🔺 بزرگترین ارتقادهنده ذهن: خواندن کتاب چگونه ساختار فیزیکی مغز را بازآرایی می‌کند؟

🔹 در عصری که تحت سیطره هوش مصنوعی، گوشی‌های هوشمند و ویدیوهای کوتاه شبکه‌های اجتماعی است، عادات مطالعه ما تغییرات شگرفی کرده است. در حالی که روندهای مدرن سلامتی بر مدیتیشن، مکمل‌های غذایی و تحریک‌های عصبی برای تقویت ذهن تأکید می‌کنند، یک کتاب جدید علمی از موسسه ماکس پلانک نشان می‌دهد که یکی از قدرتمندترین ابزارهای ارتقای شناختی، درست در برابر چشمان ماست: توانایی خواندن کتاب‌های مکتوب.

❕ رد یک فرضیه قدیمی: ارتباط خواندن و تقویت تشخیص چهره
سال‌ها در علوم اعصاب شناختی تصور می‌شد که چون نوشتن و خواندن اختراعات نسبتاً جدیدی در تاریخ بشر هستند، مغز ما شبکه تکاملی اختصاصی برای آن‌ها ندارد؛ در نتیجه، یادگیری خواندن باید فضایی از بخش‌های دیگر سیستم بینایی (مانند بخش تشخیص چهره) را غصب کند که این امر به عملکرد بینایی آسیب می‌زند. اما تحقیقات تجربی روی بزرگسالان در هند نشان داد که یادگیری خواندن نه تنها به توانایی‌های دیگر آسیب نمی‌زند، بلکه مانند یک ورزش سنگین، کل سیستم بینایی را ورزیده کرده و به طور فیزیکی بهینه‌سازی می‌کند، به طوری که افراد باسواد در تشخیص چهره‌ها و اشیا نیز عملکرد بهتری نشان می‌دهند.

🔹 فرآیند باسوادی و مطالعه، بسیار فراتر از رمزگشایی ساده کلمات روی کاغذ است. این فرآیند یک بازآرایی مداوم در سطح شبکه‌های عصبی عمیق مغز ایجاد می‌کند که به مرور زمان، نحوه فیزیکی دیدن و تفسیر جهان پیرامون را در فرد تغییر می‌دهد. با این حال، تفاوت‌های مهمی میان شیوه‌های مختلف مطالعه در مغز ما وجود دارد.

❕ کتاب کاغذی در برابر صفحات دیجیتال: نبرد خودتنظیمی ذهنی
بررسی‌ها نشان می‌دهند که درک مطلب هنگام مطالعه روی کاغذ به شکل معناداری بهتر از نمایشگرهای دیجیتال است. علت این تفاوت، تکنولوژی نمایشگرها نیست، بلکه به روان‌شناسی خودتنظیمی ما بازمی‌گردد. ذهن ما به طور ناخودآگاه کاغذ مکتوب را رسانه‌ای جدی و مناسب برای یادگیری عمیق می‌داند و به همین دلیل انرژی شناختی و تمرکز بیشتری را برای آن بسیج می‌کند. در مقابل، هنگام خواندن روی صفحات دیجیتال، گارد شناختی خود را پایین می‌آوریم و ناخودآگاه به سطحی‌خوانی روی می‌آوریم.

❕ خطر ساده‌سازی زبان برای نسل جدید با ابزارهای هوش مصنوعی
پژوهشگران هشدار می‌دهند که ساده‌سازی افراطی متون آموزشی کودکان با تکیه بر ابزارهای هوش مصنوعی یا ویرایش خودکار کلمات برای همخوانی با دایره لغات در حال کاهش جوانان، یک اشتباه بزرگ است. متون مکتوب و غنی حاوی ساختارهای گرامری پیچیده و کلمات نادری هستند که هرگز در مکالمات روزمره یا کتاب‌های صوتی شنیده نمی‌شوند. مواجهه با این چالش‌های زبانی، دقیقاً همان چیزی است که به مغز فرصت می‌دهد تا اتصالات عصبی جدید بسازد و تقویت شود.

🔹 مطالعه فعالانه متون مکتوب ابزاری خنثی نیست، بلکه نیرویی است که ذهن را در دست می‌گیرد و آن را بازآرایی می‌کند. برای حفظ و ارتقای هوش، بازگشت به مطالعه متون باکیفیت و عمیق، بیش از هر زمان دیگری در عصر دیجیتال حیاتی به نظر می‌رسد.

[منبع]
@Science_Focus
@hooreechannel 🌹

📍 پدر لازم است یا مادر؟
(پدر و مادر؛ کدام‌یک مسئول واقعی تربیت فرزندند؟)

🔻 چرا این سؤال از اساس اشتباه است؟

هر وقت خانواده‌ای از من می‌پرسد «بالاخره تربیت بچه با پدر است یا مادر؟» می‌فهمم مسئله، فقط یک سؤال نیست؛ نشانه‌ی یک سوءبرداشت عمیق است. انگار تربیت، باری است که باید روی دوش یکی انداخته شود تا دیگری آسوده باشد. اما روان‌شناسی رشد، علوم اعصاب و تجربه‌ی سال‌ها نشستن پای حرف هزاران خانواده، یک پاسخ روشن دارند؛ کودک، محصول رفتار هیچ‌کدام از والدین نیست، محصول رابطه‌ی میان آن‌هاست. بچه بیشتر از آن‌که از پدر یا مادر یاد بگیرد، از کیفیت ارتباط این دو با یکدیگر می‌آموزد. او پیش از آن‌که نصیحت‌ها را بشنود، الگوها را زندگی می‌کند.

■ نقش مادر دقیقاً چیست؟

مادر معمولاً نخستین پایگاه امنیت روانی کودک است. از همان ماه‌های ابتدایی زندگی، مغز کودک در آغوش، نگاه، لحن صدا و پاسخ‌گویی مادر، یاد می‌گیرد که دنیا جای امنی هست یا نه. کودکی که احساس امنیت می‌کند، بعدها راحت‌تر یاد می‌گیرد، بهتر دوست می‌دارد و سالم‌تر با ناکامی کنار می‌آید. اما یک اشتباه بزرگ این است که تصور کنیم مادر باید همه‌ی بار تربیت را به دوش بکشد. هیچ مادری، هرچقدر هم فداکار باشد، نمی‌تواند به‌تنهایی همه‌ی نیازهای رشدی یک کودک را تأمین کند. حتی بهترین مادر دنیا هم جای خالی یک پدرِ درگیر و مسئول را پر نمی‌کند.

■ پس پدر چه نقشی دارد؟

پدر فقط کسی نیست که هزینه‌های زندگی را تأمین کند. حضور روانی پدر، یکی از مهم‌ترین عوامل رشد هیجانی کودک است. تحقیقات نشان داده‌اند کودکانی که پدرانشان در بازی، گفت‌وگو، تصمیم‌گیری و مراقبت روزمره حضور فعال دارند، اعتمادبه‌نفس بیشتر، خودکنترلی بهتر و اضطراب کمتری را تجربه می‌کنند. پدر، کودک را با دنیای چالش، قانون، جرئت، استقلال و مسئولیت آشنا می‌کند. البته نه با ترس، نه با خشونت و نه با دستور؛ بلکه با رابطه‌ای گرم، مقتدر و قابل پیش‌بینی.

■ اگر یکی از والدین وظیفه‌اش را انجام ندهد چه می‌شود؟

کودک، نبودن را هم تربیت می‌شود. وقتی مادری از نظر عاطفی غایب است، یا پدری فقط نام پدر را یدک می‌کشد، مغز کودک این خلأ را ثبت می‌کند. گاهی این خلأ سال‌ها بعد خودش را به شکل وابستگی افراطی، ترس از رهاشدن، پرخاشگری، بی‌اعتمادی یا ناتوانی در ساختن رابطه‌های سالم نشان می‌دهد. مسئله فقط این نیست که چه کسی کنار کودک بوده؛ مسئله این است که کیفیت حضورش چگونه بوده است. حضور بی‌کیفیت، گاهی از غیبت هم آسیب‌زننده‌تر است.

■ آیا وظایف پدر و مادر قابل جایگزینی‌اند؟

بخشی از وظایف، بله؛ اما همه‌ی آن‌ها نه. هر دو باید عشق، امنیت، آموزش، مراقبت و مرزبندی را به کودک بدهند، اما هرکدام با سبک و جنس متفاوتی این کار را انجام می‌دهند. کودک از همین تفاوت‌ها یاد می‌گیرد که دنیا فقط یک شکل ندارد. او انعطاف، گفت‌وگو، احترام به تفاوت‌ها و حل تعارض را از کنار هم بودن دو والد می‌آموزد. بنابراین مسئله برتری یکی بر دیگری نیست؛ مسئله مکمل بودن آن‌هاست.

■ بزرگ‌ترین اشتباه والدین چیست؟

این‌که یکی نقش پلیس را بازی کند و دیگری نقش ناجی را. یکی مدام سخت‌گیری کند و دیگری همیشه جبران. یکی قانون بگذارد و دیگری همه‌ی قانون‌ها را بشکند. کودک خیلی زود یاد می‌گیرد از شکاف میان والدین استفاده کند. اما آسیب اصلی این نیست؛ آسیب اصلی این است که دیگر احساس امنیت نمی‌کند. امنیت برای کودک یعنی بداند پدر و مادر، با وجود تفاوت‌ها، در اصول تربیتی کنار هم ایستاده‌اند.

■ پس مسئول واقعی تربیت فرزند چه کسی است؟

پاسخ شاید ساده باشد، اما اجرای آن دشوار است؛ تربیت فرزند، مسئولیت مشترک پدر و مادر است، اما پیش از آن، مسئولیت دو انسان بالغ است که باید خودشان را تربیت کنند. کودکی که هر روز دعوا، تحقیر، بی‌احترامی، قهر، بی‌تفاوتی یا خشونت می‌بیند، با هیچ کلاس آموزشی و هیچ کتاب تربیتی، سالم رشد نمی‌کند. بهترین هدیه‌ای که والدین به فرزندشان می‌دهند، کامل بودن نیست؛ رابطه‌ای محترمانه، امن، همدلانه و مسئولانه با یکدیگر است. کودک، آینده را از رفتار امروز والدینش می‌نویسد و هیچ میراثی ارزشمندتر از این نیست که پدر و مادر، پیش از تربیت فرزند، مراقب کیفیت انسان بودن خودشان باشند.

✍️ مصطفی سلیمانی

https://t.me/tarbiat_mind
@hooreechannel 🌹

تباهی آموزش در ایران!

🔺باور کردنش خیلی سخته..! اینها دانش آموزان دوره اول دبیرستان هستند...!

این کلیپ دو حقیقت را نشان می‌دهد: یکی ناتوانی نظام آموزشیِ رسمی(مدرسه)در انتقال ساده‌ترین دانش‌ها به دانش‌آموزان؛ دیگری تاثیر نیرومند فرهنگِ عمومی(عامه) و فضای مَجازی بر ذهن‌ها که بسی نیرومندتر از اثربخشی دبستان و دبیرستان است.

در این سرزمین، هزینه‌ گزافی که خرج نظام آموزشی می‌شود، در عمل، دود می‌شود و باز صدرحمت به فرهنگِ عامه که چیزکی را باقی گذاشته است. دردا و دریغا و شگفتا!

💠 آنچه می‌بینیم نه ساختگی هست نه دوربین مخفی..! وقتی مدارس رو به بهانه‌های مختلف تعطیل می‌کنند و امتحانات آنلاین برگزار میشه و والدین بجای بچه‌ها امتحان میدهند..! وقتی حقوق معلمین کفاف زندگی را نمیدهد؛ سواد میشود این..!

💠این واقعیت تلخ، نشان دهنده سطح سواد و آموزش فرزندان این سرزمینه..! برای این سیستم آموزش و پرورش و آینده این کشور، باید خون گریست..! بیچاره ایران..؟!!!

✅به راستی سرانجام آینده سرزمین ایران چه خواهد شد؟

@hooreechannel 🌹

راز محبوبیت دیکتاتورها

وقتی به تاریخ نگاه می‌کنیم، با یک پرسش تکرارشونده و تأمل‌برانگیز مواجه می‌شویم: چرا برخی دیکتاتورها نه‌تنها سال‌ها در قدرت باقی می‌مانند، بلکه گاه از حمایت پرشور بخش‌هایی از جامعه نیز برخوردار می‌شوند؟ پاسخ این پرسش را نمی‌توان صرفاً در سرکوب، سانسور یا ماشین ارعاب جست‌وجو کرد. دیکتاتورها معمولاً بر ترس‌ها، نیازها و سازوکارهای عمیق روانی انسان‌ها تکیه می‌کنند و از شرایط بحرانی برای جلب یا حفظ حمایت عمومی بهره می‌برند.
دلایل این پدیده را می‌توان در چند محور اصلی خلاصه کرد:

🔴نیاز به یک ناجی:
انسان‌ها در شرایط ناامنی، بحران یا بی‌ثباتی، به‌طور ناخودآگاه به دنبال فردی می‌گردند که احساس امنیت، نظم و اطمینان را به آن‌ها بازگرداند. دیکتاتورها اغلب خود را در قالب ناجی ملت یا تنها فردی که قادر به حل مشکلات است معرفی می‌کنند و از این طریق به نیاز عمیق انسان به امنیت و قطعیت پاسخ می‌دهند.

🔴فریب اعتمادبه‌نفس کاذب:
بسیاری از رهبران مستبد دارای درجات بالایی از خودشیفتگی هستند و با قطعیتِ تمام حرف می‌زنند. مشکل آنجاست که انسان‌ها گاهی این اعتمادبه‌نفس کاذب را با شایستگی اشتباه می‌گیرند و ادعاهای بزرگ یا سخنان قاطع را به اشتباه پای هوش، شایستگی و قدرت حل مسئله فرد می‌گذارند.

🔴تله دشمن‌سازی و مقصریابی:
یکی از قدیمی‌ترین ابزارهای دیکتاتورها، تقسیم جامعه به دو گروه «ما» و «آن‌ها» است. در این چارچوب، مشکلات کشور به یک #دشمن داخلی یا خارجی نسبت داده می‌شود. چنین روایتی ضمن ساده‌سازی مسائل پیچیده، حس تعلق گروهی و وفاداری به رهبر را تقویت می‌کند و جامعه را حول یک تهدید مشترک بسیج می‌سازد.

🔴همرنگی با جماعت و توجیهِ روانی:
وقتی مخالفت با قدرت هزینه‌های سنگینی داشته باشد، بسیاری از افراد ترجیح می‌دهند در ظاهر با جریان غالب همراه شوند. اما انسان‌ها به‌طور طبیعی از تناقض میان باورها و رفتارهای خود احساس راحتی ندارند. به همین دلیل، برخی افراد به‌مرور زمان برای کاهش این تنش روانی، باورها و نگرش‌های خود را با رفتارهایشان هماهنگ می‌کنند و در نتیجه روایت رسمی را بیش از پیش می‌پذیرند.

🔴معامله امنیت در برابر آزادی:
در شرایط فقر، ناامنی، آشوب یا ترس از جنگ، بسیاری از شهروندان ثبات و امنیت را بر آزادی ترجیح می‌دهند. در چنین فضایی، وعده نظم و کنترل می‌تواند جذاب‌تر از ارزش‌هایی مانند آزادی بیان، رقابت سیاسی یا نظارت بر قدرت به نظر برسد.

🔴بت‌سازی رسانه‌ای و توهم محبوبیت حداکثری:
با انحصار کامل رسانه‌ها، تصویری مقدس و بی‌عیب از حاکم ساخته می‌شود. در سایه این بمباران اطلاعاتی و ترسِ حاکم بر جامعه، مردم نظرات واقعی خود را پنهان می‌کنند و به دروغ تظاهر به عشق و حمایت می‌کنند. خودِ دیکتاتور هم در این دام می‌افتد و دچار این توهم می‌شود که محبوبیتی بی‌نظیر دارد.

✍️ حسین حسینی پناه
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

نود دقیقه تا فروپاشی اسطورهٔ «زن احساساتی/مرد منطقی»

روایت مردسالارانه می‌گوید زنان احساساتی، غیرمنطقی و فاقد کنترل بر خویشتن هستند و مردان نماد عقلانیت و خودکنترلی هستند اما واقعیت شبِ مسابقه نشان می‌دهد که مردان به دلیل ناتوانی در کنترل هیجانات خود، دست به خشونت می‌زنند و سیستم مردسالار با برچسبِ احساساتی بودن زنان، این بحران عمیق عدم خودکنترلی مردانه را پنهان می‌کند.

کلیشه‌های جنسیتی همواره زنان را به دلیل ابراز عواطف (مانند گریستن یا بیان عواطف) متهم به «عدم کنترل بر خود» می‌کنند. اما آمار هولناک خشونت خانگی پس از مسابقات فوتبال (که بر اساس پژوهش‌های دانشگاهی در انگلستان، با باخت تیم ملی تا ۳۸ درصد و حتی با برد آن تا ۲۶ درصد افزایش می‌یابد) نشان می‌دهد که بی‌ثباتی عاطفی و عدم کنترل بر رفتار در شدیدترین و ویرانگرترین شکل خود، در میان مردان رخ می‌دهد و ناتوانی در مدیریت هیجان ناشی از یک بازی ورزشی، به شکل «خشونت فیزیکی افسارگسیخته» علیه شریک زندگی بروز می‌کند.

🟡این امر نشان می‌دهد که برچسب «عقلانیت مردانه» تا چه حد یک برساخت اجتماعی است که رفتارهای به شدت غیرعقلانی و تکانه‌ای مردان را نادیده می‌گیرد.

در سنت فلسفی غرب و تفکر پدرسالار، همواره یک مرزبندی جنسیتی میان «عقل» (که به مردان منتسب می‌شود) و «احساس» (که به زنان منسوب و نشانه‌ی ضعف دانسته می‌شود) وجود داشته است. اما فلسفه و نظریه فمینیست‌های کلاسیک (مانند ژان گریمشو) همواره به ما یادآوری می‌کنند که مرزبندی میان «عقل» و «احساس» جنسیت‌بندی شده است.

وقتی مردی پس از باخت یا حتی برد تیم محبوبش دست به خشونت خانگی می‌زند، رفتاری به غایت «احساسی»، تکانه‌ای و وحشیانه را به نمایش می‌گذارد.

✒️اما نکته فمینیستی اینجاست: چرا این فورانِ کنترل‌نشده‌ی احساساتِ مخرب (خشم و خشونت) هرگز به عنوان «ضعف عاطفیِ مردانه» برچسب نمی‌خورد؟

خشم، پرخاشگری و میل به ویرانگری معمولاً در جامعه به عنوان «احساسات» طبقه‌بندی نمی‌شوند، بلکه تحت عناوینی چون «شور و تعصب ورزشی» یا «تخلیه انرژی» تطهیر می‌شوند.

جامعه مردسالار، خشم مردانه را تحت عناوین مقبولی چون «عرق ملی»، «تعصب ورزشی» یا «تخلیه هیجان طبیعی» صورت‌بندی می‌کند. در مقابل، اگر زنی در موقعیتی مشابه واکنشی عاطفی نشان دهد، آن را نشانه‌ی «عدم ثبات هورمونی یا روانی» می‌دانند.

✅این تحلیل فاش می‌کند که تعریف خودِ واژه‌ی «احساسات» در دستان قدرت پدرسالار است؛ خشم مخرب مردانه هنجار تلقی می‌شود، اما ابراز عواطف زنانه، انحراف از عقلانیت.

استناد به خشونت شب‌های مسابقه مردان نشان می‌دهد که:

🌸اولاً، مردان نیز به شدت تحت تأثیر احساسات (خشم، سرخوردگی، غرور جریحه‌دار شده) قرار دارند.

🌸ثانیاً، در حالی که ابراز احساسات زنان معمولاً صلح‌آمیز و ارتباطی است، ابراز احساسات مردان در این بافتار، سلطه‌جویانه، تخریبی و متکی بر زورِ فیزیکی است.

بنابراین، مقصر دانستن زنان به عنوان جنس «احساساتی و بی‌ثبات»، فرافکنی ساختاری برای پنهان کردن بی‌ثباتی خطرناک رفتاری در رفتارهای مردانه است.

خانه برای زنان همواره فضایی امن نبوده است. شب مسابقه فوتبال، ورزش بهانه‌ای می‌شود تا مرد، ناکامی اجتماعی یا ورزشی خود را از طریق بازتولید سلطه در خانه جبران کند. بنابراین خانه تبدیل به مکانی برای تخلیه «سرخوردگی‌های مردانه» می‌شود.

در این سازوکار، زن نه یک انسان هم‌تراز، بلکه ابزاری برای بازیابی غرور جریحه‌دار شده‌ی مرد است. این رفتار، فاحش‌ترین شکل بی‌ثباتی و فقدان خودکنترلی و ناتوانی در مدیریت بحران‌های شخصی است.

جامعه ترجیح می‌دهد فوتبال را یک سرگرمی خانوادگی و هیجان‌انگیز نشان دهد و خشونتِ پس از آن را نادیده بگیرد.

یکی از اصول فمینیسم، فروپاشیدن مرز میان «حوزه عمومی» (ورزشگاه، مسابقه، جامعه) و «حوزه خصوصی» (خانه) است. پدرسالاری به مرد این حق نانوشته را می‌دهد که کنترل از دست‌ رفته بر جهان بیرون را با اعمال کنترل و خشونت بر شریک جنسی/عاطفی خود در خانه بازپس بگیرد.

کلیشه‌ای که زنان را ضعیف و احساساتی می‌داند، معمولاً آن‌ها را به کنج خانه هدایت می‌کند تا تحت حمایت «مرد عاقل و حامی» باشند. 

🌸پدیده خشونت خانگی در شب‌های فوتبال نشان می‌دهد که:

خانه ناامن‌ترین مکان برای زنان است و مرد که قرار بود طبق قرارداد اجتماعی پدرسالاری «حامی» باشد، خود عامل اصلی تهدید جانی است.

تنش موجود در حوزه عمومی (باخت فوتبال در استادیوم) مستقیماً به جغرافیای تنِ زن در حوزه خصوصی سرریز می‌شود.

این موارد نشان می‌دهند که چگونه ساختار مردسالاری برای سرپوش گذاشتن بر این ناامنیِ سیستماتیک، جای شاکی و متهم را عوض می‌کند؛ با بازتولید مداوم افسانه‌ی «زنان ضعیف و احساساتی که نیاز به کنترل و سرپرستی دارند»، تلاش می‌کند تمرکز را از روی «مردانی که قادر به کنترل خشم بدوی خود در برابر یک بازیِ ۹۰ دقیقه‌ای نیستند» بردارد.

این واقعیت، استانداردهای دوگانه جامعه مردسالار را عیان می‌کند. این پدیده ثابت می‌کند که خشونت، شکلی کاملاً بدوی و مهارنشده از ابراز احساسات (خشم و ناکامی) است. انتساب صفت «بی‌ثباتی عاطفی» به زنان، مکانیزمی دفاعی برای انحراف افکار عمومی از خشونت‌های سیستماتیک، غیرعقلانی و کنترل‌نشده‌ای است که در خصوصی‌ترین فضاهای جامعه (خانه‌ها) جریان دارد.

✍پرستو فرخی

@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹

چرا جامعه احساس خوشبختی ندارد؟

بداخلاقی حاصل از رشوه و پارتی بازی و چشم پوشی بر قانون شکنی جایی برای خوشبختی و شادمانی نمیگذارد.( آدمی از اینکه همواره بر میل نفسانی خود چرخیده است از درون شرمگین است اگر چه بظاهر خود را آراسته و شاد نشان دهد)
مردم میدوند برای ثروتمند شدن، موفقیت، کسب دکترا  و دائم در اینستاگرام لحظات قشنگ خود را به اشتراک میگذارند اما احساس خوشبختی ندارند. 
جامعه فاقد اخلاق در نتیجه رذائل اخلاقی نمیتواند شاد و خوشبخت باشد.
جامعه ای که حاکمیت آن،مرگ را برای همسایه و طی چند دهه بر طبل رزم و مبارزه و شهادت کوبیده است و از تورم ابزاری برای گرداندن کشور بهره گرفته است اخلاق را فرسوده است. قطعا در آن جامعه اخلاق نوع دوستی ، وطن دوستی ، غیرت ملی و وجدان عمومی به کما می رود.
نابکاری هسته قدرت و اضمحلال اخلاق جامعه نتیجه ای جز بیماریهای افسردگی ، خودخواهی ، منفعت طلبی و  تخریب زیستگاه آدمی ندارد.
جامعه ای هم که به بیماری های فوق دچار شده باشد نمی تواند روی خوشبختی را ببیند.
وجدان عمومی در نتیجه گناهان و عدم برآوردن نیازهای اخلاقی شرمگین است.
 
✍ح درویشی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

آدم‌حسابی‌ها چه شکلی هستند؟

✔️آدم‌حسابی بودن را نه از ظاهر می‌توان شناخت، نه از ثروت، مدرک یا جایگاه اجتماعی.

✔️مطالعات لارنس واکر و جرمی فریمر درباره «الگوهای اخلاقی» نشان می‌دهد آدم‌حسابی‌ها یک ویژگی مشترک دارند: دیگرخواهی. آن‌ها کمک به دیگران را وظیفه یا نمایش نمی‌دانند، بلکه آن را بخشی از هویت خود می‌بینند و از ایجاد منفعت برای دیگران رضایت می‌گیرند.

✔️ویژگی دوم، صداقت و اصالت است. میان باورها، گفتار و رفتارشان هماهنگی وجود دارد؛ نقش بازی نمی‌کنند و برای جلب توجه، نقاب به چهره نمی‌زنند و دیگران به آن‌ها اعتماد می‌کنند.

✔️ویژگی سوم، مسئولیت‌پذیری است. به‌جای مقصر دانستن دیگران، مسئولیت تصمیم‌ها و رفتارهای خود را می‌پذیرند و برای حل مسائل پیش‌قدم می‌شوند.


✔️آدم‌حسابی کسی است که خیر دیگران را می‌خواهد، با خودش و دیگران صادق است، مسئولیت‌پذیر است و میان حرف و عملش فاصله‌ای وجود ندارد. این ویژگی‌ها، بیش از هر عنوان یا ثروتی، احترام و اعتماد دیگران را به همراه می‌آورد.

@zistboommedia
@hooreechannel 🌹

.
راهنمای سلامت روان برای شرایط جنگ

کمیته مداخله در بحران انجمن روان‌شناسی ایران
www.iranpa.org

انجمن روان شناسی ایران ضمن تسلیت به ملت بزرگ ایران و محکوم نمودن جنگ و تجاوز، اعتقاد راسخ دارد صلح و آرامش بنیان سلامت روانی و اجتماعی جوامع انسانی است. این انجمن در پی تجاوز اخیر به سرزمین‌مان ایران، نگرانی جدی خود را در زمینۀ سلامت روانی جامعه به ویژه کودکان، نوجوانان و سالمندان ابراز می دارد. از این رو، کمیته مداخله در بحران انجمن روان‌شناسی ایران راهنمای سلامت روان در شرایط بحران جنگ را منتشر می نماید.
به نام زندگی، به احترام امید
در شرایطی که صدای انفجار جای صدای آرام طبیعت را می‌گیرد لازم است بیش از هر زمان دیگری از سلامت روان خود و اطرافیان‌مان مراقبت کنیم. جنگ نه‌تنها سلامت جسمی را تهدید می‌کند، بلکه سلامت روانی را نیز در معرض آسیب‌های جدی قرار می‌دهد: ترس، اضطراب، ناتوانی، درماندگی، سوگ، بی‌خوابی و بسیاری احساسات دیگر، بخشی از تجربه روانی افراد در بحران‌های جنگی است .
راهنمای زیر با بهره‌گیری از توصیه‌های منابع بین‌المللی نظیر سازمان بهداشت جهانی و با هدف ارتقای سلامت روانی در جامعه و حمایت از تاب‌آوری فردی و جمعی نگارش شده است. نکاتی که در ادامه می‌آید، می‌تواند به کاهش آسیب‌های روانی ناشی از جنگ و تقویت سازگاری در این شرایط دشوار کمک کند.
۱. احساسات خود را بپذیرید، سرکوب نکنید.
ترس، اندوه، خشم و اضطراب در زمان جنگ طبیعی‌اند. انکار یا سرکوب این احساسات نه‌تنها آن‌ها را از بین نمی‌برد، بلکه فشار روانی را افزایش می‌دهد. آگاهی از هیجان‌هایی که تجربه می‌‎شود، نام‌گذاری و پذیرش آن هیجان‌ها، پایه‌ بسیاری از درمان‌های روان‌شناختی مبتنی بر تروماست.
۲. به اطلاعات موثق و محدود دسترسی داشته باشید.
دریافت بیش از حد اخبار، به‌ویژه از منابع غیررسمی، اضطراب و نگرانی را تشدید می‌کند. راهکار توصیه‌شده، استفاده از منابع خبری معتبر و در عین حال محدودسازی میزان استفاده از اخبار است.
۳. از ارتباط انسانی غافل نشوید.
ارتباط اجتماعی یکی از مهم‌ترین عوامل محافظت‌کننده در برابر اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و افسردگی است. ایجاد یا حفظ ارتباطات خانوادگی، دوستی و اجتماعی باعث کاهش احساس انزوا و افزایش تاب‌آوری روانی می‌شود .
۴. روال زندگی را تا حد امکان حفظ کنید.
حفظ عادات روزمره، به افراد حس پیش‌بینی‌پذیری، کنترل و ثبات می‌دهد که برای مقابله با بحران  بسیار ضروری است. این توصیه در برنامه‌های MHPSS  (خدمات سلامت روان و حمایت روان‌اجتماعی سازمان ملل) نیز تاکید شده است.
۵. تکنیک‌های ساده آرام‌سازی را تمرین کنید.
نفس‌عمیق، تمرین‌های توجه‌آگاهی (Mindfulness) و حرکات بدنی ساده از ابزارهای مهم برای تنظیم هیجانی هستند. این تکنیک‌ها توسط سازمان جهانی بهداشت به‌عنوان مداخلات سطح اول توصیه می‌شوند.
۶. مراقب کودکان و سالمندان باشید
در بحران‌ها، کودکان و سالمندان نیازمند توجه ویژه هستند. صحبت با زبان ساده، مداخلات مبتنی بر بازی، و ایجاد محیطی امن برای کودکان و مراقبت روانی مداوم برای سالمندان توصیه می‌شود.
۷. در صورت نیاز، از کمک حرفه‌ای استفاده کنید.
در صورت بروز نشانه‌های هشداردهنده مانند افکار آسیب‌رسان، اختلال خواب شدید یا بحران روانی، دریافت کمک تخصصی بسیار ضروری است. در کشور عزیزمان ایران، خدمات روان‌شناسی زیادی به صورت حضوری یا تلفنی، مانند خط 1480 سازمان بهزیستی کشور ارایه می‌شود و مرکز خدمات روان‌شناسی و مشاوره انجمن روان‌شناسی ایران با آدرس (https://iranpa.org/clinic/ ) از جمله این مراکز است.
در پایان...
در دوران جنگ، لازم است هر انسان نه‌فقط مراقب جسم، بلکه روان خود باشد. کمیتۀ مداخله در بحران انجمن سعی خواهد کرد با انتشار مطالب علمی مبتنی بر شواهد، در کنار هم‌میهنان عزیز باشد. مراقبت از سلامت روان، نه‌تنها حق ماست، بلکه مسئولیت ما در برابر خود و جامعه نیز هست.
با هم، از این بحران عبور خواهیم کرد.

کمیته مداخله در بحران انجمن روان‌شناسی ایران

@hooreechannel 🌹

.
هفتاد سال پیش، ساموئل بکت نمایشی نوشت دربارهٔ دو مرد که کنار جاده‌ای خالی ایستاده‌اند و منتظر کسی‌اند به نام «گودو».
نمی‌دانند او کیست،
کِی می‌آید، یا اصلاً می‌آید یا نه. هر غروب پیامی می‌رسد: امشب نمی‌آید، اما فردا حتماً. و فردا، باز همان جاده است؛
همان درخت، همان انتظار …

این نمایش اکنون در جشنوارهٔ تئاتر استراتفورد روی صحنه است، اما انگار دربارهٔ ما ایرانیان نوشته شده.
دربارهٔ مردمی که این روزها هر روز منتظریم و نمی‌دانیم چه در راه است.
هر روز به ما می‌گویند تغییر نزدیک است، و روزها می‌گذرد و هیچ نمی‌شود.
بکت می‌گوید بی‌رحم‌ترین شکل انتظار، نه آمدن است و نه نیامدن؛ بلاتکلیفی است.
وعده‌ای که هر صبح تازه می‌شود و نمی‌گذارد بروی، نمی‌گذارد فراموش کنی، نمی‌گذارد زندگی کنی.
و حرف اصلی همین‌جاست: امید همیشه در برابر اسارت نیست.
گاهی خودش بند است.
آن دو مرد را هیچ طنابی به آن جاده نبسته؛ وعدهٔ فردا بسته است.
نمایش با یک کلمه تمام می‌شود: «برویم.» و بعد، آخرین دستور صحنه؛ شاید تلخ‌ترین جملهٔ تئاتر قرن بیستم: «حرکت نمی‌کنند.»

هفتاد سال است تماشاگران به این جمله خیره مانده‌اند.
و حالا همان پرسش به ما نگاه می‌کند: ما چه؟ تا کِی منتظر می‌مانیم؟...

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

دین، قدرت، مصلحت

در روزگارِ معاصر، با پدیده‌ای غریب و تکان‌دهنده به نام خستگی از دین روبرو هستیم. این خستگی، نه یک خروجِ ساده از مدارِ ایمان، بلکه یک «فرسایشِ معنایی» است.
پرسش این است که این فرسایش از کجا نشأت می‌گیرد؟ آیا دین، خودِ معنا را از دست داده، یا آنچه از دین ارائه می‌شود، خود به دشمنِ معنا بدل شده است؟ بررسی‌ لایه‌ی بنیادین که از تلاقیِ چند عاملِ ساختاری ریشه می‌گیرد:

حجیم‌سازی و نمایشِ دینی
نخستین و اصلی‌ترین علت، حضورِ سنگین و خسته‌کننده‌ی تبلیغات و توصیه‌های دینی در تمامی عرصه‌هاست. دین که باید «نورِ پنهان در دلِ زندگی» باشد، به «نمایشِ عمومی و پررنگ» بدل شده است. این حضورِ بی‌وقفه، در هر زمان و مکان، حتی در امور غیرمرتبط، باعث شده است که دین از مرتبه‌ی «معنا» به مرتبه‌ی «شعار و نمایش» سقوط کند.

دین به مثابه‌ی «مزاحم» (دینِ کنترل‌گر)
دین در این قرائت، با زیستِ انسانی سازگار نیست؛ بلکه به مثابه‌ی یک «مزاحمِ مداوم» ظاهر می‌شود.
دینی که نمی‌تواند «زندگی» را به رسمیت بشناسد و همواره می‌کوشد بر هر لحظه و هر ابزار، سیطره‌ی کنترل‌گر خود را اعمال کند، به جای آنکه به انسان «معنا» ببخشد، به او «اضطراب» می‌دهد.

فقهِ فراگیر و اسارت در «باید و نباید»
شریعت و فقه، وقتی از حدِ توان و حوصله‌ی انسانی فراتر می‌روند، به جای هدایت، به «قفس» بدل می‌شوند.
این «فقهی فراگیر» که می‌کوشد هر وجب از فضای زندگی را تصاحب کند، فرد را در احساسِ همیشگیِ «اسارت در بندِ شریعت» رها می‌کند. اینجا، دین دیگر راهِ رهایی نیست، بلکه بارِ سنگینی از فرمان‌ها و تکالیفِ بی‌وقفه است.

کهکشانِ مفاهیمِ سنگین
تعالیم دینی، به جای آنکه رگ‌های حیاتیِ زندگی باشند، به توده‌ای عظیم و سنگین از مفاهیمِ انتزاعی بدل شده‌اند که انسان را احاطه کرده و او را زیر فشارِ سنگینِ «باید زیستن» و  «باید بودن» له می‌کند.

تاریخِ دوردست و گسست از «اکنون»
تاریخِ ارائه شده از دین، تاریخی است مملو از غلیان‌های حُبّ و بغض، جنگ‌ها و دشمنی‌ها؛ تاریخی که بیش از حد سنگین و از واقعیتِ «اکنونِ» زندگی فاصله گرفته است.
وقتی تاریخ، پیوندی با لحظه‌ی زیستِ امروز نداشته باشد، تنها به یک «بارِ سنگینِ کهن» بدل می‌شود.

ناچاریِ انسان (انسان در برابر قربانی)
قرائتِ موجود از دین، انسان را به رسمیت نمی‌شناسد؛ او را همواره به عنوان یک «قربانی» یا «ابزار» در نظر می‌گیرد و از ظرفیت‌های اصیلِ انسانی او غافل می‌ماند.

پارادوکسِ «گفتار و رفتار» (بحرانِ اصالت)
بزرگترین ضربه به پیکره‌ی دین، تناقضِ آشکار میانِ مروّجان و متولیان است. کسانی که در محراب و منبر، سخن از پاکی و پارسایی می‌گویند، در خلوت و در مقامِ عمل، با واقعیت‌هایِ متفاوت روبرو هستند. همان‌گونه که حافظ شیرازی با گزینشِ دقیقِ کلام، این «دغل‌کاریِ معنوی» را به تصویر کشیده است:
واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می کنند
چون به خلوت می روند آن کار دیگر می کنند...

ریشه‌های ساختاری پیوندِ دین و مصلحتِ قدرت
اما فراتر از این‌ها، باید به ریشه‌ی عمیق‌تر نگریست. «پیوندِ ناگسستنیِ دین با ضرورت‌های نظام».
وقتی دین، به جای آنکه به دنبالِ حقیقت باشد، به ابزاری برای «تأمینِ مشروعیتِ سیاسی» و «کادرسازیِ فقهی» بدل شود، معنای خود را از دست می‌دهد.
زمانی که «نصرت الهی» با «نصرت نظام» یکی خوانده می شود و حمایت از حوزه، به شرطِ حمایت از نظام مشروط است، در واقع دین  واردِ بازیِ «مصلحت» شده است.
در این فضای مصلحت‌محور، حتی بزرگانی که اهلِ ستایشِ حاکمان نیستند، تحتِ تأثیرِ «تأمینِ بودجه»، «برگزاری کنگره‌های بزرگداشت» و «قدرتِ نهادهای وابسته»، ناگهان ستایشگر حاکمان می شوند و به ستایش می‌پردازند. این یعنی: «انسانِ نیازمند، آزاد نیست.»
وقتی نیازهای مادی و معنویِ یک شخصیت یا نهاد، با قدرتِ سیاسی گره می‌خورد، «نیاز»، خود به نخستین «قید» و زنجیر تبدیل می‌شود. در چنین فضایی، دیگر خبری از «جستجوی صادقانه برای حقیقت» نیست؛ بلکه با «تولیدِ حقیقتِ مصلحت‌اندیش» روبرو هستیم.

خستگی از دین، در واقع، خستگی از این «نسخه‌یِ مصلحت‌اندیشانه و حجیم از دین» است؛ دینی که میانِ «خدا» و «انسان» قرار گرفته تا میانِ «ایمان» و «قدرت» پل بزند.

✍ محمد ابراهیم نوروزی بامی* دبیر بازنشسته آموزش و پرورش تهران

🔹کانال انجمن اسلامی مدرسین دانشگاه‌ها

@hooreechannel 🌹

.


🫟زن بودن، علاوه بر هزینه‌های معمول زندگی، یک‌سری هزینه‌های اضافه و اجتناب‌ناپذیر هم دارد که بسیاری از مردان با آن‌ها روبه‌رو نیستند.

هزینه‌های بهداشت و سلامت زنان مثل محصولات قاعدگی، دارو، ویزیت و مراقبت‌های مرتبط، بخش ثابتی از مخارج ماهانه است.

مادر شدن و پذیرفتن بخش بزرگی از مسئولیت‌های خانواده، معمولاً برای زنان هزینه شغلی و اقتصادی دارد. بسیاری از زنان بعد از بچه‌دار شدن فرصت‌های شغلی، زمان، درآمد و امکان تمرکز روی رشد فردی و حرفه‌ای خود را تا حدی از دست می‌دهند یا با محدودیت بیشتری روبه‌رو می‌شوند

بسیاری از هزینه‌های ظاهری مثل مراقبت از پوست و مو، اصلاح، لوازم بهداشتی و لباس، تا حدی تحت تأثیر انتظارات اجتماعی از زنان است و اغلب برای پذیرفته‌شدن در محیط کار یا جامعه احساس می‌شود.

پیشگیری از بارداری در بسیاری از موارد از نظر هزینه، عوارض جسمی و مسئولیت، بیشتر بر دوش زنان قرار می‌گیرد.

اگر زنی بخواهد از یک رابطه ناسالم خارج شود، معمولاً برای استقلال مالی، مسکن و شروع دوباره به پشتوانه اقتصادی بیشتری نیاز دارد.

«نه» گفتن برای زنان گاهی هزینه‌های اجتماعی و شغلی بیشتری نسبت به مردان دارد و ممکن است مجبور شوند برای حفظ امنیت یا آرامش، تغییرات بزرگی در زندگی‌شان ایجاد کنند.

زنان معمولاً برای حفظ امنیت شخصی، زمان، انرژی و پول بیشتری صرف می‌کنند؛ از‌ انتخاب مسیر و وسیله رفت‌وآمد گرفته تا نوع پوشش و اقدامات احتیاطی.

در مجموع، هزینه‌های زندگی برای زنان فقط به پول محدود نمی‌شود؛ بلکه زمان، انرژی، سلامت، امنیت و فشارهای اجتماعی هم بخشی از هزینه‌ای است که بسیاری از آن‌ها به‌طور روزمره می‌پردازند. البته میزان این تجربه می‌تواند بسته به کشور، فرهنگ، شرایط اقتصادی و موقعیت هر فرد متفاوت باشد.

psychology with helia
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

مهربانی میان آوار ویرانی؛ 
وقتی جنگ، غریبه‌ها را همراه و همدل می‌کند

در یکی از روزهای بمباران و خاموشی دیجیتال وقتی با هزار ترفند توانستم با دوستی در تهران تماس بگیرم، از دوست مشترک دیگرمان گفت که پزشک داروساز است و در این روزها آستین بالا زده، گروهی داوطلبِ اغلب جوان را گرد هم آورده تا داروهای افراد سالمند و تنها یا بیماران زمین‌گیر از بیماری را به دستشان برساند.

وقتی بالاخره بعد روزها دوست داروساز هم با بدبختی و صرف پول بسیار، چند ساعتی آنلاین شد، چند جمله‌ای گفت که در ذهنم باقی ماند: «دوروبر خودم و در میان مشتریان داروخانه، تعداد مردان و زنان مسن که بچه‌هایشان رفته‌اند و تنهایند، از تعداد آن‌ها که بچه‌هایشان دوروبر خودشان‌اند، بیشتر شده است. از همان روزی که بمب‌ها دوباره سرمان آوار شد، به این فکر کردم که این دسته از مشتریانم که می‌دانم صدجور بیماری و کم‌توانی دارند، چه‌جور سر می‌کنند؟‌ فکر کردم حالا که دوستانم و دیگرانی شبیه دوستانم دستشان از والدینشان کوتاه است،
من که این‌جایم باری از روی دوش والدینشان بردارم و از والدین آن‌ها در حد توان اندک خودم مراقبت کنم.»

✍فرناز سیفی

@hooreechannel 🌹

♻️هر چه کنی کشت همان بدروی؛

به نظر شما حال بد این روزهای ما با ۴۶ سال نفرت پراکنی و حزن و اندوه ارتباط دارد ؟

در هلند که بزرگ‌ترین صادرکننده‌ی گل جهان است، دانشمندان تستی را انجام دادند:
بچه‌های مهد کودکی را به مزارع گل‌ها بردند، و به آن‌ها گفتند كه در مسیرهایی که بین ردیف‌های گل وجود داشت بازی کنند يا راه بروند يا حتی بدوند ولی مواظب باشند كه به گل‌ها صدمه نزنند.

نتيجه‌ی اين آزمون بسيار جالب بود؛ آن‌ها ملاحظه می‌كنند جاهایی که بچه‌ها در آن بازی کردند، گل‌ها با نشاط تر و شاداب‌تر شدند و زودتر هم رشد کردند!
دانشمندان نتیجه‌ی تحقیقاتشان را به دولت هلند اعلام کردند.
دولت هلند بخشنامه‌ای به مهد کودک‌ها داد که هر مهد کودک موظف شد هفته‌ای یک روز، مهد را تعطيل کرده و بچه‌ها را به مراکز پرورش گل  برده و اجازه بدهند تا در آن‌جا به بازی مشغول شوند.
اين كار باعث شد كه محصول گل‌ها به طرز چشمگيری افزايش پيدا كند و كودكان نيز دارای نشاطی مضاعف شدند.

نشاط و شادابی نه فقط انسان‌ها بلکه به تمام موجودات زنده انرژی مثبت می‌دهد و عشق به زيستن را افزايش می‌بخشد، و برعكس...
محزون بودن، دنبال غم و غصه رفتن باعث پایين آمدن كيفيت زندگی شده و در نتيجه احساس منفی به زندگی افزايش می‌يابد.

شدیداً بدان ایمان دارم. به هر آنچه فکر کنیم بدان مبتلا می شویم. 
نیستی و نابودی را برای دیگران طلب کنیم به همان گرفتار می آییم.
چنانچه زبان را به دشنام و‌نفرین بگشاییم و دعا که ابزار قربت است و نعمت ، به بدی بیالاییم و برای نابودی دیگران خدا را واسطه قرار دهیم خب پر آشکار است هر آنچه برای دیگران طلب کنبم بدان گرفتار خواهیم شد.
   «اين جهان كوه است و فعل ما ندا
سوي ما آيد نداها را صدا
فعل تو كان زايد از جان و تنت
همچو فرزندي بگيرد دامنت
پس تو را هر غم كه پيش آيد ز درد
بر كسي تهمت منه، بر خويش گرد»

شاید که نه قطعا آنچه برای دیگران خواسته ایم خوب یا بد امروز دامن خود ما را گرفته است.
حاکمیت زندگی را پیکار و جنگ تعریف کرد اما زندگی پیکار نیست، بازی است.
به قول فلورانس اسکاول شین که می گوید :«

زندگی بازی است بازی که بدون آگاهی از قانون معنویت نمی توان در آن پیروز شد خداوند در عهد عتیق و عهدجدید با وضوحی شگفت انگیز قواعد این بازی را بیان می کند [خداوند می فرماید:« زندگی ، بازی بزرگ دادن و ستاندن است.»]

دنیا جاده یک طرفه نیست.

برای آبادانی شهرها و روستاها ، محیط زیست زاگرس و البرز ، کویر و دریاچه پریشان و ارومیه ،برای بارش های قدیم برای شادابی و نشاط. برای زندگی در زندگی، باید راهبردها تغییر یابد.
نفرین و طلب مرگ بر این و آن جز پاشیدن گرد مرگ و غم و اندوه بر آسمان کشور حاصلی نداشته است.

این موضوع از دیرباز در ادبیات عرفانی و اجتماعی ما جاری و ساری بوده است اما آدمیان شیرخام خورده متکبر خود حق پندار نه گوشی برای شنیدن داشتند و نه چشمی برای دیدن؛
بنابراین ۴۷ سال بر طبل فرسوده کوبیدند تا امروز صدای غمبار جامعه را با صدایی بلند تر بشنویم.

✍ح درویشی

https://t.me/darvishane49
@hooreechannel 🌹

‍شب، میدان و بدن‌های نافرمان وقتی شهر به دو روایت تقسیم می‌‌شود


🖊️از درِ خانه خارج می‌شوم. ساعت حدود نه شب است و قصد پیاده‌روی دارم. تا میدان شهر، همه‌چیز عادی است و زندگی در جریان؛ کافه‌ها، رستوران‌ها و مغازه‌ها پر از آدم‌اند. پا به میدان که می‌گذارم، فضا اندک‌اندک تغییر می‌کند. پرچم‌ها در حال جانمایی‌اند، ماشین‌ها یکی‌یکی پارک می‌شوند و آدم‌ها در حال استقرارند. راهم را ادامه می‌دهم. شهر در زیست شبانه و هیچ چیز غیرعادی به نظر نمی‌رسد.

در راه بازگشت، حدود ساعت ده‌ونیم شب، بلندگوها با بیشترین صدا در حال پخش شعار هستند. گروهی از مردان و زنان، در حالی که پرچم در دست دارند، کنار بلندگوها ایستاده‌اند و پرچم تکان می‌دهند. از کنارشان رد می‌شوم. دو زن چادری به سمتم می‌دوند: «خانم، حجابت را رعایت کن. لباست در شأن جامعه نیست.»

به آنها نگاه می‌کنم. نگاهم شبیه نگاه ماهی‌ای است که از درون آب به بیرون خیره شده؛  بی‌آنکه چیزی بگویم، رد می‌شوم.

از میدان که می‌گذرم، شهر دوباره به زندگی خودش بازمی‌گردد؛ کافه‌ها، رستوران‌ها، مغازه‌ها و دختران و زنانی که با پوشش اختیاری در خیابان‌ها در رفت‌وآمدند.

به نظر می‌رسد میدان‌های شهر در دو ساعت آخر شب به صحنه تلاشی برای حفظ قدرتی تبدیل می‌شوند که آرام‌آرام در حال از دست رفتن است. این زورآزمایی در طول روز کم‌رنگ می‌شود. شهر چهره‌ای زنانه به خود می‌گیرد و زنان با پوشش‌های متنوع در آن رفت‌وآمد می‌کنند.

جودیت باتلر، می‌گوید هنجارهای اجتماعی و حتی تصور ما از زن و مرد بودن، چیزهایی ثابت و طبیعی نیستند؛ آنها مدام با تکرار رفتارها، گفتارها و آیین‌ها ساخته می‌شوند. از این نگاه، آنچه در میادین شهر می‌بینیم فقط یک تجمع یا یک تذکر ساده نیست. پرچم‌ها، شعارها، بلندگوها و تذکر درباره پوشش، همگی تلاشی هستند برای اینکه یک نظم اجتماعی دوباره به نمایش گذاشته شود و به دیگران یادآوری کند که هنوز وجود دارد.

اما باتلر نکته مهم دیگری هم دارد. او می‌گوید هر هنجاری که مدام نیاز به تکرار داشته باشد، در واقع از استحکام کامل برخوردار نیست. اگر لازم باشد هر شب با پرچم و بلندگو و تذکر، یک نظم اجتماعی دوباره اجرا شود، شاید به این دلیل است که آن نظم دیگر مانند گذشته بدیهی و پذیرفته‌شده نیست.

در این میان، بدن زنان به مهم‌ترین میدان این کشمکش تبدیل می‌شود. تذکر درباره پوشش، تلاشی است برای اینکه بدن زنانه در چارچوبی مشخص قرار بگیرد. اما هم‌زمان، حضور زنانی که در خیابان‌های اطراف با پوشش اختیاری در حال رفت‌وآمد هستند، روایت دیگری است؛ روایتی که بدون شعار و بلندگو، تنها با حضور خود، امکان دیگری برای زندگی کردن را نشان می‌دهد.

باتلر این را «سیاست حضور» می‌نامد؛ یعنی گاهی خودِ حضور در فضای عمومی نوعی کنش و مقاومت است. زنانی که در خیابان‌ها راه می‌روند، در کافه‌ها می‌نشینند و در شهر حضور دارند، فقط از مکانی عبور نمی‌کنند؛ آنها با حضور روزمره خود، تعریف تازه‌ای از شهر و از حق حضور در آن ارائه می‌دهند.

به همین دلیل، میادین شهر نماد کشمکشی عمیق‌تر است؛ کشمکشی میان تلاشی برای حفظ یک روایت واحد از جامعه و واقعیتی که هر روز متکثرتر و متنوع‌تر می‌شود. آنچه شب‌ها در میدان دیده می‌شود، بیش از آنکه نمایش قدرت باشد، رویارویی دو روایت از زندگی است؛ دو روایت از اینکه چه کسی حق دارد در شهر حضور داشته باشد و چگونه می‌توان در آن زندگی کرد.
آنچه در میدان های شهر می‌بینیم، نزاع میان استراتژی‌های قدرت و تاکتیک‌های زندگی روزمره است. و در نهایت، شهر را نه فقط کسانی که با بلندگوها شبها در خیابان  ایستاده‌اند، بلکه کسانی می‌سازند که در تمام روز در خیابان‌هایش راه می‌روند.

و شاید مهم‌ترین نکته این باشد که شهر، به جز میادینی که چند ساعتی پرچم به دست ها تصاحب کرده اند، همچنان به زندگی خود ادامه می‌دهد.

✍️فتانه عبدالحسینی| عضو گروه مطالعات زنان| تیرماه ۱۴۰۵


@womenstudiesisaorg
@hooreechannel 🌹

سونامی خاموش تجرد قطعی در ایران؛
کابوس سالمندان تنها در غبار بحران‌های اقتصادی!

آمارهای جدید منتشرشده در سال ۱۴۰۵ نشان می‌دهد تجرد قطعی در ایران به یکی از مهم‌ترین چالش‌های جمعیتی کشور تبدیل شده است.
بر اساس این گزارش‌ها، بیش از ۱۷ میلیون نفر در سن ازدواج مجرد هستند که حدود ۱۲.۸ میلیون نفر از آنها زیر ۴۵ سال سن دارند.

همچنین نرخ تجرد قطعی، یعنی افرادی که بدون تجربه ازدواج به ۵۰ سالگی رسیده‌اند، در میان زنان به ۱۴ درصد و در میان مردان به ۴.۵ درصد رسیده که نسبت به دهه ۱۳۶۰ حدود هفت برابر افزایش یافته است.

کارشناسان مهم‌ترین عوامل این روند را مشکلات اقتصادی، کاهش قدرت خرید، افزایش هزینه‌های مسکن، ناامنی شغلی و دشواری دسترسی به تسهیلات ازدواج می‌دانند.
بررسی‌ها نشان می‌دهد هزینه آغاز یک زندگی مشترک به بیش از ۴۰۰ میلیون تومان رسیده، در حالی که درآمد بسیاری از جوانان پاسخگوی این هزینه‌ها نیست.

به همین دلیل، نرخ ازدواج در سال‌های اخیر روندی نزولی داشته و فقر به یکی از عوامل اصلی طلاق‌های سال‌های نخست زندگی مشترک تبدیل شده است.

همزمان، گسترش الگوهای جدید زندگی مانند هم‌خانگی‌های غیررسمی نیز مورد توجه پژوهشگران قرار گرفته است.
برخی مطالعات حاکی از افزایش این نوع روابط در کلان‌شهرهاست؛ روابطی که به گفته کارشناسان، به دلیل نداشتن پشتوانه قانونی، به‌ویژه برای زنان می‌تواند پیامدهای اجتماعی و اقتصادی به همراه داشته باشد.
 
جمعیت‌شناسان هشدار می‌دهند ادامه این روند، همراه با کاهش نرخ باروری، می‌تواند در دهه‌های آینده پدیده «سالمندی تنها» را تشدید کند؛ وضعیتی که در آن شمار زیادی از سالمندان بدون همسر، فرزند یا شبکه حمایتی زندگی خواهند کرد و فشار بیشتری بر نظام رفاهی و درمانی کشور وارد می‌شود.

کارشناسان تأکید دارند مهار این بحران نیازمند اصلاحات اقتصادی، ایجاد اشتغال پایدار، تسهیل دسترسی به مسکن و اجرای مؤثر سیاست‌های حمایتی از تشکیل خانواده است.

متن کامل
@hooreechannel 🌹

لجاجت فکری: علائم، علت‌ها، عوارض، علاج و عرصه‌ها

لجاجت فکری نوعی ویژگی رفتاری و شناختی‌ست که در آن فرد سرسختانه از باورها، نظرها و عقاید خود دفاع می‌کند؛ درحالی‌که نمی‌تواند یا تمایل ندارد دیدگاه‌های مخالف را بپذیرد یا آنها را تحلیل و ارزیابی کند.

لجاجت فکری یعنی اینکه فرد حتی در برابر شواهد، دلایل یا اطلاعات جدید نیز مایل نیست نظر خود را بررسی یا اصلاح کند و بیشتر از آنکه به دنبال حقیقت باشد، به دنبال اثبات درستی باور خود است.

به‌عبارت‌دیگر، لجاجت فکری یعنی چسبیدن به یک نظر یا باور، نه به دلیل درست بودن آن، بلکه به دلیل اینکه «نظر و باورِ من است».

الف. علائم: نشانه‌های رفتاری و شناختی

فردی که به لجاجت فکری مبتلاست معمولاً رفتارهای زیر را بروز می‌دهد:

۱. تبدیل گفت‌وگو به دادگاه: برای فرد مبتلا به لجاجت فکری گفت‌وگو صرفاً میدانی‌ست که باید در آن پیروز شود و طرف مقابل را شکست دهد.

۲. ناتوانی در به‌ کارگیری عبارت‌های تردید: در فرهنگ لغت فرد مبتلا به لجاجت فکری واژه‌هایی مانند «شاید»، «احتمالاً» یا «نمی‌دانم» یافت نمی‌شود. سخنان او سرشار از گزاره‌های قطعی و مطلق است.

۳. گوش دادنِ مسلحانه: فرد در حین گوش دادن، به‌جای تلاش برای فهم دیدگاه مقابل، در حال «آماده باش» برای پاسخ دادن و ضدحمله است.

۴. حمله به شخص به جای استدلال: زمانی که در برابر استدلال‌های قوی طرف مقابل کم می‌آورد، به‌سرعت به شخصیت یا انگیزه‌های او حمله می‌کند.

ب. علت‌ها: ریشه‌های روان‌شناختی

۱. یکی دانستن باور با هویت: مهم‌ترین ریشه‌ی لجاجت فکری یکی دانستن عقیده با هویت فردی‌ست. در نظر این افراد «اشتباه کردن» به معنای «بی‌ارزش بودن» است. بنابراین، دفاع از عقیده به جنگی برای حفظ هویت و بقا تبدیل می‌شود.

۲. اضطراب و ناامنی درونی: افرادی که اضطراب بالایی دارند معمولاً از ابهام گریزان‌اند. لجاجت برای آنان نوعی امنیت کاذب و تصویری سیاه و سفید از جهان فراهم می‌کند؛ جهانی که در آن تکلیف همه چیز روشن و قطعی‌ست.

۳. سوگیری تأییدی افراطی: ذهن افراد لجباز مانند فیلتری عمل می‌کند که تنها اطلاعات تأییدکننده‌ی باورهایشان را عبور می‌دهد، درحالی‌که شواهد مخالف را نادیده می‌گیرد، تحریف می‌کند یا کم‌اهمیت جلوه می‌دهد.

پ. عوارض: پیامدهای فردی و سازمانی

۱. انجماد فکری و توقف رشد: افراد مبتلا به لجاجت فکری در باورهای قبلی و قدیمی خود متوقف می‌شوند و به‌تدریج ظرفیت یادگیری، تفکر نقادانه و پذیرش ایده‌های جدید را از دست می‌دهند.

۲. تنهایی و انزوای اجتماعی: لجاجت بیش‌ازحد باعث می‌شود دیگران به‌تدریج از گفت‌وگو با چنین فردی خسته شوند و از او فاصله بگیرند؛ در نتیجه، فرد به سوی انزوا و تنهایی سوق داده می‌شود.

۳. تصمیم‌گیری‌های فاجعه‌بار سازمانی: در عرصه‌ی مدیریت این عارضه می‌تواند به نوعی ناشنوایی نظام‌مند در برابر هشدارها و توصیه‌های کارشناسان منجر شود و زمینه‌ی شکست‌های بزرگ مالی، مدیریتی یا ساختاری فراهم کند.

ت‌. علاج: رهایی از لجاجت فکری

۱. تمرین تفکیک کردن باور از هویت: فرد می‌تواند مدام این گزاره را یادآوری کند: «من آن چیزی نیستم که فکر می‌کنم؛ من کسی هستم که فکر می‌کند. بنابراین، اگر اندیشه‌ام اشتباه باشد، هویت و ارزش من از بین نمی‌رود.»

۲. نهادینه کردن تواضع فکری: انسان موجودی خطاپذیر است. پذیرفتن محدودیت‌های حسی و شناختی به ما یادآوری می‌کند که زاویه‌ی دید ما همواره محدود است. تواضع فکری یعنی پذیرفتن اینکه دانش ما محدود است، همه چیز را نمی‌دانیم و ذهن ما مستعد خطاهای نظام‌مند و سوگیری‌های شناختی‌ست.

۳. استفاده از تکنیک «وکیل مدافع شیطان»: هرگاه روی عقیده‌ای پافشاری می‌کنید، خود را موظف کنید دست کم سه استدلال قوی و منطقی علیه دیدگاه خود بنویسید. این تمرین به شکل قابل توجهی انعطاف‌پذیری شناختی را افزایش می‌دهد.

۴. تقویت انعطاف‌پذیری شناختی: انعطاف‌پذیری شناختی به معنی توانایی بازنگری و اصلاح باورها در پرتو شواهد و اطلاعات جدید است.

۵. تمرین سکوت متفکرانه: پیش از پاسخ دادن، اندکی مکث کنید و با هدف فهمیدن، نه پاسخ دادن، به سخنان طرف مقابل به دقت گوش دهید.

ث. عرصه‌های بروز لجاجت فکری

۱. خانواده: در خانواده، لجاجت فکری سبب می‌شود گفت‌وگوها به‌جای ایجاد صمیمیت و تفاهم به دادگاهی برای تعیین مقصر و اثبات حقانیت خود تبدیل شوند؛ فرآیندی که روابط خانوادگی را به سمت فرسودگی و فروپاشی سوق می‌دهد.

۲. سیاست و مذهب: یکی از آشکارترین جلوه‌های لجاجت فکری در عرصه‌ی سیاست و مذهب مشاهده می‌شود؛ جایی که حقیقت گاه قربانی وفاداری‌های حزبی، ایدئولوژیک یا مذهبی می‌شود.

۳. علم و دانش: لجاجت فکری در محیط‌های علمی نیز مشاهده می‌شود؛ زمانی که پژوهشگر نظریه‌ی خود را حقیقتی تغییرناپذیر می‌پندارد

✍️  محمدرضا سلیمی

@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹

.

بر اساس یک مطالعه بزرگ علمی در سال ۲۰۲۰ (منتشرشده در مجله PNAS) است که داده‌های بیش از ۱۱٬۰۰۰ زوج را از ۴۳ پژوهش طولی بررسی کرده.

نتیجه اصلی مطالعه:
قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده رضایت و ماندگاری رابطه عاطفی، «احساس تعهد و پاسخگویی شریک» است
(نه ویژگی‌های شخصیتی، جذابیت ظاهری یا حتی رضایت فرد از خودش).

پنج ویژگی کلیدی یک شریک قابل اتکا که حس امنیت عاطفی ایجاد می‌کند:

۱. تطابق حرف و عمل: قول می‌دهد و انجام می‌دهد. 

۲. اولویت دادن عمل به حرف: به جای توضیحات طولانی، با رفتارش نشان می‌دهد که برای طرف مقابل اهمیت قائل است. 

۳. پاسخگویی به‌موقع: وقتی نیاز یا درخواست مطرح می‌شود، سریع و مناسب واکنش نشان می‌دهد. 

۴. ابراز قدردانی: تشکر واقعی می‌کند (مطالعات نشان داده قدردانی باعث ۴۵٪ بهبود نتایج رابطه در آینده می‌شود). 

۵. حل مسئله‌محور در تعارض: به جای سرزنش شخصیت طرف مقابل، روی حل مشکل تمرکز می‌کند.

روابط پایدار بیشتر بر پایه اعتماد شهودی ساخته‌شده از رفتارهای تکراری است، نه استدلال‌های منطقی.

https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹

جنوبی‌ها با صدای موج بیدار می‌شوند.

خدایا برای مردم ایران،
برای مردم رنج‌کشیده‌ی جنوب ایران،
کاری کن...

مردمی که از نفت،
سهمشان نه رفاه بود، نه آرامش؛
تنها دودش را دیدند، جنگش را،
و باروتش را...

مردمی که از گنج‌های این خاک،
فقط جنگ و رنج نصیب شان شد

کاش بشر
راهی برای صلح پیدا می‌کرد...


خسته‌ایم از این کشمکش‌های تکرار
شونده. غمگینیم، نگرانیم و بلاتکلیف؛
دلمان کمی آرامش و صلح می‌خواهد.

✍ نرگس صرافیان طوفان

@hooreechannel 🌹

یه سوال :

به نظرتون چرا بعضی جوامع انقدر خودشونو دست‌ کم می‌گیرن که فکر می‌کنن حتما باید یکی بالاسرشون باشه براشون خوب و بد رو تعیین کنه؟

بعضی وقت‌ ها مردم به جایی میرسن که باور می‌کنن بدون یه " بزرگ‌تر" نمی‌تونن تصمیم بگیرن.

کم‌کم این فکر جا می‌افته که ما خودمون نمی‌فهمیم، یکی باید از بالا بگه چی درسته، چی غلطه، چه کنیم و چه نکنیم.

کانت یه جمله خیلی معروف داره:

روشنگری یعنی خروج انسان از صغارت خودخواسته

صغارت یعنی ناتوانی در به‌ کار بردن فهم خود بدون هدایت دیگری.

کانت می‌گه مشکل این نیست که آدما عقل ندارن، مشکل اینه که جرات استفاده از عقلشونو ندارن.

از نگاه جامعه‌ شناسی هم این اتفاق بی‌ دلیل نمی‌افته. وقتی یک جامعه سال‌ها عادت می‌کنه که تصمیم‌ های مهم همیشه از بالا گرفته بشه کم‌کم توانایی تصمیم گرفتن در خود مردم ضعیف میشه.

نسلی بعد از نسل دیگه یاد میگیرن که نقششون فقط تبعیت کردنه نه تصمیم گرفتن.

جامعه‌ شناس آلمانی ماکس وبر وقتی درباره اقتدار حرف می‌زنه می‌گه :

بخش بزرگی از قدرت حکومت‌ها از باور مردم به مشروعیت آن قدرت میاد

یعنی وقتی مردم باور کنن باید از بالا هدایت بشن، اون ساختار قدرت هم طبیعی و بدیهی به نظر میاد.

ژان ژاک روسو میگه :

انسان آزاد زاده می‌شود، اما همه جا در زنجیر است

اکثرا این زنجیرها تو ذهن خودمون ساخته می‌شن. وقتی یه جامعه باور کنه همیشه باید یکی بالاسرش باشه راه رو نشون بده خودش داره اون زنجیرها رو محکم‌تر میکنه.

درواقع  " آن‌که خود را ناتوان می‌پندارد، ناتوان‌تر می‌شود "

اریک فروم، روان‌شناس و فیلسوف آلمانی، تو کتاب گریز از آزادی میگه : 

بسیاری از انسان‌ها از آزادی می‌ترسند، چون آزادی مسئولیت می‌آورد.

واقعیت اینه که آزادی فقط این نیست که آدم حق انتخاب داشته باشه، یعنی باید جرات تصمیم گرفتن هم داشته باشه و پای نتیجشم هم بایسته.

جامعه‌ای که از این مسئولیت فرار کنه باید بپذیره که یکی به جاش تصمیم بگیره.

@Ravcast
@hooreechannel 🌹