره ی خود بچیند به بهشت میرود اما اگر فقیر بینوایی که از گرسنگی در حال مرگ است فقط چهار شاهی گوشت بخورد ، محکوم به دوزخ است ؟ آیا میتوان باور کرد در دستگاه پاپ قضاتی چنان احمق ، متعصب و وحشی وجود داشته باشند که مردم بینوا را به جرم اینکه در ایام امساک گوشت اسب خورده اند به دست جلاد بسپارند ؟ و عجیب اینکه همین ها خود را از وحشیان سرخپوست کانادا برتر و متمدن تر پنداشته اند ! ای کشیشان بیرحم و آدم کش که دستور به روزه گرفتن میدهید اگر این دستور برای توانگران است که بر آن وقعی نمیگذارند و اگر برای مردم درویش و بینواست که اصلا معنایی ندارد زیرا آنها خود در تمام سال روزه دارند . آخر کی این مقررات متعصبانه ی خود را اصلاح میکنید ؟"


📗 فرهنگ فلسفی ، ولتر ، ترجمه نصراله فلسفی ، تهران : بنگاه ترجمه و نشر کتاب ، 1337 ، صفحات 157 تا 159


♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#خدمات_مصدق در دورۀ 28 ماهۀ نخست وزیری‌اش
قسمت یازدهم

در امور مطبوعات:
_تامین آزادی قلم و امنیت اربابان قلم
_لایحه دریافت خسارت نشریات توقیف شده(یعنی اگر نشریه ای بی جهت توقیف می شد باید خسارت مدت زمان تعطیلی خود رادریافت میکرد.)



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


منابع مربوط به سلسه مطالب #خدمات_مصدق
لازم به ذكر است که لوایح و اقدامات مزبور فقط گوشه ای از خدمات مرحوم دکتر محمد مصدق در دورۀ زمامداری ایشان است . تبعید مصدق بعد از محاکمه اش در احمد آباد و وحشت محمد رضا پهلوی از نام مصدق سبب شد که هیچ روزنامه ای هیچ نامی از وی ننویسد. از آن تاریخ تاکنون کوردلان و حسودان فرصتی پیدا کردند تا هر آنچه که خودشایسته آنند به مصدق نسبت دهند.
به قول حکیم فرزانه طوس فردوسی بزرگ :
منابع و مآخذ :
ـ روزنامه کیهان نهم اسفند 1331
ـ روزنامه اطلاعات نهم اسفند 1331 چاپ دوم
ـ خاطرات شعبان جعفری ـ هما سرشار ـ چاپ اول 1380
ـ خاطرات و تألمات ـ محمد مصدق
ـ کاخ تنهایی ـ ثریا اسفندیاری
ـ مجموعه مکتوبات ، سخنرانیها و پیامها ـ جلد سوم ـ محمد دهنوی
ـ مجله خواندنیها اردی بهشت 1332
ـ خاطرات نور الدین کیا نوری ـ چاپ اول ـ مؤسسه انتشاراتی و تحقیقاتی دیدگاه
ـ آیت ا... کاشانی و آخرین روزهای حکومت دکتر مصدق ـ انتشارات نیروی دریایی
ـ روحانیت و اسرار فاش نشده از نهضت ملی شدن صنعت نفت
ـ روزنامه ایران ـ س 16 ـ ش 4556ـ سی تیر 1389
ـ روزنامه کیهان 23 شهریور 1332
ـ مصدق و نبرد قدرت ، همایون کاتوزیان
ـ مصدق و نهضت ملی ایران ـ انتشارات اتحادیه انجمن های اسلامی دانشجویان ایران واروپا 1357
ـ دوره روزنامه اطلاعات سالهای 1330 تا 1331



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#ياران_مصدق

باقر كاظمي در ۱۲۷۱ در تفرش به دنيا آمد. پس از تحصيلات متوسطه از مدرسه علوم سياسي فارغ التحصيل شد و همانجا به تدريس پرداخت و پس از مدتي به وزارت امور خارجه رفته و به سمت دبير اول و رايزني سفارت ايران در واشنگتن منصوب شد. وي در مدت اقامت در آمريكا فوق ليسانس خود را اخذ نمود و در سال ۱۳۰۶ به عنوان كاردار به كابل اعزام شد و در سال ۱۳۰۸ به معاونت و سپس وزارت طرق و شوارع رسيد و پس از آن هم به وزارت امور خارجه و استانداري آذربايجان رسيد یکی از کارهای مهم او در این دوران اقدام به انجام تعمیرات اساسی در شاه گـُلی تبریز بود. . او در کابینه جم به وزارت امور خارجه منصوب شد. از جمله کارهایی که کاظمی در سمت وزارت خارجه انجام داد مسافرت به کابل و امضای قرارداد راجع به تقسیم آب هلمند بود. سپس در سال ۱۳۱۵ با عنوان سفیر کبیر به ترکیه رفت و بعد سفیر ایران در افغانستان شد. بعد از شهريور ۱۳۲۰ مدتي وزير بهداري، وزير كشور، وزير فرهنگ شده و عضو هيات نمايندگي ايران در كنفرانس سانفرانسيسكو شد.
با آغاز نهضت ملي دكتر مصدق كاظمي به نهضت ملي گرايش پيدا كرد و مدتي وزير امور خارجه  و نايب نخست وزير شد و در كابينة دوم هم تا اوايل مرداد ۱۳۳۲وزير دارائي شد و در اجراي برنامة اقتصاد بدون نفت تلاش كرد. پس از آن سفير ايران در فرانسه شد ولي قبل از تسليم استوارنامه‌اش كودتاي ۲۸ مرداد رخ داد و او به دليل پيام تبريك ۲۵ مرداد به مصدق از كار بركنار شد. حدود ۱ سال در اروپا  اقامت گزيد و پس از آن به همراه شمس‌الدين اميرعلائي به ايران بازگشت و فعاليت خود در نهضت مقاومت ملي را از سر گرفت. و در فروردين ۱۳۳۴ آندو به اتفاق سعيد فاطمي و دكتر معظمي و نريمان بازداشت شدند.
كاظمي پس از ۴ ماه كه از زندان آزاد شد فعاليت هاي سياسي خود را از سر گرفت و در جبهة ملي دوم مشاركت فعالي داشت و به رياست شوراي مركزي جبهة ملي دوم انتخاب شد.
پس از جریان استعفای اعضای شورای مرکزی و اعلام سیاست صبر و انتظار از سوی الله‌یار صالح عملاً فعالیت‌های جبهه ملی دوم پایان یافت. کاظمی از سوی دکتر مصدق مأمور شد تا جبهه ملی سوم را با محور احزاب و بدون حضور منفردین برپا دارد. با تهیه اساسنامه و با حضور احزابی ماند حزب مردم ایران، گروه ملکی، حزب سوسیالیت، نهضت آزادی و حزب ملت ایران، ۳ جلسه برای تشکیل این جبهه برگزار گردید که سرانجام در جلسه سوم و با هجوم مأموران و دستگیری افراد شرکت کننده در جلسه عملاً راه‌اندازی جبهه ملی سوم منتفی شد.
سید باقر کاظمی مهذب الدوله در اردیبهشت ۱۳۵۵ درگذشت
 




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق

اکنون هنگام انتشار سندهای کودتای ۲۸ امرداد است؛ مردم ایران و امریکا حق دارند از تاریخشان آگاه شوند.
مالکوم بایرن، پولیتیکو: شصت و سه سال پیش، سی آی ای و اطلاعات بریتانیا کودتایی را زمینه چینی کردند که منجر به سقوط نخست وزیر ایران و ابقاء یک شاه همراه غرب شد و منطقه حائل علیه اتحاد جماهیر شوروی سابق را محکم کرد. این امر به شکل ناخواسته ای ایران را در مسیر یک دیکتاتوری قرار داد و نهایتا در انقلاب سال ۱۳۵۷ با گرایش ضد آمریکایی اش انعکاس پیدا کرد. پدیده ای که همچنان عامل حیات عناصر تندرو درون رژیم کنونی جمهوری اسلامی است.
بیش از شش دهه پس از کودتا علیه محمد مصدق، آمریکایی ها به تمام اسناد تاریخی نقش ایالات متحده در آن واقعه با وجودی که از طبقه بندی محرمانه خارج شده است دسترسی ندارند.
وزارت خارجه آمریکا تحت رهبری جان کری که به توافق هسته ای با ایران دست یافته است با توجیه شکنندگی روابط دو کشور از انتشار این اسناد سر باز می زند.
هر چند بخش هایی از این اسناد در طول سال ها به رسانه ها درز کرده است، دلایلی که برای عدم انتشار کامل این اسناد عنوان شده است شامل پرهیز از افشای روش های کار یا احتمال آسیب رساندن به افراد و همچنین احترام به درخواست بریتانیا برای محفوظ نگاه داشتن نقش آن ها در آن کودتا است.
البته سی آی ای در سال ۲۰۱۱ با خارج کردن بخشی از اسناد داخلی اش از طبقه بندی محرمانه فعالیت هایش در کودتا ۱۳۳۲ را تایید کرد.
بیل کلینتون و باراک اوباما، بر خلاف دیگر روسای جمهوری آمریکا، علنا مسولیت آمریکا در آن کودتا را پذیرفتند.
این عذر که تندروها در ایران از انتشار کامل این اسناد برای ضربه زدن به توافق هسته ای استفاده می کنند بهانه ای موجه نیست زیرا آن ها برای این کار نیاز به دلیل ندارند.اگر حسن روحانی در انتخابات سال آینده شکست بخورد دلایلی داخلی دارد و ربطی به این مساله نخواهد داشت.
انتشار این اسناد نشانه احترام به مردم ایران است و حق مردم آمریکا است که از تاریخ معاصرشان اطلاع داشته باشند.

مقاله مالکوم بایرن در مجله پولیتیکو، ۱۲ اکتبر ۲۰۱۶ (۲۱ مهر ۱۳۹۵)



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق

۲۷ مهرماه ۱۳۳۰، شورای امنیت سازمان ملل؛ شکست انگلستان در برابر دکتر مصدق و ایران
[پیش نویس]قطعنامه ای که بریتانيا به شورای امنيت پيشنهاد کرده بود، و بيش از این با اصرار در آمریکا تعدیل شده بود با اصلاحات هند و یوگسلاوی ملایم تر شد و در نهایت چيزی جز یک فراخوانی برای نشان دادن حسن نيت هر دو طرف، از کار در نیامد. حتی آنهم برای مصدق قابل تحمل نبود. مصدق اصرار داشت که شورا ابدا حق تصویب هيچ قطعنامه ای را ندارد. تاثير سخنانش، آن چنان عميق و بنيادی بود که دیگر دولت ها احساس کردند چاره ای جز موافقت ندارند. نماینده دولت فرانسه، برای خلاصی از وضع دشواری که انگلستان با آن روبرو شده بود، پیشنهادکرد«درخواست دولت انگلستان از شورای امنیت،تا اخذتصمیم دیوان دادگستری بین المللی مسکوت بماند.»در ١٩ اکتبر(۲۷ مهرماه) شورا به «تعویق بحث درباره این موضوع تا تاریخ معين یا نامعین»رای داد. بریتانيا و آمریکا رای ممتنع دادند. نتیجه، شکست سياسی خفت باری برای بریتانیا بود.
جميز رستون، در شماره روز بعد نيویورک تایمز نوشت "اختلاف نفتی ایرانيان کاری کرده است که هيچ اختلافی در تاریخ سازمان ملل متحد قادر به چنين کاری نبوده است" این بحث، اصل شکست کامل را به نمایش گذاشت و آنچه را که تاکنون مورد تردید بود، اثبات کرد. بدین معنی که ممکن است بحثی در سازمان ملل متحد مطرح شود که در آن هر کس، خواه قدرتهای کوچک، خواه قدرتهای بزرگ و یا خود سازمان ملل متحد، بازنده شود."
بدین ترتیب مذاکرات شورای امنیت با شکست بریتانیا پایان یافت و مصدق به عنوان قهرمان ملی از آن بیرون آمد. مجله معتبر تایم آمریکا، مصدق را به عنوان«مرد سال» برگزید.
کتاب همه مردان شاه- استیون کینزر- ص ۱۹۹-۲۰۰
مصدق و سالهای مبارزه- سرهنگ غلام رضا نجاتی، جلد نخست، ص ۳۷۳



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق
#انتقادات_شاه_به_مصدق
قسمت نهم

منفی بافی مصدق به دفاع کشوری و امنیت داخلی نیز کشیده شده بود و بارها به من می گفت که چون ایران از تجاوزات دُوَل بزرگ صدمه ها دیده است بنابراین هرگز نباید برای دفاع کشور کوشش بشود. وی میل نداشت این نکته در خارج از ایران انعکاس پیدا کند و فقط میخواست در داخله ی ایران مسلم باشد که اگر دولتی به مُسخر کردن ایران اقدام کند ما نباید مقاومت به خرج دهیم. وی این فکر را در مورد شورشها و آشوبهای داخلی نیز نه تنها تبلیغ میکرد بلکه عملاً نیز از آن پیروی می نمود. مصدق در زمان نخست وزیری خود طی سالهای ۱۳۳۱ و ۱۳۳۲ هنگامی که افراد منتسب به حزب توده و سایر آشوبگران نظم پایتخت و سایر شهرهای بزرگ را مختل میکردند هیچگونه قدمی برای جلوگیری از آنها برنداشت و طرز عملش این بود که در این گونه آشوبها چند تانک و کامیون حامل سربازان مسلح در نقاط مختلف تهران مستقر میکرد ولی آنها را از هر گونه اقدام موثری منع می نمود و به همین جهت شورش و غارت و زد و خورد در خیابانها در برابر چشم مأمورین انتظامی برپا بود. ولی به دستور مصدق آنها فقط ناظر و تماشاگر وقایع بودند. بالاخره عده ای از طرفداران سرسخت مصدق نتوانستند بی قیدی وی را در مسأله ی آشوب و غارتگری که هر روز توسعه پیدا میکرد تحمل کنند و دریافتند که مصدق عمداً یا از روی نادانی کشور را به کمونیسم تسلیم خواهد نمود.
پاسخ دكترمصدق: قسمت اول این فرمایشات گفته های من نیست و دور از انصاف است که شاهنشاه به من چنین نسبتهایی بدهند. من هیچ وقت از دفاع برای مصالح مملکت سر نزده ام و تا آنجا که از یک فردی بر آمده است از وطن عزیزم دفاع کرده ام و اکنون نیز با اعمال دُوَلی که به عنوان جلوگیری از تسلط کمونیسم خود این کشور را مُسخّر کرده اند و از آزادی و استقلال جز اسم چیزی برای ایران باقی نگذارده اند مخالفم. پیشرفت کمونیسم در دنیا معلول دو علت است: یکی فرق فاحشی است که بین زندگی عده ای قلیل با عده ای کثیر وجود دارد و دیگری یأس وطن پرستان از توحید مساعی دُوَل استعمار با اشخاص دزد و نادرست در نفع خودشان و بهترین دلیل اینکه در کشور های آمریکا و انگلیس و دُوَل اسکاندیناوی و سوئیس که این توحید مساعی نیست کمونیسم فرق فاحشی نکرده است و پیشرفت این عقیده در بیشتر ممالکی محسوس است که دُوَل استعماری برای انجام مقاصد خود با اشخاص دزد و نا درست و خائن مملکت توحید مساعی کرده اند.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق

سال ۱۳۳۲ در حال سپری شدن است.معمولا کارتها و نامه ها و تلگرافات تبریک، در جریان مبادله و توزیع. به شهادت یکی از مقامات حکومتی آن روز، تبریک های فراوانی برای دکتر مصدق از داخل و خارج کشور فرستاده شد که به دستور دولت، جمع آوری و سانسور گردید تا بدست دکتر مصدق نرسد و نویسندگان آن هم شناخته شوند بطوری که همان شخص گفته بود، تبریک ها را روی میز هیات دولت ریخته بودند و انباشته ی کارت ها و نامه ها، حجم قابل توجهی داشته است. تعداد کمی به دست دکتر مصدق، بوسیله ی من رسید که در زیر، از بعضی از آنها ، ذکری به میان می آید:
ایتالیا: از شهر دونیو - برگامو به زبان فرانسه
Docteur Andrea Fieschi
آقای مصدق، عالیجناب!
از جنابعالی تقاضا دارد لطف فرموده مراتب تقدیس اینجانب را نسبت به شخص خود و نسبت به اقدامات حکومت خویش بپذیرید. در این زمان سخت که نه تنها هدف شما، بلکه شخص خود شما در خطر نابودی قرار دارد، من احساس می کنم که یک ضرورت انسانی ، قلب مرا، زبان مرا و قلم مرا وادار می سازد که علاقه ی مخصوص خود و میلیون ها ایتالیایی را نسبت به عظمت سیاست و جسارت و رفتار شما در برابر دادگاهی که می خواهد شما را محکوم نماید، ابراز دارم. من گفته ام، میلیون ها ایتالیایی وجود دارند که از نام شما تجلیل می کنند. عالیجناب، من نیز به همین نحو زیرا در این روزها، در روزنامه های آزادی خواه کشور من، عکس شما به طور روشن وجود دارد و به همه ی مردم، نجابت قابل احترام شما را نشان می دهد و میلیون ها خواننده، با اضطراب، در ستون های این روزنامه ها، مراحل محاکمه شما را تعقیب می کنند. محاکمه ی شما جریان دارد. به کجا خواهد انجامید؟ من به شما می گویم که شما پیروز شده اید. آقای دکتر! شما پیروز شده اید در روح ایرانیان واقعی، درست به همان نحو که در روح ایتالیایی های واقعی و آزادی خواهان واقعی در سراسر جهان. من به شما اطمینان می دهم که هرگز شما را فراموش نخواهم کرد و اگر روزی بتوانم صدای خود را به اطراف خود برسانم، شما را آقای مصدق، به صورت یک قهرمان پیشوای ترقی و آزادی و اتحاد ملی ایران نشان خواهم داد.
دکتر محمد مصدق در دادگاه تجدید نظر نظامی، به کوشش جلیل بزرگمهر،شرکت سهامی انتشار، چاپ اول ۱۳۶۵، ص ۲۱ و ۲۶، شرکت سهامی انتشار



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#جنگ
#شروود_اندرسون نویسنده
ترجمه: #مهدی_صادقی
قسمت نخست


۱: این داستانو یه زنه که تُو قطار دیدم برام تعریف کرد. واگن شلوغ بود، من هم دیدم کنارش یه جای خالیه و نشستم. یه مرد هم اون جا بود که باهاش نسبتی داشت - یه مرد لاغر با یه هیکل دخترونه که پالتوی کلفت و سنگین برزنتی تنش بود. از همونایی که راننده کامیونا تو زمستون می‌پوشن. مرده هی تو راهروی قطار بالا پایین می‌رفت، آخه منتظر این بود که جای من کنار زنه بشینه، البته من اون موقع اینو نمی‌دونستم. زنه یه صورت خیلی پهن و یه دماغ گنده داشت. غلط نکنم یه اتفاقی واسه ش افتاده بود. یا مشت خورده بود یا با صورت خورده بود زمین. آخه طبیعت هیچ وقت نمی‌تونه یه دماغ به اون پهنی و کلفتی و زشتی درست کنه. انگلیسی رو خوب بلد بود، شروع کرد با من حرف زدن. الان که دارم فکرشو می‌کنم، می‌گم شاید اون موقع از دست اون مرد کت برزنت قهوه ایه ذله شده بود. شاید چند روز یا چند هفته باهاش مسافرت کرده بود. واسه همینم خوشحال بود که می‌تونه حداقل چند ساعت با یکی دیگه اختلاط کنه. همه وضعیت یه قطار شلوغو اونم وسطای شب می‌دونن چیه. ما داشتیم دقیقن از وسط آیووای شرقی و نبراسکای غربی رد می‌شدیم. این جاها چند روزی بارون اومده بود و زمین زیر آب بود. آسمون صاف بود و ماه اومده بیرون. منظره‌ی اون ور پنجره‌ی واگن هم عجیب شده بود هم به طرز وحشتناکی قشنگ بود. حتمن حس منو می‌گیرین: درختای سیاه با تنه‌های لخت که دسته دسته کنار هم وایسادن، همون جوری که تُو همه‌ی روستاها هست. چاله‌های آب با عکس ماه که توشون افتاده بود و مثل وقتی که قطار تند می‌ره، تند می‌رفت. تلق تلق واگنا، چراغای خونه‌های توی مزرعه‌ها که اون دور دورا بودن. و بعضی وقتا هم یه دسته چراغ که مال شهری بود که قطار همین طور که به سمت غرب می‌رفت ازش رد می‌شد. زنه تازه از لهستان جنگ زده اومده بود بیرون. با عشقش از اون مملکت نکبتی زده بود بیرون، البته فقط خدا می‌دونه با چه معجزه ای. اون باعث شد که جنگو بفهمم، آره اون زنه این کارو کرد و قصه‌ای رو واسه م گفت که الان می‌خوام واسه شما بگم. اولای حرفامونو یادم نیست، اینو هم نمی‌تونم بهتون بگم که چطوری حال عجیب من و اون با هم قاطی شدن تا جایی که داستانی رو که برام تعریف کرد شد یه تیکه از اون شب پر رمز و راز و پرمعنی اون ور پنجره‌ی واگن. یه گروه از آواره‌های لهستانی که یه آلمانی مسئولشون بود داشتن تُو جاده می‌رفتن. آلمانیه یه مرد ریشوی احتملا پنجاه ساله بود. اون جوری که من تصورش کردم، شبیه این استاد زبونای خارجی تو یکی از دانشگاه‌های خودمون بود؛ مثل "دموآن" تُو "آیووا" یا "اسپرینگفیلد" تُو "اوهایو.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


جنگ
قسمت دوم

". می‌تونست یه آدم خوش بنیه با یه هیکل تُوپر باشه، از اونا که هیچ وقت غذاهای آشغال نمی‌خورن. شاید هم می‌تونست یه عشق کتاب باشه که فکرش طرف فلسفه‌های نظامیه. شاید چون یه آلمانی بود و روحش طرف فلسفه‌ی قدرت آلمانی شیب پیدا کرده بود، پاش به جنگ کشیده شده بود. گمونم یه فکر دیگه هم توی کله ش بود که همه ش اذیت اش می‌کرد و واسه همین هم واسه این که بتونه از ته دل به دولتش خدمت کنه، کتابایی می‌خوند که بتونه احساسات شو واسه اون چیز قوی و وحشتناکی که واسه ش می‌جنگید تقویت کنه. چون پنجاه رو رد کرده بود، تُو خط مقدم نبود، اما مسئول آواره‌ها شده بود تا اونا رو از روستاهای نابودشده ببره به یه کمپ نزدیک یه خط آهن تا اون جا بتونن یه غذایی بخورن. همه‌ی آواره‌ها کشاورز بودن، همه غیر از این زنه که تُو این قطار آمریکایی با من بود، مادر هم که یه زن شصت و پنج ساله بود و همون مرده، عشقش. اونا از این خرده مالکا بودن و بقیه‌ی آواره‌های گروه رُو املاک اونا کار می‌کردن. توی این جاده‌ی روستایی تُو لهستان این گروه همین طور می‌رفتن و اون آلمانیه که مسئولشون بود با قدمای سنگین جلوشون حرکت می‌کرد و هی داد می‌زد که زودتر بیاین. خیلی خشن هی اصرار می-کردکه راه بیاین و اون زن شصت و پنج ساله که یه جورایی فرمانده‌ی گروه آواره‌ها بود هم تقریباً همون قدر خشن اصرار داشت که قدم از قدم بر نداره. توی اون شب بارونی تُو اون جاده‌ی گلی، یهو وایساد و گروه آواره‌ها هم دورش جمع شدن. مثل اسب چموش و کله شق کله شو تکون می‌داد و لهستانی بلغور می‌کرد. چیزی که پشت سر هم می‌گفت این بود: "می خوام تنها باشم، این چیزیه که می-خوام. همه‌ی چیزی که الان توی دنیا می‌خوام اینه که تنها باشم." بعدش آلمانیه اومد طرفش و دستشو انداخت پشت زنه و هلش داد جلو. این قضیه شده بود یه اتفاق تکراری تو اون شب تاریک نکبتی. هی زنه وامی ساد، لهستانیه چیزایی می‌گفت و آلمانیه هلش می‌داد. معلوم بود این دو تا، یعنی آلمانیه و پیرزنه، شدیدن و از ته دل از هم متنفرن و حالشون از هم به هم می‌خوره. گروه سر راهش رسید به یه د سته درخت کنار یه نهر کم عمق. آلمانیه دست پیرزنو گرفت و کشید سمت نهر. بقیه هم دنبالشون راه افتادن. پیرزنه باز هم داشت همون حرفا رو می‌زد. می‌خوام که تنها باشم، همه چیزی که تو دنیا می‌خوام اینه که الان تنها باشم. آلمانیه وسط همون درختا با کبریتا و تیکه‌های چوب خشکی که توی یه کیف تسمه چرمی تو جیب کتش داشت یه آتیش درست کرد که کارش انقدر درست بود که در عرض چند دقیقه حسابی گرفت.



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه

جنگ..
قسمت پایانی

۳: بعد از تو جیب کتش توتون درآورد، نشست رو ریشه‌ی کلفت درختی که از تو خاک زده بود بیرون و شروع کرد به دود کردن توتون و زل زدن به آواره‌ها که اون طرف آتیش دور پیرزنه جمع شده بودن. آلمانیه خوابش برد. از همین جا بود که افتاد تو دردسر. حدود یه ساعت خوابید و وقتی بیدار شد، آواره-ها رفته بودن. حتماً می‌تونین تصور کنین که چطوری پرید تو نهر کم عمق و برگشت به جاده‌ی گلی و کلی تلاش کرد تا دوباره اونا رو پیدا کنه. کلی عصبانی بود، اما وحشت نکرده بود چون می‌دونست عینهو اینه که وقتی چوپون گله شو گم می‌کنه، باید اونقدر تو همون جاده برگرده عقب تا پیداشون کنه. بعدش هم وقتی آلمانیه رسید به گروه، اونو پیرزنه دست به یقه شدن. پیرزنه بی خیال حرفایی شد که راجع به تنها بودن و اینا می‌زد و پرید رو آلمانیه. با یکی از دستای پیرش ریش اونو گرفت و اون یکی دستش رو هم فرو کرد تو پوست کلفت گردنش. این درگیری کلی طول کشید. آلمانیه خسته شده بود و اونقدی که قیافه ش نشون می‌داد قوی نبود و ضعف کردنش باعث شد که دیگه نتونه با مشت پیرزنه رو بزنه. فقط شونه‌های لاغرشو گرفته بود که هی هل می‌داد و پیرزنه هم هی اونو به طرف خودش می‌کشید. این درگیری مثل این بود که یه مرد آویزون شده باشه به بند پوتینش و بخواد بکشدش تا از جاش بلند شه. هر دوشون حسابی درگیر بودن و هیچ علاقه‌ای به تموم کردن دعوا نداشتن اما خب از نظر فیزیکی هم چندان قوی نبودن. واسه همین روحاشون درگیری رو ادامه دادن. زنی که تو قطار بود دقیقاً منو شیرفهم کرد که چطوری، اما خب یه کم سخته که این حسو به شما منتقل کنم. تاریکی شب و رمز و راز قطار در حال حرکت دست به دست هم دادن تا من بفهمم. شب تاریک و جاده‌ی گلی دورافتاده مثل این بود که واقعن روحاشون به صورت فیزیکی دارن همو می‌زنن. فضا پر از درگیری بود و آواره‌ها دور هم جمع شده بودن و همین جوری می‌لرزیدن. لرزیدنشون هم از سرما بود و هم از خستگی، اما خب یه چیز دیگه هم بود. توی هوای اطرافشون خوب حس می‌کردن که یه چیز عجیب داره اتفاق می‌افته. زنه به من گفت که خودش و مردش با کمال میل حاضر بودن جونشونو بدن تا یا اونا بس کنن یا اینکه یه نفر آتیش روشن کنه. می‌گفت مثل این بود که دو تا باد به جون هم افتاده باشن، مثل این بود که ابرا سفت بشن و بزنن به تیپ همدیگه تا اون یکی رو از آسمون بندازن بیرون. بعدش درگیری تموم شد و پیرزنه و آلمانیه خسته و کوفته افتادن کف جاده. آواره‌ها دورشون جمع شدن و منتظر موندن. اونا فکر می‌کردن یه چیز دیگه هم قراره اتفاق بیفته یا این که در واقع می‌دونستن یه چیز دیگه اتفاق می‌افته. این حسشون خیلی قوی بود، متوجه منظورم که می‌شین، بعدش چسبیدن به همدیگه و یه کم هم وزوز کردن. چیزی که بعدش اتفاق افتاد کل نکته‌ی قصه س. زنی که تو قطار باهام بود واضح توضیح داد. برام گفت که روحا بعد از اینکه دعواشون تموم شد برگشتن توی بدنا اما روح پیرزن رفت تو تن آلمانیه و روح آلمانیه رفت تو تن پیرزنه. خب بعدش هم که البته همه چی مشخصه دیگه. آلمانیه نشست وسط جاده و سرشو تکون می‌داد می-گفت می‌خواد تنها باشه و تمام چیزی که تو دنیا می‌خواد اینه که تنها باشه، پیرزن لهستانیه هم یه سری کاغذ از جیب آلمانیه درآورد و با خشونت شروع کرد به هدایت کردن گروه به سمت مخالف جاده، اگر هم کسی احساس خستگی می‌کرد با دست هلش می‌داد. بعد از اون هم کلی داستان بود. عشق زنه که یه معلم مدرسه بود کاغذا رو می‌گیره و خودشو عشقش از کشور می‌زنن بیرون. اما خب من جزئیاتش دیگه یادم نیست. تنها چیزی که دقیق یادمه اینه که آلمانیه که وسط جاده نشسته بود و هی می‌گفت می‌خوام تنها باشم، از اون طرف هم مادر پیر و خسته‌ی لهستان بود که با خشونت همراهای خسته و کوفته شو مجبور می‌کرد تو تاریکی شب راه برن تا برسن به دیار خودشون.




@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


به‌جای واژه‌ی بیگانه‌ی «سهولت» می‌توانیم بگوییم:
آسانی
سادگی
روانی

نمونه:
می‌توان به سهولت کاری پیدا کرد =
می‌توان به آسانی کاری پیدا کرد
می‌توان به سادگی کاری پیدا کرد

#پارسی_پاک

پالایش زبان پارسی
والایش فرهنگ ایرانی



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#یادداشت

ابتدایم کجا بوده؟انتهایم کجاست؟من که هستم؟به خواست چه کسی بدنیا آمده ام!برای چه؟آیا ماموریتی را باید به انجام برسانم؟کاری بر من مهول شده که انجامش دهم؟دلیل حضور من در این دنیا چیست؟چه کسی مرا وارد این دنیا کرده تا از او بپرسم دلیل حضورم را،بیاید مرا راحت کند!هرچه بوده و هست هر دلیلی که در میان هست باشد،دیگر نمیتوانم به این زندگی ادامه دهم...تا حالاهم صبر کرده ام که شاید دلیلی باشد و من بیخبر باشم...یا شاید باید امری مهم را انجام دهم, اما هرچه جلوتر رفتم هرچه جستجو کردم چیزی نیافتم...بدنبال هر چرایی رفتم هر آدمی را جستم هر قلبی را گشتم هر نگاهی را خواندم..پاسخ هر اشتباهی شدم و سوال هر جوابی,از عقلم برای جستن و پرسیدن و پیدا کردن دلیل عقلانی استفاده کردم,از احساسم در عشق!عاشق شدم...گفتند عشق بزرگ است و پر فراز و نشیب...که عاشقان بوده اند متصل بر خدایان و معتدل در راه کشف دلیل!در انتها گفتند که عشق خود, دلیل است,دلیل آمدن تو به این دنیا!خوشحال از اینکه توانستم به مقصودم برسم و عاشق شدم!اما عشق آن نبود که در وصفش شنیده بودم...حالا که اینگونه از پا نشسته ام و افتاده بر زمین سرد و خیره بر غروب آفتابی که از طلوع و زیباییش حظ تماشایی نچشیدم جز درد...چگونه میتوانم بمانم؟؟؟میخواهد از کالبد جسم بیرون بزند روحم!خسته است از این همه نفرت...سالهاست که در چارچوب بدن زندانی است و هیچکاری نمیتواند انجام دهد و تنها راه اتصالش به دنیای من چشم هایم که میبیند و گوش هایم که میشنود!بسان مادریست که بر درختی بسته شده و پسرش را پیش چشمانش سر میبرند و اگر چشم ها را ببند گوش هایش ناله های فرزندش را میشنود!روح من,مادر من,ببخش مرا برای سالیانی که درد را متحمل شدی برای سالیانی که کینه را حس کردی نفرت را دیدی ناله را شنیدی!مرا ببخش...نمیدانم چه کسی تو را زندانی کرده در این بدن,من اما تورا رها میکنم.میدانم سخت ترین عذاب هارا تحمل کردی...قلبت درد گرفته...از اینکه در این بدن بودی و آزردمت طلب بخشش میکنم...جایگاه مناسبی نبودم...فضای رقصیدن نداشتی...در عذا بودی و چشمانت یکسر گریان و قلبت پر از درد!بعد از من نصیب کسی مشو!بگذار سالیان دراز از جداییت با من بگذرد تا آرام بگیری...تا رام شوی..بگرد و بر تن های هرزه خودنمایی نکن...خود را پنهان کن!بگذار قلبت از این همه درد آرام گیرد و آنگاه در کالبد کسی وارد شو که تازه به دنیا آمده!اگر آمدی به او بفهمان جایی که حضور دارد درد دارد رنج دارد عذاب دارد!ای روح بیچاره ی من,هر دوی ما اسیر یک دیگریم!راه رهایی نیست!راه گریزی نیست!به شیطنت هایت در خواب ادامه بده...خواب راه گریزی برای توست و برای من مرگ!من با مرگ تمام میشوم و تو شروع نه،ادامه پیدا میکنی!!!اگر پیشنهاد مرا میخواهی بیا باهم بمیریم!من خودم را دار میزنم تو از من بیرون نرو...بمان و بمیر که این بسیار بهتر از آن است که انسانی دیگر را به این دنیا دعوت کنی و نتیجه اش همین شود!

#عرفان_بختیاری



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


من جامدادی‌ را گذاشتم روی بخاری نفتی | فکرش را بکنید | تا این حد بی‌شعور بودم...
بعد آمد جامدادی را ورداشت و دید نصفش نیست | من هدفم این نبود که نصفِ جامدادی ذوب شود | هدفم این بود که جامدادی را یک جا قایم کنم که کمی اذیت بشود...
ولی هنوز خودم را نمی‌بخشم | دخترعمه به خانه آمد و صحنه را دید و زار زار زد زیر گریه ...
گفت عاشقِ این جامدادی بوده‌است | جامدادیِ رویاهایش بوده‌است و منِ خر آن را ذوب کردم...
ولی خب فقط تقصیرِ من نبود | تقصیرِ خواهر و پسرعمه بود | آن‌ها با دخترعمه خوب نبودند | وقتی که دخترعمه و عمه‌ها رفتند عید دیدنی ما در باغ ماندیم و پسرعمه گفت بیاییم دخترعمه را اذیت کنیم | آن‌ها می‌خواستند دفترچه خاطراتش را یواشکی وردارند و بخوانند و بعد قایمش کنند ...
یک‌بار دلیلِ این بد بودن‌شان را پرسیدم | گفتم چرا او را دوست ندارید؟ | گفتند چون خیلی احساساتی‌ست....

اتفاقاً همان سال‌ها تلویزیون هم اوشین نشان می‌داد | یک قسمتِ سریال اوشین با ناراحتی رفت داخلِ یک اتاقِ دیگر و شروع کرد به گریه کردن | بعد چند خانمِ بد اخلاق که دقیق یادم نیست چه نسبتی با اوشین داشتند با نفرت گفتند:"اون خیلی احساساتیه...".
یکی از عمه‌هایم خیلی زود فوت کرد | چند سال بعد مادربزرگم فوت کرد | یک فیلمِ سیزده بدر داشتیم که در آن هر دوی‌شان بودند... هر بار که آن فیلم را می‌گذاشتم پدر زار زار گریه می‌کرد و مادر می‌گفت فیلم را عوض کنیم | آن جا بود که فهمیدم پدر هم احساساتی‌ست...
اما پدر نفرت انگیز نبود | به شدت دوست داشتنی بود و هست و خواهد بود...
مادرم تعریف می‌کند یک بار با پدر به سینما رفتند تا فیلمِ گل‌های داوودی را ببینند | پدرم به قدری گریه کرد که صندلی بغلی‌ها به او دستمال می‌دادند و دلداری‌اش می‌دادند...فکر کنم خود بیژن امکانیان هم شرمنده شده بود...
یک‌بار خواهرم بچه بود | صبح بیدار شد و دید چشمانش باز نمی‌شود | چشمانش قِی کرده بودند | پدرم با چای و پنبه رفته بود بالاسرش و همینطور که اشک می‌ریخت چشمانِ خواهر را می‌شست...
اما خب دروغ‌ چرا؟ بعدتر که بزرگ‌تر شدیم | از میزانِ احساساتی بودنِ پدرمان خنده‌مان می‌گرفت | چون با قهرمان شدن رضازاده بغض می‌کرد | با گلِ علی دایی بغض می‌کرد | با فیلم هم که بماند...حتی خاطرم هست یک‌بار دزد به خانه‌ی همسایه‌مان آمد | بعد خانم همسایه شروع کرد به جیغ و داد | دزد فرار کرد | پدرم به کوچه آمد و دوید دنبالِ دزد | ولی وسطِ راه بغض‌اش گرفت و برگشت...دلش به حال دزد سوخت...

امروز عصر رفته بودیم خرید | ناگهان در یک فروشگاه ادکلنی را پیدا کردم که وقتی که بچه بودم پدرم آن را به تن می‌زد | من همیشه دوست داشتم مالِ من باشد و همیشه آن را یواشکی می‌زدم | امروز وقتی که بعد از سال‌ها بوییدمش ناخودآگاه بغض کردم | بعد ادکلن را خریدم | وقتی که آن را به خودم زدم بغض کردم | و از آن لحظه تا الان هر بار بویش در سرم می‌پیچد بغضم می‌گیرد...
برایم سوال شد که کلاً چرا انقدر گریه می‌کنم و بغضم می‌گیرد؟ چرا تا این حد اشکم دمِ مشکم است؟
با شنیدنِ خبرِ خوب بغض می‌کنم | با خواندن اشعار حافظ بغض می‌کنم | با کوچک‌ترین دل‌تنگی‌ای بغض می‌کنم | با صدای مادرم بغض می‌کنم | با بوی پدرم بغض می‌کنم | با خنده‌ی خواهرم بغض می‌کنم | با دیدنِ آرامشِ یار بغض می‌کنم | با هر آغوش و حرفِ عاشقانه‌ی بغض می‌کنم | با دوباره دیدنِ گلِ خداداد بغض می‌کنم | با دیدنِ بچه‌ای که در فروشگاه گریه می‌کند بغض می‌کنم...

یک‌هو به خودم گفتم:"ای دلِ غافل... تو همون آدم احساساتیه شدی...".

حال اگر می‌خواهید جامدادی‌ام را بسوزانید بسوزانید | اگر می‌خواهید بی اجازه سر وقتِ دفترچه خاطراتم بروید بروید | اگر می‌خواهید به بغض‌هایم بخندید بخندید | فقط بگذارید وقتی که بغضم می‌گیرد گریه کنم | چون آدم‌های معمولی را گذرِ زمان پیر می‌کند | و آدم‌های احساساتی را قورت دادنِ بغض‌های‌شان...

#کيومرث_مرزبان



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


سکوئیلر فریاد کشید: فتح و پیروزی را جشن گرفته ایم.
- باکسر که از زانوانش خون می چکید و یکی از نعل هایش افتاده بود و سمش چاک برداشته و دوازده ساچمه در پای عقبش فرو رفته بود، گفت: چه فتحی؟
- چطور؟ چه فتحی،رفیق؟ مگر نه این است که ما دشمن را از خاک مقدس قلعه ی حیوانات رانده ایم؟
-ولی آسیاب بادی ما را ویران کردند. دو سال تمام روی آن کار کرده بودیم.
- چه اهمیتی دارد؟ آسیاب دیگری می سازیم. اگر دلمان بخواهد شش تا آسیاب هم می توانیم بسازیم. رفیق تو نمی توانی عظمت کاری را که کرده ایم درک کنی. همین زمینی که ما الان روی آن ایستاده ایم در تصرف دشمن بود و اکنون در پرتو رهبری رفیق ناپلئون هر وجب آن را پس گرفته ایم.
باکسر گفت: پس ما چیزی را که قبلاً داشته ایم،پس گرفته ایم.
سکوئیلر گفت: بله معنای فتح هم همین است.

#قلعه_حیوانات

#جورج_اورول



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

@flith کانال پروازفکرواندیشه


#درنگی درحوادث دوره ی مصدق

مصدق هیچگاه سرآشپز فرانسوی نداشت و کسی هم گرسنه از سر سفره‌اش برنخاست.
ساختمان ده[احمدآباد]، دو طبقه داشت. برای صرف ناهار به اتاقی در طبقه اول رفتيم که امروز در درونش به خاک سپرده شده است. ميزی در وسط آن بود و بررويش سفره ای از مشمع پهن و گردا گردش چند صندلی. غذای ده همانند ساختمان ساده می بود و يکنواخت، جوجه ای و سالادی و دسرهم هميشه شير برنج.
مصدق بی نياز بود و به سادگی می زيست...از مطبخ‌خانه مصدق بگویم که هیچ زمان سرآشپز فرانسوی نداشت و کسی هم گرسنه از سر سفره‌اش بر نخاست. پیشخدمتی هم نمی‌بود که به دور میهمانان بچرخد و آداب پذیرایی و رسوم آراستن سفره آموخته باشد. مردی از اهالی ده پخت می‌کرد و خدمتکاری که پیراهنی همانند زنان ده بر تن و روسری بر سر داشت به همراه آشپز بشقاب‌ها را می‌آورد و می‌برد. هرشب آشپزمی آمد ازبرای دستورغذای فردا، وهم خود اوبود که برحسب مواد موجود، خوراکی را پیشنهاد می کرد وما هم بدون چون وچرا می پذیرفتیم. می گویم ما، چون هرزمان که درده بودم با من نیزدراین باره مشورت می شد ودکترمصدق رایم را می پرسید.
دراین نخستین خلوت بیش ازهرچیز مجذوب آداب دانی اوشدم، چرا که ملاحظه ی ادب بسیارمی کرد، درآن یگانه بود وتماس با دیارفرنگ بر تربیت اصیل سنتی اش افزوده. پس ازچندی با طنز و شگردهایش آشنا شدم.
در احمد آباد يک موتور برق بود که به هنگام غروب آفتاب آن را روشن و درست بخاطرم نيست، حدود ساعت نه يا ده شب خاموشش می کردند. دکتر مصدق وقتی دانست من دير وقت می خوابم دستور داد تا زمانی که درآنجا ماندگارم، استثنائاً يک ساعت بعد از موعد مقرر موتور برق را خاموش کنند. سپس برايم شمه ای از آداب مردم ده گفت که سحرگاه بيدار می شوند و شب ها زود به خواب می روند و بدين سبب مايل نمی بود متصدی موتور برق را که از اهالی ده بود و در آن خانه سکونت نداشت، بيش از اين بيدار نگاه دارد. حتی به او گفت که به سرايش رود و برای خاموش کردن باز گردد. به عيان می ديدم که نادانسته آداب و رسوم خانه اش را بهم پاشيده ام، شرمنده شدم و به چاره بر خاستم. در درون تمام اتاق ها شمعدانی بود و شمعی، گفتم نيازی به برق نيست و به بر قراری رسم ديرين اصرار ورزيدم.

#در_خلوت_مصدق#شیرین_سمیعی
ص۹۳-۹۵ و ۹۹-۱۰۰



@flith کانال پروازفکرواندیشه🔷

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@


اَبَر انسان معنای زمین است.بادا که اراده ی شما بگوید:ابر انسان معنای زمین باد!
برادران!شما را سوگند میدهم که با زمین وفادار باشید و باور نکنید آن هایی را که با شما از امیدهای ابر زمینی سخن میگویند.آنها زهر آلود هستند،چه خود آن را میدانند یا نه.

#نیچه
#چنین_گفت_زرتشت



♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@

♍️کانال پرواز فکرواندیشه flith@