🎯 پژوهش‌ها نشان می‌دهند وابستگی والدین به گوشی اضطراب کودکان را افزایش می‌دهد
♦️گاردین، دارا کر — پژوهشی با عنوان «مامان، گوشی‌ات را بیشتر از من دوست داری؟» نشان می‌دهد که وابستگی والدین و مراقبان به تلفن همراه و صفحه‌نمایش‌ها می‌تواند اضطراب و احساس ناامنی را در کودکان و نوجوانان تشدید کند.
♦️پژوهشگران با بررسی تجربه‌های ۶۰۰ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله در آمریکا دریافته‌اند که وقتی نوجوانان در موقعیتی که به توجه والدینشان نیاز دارند، با بی‌توجهی آنها به‌دلیل استفاده از گوشی روبه‌رو می‌شوند، احساس می‌کنند نادیده گرفته شده‌اند، کنار گذاشته شده‌اند یا برای والدینشان اهمیتی ندارند. دون گرانت، نویسندۀ اصلی این پژوهش، به بلومبرگ گفته است که استفادۀ مداوم والدین از تلفن همراه می‌تواند در کودکان دلبستگی ناایمن ایجاد کند، وضعیتی که خود به اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس پایین می‌انجامد.
♦️این پژوهش مهر تأییدی است بر مطالعات پیشین که نشان داده بودند استفادۀ افراطی والدین از گوشی‌های هوشمند می‌تواند آسیب‌زا باشد. برای مثال، پژوهشی در چین در سال ۲۰۲۳ نشان داد که وابستگی والدین به گوشی، احتمال اعتیاد کودکان به صفحه‌نمایش را افزایش می‌دهد. همچنین پژوهشی در آمریکا در سال ۲۰۲۴ نشان داد که نادیده‌گرفتن کودکان به‌دلیل استفاده از گوشی، رابطۀ والد و فرزند را سردتر می‌کند و احتمال غر زدن، قهر کردن و بروز خشم‌های ناگهانی را در کودکان افزایش می‌دهد.
🔗 گاردین | ۹ ژوئیه ۲۰۲۶ | Parents’ attachment to phone screens can lead to anxiety in children – study
✍ دارا کر؛ گزارشگر فناوری و علم
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
♦️گاردین، دارا کر — پژوهشی با عنوان «مامان، گوشی‌ات را بیشتر از من دوست داری؟» نشان می‌دهد که وابستگی والدین و مراقبان به تلفن همراه و صفحه‌نمایش‌ها می‌تواند اضطراب و احساس ناامنی را در کودکان و نوجوانان تشدید کند.
♦️پژوهشگران با بررسی تجربه‌های ۶۰۰ نوجوان ۱۲ تا ۱۷ ساله در آمریکا دریافته‌اند که وقتی نوجوانان در موقعیتی که به توجه والدینشان نیاز دارند، با بی‌توجهی آنها به‌دلیل استفاده از گوشی روبه‌رو می‌شوند، احساس می‌کنند نادیده گرفته شده‌اند، کنار گذاشته شده‌اند یا برای والدینشان اهمیتی ندارند. دون گرانت، نویسندۀ اصلی این پژوهش، به بلومبرگ گفته است که استفادۀ مداوم والدین از تلفن همراه می‌تواند در کودکان دلبستگی ناایمن ایجاد کند، وضعیتی که خود به اعتمادبه‌نفس و عزت‌نفس پایین می‌انجامد.
♦️این پژوهش مهر تأییدی است بر مطالعات پیشین که نشان داده بودند استفادۀ افراطی والدین از گوشی‌های هوشمند می‌تواند آسیب‌زا باشد. برای مثال، پژوهشی در چین در سال ۲۰۲۳ نشان داد که وابستگی والدین به گوشی، احتمال اعتیاد کودکان به صفحه‌نمایش را افزایش می‌دهد. همچنین پژوهشی در آمریکا در سال ۲۰۲۴ نشان داد که نادیده‌گرفتن کودکان به‌دلیل استفاده از گوشی، رابطۀ والد و فرزند را سردتر می‌کند و احتمال غر زدن، قهر کردن و بروز خشم‌های ناگهانی را در کودکان افزایش می‌دهد.
🔗 گاردین | ۹ ژوئیه ۲۰۲۶ | Parents’ attachment to phone screens can lead to anxiety in children – study
✍ دارا کر؛ گزارشگر فناوری و علم
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤1👍1
جوان ایرانی ازدواج نمی‌کند؛ اما مشکل را جای دیگری جست‌وجو می‌کنند!
۴۲ میلیون؟ ۳۰ میلیون؟ ۲۰ میلیون؟
عدد دقیق هرچه باشد، یک واقعیت را نمی‌شود با بازی آماری پنهان کرد:
ازدواج در ایران با بحران جدی روبه‌روست.
سال‌هاست سن ازدواج بالا می‌رود و تعداد بیشتری از جوانان ازدواج را به تأخیر می‌اندازند یا اساساً از آن عبور می‌کنند. اما به‌جای اینکه ریشه‌های این وضعیت بررسی شود، گاهی پای پوشش، سبک زندگی، شبکه‌های اجتماعی و «تقصیر جوانان» به میان کشیده میشود.
اما جوانی که درآمدش کفاف یک زندگی مستقل را نمی‌دهد، با چه منطقی باید ازدواج کند؟
جوانی که توان خرید یا حتی اجاره یک خانه مناسب را ندارد،
با شغل ناپایدار و آینده نامعلوم روبه‌روست،
با تورم و هزینه‌های روزافزون زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کند،
و برای شروع یک زندگی ساده باید زیر بار هزینه‌های سنگین برود؛
مشکلش «ساپورت» و «شلوارک» نیست!
مشکل، فاصله عمیق میان رؤیای تشکیل خانواده و واقعیت اقتصادی زندگی است.
اگر مسئولان واقعاً نگران کاهش ازدواج و فرزندآوری هستند، باید به جای مقصرسازی جوانان، پاسخ دهند:
برای مسکن جوانان چه کرده‌اند؟
برای اشتغال پایدار چه کرده‌اند؟
برای کاهش هزینه‌های شروع زندگی چه کرده‌اند؟
و مهم‌تر از همه، برای بازگرداندن امید به آینده چه کرده‌اند؟
نمی‌شود از جوان ایرانی انتظار ازدواج داشت، اما امنیت شغلی، قدرت خرید، مسکن و چشم‌انداز آینده را از او گرفت.
بحران ازدواج، بحران جوانان نیست؛ بحران شرایطی است که جوان را از آینده ناامید می‌کند.
اگر خانواده می‌خواهیم، اول باید امکان ساختن زندگی را برای جوان ایرانی فراهم کنیم؛
نه اینکه هر روز یک مقصر جدید برای تجرد پیدا کنیم.
🔹صبح ما
@hooreechannel 🌹
۴۲ میلیون؟ ۳۰ میلیون؟ ۲۰ میلیون؟
عدد دقیق هرچه باشد، یک واقعیت را نمی‌شود با بازی آماری پنهان کرد:
ازدواج در ایران با بحران جدی روبه‌روست.
سال‌هاست سن ازدواج بالا می‌رود و تعداد بیشتری از جوانان ازدواج را به تأخیر می‌اندازند یا اساساً از آن عبور می‌کنند. اما به‌جای اینکه ریشه‌های این وضعیت بررسی شود، گاهی پای پوشش، سبک زندگی، شبکه‌های اجتماعی و «تقصیر جوانان» به میان کشیده میشود.
اما جوانی که درآمدش کفاف یک زندگی مستقل را نمی‌دهد، با چه منطقی باید ازدواج کند؟
جوانی که توان خرید یا حتی اجاره یک خانه مناسب را ندارد،
با شغل ناپایدار و آینده نامعلوم روبه‌روست،
با تورم و هزینه‌های روزافزون زندگی دست‌وپنجه نرم می‌کند،
و برای شروع یک زندگی ساده باید زیر بار هزینه‌های سنگین برود؛
مشکلش «ساپورت» و «شلوارک» نیست!
مشکل، فاصله عمیق میان رؤیای تشکیل خانواده و واقعیت اقتصادی زندگی است.
اگر مسئولان واقعاً نگران کاهش ازدواج و فرزندآوری هستند، باید به جای مقصرسازی جوانان، پاسخ دهند:
برای مسکن جوانان چه کرده‌اند؟
برای اشتغال پایدار چه کرده‌اند؟
برای کاهش هزینه‌های شروع زندگی چه کرده‌اند؟
و مهم‌تر از همه، برای بازگرداندن امید به آینده چه کرده‌اند؟
نمی‌شود از جوان ایرانی انتظار ازدواج داشت، اما امنیت شغلی، قدرت خرید، مسکن و چشم‌انداز آینده را از او گرفت.
بحران ازدواج، بحران جوانان نیست؛ بحران شرایطی است که جوان را از آینده ناامید می‌کند.
اگر خانواده می‌خواهیم، اول باید امکان ساختن زندگی را برای جوان ایرانی فراهم کنیم؛
نه اینکه هر روز یک مقصر جدید برای تجرد پیدا کنیم.
🔹صبح ما
@hooreechannel 🌹
👍4😢2👏1
هنرِ فقدان
(چگونه عزیزانمان را در دل نگه داریم و همزمان به زندگی ادامه دهیم؟)
🔻 عشق همیشه با امکانِ فقدان همراه است. هر کسی که به زندگی ما نزدیک میشود، روزی ممکن است از ما دور شود؛ گاهی با یک جدایی، گاهی با تغییر مسیر زندگی و گاهی با مرگ. همین واقعیت است که رابطه‌ها را تا این اندازه ارزشمند می‌کند. ما از حضور کسی لذت می‌بریم چون حضورش دائمی و تضمین‌شده نیست. بخش مهمی از بلوغ عاطفی، یاد گرفتنِ همین حقیقت است: آدم‌ها وارد زندگی ما می‌شوند، اثری به جا می‌گذارند و رابطه با آنها در طول زمان شکل دیگری پیدا می‌کند.
■ نخستین تجربه‌های جدایی خیلی زودتر از چیزی آغاز می‌شوند که به خاطر می‌آوریم. کودک از بدن مادر جدا میشود، کمی بعد باید فاصله‌های کوتاه را تحمل کند، به مدرسه برود، دوستان تازه پیدا کند و سرانجام خانه‌ای را که در آن بزرگ شده ترک کند. بزرگسالی هم مجموعه‌ای از همین عبورهاست؛ پایان یک دوستی، شکست عشقی، مهاجرت، از دست دادن شغل، دور شدن فرزندان و مرگ کسانی که دوستشان داریم. هر کدام از این اتفاق‌ها تصویری را که از زندگی خود ساخته‌ایم تغییر می‌دهد.
■ روان‌پزشک بریتانیایی جان بُولبی، بنیان‌گذار نظریهٔ دلبستگی، معتقد بود رابطه‌های عاطفی عمیق بخشی اساسی از ساختار روان انسان‌اند. از نگاه او، وقتی به کسی دلبسته می‌شویم، حضور آن فرد تبدیل به بخشی از احساس امنیت ما میشود. فقدان چنین رابطه‌ای فقط غیبت یک آدم نیست؛ بخشی از نظم آشنای جهان ما را نیز به هم می‌زند. به همین دلیل سوگواری می‌تواند با اضطراب، خشم، بی‌قراری، جست‌وجوی ذهنی برای فرد ازدست‌رفته و دوره‌هایی از اندوه شدید همراه باشد. شناخت این فرایند کمک می‌کند واکنش‌های خودمان را بهتر بفهمیم.
■ یکی از کارهای کاربردی هنگام سوگ این است که برای احساساتمان نام پیدا کنیم. «دلم برایش تنگ شده»، «از رفتنش عصبانی‌ام»، «هنوز باورم نمی‌شود»، «از آینده می‌ترسم» یا «احساس تنهایی می‌کنم» جمله‌های ساده‌ای هستند که تجربه‌ای مبهم را قابل فهم می‌کنند. نوشتن روزانه، صحبت با یک دوست قابل اعتماد و مرور خاطره‌ها می‌تواند همین کار را انجام دهد. ذهن در جریان سوگ به فرصت نیاز دارد تا زندگیِ پیش از فقدان و زندگیِ پس از آن را به یک روایت پیوسته تبدیل کند.
■ روان‌شناس آمریکایی ویلیام وُردِن سوگواری را فرایندی فعال می‌داند و از «تکالیف سوگ» سخن می‌گوید. مبنای دیدگاه او این است که فرد سوگوار به‌تدریج واقعیت فقدان را می‌پذیرد، درد ناشی از آن را تجربه و پردازش می‌کند، خود را با جهانی که فرد ازدست‌رفته دیگر در آن حضور فیزیکی ندارد سازگار می‌کند و برای ادامهٔ زندگی، رابطه‌ای تازه و درونی با یاد او می‌سازد. این نگاه، سوگ را سفری شخصی می‌بیند که ریتم آن برای هر انسان متفاوت است.
■ رابطه با کسی که از دست داده‌ایم می‌تواند بعد از فقدان نیز شکل تازه‌ای پیدا کند. عکس او، جمله‌ای که همیشه می‌گفت، غذایی که دوست داشت، مهارتی که به ما آموخت یا ارزشی که از او به ارث برده‌ایم، راه‌های ادامه یافتن این پیوند هستند. گاهی پرسیدن یک سؤال ساده کمک‌کننده است: «از این آدم چه چیزی در من باقی مانده است؟» پاسخ ممکن است صبوری، جسارت، شوخ‌طبعی، مهربانی یا حتی عادتی کوچک باشد. خاطره در این حالت از یک تصویر ثابت به بخشی زنده از شخصیت ما تبدیل میشود.
■ سوگواری همچنین به مراقبت از بدن احتیاج دارد. خواب منظم، غذا خوردن، پیاده‌روی، انجام کارهای روزمره و حفظ ارتباط با چند آدم امن، پایه‌هایی ساده و مهم‌اند. اندوه شدید انرژی روانی زیادی مصرف می‌کند و حتی کارهای عادی ممکن است دشوار شوند. در چنین دوره‌ای می‌توان زندگی را به واحدهای کوچک‌تر تقسیم کرد: امروز یک وعدهٔ درست بخورم، ده دقیقه بیرون بروم، با یک نفر صحبت کنم یا یکی از کارهای عقب‌افتاده را انجام دهم. همین قدم‌های کوچک به زندگی ریتم می‌دهند.
■ شاید دشوارترین بخش سوگ، پذیرفتن این باشد که ادامه دادن زندگی خیانت به کسی که رفته محسوب نمی‌شود. می‌توان دوباره خندید، سفر کرد، عاشق شد، برنامه ساخت و در همان حال جای کسی را در قلب خود محفوظ نگه داشت. بلوغ در مواجهه با فقدان همین ظرفیت دوگانه است: توانایی حمل کردن خاطره و توانایی حرکت کردن. عشق در این شکل به چیزی فراتر از حضور فیزیکی تبدیل میشود؛ بخشی از ما میشود و همراه ما، در ادامهٔ مسیر زندگی، شکل تازه‌ای پیدا می‌کند.
✍مصطفی سلیمانی
https://t.me/DarmanRoom
@hooreechannel 🌹
(چگونه عزیزانمان را در دل نگه داریم و همزمان به زندگی ادامه دهیم؟)
🔻 عشق همیشه با امکانِ فقدان همراه است. هر کسی که به زندگی ما نزدیک میشود، روزی ممکن است از ما دور شود؛ گاهی با یک جدایی، گاهی با تغییر مسیر زندگی و گاهی با مرگ. همین واقعیت است که رابطه‌ها را تا این اندازه ارزشمند می‌کند. ما از حضور کسی لذت می‌بریم چون حضورش دائمی و تضمین‌شده نیست. بخش مهمی از بلوغ عاطفی، یاد گرفتنِ همین حقیقت است: آدم‌ها وارد زندگی ما می‌شوند، اثری به جا می‌گذارند و رابطه با آنها در طول زمان شکل دیگری پیدا می‌کند.
■ نخستین تجربه‌های جدایی خیلی زودتر از چیزی آغاز می‌شوند که به خاطر می‌آوریم. کودک از بدن مادر جدا میشود، کمی بعد باید فاصله‌های کوتاه را تحمل کند، به مدرسه برود، دوستان تازه پیدا کند و سرانجام خانه‌ای را که در آن بزرگ شده ترک کند. بزرگسالی هم مجموعه‌ای از همین عبورهاست؛ پایان یک دوستی، شکست عشقی، مهاجرت، از دست دادن شغل، دور شدن فرزندان و مرگ کسانی که دوستشان داریم. هر کدام از این اتفاق‌ها تصویری را که از زندگی خود ساخته‌ایم تغییر می‌دهد.
■ روان‌پزشک بریتانیایی جان بُولبی، بنیان‌گذار نظریهٔ دلبستگی، معتقد بود رابطه‌های عاطفی عمیق بخشی اساسی از ساختار روان انسان‌اند. از نگاه او، وقتی به کسی دلبسته می‌شویم، حضور آن فرد تبدیل به بخشی از احساس امنیت ما میشود. فقدان چنین رابطه‌ای فقط غیبت یک آدم نیست؛ بخشی از نظم آشنای جهان ما را نیز به هم می‌زند. به همین دلیل سوگواری می‌تواند با اضطراب، خشم، بی‌قراری، جست‌وجوی ذهنی برای فرد ازدست‌رفته و دوره‌هایی از اندوه شدید همراه باشد. شناخت این فرایند کمک می‌کند واکنش‌های خودمان را بهتر بفهمیم.
■ یکی از کارهای کاربردی هنگام سوگ این است که برای احساساتمان نام پیدا کنیم. «دلم برایش تنگ شده»، «از رفتنش عصبانی‌ام»، «هنوز باورم نمی‌شود»، «از آینده می‌ترسم» یا «احساس تنهایی می‌کنم» جمله‌های ساده‌ای هستند که تجربه‌ای مبهم را قابل فهم می‌کنند. نوشتن روزانه، صحبت با یک دوست قابل اعتماد و مرور خاطره‌ها می‌تواند همین کار را انجام دهد. ذهن در جریان سوگ به فرصت نیاز دارد تا زندگیِ پیش از فقدان و زندگیِ پس از آن را به یک روایت پیوسته تبدیل کند.
■ روان‌شناس آمریکایی ویلیام وُردِن سوگواری را فرایندی فعال می‌داند و از «تکالیف سوگ» سخن می‌گوید. مبنای دیدگاه او این است که فرد سوگوار به‌تدریج واقعیت فقدان را می‌پذیرد، درد ناشی از آن را تجربه و پردازش می‌کند، خود را با جهانی که فرد ازدست‌رفته دیگر در آن حضور فیزیکی ندارد سازگار می‌کند و برای ادامهٔ زندگی، رابطه‌ای تازه و درونی با یاد او می‌سازد. این نگاه، سوگ را سفری شخصی می‌بیند که ریتم آن برای هر انسان متفاوت است.
■ رابطه با کسی که از دست داده‌ایم می‌تواند بعد از فقدان نیز شکل تازه‌ای پیدا کند. عکس او، جمله‌ای که همیشه می‌گفت، غذایی که دوست داشت، مهارتی که به ما آموخت یا ارزشی که از او به ارث برده‌ایم، راه‌های ادامه یافتن این پیوند هستند. گاهی پرسیدن یک سؤال ساده کمک‌کننده است: «از این آدم چه چیزی در من باقی مانده است؟» پاسخ ممکن است صبوری، جسارت، شوخ‌طبعی، مهربانی یا حتی عادتی کوچک باشد. خاطره در این حالت از یک تصویر ثابت به بخشی زنده از شخصیت ما تبدیل میشود.
■ سوگواری همچنین به مراقبت از بدن احتیاج دارد. خواب منظم، غذا خوردن، پیاده‌روی، انجام کارهای روزمره و حفظ ارتباط با چند آدم امن، پایه‌هایی ساده و مهم‌اند. اندوه شدید انرژی روانی زیادی مصرف می‌کند و حتی کارهای عادی ممکن است دشوار شوند. در چنین دوره‌ای می‌توان زندگی را به واحدهای کوچک‌تر تقسیم کرد: امروز یک وعدهٔ درست بخورم، ده دقیقه بیرون بروم، با یک نفر صحبت کنم یا یکی از کارهای عقب‌افتاده را انجام دهم. همین قدم‌های کوچک به زندگی ریتم می‌دهند.
■ شاید دشوارترین بخش سوگ، پذیرفتن این باشد که ادامه دادن زندگی خیانت به کسی که رفته محسوب نمی‌شود. می‌توان دوباره خندید، سفر کرد، عاشق شد، برنامه ساخت و در همان حال جای کسی را در قلب خود محفوظ نگه داشت. بلوغ در مواجهه با فقدان همین ظرفیت دوگانه است: توانایی حمل کردن خاطره و توانایی حرکت کردن. عشق در این شکل به چیزی فراتر از حضور فیزیکی تبدیل میشود؛ بخشی از ما میشود و همراه ما، در ادامهٔ مسیر زندگی، شکل تازه‌ای پیدا می‌کند.
✍مصطفی سلیمانی
https://t.me/DarmanRoom
@hooreechannel 🌹
❤4
.
✅تاملی بر فرزندآوری
بچه به دنیا بیاد همه‌چیز درست می‌شه
اما واقعا چه چیزی روشن می‌کند که ما آماده و شایسته پذیرش این مسئولیت هستیم؟
شوق بچه‌دار شدن برای پذیرش این مسئولیت کافی است؟ و مهم‌تر از همه، آیا خودِ کودک می‌تواند پاسخ تمام تردیدهای ما باشد؟
این پرسش‌های نه‌چندان تازه در فرهنگ‌های مختلف پاسخ‌های مشابهی داشته‌اند، پاسخ‌هایی که برای بسیاری از ما چندان قانع‌کننده نیستند.
در جهان امروز این تردیدها حتی پررنگ‌تر شده‌اند. کار تمام‌وقتِ والد بودن با تمام مسئولیت‌هایش برای بعضی تصویری ترسناک از آینده می‌سازد و برای بعضی دیگر درست همان تصویر رویایی‌شان از زندگی است
اما فارغ از تصورات ذهنی‌مان چه معیاری می‌تواند نشان دهد که ما واقعا صلاحیت فرزندآوری داریم یا نه؟
این پرسش نه‌فقط وجودی بلکه اخلاقی هم هست. تصویر خیالی ما از آینده سرنوشت دیگری‌ای را رقم می‌زند که هیچ نقشی در انتخاب آن ندارد.
✍مارا فان در لوخت
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
✅تاملی بر فرزندآوری
بچه به دنیا بیاد همه‌چیز درست می‌شه
اما واقعا چه چیزی روشن می‌کند که ما آماده و شایسته پذیرش این مسئولیت هستیم؟
شوق بچه‌دار شدن برای پذیرش این مسئولیت کافی است؟ و مهم‌تر از همه، آیا خودِ کودک می‌تواند پاسخ تمام تردیدهای ما باشد؟
این پرسش‌های نه‌چندان تازه در فرهنگ‌های مختلف پاسخ‌های مشابهی داشته‌اند، پاسخ‌هایی که برای بسیاری از ما چندان قانع‌کننده نیستند.
در جهان امروز این تردیدها حتی پررنگ‌تر شده‌اند. کار تمام‌وقتِ والد بودن با تمام مسئولیت‌هایش برای بعضی تصویری ترسناک از آینده می‌سازد و برای بعضی دیگر درست همان تصویر رویایی‌شان از زندگی است
اما فارغ از تصورات ذهنی‌مان چه معیاری می‌تواند نشان دهد که ما واقعا صلاحیت فرزندآوری داریم یا نه؟
این پرسش نه‌فقط وجودی بلکه اخلاقی هم هست. تصویر خیالی ما از آینده سرنوشت دیگری‌ای را رقم می‌زند که هیچ نقشی در انتخاب آن ندارد.
✍مارا فان در لوخت
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤1
«فقر خیابانی»
در خیابان باید آماده بود برای مواجهه با آدم‌هایی که به طرق مختلف فقر خود را همراه خود به خیابان آورده‌اند و ممکن است آن را به تو عرضه کنند.
ممکن است مردی از روبه‌رو بیاید و ناگهان در جلوت بایستد و از تو تقاضای پولی برای خریدن نان کند.
ممکن است زنی پیر چند اسکاج و دستمال و دستگیره‌ی آشپزخانه را جلوی چشمان تو بگیرد و بگوید دارد پول اجاره‌خانه‌اش را در می‌آورد.
یا اینکه ممکن است دخترکی جلوی یک سوپری در کمین ایستاده و یکمرتبه جلوت ظاهر شود و از تو درخواست خریدن یک بسته لوبیا کند.
ممکن است جلوی یک کبابی پسرکی انتظار تو را می‌کشد تا برایش غذا بخری.
یا زنی داخل یک تره‌بار از تو می‌خواهد تا سیب و پیاز و گوجه و بادمجانش را برایش حساب کنی.
یا جلو یک مرغ‌فروشی ممکن است کسی آنجا باشد که به تو بگوید مدت‌هاست که گوشتی در خانه‌ی آنها پخته نشده و از تو یک مرغ طلب کند.
یا ممکن است مرد جوانی، دستمال‌های آشپزخانه به دست، دنبالت کند و التماست کند که از او دستمال بخری.
یا مردی پیر را ببینی که نشسته سر راهت و چند دستمال کاغذی یک‌نفره جلو خودش گذاشته برای فروش و تو محاسبه می‌کنی با فروش همه‌ی آنها که مثلاً ٢٠٠هزار تومان می‌شوند، او چقدر سود خواهد کرد و چه چیز خواهد خرید.
باید منتظر اینهمه فاجعه در خیابان باشی؛ آن‌هم در کشور ایران، ایران غنی و ثروتمند؛ دارنده‌ی پنجمین ذخایر طبیعی جهان.
باید خودت را آماده‌ی مواجه‌شدن با این صحنه‌های وحشتناک و ویران‌گر بکنی تا مبادا به یکباره از دیدن اینهمه فقر و فلاکت و فاجعه، بغضت خفه‌ات کند و کنترل اشک‌هایت را از دست بدهی و هق‌هق گریه سر بدهی و از درون ویران شوی مثل هموطنان فقیرت و شب دق کنی.
✍بهروز مرادی
@hooreechannel 🌹
در خیابان باید آماده بود برای مواجهه با آدم‌هایی که به طرق مختلف فقر خود را همراه خود به خیابان آورده‌اند و ممکن است آن را به تو عرضه کنند.
ممکن است مردی از روبه‌رو بیاید و ناگهان در جلوت بایستد و از تو تقاضای پولی برای خریدن نان کند.
ممکن است زنی پیر چند اسکاج و دستمال و دستگیره‌ی آشپزخانه را جلوی چشمان تو بگیرد و بگوید دارد پول اجاره‌خانه‌اش را در می‌آورد.
یا اینکه ممکن است دخترکی جلوی یک سوپری در کمین ایستاده و یکمرتبه جلوت ظاهر شود و از تو درخواست خریدن یک بسته لوبیا کند.
ممکن است جلوی یک کبابی پسرکی انتظار تو را می‌کشد تا برایش غذا بخری.
یا زنی داخل یک تره‌بار از تو می‌خواهد تا سیب و پیاز و گوجه و بادمجانش را برایش حساب کنی.
یا جلو یک مرغ‌فروشی ممکن است کسی آنجا باشد که به تو بگوید مدت‌هاست که گوشتی در خانه‌ی آنها پخته نشده و از تو یک مرغ طلب کند.
یا ممکن است مرد جوانی، دستمال‌های آشپزخانه به دست، دنبالت کند و التماست کند که از او دستمال بخری.
یا مردی پیر را ببینی که نشسته سر راهت و چند دستمال کاغذی یک‌نفره جلو خودش گذاشته برای فروش و تو محاسبه می‌کنی با فروش همه‌ی آنها که مثلاً ٢٠٠هزار تومان می‌شوند، او چقدر سود خواهد کرد و چه چیز خواهد خرید.
باید منتظر اینهمه فاجعه در خیابان باشی؛ آن‌هم در کشور ایران، ایران غنی و ثروتمند؛ دارنده‌ی پنجمین ذخایر طبیعی جهان.
باید خودت را آماده‌ی مواجه‌شدن با این صحنه‌های وحشتناک و ویران‌گر بکنی تا مبادا به یکباره از دیدن اینهمه فقر و فلاکت و فاجعه، بغضت خفه‌ات کند و کنترل اشک‌هایت را از دست بدهی و هق‌هق گریه سر بدهی و از درون ویران شوی مثل هموطنان فقیرت و شب دق کنی.
✍بهروز مرادی
@hooreechannel 🌹
😢4👍3❤2
چه می‌کنی وقتی می‌فهمی چیزی که سال‌ها با تمام وجود به آن باور داشته‌ای، ممکن است درست نباشد؟
کیسی جرالد در سخنرانی تأمل‌برانگیز خود در TED از همین پرسش آغاز می‌کند. او در کودکی، در کلیسایی در تگزاس، منتظر بازگشت مسیح و پایان جهان بود. نیمه‌شب فرا رسید، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. جهان همچنان ادامه داشت.
برای جرالد، این فقط اشتباه بودن یک پیش‌بینی نبود؛ تَرَک کوچکی بود در دیواری که جهان‌بینی او بر آن بنا شده بود.اما به جای اینکه یک باور را با باور دیگری جایگزین کند، به نتیجه‌ای مهم‌تر رسید: شاید باید به خودِ باورهایم شک کنم.
جرالد بعدها در جست‌وجوی پاسخ، سراغ دانشگاه، وال‌استریت، رؤیای موفقیت، کارآفرینی و فعالیت اجتماعی رفت. اما هر بار چیزی که قرار بود پاسخ نهایی باشد، خودش به پرسش تازه‌ای تبدیل شد. حتی نسبت به راه‌حل‌هایی که خودش برای تغییر جامعه دنبال کرده بود نیز دچار تردید شد و حاضر شد در باورهای خودش تجدیدنظر کند؛ به جای اینکه خود را صاحب پاسخ نهایی بداند و شاید این مهم‌ترین پیام سخنرانی او باشد: شک، الزاما دشمن باور نیست؛ گاهی راه نجات ما از باورهای خطرناک است.
ما معمولا تصور می‌کنیم تعصب از یک باور غلط شروع میشود؛ اما گاهی یک باور معمولی، وقتی با هویت ما گره می‌خورد، تبدیل به تعصب میشود.
آن‌وقت دیگر نمی‌گوییم "من به این عقیده باور دارم"، بلکه ناخودآگاه می‌گوییم "من همین عقیده‌ام". از اینجا به بعد، نقد یک عقیده برایمان شبیه حمله به خودمان میشود.
شک، فاصله‌ای کوچک میان "من" و "باور من" ایجاد می‌کند؛ فاصله‌ای که می‌تواند ما را آزاد کند. جامعه‌ای که در آن پرسیدن هزینه داشته باشد، دیر یا زود به جامعه‌ای تبدیل میشود که در آن تکرار کردن، جای فکر کردن را می‌گیرد.
آدم‌ها دیگر نمی‌پرسند "آیا این حرف درست است؟"؛ می‌پرسند "چه کسی این را گفته؟"
اگر گوینده قدرتمند باشد، می‌پذیرند؛ اگر مشهور باشد، تحسین می‌کنند؛ اگر متعلق به گروه خودشان باشد، دفاع می‌کنند؛ و اگر مخالفشان باشد، حتی پیش از شنیدن حرفش، آن را رد می‌کنند.
اینجاست که تقدیس رهبران و ایدئولوژی‌ها شکل می‌گیرد.آدم‌ها دیگر به یک فکر وفادار نیستند؛ به صاحب فکر وفادار می‌شوند. و وقتی صاحب فکر اشتباه می‌کند، به جای اصلاح او، اشتباهش را توجیه می‌کنند.
شاید یکی از نشانه‌های بلوغ فکری این باشد که بتوانیم به کسی که دوستش داریم بگوییم: این‌بار با تو موافق نیستم و به کسی که قبولش نداریم بگوییم: این قسمت حرفت درست است.
شک واقعی فقط برای دیگران نیست؛ باید شامل خود ما هم بشود.شک سالم نمی‌گوید هیچ چیز درست نیست. می‌گوید: ممکن است آنچه من درست می‌دانم، کامل نباشد.و همین جمله می‌تواند جلوی تعصب، چاپلوسی، دنباله‌روی کورکورانه و تقدیس انسان‌ها و ایدئولوژی‌ها را بگیرد.
قرار نیست بعد از شک، حتما به پاسخ نهایی برسیم. گاهی ارزش شک در این است که ما را وادار کند دوباره بپرسیم: اگر اشتباه کرده باشم چه؟
شاید آزادی فکری از همین‌جا آغاز شود؛ از توانایی گفتن این جمله ساده: ممکن است من اشتباه کنم و بعد، بدون ترس، دوباره فکر کنیم.
@JameahiBehtarBesazim
@hooreechannel 🌹
کیسی جرالد در سخنرانی تأمل‌برانگیز خود در TED از همین پرسش آغاز می‌کند. او در کودکی، در کلیسایی در تگزاس، منتظر بازگشت مسیح و پایان جهان بود. نیمه‌شب فرا رسید، اما هیچ اتفاقی نیفتاد. جهان همچنان ادامه داشت.
برای جرالد، این فقط اشتباه بودن یک پیش‌بینی نبود؛ تَرَک کوچکی بود در دیواری که جهان‌بینی او بر آن بنا شده بود.اما به جای اینکه یک باور را با باور دیگری جایگزین کند، به نتیجه‌ای مهم‌تر رسید: شاید باید به خودِ باورهایم شک کنم.
جرالد بعدها در جست‌وجوی پاسخ، سراغ دانشگاه، وال‌استریت، رؤیای موفقیت، کارآفرینی و فعالیت اجتماعی رفت. اما هر بار چیزی که قرار بود پاسخ نهایی باشد، خودش به پرسش تازه‌ای تبدیل شد. حتی نسبت به راه‌حل‌هایی که خودش برای تغییر جامعه دنبال کرده بود نیز دچار تردید شد و حاضر شد در باورهای خودش تجدیدنظر کند؛ به جای اینکه خود را صاحب پاسخ نهایی بداند و شاید این مهم‌ترین پیام سخنرانی او باشد: شک، الزاما دشمن باور نیست؛ گاهی راه نجات ما از باورهای خطرناک است.
ما معمولا تصور می‌کنیم تعصب از یک باور غلط شروع میشود؛ اما گاهی یک باور معمولی، وقتی با هویت ما گره می‌خورد، تبدیل به تعصب میشود.
آن‌وقت دیگر نمی‌گوییم "من به این عقیده باور دارم"، بلکه ناخودآگاه می‌گوییم "من همین عقیده‌ام". از اینجا به بعد، نقد یک عقیده برایمان شبیه حمله به خودمان میشود.
شک، فاصله‌ای کوچک میان "من" و "باور من" ایجاد می‌کند؛ فاصله‌ای که می‌تواند ما را آزاد کند. جامعه‌ای که در آن پرسیدن هزینه داشته باشد، دیر یا زود به جامعه‌ای تبدیل میشود که در آن تکرار کردن، جای فکر کردن را می‌گیرد.
آدم‌ها دیگر نمی‌پرسند "آیا این حرف درست است؟"؛ می‌پرسند "چه کسی این را گفته؟"
اگر گوینده قدرتمند باشد، می‌پذیرند؛ اگر مشهور باشد، تحسین می‌کنند؛ اگر متعلق به گروه خودشان باشد، دفاع می‌کنند؛ و اگر مخالفشان باشد، حتی پیش از شنیدن حرفش، آن را رد می‌کنند.
اینجاست که تقدیس رهبران و ایدئولوژی‌ها شکل می‌گیرد.آدم‌ها دیگر به یک فکر وفادار نیستند؛ به صاحب فکر وفادار می‌شوند. و وقتی صاحب فکر اشتباه می‌کند، به جای اصلاح او، اشتباهش را توجیه می‌کنند.
شاید یکی از نشانه‌های بلوغ فکری این باشد که بتوانیم به کسی که دوستش داریم بگوییم: این‌بار با تو موافق نیستم و به کسی که قبولش نداریم بگوییم: این قسمت حرفت درست است.
شک واقعی فقط برای دیگران نیست؛ باید شامل خود ما هم بشود.شک سالم نمی‌گوید هیچ چیز درست نیست. می‌گوید: ممکن است آنچه من درست می‌دانم، کامل نباشد.و همین جمله می‌تواند جلوی تعصب، چاپلوسی، دنباله‌روی کورکورانه و تقدیس انسان‌ها و ایدئولوژی‌ها را بگیرد.
قرار نیست بعد از شک، حتما به پاسخ نهایی برسیم. گاهی ارزش شک در این است که ما را وادار کند دوباره بپرسیم: اگر اشتباه کرده باشم چه؟
شاید آزادی فکری از همین‌جا آغاز شود؛ از توانایی گفتن این جمله ساده: ممکن است من اشتباه کنم و بعد، بدون ترس، دوباره فکر کنیم.
@JameahiBehtarBesazim
@hooreechannel 🌹
👍5👏3❤1
🎯 آیا باید در ازای انجام‌دادنِ کارهای خانه به کودکانمان پول بدهیم؟
♦️کانورسیشن، جی‌جی فاستر — آیا بهتر است در ازای تمیزکاری یا مرتب‌کردن خانه به بچه‌هایمان پولی بدهیم؟ آیا با این کار مادی‌گرا می‌شوند و کارهای خوب را دیگر به‌خاطر خیربودنِ آن انجام نمی‌دهند؟ به عبارت دیگر، آیا تعیین پاداش‌های مادی برای کارهای خوبِ کودکانمانْ انگیزۀ درونی و خودجوشِ آنها را برای مشارکت و کمک‌رسانی خاموش می‌کند؟ اقتصاددانان رفتاری دهه‌هاست این پرسش‌ها را میان گروه‌های سنی مختلف بررسی کرده‌اند، اما نتایج تحقیقات یک‌دست نیست و پاسخ قطعی وجود ندارد. برای درک بهتر این سازوکار در دنیای کودکان، بگذارید دو موقعیت رایج را بررسی کنیم.
♦️ الف) کارهای روزمره: فرض کنید برای انجام کارهای عادی مانند جمع‌کردن سفره یا چیدن میز (که نه دشوارند و نه چندان فرساینده) به کودکتان دستمزد بدهید. در چنین حالتی، این تصور در ذهن او شکل می‌گیرد که باید در قبال کارهایی که سایر اعضای خانواده رایگان انجامش می‌دهند پاداش بگیرد. این رویکرد، هنجار اجتماعیِ «همۀ ما در امور خانواده مشارکت می‌کنیم» را در باور او سست می‌کند و این پیام را منتقل می‌کند که «تنها در ازای دریافت پول کار کن».
♦️ ب) کارهای خاص: اگر پیشنهادِ کاری خاص‌تر را در ازای دستمزد به او بدهیم چه؟ مثلاً شستن خودرو یا کمک در رنگ‌زدنِ دیوارها. این جنس کارها چالش‌برانگیزترند؛ خیلی‌ها به‌طور معمول آنها را انجام نمی‌دهند و حتی در حالت عادی ممکن بود به فردی بیرون از خانه سپرده شوند. در این شرایط، پرداخت پول به کودک این پیام مثبت را می‌رساند که «این یک موقعیت فوق‌العاده برای یادگیری مهارت جدید، کمک به اقتصاد خانواده و دریافت یک پاداشِ شایسته است».
♦️ پس جایگاه پول توجیبیِ ثابت کجاست؟ اگر از نظر مالی این امکان را دارید که مبلغی را به‌صورت منظم به فرزندتان بدهید، نیازی نیست آن را حتماً به کارهای خانه مشروط کنید. این مقرری می‌تواند صرفاً بستری برای آموزش سواد مالی و مدیریت پول به کودک باشد. اگر هم پرداخت این مبلغِ هفتگی در توان خانواده نیست، کمک به کودک برای پیداکردن کارهای ساده و متناسب در محله یا نزد همسایگان راه‌حل فوق‌العاده‌ای است.
🔗 کانورسیشن | ۳ اوت ۲۰۲۶
✍ جی‌جی فاستر؛ استاد اقتصاد در دانشگاه نیو ساوت ولز
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
♦️کانورسیشن، جی‌جی فاستر — آیا بهتر است در ازای تمیزکاری یا مرتب‌کردن خانه به بچه‌هایمان پولی بدهیم؟ آیا با این کار مادی‌گرا می‌شوند و کارهای خوب را دیگر به‌خاطر خیربودنِ آن انجام نمی‌دهند؟ به عبارت دیگر، آیا تعیین پاداش‌های مادی برای کارهای خوبِ کودکانمانْ انگیزۀ درونی و خودجوشِ آنها را برای مشارکت و کمک‌رسانی خاموش می‌کند؟ اقتصاددانان رفتاری دهه‌هاست این پرسش‌ها را میان گروه‌های سنی مختلف بررسی کرده‌اند، اما نتایج تحقیقات یک‌دست نیست و پاسخ قطعی وجود ندارد. برای درک بهتر این سازوکار در دنیای کودکان، بگذارید دو موقعیت رایج را بررسی کنیم.
♦️ الف) کارهای روزمره: فرض کنید برای انجام کارهای عادی مانند جمع‌کردن سفره یا چیدن میز (که نه دشوارند و نه چندان فرساینده) به کودکتان دستمزد بدهید. در چنین حالتی، این تصور در ذهن او شکل می‌گیرد که باید در قبال کارهایی که سایر اعضای خانواده رایگان انجامش می‌دهند پاداش بگیرد. این رویکرد، هنجار اجتماعیِ «همۀ ما در امور خانواده مشارکت می‌کنیم» را در باور او سست می‌کند و این پیام را منتقل می‌کند که «تنها در ازای دریافت پول کار کن».
♦️ ب) کارهای خاص: اگر پیشنهادِ کاری خاص‌تر را در ازای دستمزد به او بدهیم چه؟ مثلاً شستن خودرو یا کمک در رنگ‌زدنِ دیوارها. این جنس کارها چالش‌برانگیزترند؛ خیلی‌ها به‌طور معمول آنها را انجام نمی‌دهند و حتی در حالت عادی ممکن بود به فردی بیرون از خانه سپرده شوند. در این شرایط، پرداخت پول به کودک این پیام مثبت را می‌رساند که «این یک موقعیت فوق‌العاده برای یادگیری مهارت جدید، کمک به اقتصاد خانواده و دریافت یک پاداشِ شایسته است».
♦️ پس جایگاه پول توجیبیِ ثابت کجاست؟ اگر از نظر مالی این امکان را دارید که مبلغی را به‌صورت منظم به فرزندتان بدهید، نیازی نیست آن را حتماً به کارهای خانه مشروط کنید. این مقرری می‌تواند صرفاً بستری برای آموزش سواد مالی و مدیریت پول به کودک باشد. اگر هم پرداخت این مبلغِ هفتگی در توان خانواده نیست، کمک به کودک برای پیداکردن کارهای ساده و متناسب در محله یا نزد همسایگان راه‌حل فوق‌العاده‌ای است.
🔗 کانورسیشن | ۳ اوت ۲۰۲۶
✍ جی‌جی فاستر؛ استاد اقتصاد در دانشگاه نیو ساوت ولز
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤2
📌 تاوان تورم بر سفره
اسمعیل زاده: نسل آینده به دلیل کمبود پروتئین قد کوتاه و از نظر ذهنی کم توان می شود
🔹️کاهش سهم خوراک مناسب از سبد خانوار به مرز تخریب ژنتیک رشدی و مغزی کودکان رسیده.
اسمعیل زاده، مدیرکل دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی:
هشدار داد کمبود مواد مغذی نه تنها با کوتاهی قد، افت وزن و کاهش توان یادگیری،نسلی ناتوان برای بازار کار آینده می‌سازد،بلکه با رواج کالری‌های تهی، موجی از سرطان‌ها و دیابت را به سیستم درمانی کشور تحمیل می‌کند.
🔹️در حال حاضر حدود ۸۰درصد از موارد مرگ‌ومیر در جامعه ناشی از بیماری‌های غیرواگیر است.
🔹️چنانچه مواد مغذی کافی در اختیار افراد قرار نگیرد و مردم صرفا برای رفع احساس گرسنگی به سمت مصرف کالری‌های تهی و فاقد ارزش غذایی بروند،شیوع بیماری‌های غیرواگیر از جمله انواع سرطان‌ها و دیابت جهش خواهد یافت.
🔹️از سوی دیگر، دریافت نامتعادل کالری می‌تواند افزایش آمار چاقی را در پی داشته باشد و در سنین سالمندی نیز به بالا رفتن خطر شکستگی‌های استخوانی، پوکی استخوان و ناتوانی‌های حرکتی بینجامد.
🔹رکنا
@hooreechannel 🌹
اسمعیل زاده: نسل آینده به دلیل کمبود پروتئین قد کوتاه و از نظر ذهنی کم توان می شود
🔹️کاهش سهم خوراک مناسب از سبد خانوار به مرز تخریب ژنتیک رشدی و مغزی کودکان رسیده.
اسمعیل زاده، مدیرکل دفتر بهبود تغذیه جامعه وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی:
هشدار داد کمبود مواد مغذی نه تنها با کوتاهی قد، افت وزن و کاهش توان یادگیری،نسلی ناتوان برای بازار کار آینده می‌سازد،بلکه با رواج کالری‌های تهی، موجی از سرطان‌ها و دیابت را به سیستم درمانی کشور تحمیل می‌کند.
🔹️در حال حاضر حدود ۸۰درصد از موارد مرگ‌ومیر در جامعه ناشی از بیماری‌های غیرواگیر است.
🔹️چنانچه مواد مغذی کافی در اختیار افراد قرار نگیرد و مردم صرفا برای رفع احساس گرسنگی به سمت مصرف کالری‌های تهی و فاقد ارزش غذایی بروند،شیوع بیماری‌های غیرواگیر از جمله انواع سرطان‌ها و دیابت جهش خواهد یافت.
🔹️از سوی دیگر، دریافت نامتعادل کالری می‌تواند افزایش آمار چاقی را در پی داشته باشد و در سنین سالمندی نیز به بالا رفتن خطر شکستگی‌های استخوانی، پوکی استخوان و ناتوانی‌های حرکتی بینجامد.
🔹رکنا
@hooreechannel 🌹
😢3❤1
اگر اخلاقی‌تر شویم، خوشحال‌تر خواهیم شد؟
🔴 اکثر ما هم حس خوبِ انجام‌دادن کار خوب را تجربه کرده‌ایم و هم این را که چنین کاری چقدر می‌تواند دشوار باشد. کمک به دیگران باعث ایجاد حس رضایت خاطر در ما میشود. درعین‌حال، دستگیری از دیگران، درحالی‌که خودمان گرفتاریم، یا صداقت به خرج دادن در برخی موارد می‌تواند فشار روانی و ناراحتی به همراه داشته باشد. این تجربهٔ روزمره به مسئله‌ای اشاره دارد که فیلسوفان از دیرباز بر سر آن بحث دارند: آیا افراد اخلاق‌مدار شادترند؟ یا باید بین آدم خوبی بودن و احساس خوبی داشتن یکی را قربانی کنیم؟
🔴 شهودهای متعارضی دربارۀ این موضوع وجود دارد. به نظر برخی، آدم وقتی کار خوبی می‌کند، وجدانش آسوده است و به آرامش درونی دست می‌یابد. ویلیام جیمز می‌نویسد: «لذت اینکه خودت را از نظر اخلاقی تأیید کنی، آن‌قدر ضروری است که بدون آن نمی‌توانی صرفاً بودن را تحمل کنی.
🔴 برخی دیگر معتقدند رفتار اخلاقی اغلب نیاز به خویشتن‌داری و فداکاری دارد، و «آدم‌های خوب همیشه بازنده‌اند». مطابق با این دیدگاه، سوزان ولفِ فیلسوف تصویری از یک «قدیس اخلاق‌مدار» غمگین ترسیم کرده که «آن‌قدر خوب است که شادکامی خودش را فدای دیگران می‌کند» و زندگی‌اش «به‌طرز غریبی بی‌ثمر» است، زیرا تمام وقت خود را صرف کمک به دیگران می‌کند. نیچه هم معتقد است آرمان‌های اخلاقی‌ای که بر فداکاری محض تأکید دارند رشد و زندگی فردی را سرکوب می‌کنند.
🔴 اخلاق‌مداری را نمی‌تواند دقیقاً تعریف و اندازه‌گیری کرد. بنابراین مطالعات تجربی دربارۀ ارتباط اخلاق‌مداری و شادکامی، تا همین اواخر، فقط به «مهربانی» محدود می‌شد: مطالعات به‌وضوح نشان می‌دهند افراد وقتی کارهایی از سر مهربانی انجام می‌دهند، احساس خوبی دارند.
🔴 جسی سان، روان‌شناس دانشگاه واشینگتن، تصمیم گرفت تحقیق دقیق‌تری انجام دهد. او در پژوهشی چند مرحله‌ای، اول از گروهی از مردم پرسید از نظرشان اخلاق‌مدار بودن با چه ویژگی‌هایی مشخص میشود و بر اساس جواب‌ها به «دلسوزی، رعایت احترام، درستکاری، انصاف، وفاداری و قابل‌اعتمادبودن» رسید. سپس پرسش‌نامه‌ای ساخت و از مردم پرسید با توجه به این خصیصه‌ها، چقدر خودشان را اخلاق‌مدار می‌دانند؟ در نهایت شمارۀ نزدیکانِ پاسخ‌دهندگان را گرفت و از آنها پرسید چقدر این پاسخ‌دهندگان را اخلاق‌مدار تلقی می‌کنند؟
🔴 در نهایت، به تصویری روشن رسید: افرادی که به نظر نزدیکانشان اخلاقمدارتر بودند معمولاً حس معناداری و شادکامی بیشتری در زندگی داشتند. علاوه‌براین، آن‌هایی که اخلاقمدارتر ارزیابی شده بودند خودشان نیز در پرسش‌نامه‌ها میزان شادکامی‌شان را بیشتر اعلام کرده بودند.
🔴 بااین‌حال، تأکید بر یک نکته ضروری به نظر می‌رسد. مطالعات فقط نشان می‌دهد که اخلاق‌مداری و شادکامی با هم همراهند. بنابراین نمی‌تواند گفت اخلاق‌مداری علتِ شادکامی است. در واقع دلیلی در دست نداریم که «اگر منِ نوعی اخلاقی‌تر شوم، شادکام‌تر هم خواهم شد». ولی آن سوی ماجرا تا حدودی درست است: شادکامی بیشتر معمولاً انگیزه‌ای برای اخلاقی‌تر شدن است. اما آدمی که درگیر درد و رنج‌های خودش است، ظرفیت چندانی برای اهمیت‌دادن به دیگران و اخلاق‌مداری ندارد.
📌 آنچه خواندید برگرفته از گزارش «افراد اخلاق‌مدار شادتر از دیگران‌اند یا غمگین‌تر؟» نوشتۀ جسی سان است که متن کامل آن در شمارۀ ۳۸ مجلۀ ترجمان منتشر شده است.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🔴 اکثر ما هم حس خوبِ انجام‌دادن کار خوب را تجربه کرده‌ایم و هم این را که چنین کاری چقدر می‌تواند دشوار باشد. کمک به دیگران باعث ایجاد حس رضایت خاطر در ما میشود. درعین‌حال، دستگیری از دیگران، درحالی‌که خودمان گرفتاریم، یا صداقت به خرج دادن در برخی موارد می‌تواند فشار روانی و ناراحتی به همراه داشته باشد. این تجربهٔ روزمره به مسئله‌ای اشاره دارد که فیلسوفان از دیرباز بر سر آن بحث دارند: آیا افراد اخلاق‌مدار شادترند؟ یا باید بین آدم خوبی بودن و احساس خوبی داشتن یکی را قربانی کنیم؟
🔴 شهودهای متعارضی دربارۀ این موضوع وجود دارد. به نظر برخی، آدم وقتی کار خوبی می‌کند، وجدانش آسوده است و به آرامش درونی دست می‌یابد. ویلیام جیمز می‌نویسد: «لذت اینکه خودت را از نظر اخلاقی تأیید کنی، آن‌قدر ضروری است که بدون آن نمی‌توانی صرفاً بودن را تحمل کنی.
🔴 برخی دیگر معتقدند رفتار اخلاقی اغلب نیاز به خویشتن‌داری و فداکاری دارد، و «آدم‌های خوب همیشه بازنده‌اند». مطابق با این دیدگاه، سوزان ولفِ فیلسوف تصویری از یک «قدیس اخلاق‌مدار» غمگین ترسیم کرده که «آن‌قدر خوب است که شادکامی خودش را فدای دیگران می‌کند» و زندگی‌اش «به‌طرز غریبی بی‌ثمر» است، زیرا تمام وقت خود را صرف کمک به دیگران می‌کند. نیچه هم معتقد است آرمان‌های اخلاقی‌ای که بر فداکاری محض تأکید دارند رشد و زندگی فردی را سرکوب می‌کنند.
🔴 اخلاق‌مداری را نمی‌تواند دقیقاً تعریف و اندازه‌گیری کرد. بنابراین مطالعات تجربی دربارۀ ارتباط اخلاق‌مداری و شادکامی، تا همین اواخر، فقط به «مهربانی» محدود می‌شد: مطالعات به‌وضوح نشان می‌دهند افراد وقتی کارهایی از سر مهربانی انجام می‌دهند، احساس خوبی دارند.
🔴 جسی سان، روان‌شناس دانشگاه واشینگتن، تصمیم گرفت تحقیق دقیق‌تری انجام دهد. او در پژوهشی چند مرحله‌ای، اول از گروهی از مردم پرسید از نظرشان اخلاق‌مدار بودن با چه ویژگی‌هایی مشخص میشود و بر اساس جواب‌ها به «دلسوزی، رعایت احترام، درستکاری، انصاف، وفاداری و قابل‌اعتمادبودن» رسید. سپس پرسش‌نامه‌ای ساخت و از مردم پرسید با توجه به این خصیصه‌ها، چقدر خودشان را اخلاق‌مدار می‌دانند؟ در نهایت شمارۀ نزدیکانِ پاسخ‌دهندگان را گرفت و از آنها پرسید چقدر این پاسخ‌دهندگان را اخلاق‌مدار تلقی می‌کنند؟
🔴 در نهایت، به تصویری روشن رسید: افرادی که به نظر نزدیکانشان اخلاقمدارتر بودند معمولاً حس معناداری و شادکامی بیشتری در زندگی داشتند. علاوه‌براین، آن‌هایی که اخلاقمدارتر ارزیابی شده بودند خودشان نیز در پرسش‌نامه‌ها میزان شادکامی‌شان را بیشتر اعلام کرده بودند.
🔴 بااین‌حال، تأکید بر یک نکته ضروری به نظر می‌رسد. مطالعات فقط نشان می‌دهد که اخلاق‌مداری و شادکامی با هم همراهند. بنابراین نمی‌تواند گفت اخلاق‌مداری علتِ شادکامی است. در واقع دلیلی در دست نداریم که «اگر منِ نوعی اخلاقی‌تر شوم، شادکام‌تر هم خواهم شد». ولی آن سوی ماجرا تا حدودی درست است: شادکامی بیشتر معمولاً انگیزه‌ای برای اخلاقی‌تر شدن است. اما آدمی که درگیر درد و رنج‌های خودش است، ظرفیت چندانی برای اهمیت‌دادن به دیگران و اخلاق‌مداری ندارد.
📌 آنچه خواندید برگرفته از گزارش «افراد اخلاق‌مدار شادتر از دیگران‌اند یا غمگین‌تر؟» نوشتۀ جسی سان است که متن کامل آن در شمارۀ ۳۸ مجلۀ ترجمان منتشر شده است.
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
❤4
دست از تحقیر زنان بردارید!
پیش‌نوشت: اخیراً ویدئویی دیدم از کارشناس یک برنامه‌ی گفت‌وگومحور که می‌گوید زنان باحجاب با تماشای زنان بدون حجاب دچار حسرت می‌شوند چون می‌فهمند که می‌توانستند جور دیگری زندگی کنند...
١. تیرماه ١۴٠١ بود در نشستی به مناسبت روز ملی حجاب، از این گفتم که گام اول برای جلوگیری از تبدیل مسئله‌ی حجاب به یک بحران، پذیرش عاملیت و کرامت زنان است. خوب به یاد دارم که نمونه‌های روشنی آوردم. گفتم وقتی زنان کم‌حجاب را به شکلاتی تشبیه می‌کنیم که مگس روی آن می‌نشیند، وقتی دختران را به‌خاطر حجاب عرفی دستگیر می‌کنیم و به بازداشتگاه می‌بریم، وقتی کارمند مرد حراست سرتاپای دانشجوی دختر را برانداز می‌کند تا به اندازه‌ی مانتویش ایراد بگیرد، وقتی فلان سخنران زنان بدون حجاب را هرزه می‌خواند و بهمان روزنامه به همسران زنان کم‌حجاب می‌گوید دیوث، چرا انتظار داریم زنان به حجاب علاقه‌مند شوند؟ حرفم این بود حالا که سیاست رسمی کشور با هر دلیل و مبنایی تصمیم دارد حجاب زنان را مدیریت کند، باید دست از تحقیر زنان بردارد و در وهله‌ی نخست، عاملیت و اراده‌ی آگاهانه و کرامت انسانی آنان را به رسمیت بشناسد.
٢. ورق برگشت و در کمتر از چند سال، حالا خبری از آن مدیریت سخت‌گیرانه نیست. اساساً خبری از چیزی نیست و آگاهانه یا از سر ناچاری، سیاست رسمی در زمینه‌ی حجاب به تغافل رو آورده. اجرای قانون جدید حجاب متوقف شده و قانون سابق هم اجرا نمی‌شود. شرایط جنگی کشور و لزوم حفظ وحدت و انسجام ملی هم مزید بر علت شده تا طرح هر بحثی پیرامون حجاب، سریعاً به محاق برود. چهره‌ی شهر تغییر کرده و حجاب - به معنای روسری - دیگر مانند سابق عمومیت ندارد. هرچند خلاف انتظار و پیش‌بینی برخی، زنان بسیاری همچنان به حجاب عرفی پایبند ماندند.
٣. این به معنای آزادی پوشش نیست. ما از حجاب اجباری قانونی به بی‌حجابی اجباری عرفی رسیده‌ایم. روسری داشتن دیگر مانند سابق بخشی از مد پوشش زنانه در ایران نیست و حالا که این امکان وجود دارد تا زنان انتخاب کنند که حجاب داشته باشند یا نه، روسری داشتن می‌تواند فرد را در معرض قضاوت‌های ناخوشایند قرار دهد. برای زنان و دختران ایرانی که سال‌هاست با مسئله‌ی اعتماد به نفس درگیر هستند - که اگر نبودند این میزان از جراحی زیبایی و استفاده از لوازم آرایشی رواج نداشت - دشوار است که بخواهند با پوشش خود مورد اتهام قرار بگیرند.
۴. حالا در این شرایط، عده‌ای از جمله آن کارشناس، انگار می‌خواهند عقده‌ی سال‌ها اجبار حجاب را بر سر زنان محجبه خالی کنند. اینکه بگوییم زنان باحجاب با دیدن زنان بدون حجاب در مورد سبک زندگی‌شان تردید می‌کنند و دچار حسرت می‌شوند، توهینی آشکار و تحقیرآمیز به تمام زنان باحجاب است. این انگاره هم عاملیت و اراده‌ی زن را نادیده می‌گیرد. گو اینکه تمام زنان باحجاب با اجبار و نه انتخاب خود، حجاب دارند و کافی است ببینند می‌توانند حجاب نداشته باشند تا هوایی شوند! این نگرش کاریکاتوری و وقیحانه به زنان باحجاب، امتداد همان نگاه سلطه‌گرانه‌ای است که زنان را به صرف نداشتن روسری از دایره‌ی انسانیت و کرامت و عفت خارج می‌کند.
۵. بسیاری از زنان بدون حجاب، مادران محجبه دارند و بسیاری از زنان باحجاب، دختر و خواهر بدون حجاب. دیگری‌سازی بر مبنای حجاب و رواج این تصویر که انگار زنان باحجاب و زنان بدون حجاب از دو سیاره‌ی مجزا به زمین آمده‌اند، بسیار ناشیانه و غیرواقعی است؛ به‌ویژه اگر چاشنی توهین و تحقیر هم داشته باشد. زنان با حجاب در شرایط به‌شدت واگرای امروز ایران، به قدر کافی به خاطر انتخابشان قضاوت می‌شوند و دیگر نیازی نیست که نمک بر زخمشان بپاشیم. درباره‌ی زنان تحلیل داشته باشید، قلم بزنید، گفت‌وگو کنید. اما دست از سر تحقیر زنان بردارید! بپذیرید که جامعه‌ی ایرانی سبک‌های متفاوتی از پوشش را پذیرفته و خود زنان نیز به یک تعامل اجتماعی در این مورد دست یافته‌اند. با بی‌حجابی اجباری نمی‌توان تلافی سال‌ها اجبار حجاب را درآورد. زنان باحجاب هم نباید قربانی این نگرش‌های سطحی و عقده‌گشایی‌های سیاسی باشند.
۶. در شرایط کنونی، حجاب داشتن بیشتر از بی‌حجابی یک انتخاب آگاهانه و عاملانه است. سیاست رسمی سال‌ها بر سر مامور گشت ارشاد و حراست دانشگاه و اداره و مجرم و متهم چادر گذاشت و با این‌کار، علناً تصویری منفی از حجاب را تثبیت کرد. فضای غیررسمی هم بی‌حجابی را ترویج کرد و آن را با مفاهیمی مثل آزادی و زیبایی پیوند داد. نتیجه اینکه در ایران، حجاب داشتن بسیار دشوار شده و بی‌نهایت دلالت سیاسی و اجتماعی با خودش به همراه دارد. روا نیست در این وضعیت، دوباره تیغ تحقیر و توهین را بر بخشی از زنان جامعه روانه کنیم. روا نیست و البته که مغرضانه است.
✍ روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
پیش‌نوشت: اخیراً ویدئویی دیدم از کارشناس یک برنامه‌ی گفت‌وگومحور که می‌گوید زنان باحجاب با تماشای زنان بدون حجاب دچار حسرت می‌شوند چون می‌فهمند که می‌توانستند جور دیگری زندگی کنند...
١. تیرماه ١۴٠١ بود در نشستی به مناسبت روز ملی حجاب، از این گفتم که گام اول برای جلوگیری از تبدیل مسئله‌ی حجاب به یک بحران، پذیرش عاملیت و کرامت زنان است. خوب به یاد دارم که نمونه‌های روشنی آوردم. گفتم وقتی زنان کم‌حجاب را به شکلاتی تشبیه می‌کنیم که مگس روی آن می‌نشیند، وقتی دختران را به‌خاطر حجاب عرفی دستگیر می‌کنیم و به بازداشتگاه می‌بریم، وقتی کارمند مرد حراست سرتاپای دانشجوی دختر را برانداز می‌کند تا به اندازه‌ی مانتویش ایراد بگیرد، وقتی فلان سخنران زنان بدون حجاب را هرزه می‌خواند و بهمان روزنامه به همسران زنان کم‌حجاب می‌گوید دیوث، چرا انتظار داریم زنان به حجاب علاقه‌مند شوند؟ حرفم این بود حالا که سیاست رسمی کشور با هر دلیل و مبنایی تصمیم دارد حجاب زنان را مدیریت کند، باید دست از تحقیر زنان بردارد و در وهله‌ی نخست، عاملیت و اراده‌ی آگاهانه و کرامت انسانی آنان را به رسمیت بشناسد.
٢. ورق برگشت و در کمتر از چند سال، حالا خبری از آن مدیریت سخت‌گیرانه نیست. اساساً خبری از چیزی نیست و آگاهانه یا از سر ناچاری، سیاست رسمی در زمینه‌ی حجاب به تغافل رو آورده. اجرای قانون جدید حجاب متوقف شده و قانون سابق هم اجرا نمی‌شود. شرایط جنگی کشور و لزوم حفظ وحدت و انسجام ملی هم مزید بر علت شده تا طرح هر بحثی پیرامون حجاب، سریعاً به محاق برود. چهره‌ی شهر تغییر کرده و حجاب - به معنای روسری - دیگر مانند سابق عمومیت ندارد. هرچند خلاف انتظار و پیش‌بینی برخی، زنان بسیاری همچنان به حجاب عرفی پایبند ماندند.
٣. این به معنای آزادی پوشش نیست. ما از حجاب اجباری قانونی به بی‌حجابی اجباری عرفی رسیده‌ایم. روسری داشتن دیگر مانند سابق بخشی از مد پوشش زنانه در ایران نیست و حالا که این امکان وجود دارد تا زنان انتخاب کنند که حجاب داشته باشند یا نه، روسری داشتن می‌تواند فرد را در معرض قضاوت‌های ناخوشایند قرار دهد. برای زنان و دختران ایرانی که سال‌هاست با مسئله‌ی اعتماد به نفس درگیر هستند - که اگر نبودند این میزان از جراحی زیبایی و استفاده از لوازم آرایشی رواج نداشت - دشوار است که بخواهند با پوشش خود مورد اتهام قرار بگیرند.
۴. حالا در این شرایط، عده‌ای از جمله آن کارشناس، انگار می‌خواهند عقده‌ی سال‌ها اجبار حجاب را بر سر زنان محجبه خالی کنند. اینکه بگوییم زنان باحجاب با دیدن زنان بدون حجاب در مورد سبک زندگی‌شان تردید می‌کنند و دچار حسرت می‌شوند، توهینی آشکار و تحقیرآمیز به تمام زنان باحجاب است. این انگاره هم عاملیت و اراده‌ی زن را نادیده می‌گیرد. گو اینکه تمام زنان باحجاب با اجبار و نه انتخاب خود، حجاب دارند و کافی است ببینند می‌توانند حجاب نداشته باشند تا هوایی شوند! این نگرش کاریکاتوری و وقیحانه به زنان باحجاب، امتداد همان نگاه سلطه‌گرانه‌ای است که زنان را به صرف نداشتن روسری از دایره‌ی انسانیت و کرامت و عفت خارج می‌کند.
۵. بسیاری از زنان بدون حجاب، مادران محجبه دارند و بسیاری از زنان باحجاب، دختر و خواهر بدون حجاب. دیگری‌سازی بر مبنای حجاب و رواج این تصویر که انگار زنان باحجاب و زنان بدون حجاب از دو سیاره‌ی مجزا به زمین آمده‌اند، بسیار ناشیانه و غیرواقعی است؛ به‌ویژه اگر چاشنی توهین و تحقیر هم داشته باشد. زنان با حجاب در شرایط به‌شدت واگرای امروز ایران، به قدر کافی به خاطر انتخابشان قضاوت می‌شوند و دیگر نیازی نیست که نمک بر زخمشان بپاشیم. درباره‌ی زنان تحلیل داشته باشید، قلم بزنید، گفت‌وگو کنید. اما دست از سر تحقیر زنان بردارید! بپذیرید که جامعه‌ی ایرانی سبک‌های متفاوتی از پوشش را پذیرفته و خود زنان نیز به یک تعامل اجتماعی در این مورد دست یافته‌اند. با بی‌حجابی اجباری نمی‌توان تلافی سال‌ها اجبار حجاب را درآورد. زنان باحجاب هم نباید قربانی این نگرش‌های سطحی و عقده‌گشایی‌های سیاسی باشند.
۶. در شرایط کنونی، حجاب داشتن بیشتر از بی‌حجابی یک انتخاب آگاهانه و عاملانه است. سیاست رسمی سال‌ها بر سر مامور گشت ارشاد و حراست دانشگاه و اداره و مجرم و متهم چادر گذاشت و با این‌کار، علناً تصویری منفی از حجاب را تثبیت کرد. فضای غیررسمی هم بی‌حجابی را ترویج کرد و آن را با مفاهیمی مثل آزادی و زیبایی پیوند داد. نتیجه اینکه در ایران، حجاب داشتن بسیار دشوار شده و بی‌نهایت دلالت سیاسی و اجتماعی با خودش به همراه دارد. روا نیست در این وضعیت، دوباره تیغ تحقیر و توهین را بر بخشی از زنان جامعه روانه کنیم. روا نیست و البته که مغرضانه است.
✍ روح الله طالبی توتی
@tadaeeat
@hooreechannel 🌹
👍4❤3👎2👏1
آدم‌ها فکر می‌کنند
اگر یک بار دیگر متولد شوند،
جور دیگری زندگی می‌کنند،
شاد و خوشبخت و کم اشتباه خواهند بود.
فکر می‌کنند می‌توانند همه چیز را از نو بسازند،
محکم و بی نقص!
اما حقیقت ندارد..
اگر ما جسارت طور دیگری زندگی کردن را داشتیم،
اگر قدرت تغییر کردن را داشتیم،
اگر آدمِ ساختن بودیم،
از همین جای زندگیمان به بعد را می‌ساختیم ...
✍ آنتوان دوسنت اگزوپری
@hooreechannel 🌹
اگر یک بار دیگر متولد شوند،
جور دیگری زندگی می‌کنند،
شاد و خوشبخت و کم اشتباه خواهند بود.
فکر می‌کنند می‌توانند همه چیز را از نو بسازند،
محکم و بی نقص!
اما حقیقت ندارد..
اگر ما جسارت طور دیگری زندگی کردن را داشتیم،
اگر قدرت تغییر کردن را داشتیم،
اگر آدمِ ساختن بودیم،
از همین جای زندگیمان به بعد را می‌ساختیم ...
✍ آنتوان دوسنت اگزوپری
@hooreechannel 🌹
❤2👍1
۱. گاهی فقط برای دل خودت یه کار جدید رو امتحان کن.
۲. به آدم‌ها بگو دوستشون داری یا ازشون خوشت میاد.
۳. لذت‌های کوچیک رو به بعد موکول نکن.
۴. هر جا می‌شه یه کاری رو ساده‌تر انجام داد، سختش نکن.
۵. بیشتر به خودت بگو: «اتفاق‌های شگفت‌انگیزی برای من می‌افته.»
۶. از پرسیدن چیزی که می‌خوای نترس.
۷. بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی، به خودت اعتماد کن.
۸. برای چیزهایی که کنترلی روشون نداری، انرژیت رو هدر نده.
۹. هر روز حتی یک قدم کوچیک به سمت هدفت بردار.
۱۰. هر وقت لازم بود، با خیال راحت «نه» بگو.
۱۱. بیشتر بخند؛ خیلی از مشکلات اون‌قدرها هم جدی نیستن.
۱۲. خودت رو با نسخه دیروزت مقایسه کن، نه با زندگی بقیه.
۱۳. وقتی یه فرصت در زد، قبل از اینکه ترس تصمیم بگیره، امتحانش کن.
۱۴. باآدم‌هایی که بهت حس خوب می‌دن، بیشتر وقت بگذرون.
۱۵. هر روز یه دلیل برای شکرگزاری پیدا کن؛ حتی اگه خیلی کوچیک باشه.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
۲. به آدم‌ها بگو دوستشون داری یا ازشون خوشت میاد.
۳. لذت‌های کوچیک رو به بعد موکول نکن.
۴. هر جا می‌شه یه کاری رو ساده‌تر انجام داد، سختش نکن.
۵. بیشتر به خودت بگو: «اتفاق‌های شگفت‌انگیزی برای من می‌افته.»
۶. از پرسیدن چیزی که می‌خوای نترس.
۷. بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی، به خودت اعتماد کن.
۸. برای چیزهایی که کنترلی روشون نداری، انرژیت رو هدر نده.
۹. هر روز حتی یک قدم کوچیک به سمت هدفت بردار.
۱۰. هر وقت لازم بود، با خیال راحت «نه» بگو.
۱۱. بیشتر بخند؛ خیلی از مشکلات اون‌قدرها هم جدی نیستن.
۱۲. خودت رو با نسخه دیروزت مقایسه کن، نه با زندگی بقیه.
۱۳. وقتی یه فرصت در زد، قبل از اینکه ترس تصمیم بگیره، امتحانش کن.
۱۴. باآدم‌هایی که بهت حس خوب می‌دن، بیشتر وقت بگذرون.
۱۵. هر روز یه دلیل برای شکرگزاری پیدا کن؛ حتی اگه خیلی کوچیک باشه.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
❤2
در ستایش حسادت
(آیا حسادت فقط یک ضعف است، یا راهی برای شناخت خواسته‌های پنهان ما؟)
🔻حسادت یکی از صادق‌ترین احساسات انسان است؛ نه به این دلیل که احساس خوبی است، بلکه چون معمولاً چیزی را آشکار می‌کند که ما دوست داریم پنهان نگه داریم. انسان‌ها درباره بسیاری از ضعف‌های خود حرف می‌زنند، اما حسادت را اغلب انکار می‌کنند. کمتر کسی با آرامش می‌گوید از موفقیت دیگری ناراحت شده است. ما ترجیح می‌دهیم خودمان را آدم‌هایی بی‌تفاوت و بی‌نیاز نشان دهیم؛ اما در درون، گاهی موفقیت دیگری پرسشی را بیدار می‌کند که نمی‌توانیم از آن فرار کنیم: چرا او دارد و من ندارم؟
■ حسادت همیشه درباره دیگری نیست؛ بیشتر درباره تصویری است که ما از خودمان ساخته‌ایم. ما به هر کسی حسادت نمی‌کنیم. معمولاً حسادت زمانی شکل می‌گیرد که فرد مقابل برای ما شبیه خودمان باشد؛ کسی که احساس کنیم می‌توانستیم جای او باشیم. موفقیت یک انسان بسیار دور شاید فقط تحسین ما را برانگیزد، اما موفقیت یک دوست قدیمی، همکار یا هم‌نسل می‌تواند دردی عمیق ایجاد کند. چون آن فرد فقط موفق نشده است؛ او به ما نشان داده است که یک امکان وجود داشته که شاید ما از آن استفاده نکرده‌ایم.
■ روان‌شناس آمریکایی، لئون فستینگر، در نظریه «مقایسه اجتماعی» توضیح داد که انسان‌ها برای شناخت توانایی‌ها و جایگاه خود، ناگزیر خود را با دیگران مقایسه می‌کنند. ما همیشه معیار کاملاً مستقلی برای ارزیابی خود نداریم؛ گاهی دیگری تبدیل به معیاری میشود که با آن خودمان را می‌سنجیم. از این زاویه، حسادت محصول یک نیاز انسانی برای فهمیدن جایگاه خویش است، نه فقط نشانه بدخواهی.
■ حسادت اگرچه دردناک است، اما می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره ما بدهد. کسی که به موفقیت نویسنده‌ای حسادت می‌کند، شاید فقط به شهرت او حسادت نمی‌کند؛ شاید خودش سال‌هاست آرزوی نوشتن را کنار گذاشته است. کسی که به آزادی دیگری حسادت می‌کند، شاید بیشتر از خودِ آن فرد، از محدودیت‌های زندگی خودش رنج می‌برد. حسادت گاهی به ما می‌گوید چه چیزی برایمان مهم است؛ چیزهایی که شاید در زندگی روزمره آنها را فراموش کرده‌ایم.
■ البته هر حسادتی سازنده نیست. گاهی حسادت به میل نابودی دیگری تبدیل میشود؛ اینکه دیگری شکست بخورد تا ما احساس بهتری پیدا کنیم. این شکل از حسادت انسان را کوچک می‌کند، زیرا ارزش خود را وابسته به سقوط دیگران می‌بیند. اما شکل دیگری از حسادت وجود دارد که می‌تواند انسان را حرکت دهد؛ وقتی به جای آرزوی شکست دیگری، از خود می‌پرسیم: چه چیزی در او وجود دارد که من می‌توانم در خودم بسازم؟ پژوهش‌های جدید نیز میان حسادت مخرب و حسادتی که به تلاش و پیشرفت منجر میشود تفاوت قائل شده‌اند.
■ شاید مشکل اصلی ما با حسادت این است که این احساس، تصویری که از خودمان ساخته‌ایم را به چالش می‌کشد. دوست داریم خود را موجوداتی منطقی، عادل و بزرگوار ببینیم، اما حسادت یادآوری می‌کند که درون هر انسانی بخش‌هایی وجود دارد که چندان زیبا نیستند. بلوغ انسان از جایی آغاز میشود که بتواند این بخش‌ها را ببیند، نه اینکه آنها را انکار کند.
■ حسادت را نباید ستایش کرد چون احساس خوشایندی است؛ باید آن را جدی گرفت چون پیامی در خود دارد. حسادت می‌تواند تبدیل به کینه شود، اما می‌تواند تبدیل به شناخت هم بشود. تفاوت این دو، در نوع نگاه ماست. انسان نابالغ از کسی که بیشتر دارد متنفر میشود؛ انسان آگاه از خودش می‌پرسد چرا داشتنِ دیگری چنین اثری بر من گذاشته است.
■ شاید حسادت، برخلاف تصور ما، دشمن رشد نیست؛ گاهی اولین نشانه آن است که بخشی از وجود ما هنوز آرزویی دارد. اگر جرئت کنیم آن را بفهمیم، حسادت از یک احساس شرم‌آور به یک پرسش مهم تبدیل میشود: چه چیزی را در دیگری دیدم که در خودم فراموش کرده بودم؟ و شاید همین پرسش، آغاز تغییر باشد.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://t.me/filsofak
@hooreechannel 🌹
(آیا حسادت فقط یک ضعف است، یا راهی برای شناخت خواسته‌های پنهان ما؟)
🔻حسادت یکی از صادق‌ترین احساسات انسان است؛ نه به این دلیل که احساس خوبی است، بلکه چون معمولاً چیزی را آشکار می‌کند که ما دوست داریم پنهان نگه داریم. انسان‌ها درباره بسیاری از ضعف‌های خود حرف می‌زنند، اما حسادت را اغلب انکار می‌کنند. کمتر کسی با آرامش می‌گوید از موفقیت دیگری ناراحت شده است. ما ترجیح می‌دهیم خودمان را آدم‌هایی بی‌تفاوت و بی‌نیاز نشان دهیم؛ اما در درون، گاهی موفقیت دیگری پرسشی را بیدار می‌کند که نمی‌توانیم از آن فرار کنیم: چرا او دارد و من ندارم؟
■ حسادت همیشه درباره دیگری نیست؛ بیشتر درباره تصویری است که ما از خودمان ساخته‌ایم. ما به هر کسی حسادت نمی‌کنیم. معمولاً حسادت زمانی شکل می‌گیرد که فرد مقابل برای ما شبیه خودمان باشد؛ کسی که احساس کنیم می‌توانستیم جای او باشیم. موفقیت یک انسان بسیار دور شاید فقط تحسین ما را برانگیزد، اما موفقیت یک دوست قدیمی، همکار یا هم‌نسل می‌تواند دردی عمیق ایجاد کند. چون آن فرد فقط موفق نشده است؛ او به ما نشان داده است که یک امکان وجود داشته که شاید ما از آن استفاده نکرده‌ایم.
■ روان‌شناس آمریکایی، لئون فستینگر، در نظریه «مقایسه اجتماعی» توضیح داد که انسان‌ها برای شناخت توانایی‌ها و جایگاه خود، ناگزیر خود را با دیگران مقایسه می‌کنند. ما همیشه معیار کاملاً مستقلی برای ارزیابی خود نداریم؛ گاهی دیگری تبدیل به معیاری میشود که با آن خودمان را می‌سنجیم. از این زاویه، حسادت محصول یک نیاز انسانی برای فهمیدن جایگاه خویش است، نه فقط نشانه بدخواهی.
■ حسادت اگرچه دردناک است، اما می‌تواند اطلاعات ارزشمندی درباره ما بدهد. کسی که به موفقیت نویسنده‌ای حسادت می‌کند، شاید فقط به شهرت او حسادت نمی‌کند؛ شاید خودش سال‌هاست آرزوی نوشتن را کنار گذاشته است. کسی که به آزادی دیگری حسادت می‌کند، شاید بیشتر از خودِ آن فرد، از محدودیت‌های زندگی خودش رنج می‌برد. حسادت گاهی به ما می‌گوید چه چیزی برایمان مهم است؛ چیزهایی که شاید در زندگی روزمره آنها را فراموش کرده‌ایم.
■ البته هر حسادتی سازنده نیست. گاهی حسادت به میل نابودی دیگری تبدیل میشود؛ اینکه دیگری شکست بخورد تا ما احساس بهتری پیدا کنیم. این شکل از حسادت انسان را کوچک می‌کند، زیرا ارزش خود را وابسته به سقوط دیگران می‌بیند. اما شکل دیگری از حسادت وجود دارد که می‌تواند انسان را حرکت دهد؛ وقتی به جای آرزوی شکست دیگری، از خود می‌پرسیم: چه چیزی در او وجود دارد که من می‌توانم در خودم بسازم؟ پژوهش‌های جدید نیز میان حسادت مخرب و حسادتی که به تلاش و پیشرفت منجر میشود تفاوت قائل شده‌اند.
■ شاید مشکل اصلی ما با حسادت این است که این احساس، تصویری که از خودمان ساخته‌ایم را به چالش می‌کشد. دوست داریم خود را موجوداتی منطقی، عادل و بزرگوار ببینیم، اما حسادت یادآوری می‌کند که درون هر انسانی بخش‌هایی وجود دارد که چندان زیبا نیستند. بلوغ انسان از جایی آغاز میشود که بتواند این بخش‌ها را ببیند، نه اینکه آنها را انکار کند.
■ حسادت را نباید ستایش کرد چون احساس خوشایندی است؛ باید آن را جدی گرفت چون پیامی در خود دارد. حسادت می‌تواند تبدیل به کینه شود، اما می‌تواند تبدیل به شناخت هم بشود. تفاوت این دو، در نوع نگاه ماست. انسان نابالغ از کسی که بیشتر دارد متنفر میشود؛ انسان آگاه از خودش می‌پرسد چرا داشتنِ دیگری چنین اثری بر من گذاشته است.
■ شاید حسادت، برخلاف تصور ما، دشمن رشد نیست؛ گاهی اولین نشانه آن است که بخشی از وجود ما هنوز آرزویی دارد. اگر جرئت کنیم آن را بفهمیم، حسادت از یک احساس شرم‌آور به یک پرسش مهم تبدیل میشود: چه چیزی را در دیگری دیدم که در خودم فراموش کرده بودم؟ و شاید همین پرسش، آغاز تغییر باشد.
✍️ مصطفی سلیمانی
https://t.me/filsofak
@hooreechannel 🌹
❤5
تأثیر جنگ بر افزایش خشونت خانگی
در بحران‌های اجتماعی ـ سیاسی و جنگ‌ها همواره یکی از پارامترهای سنجش ناامنی اجتماعی روند رو به افزایش خشونت‌های خانگی است که اغلب به دلیل اینکه نهادهای نظارتی و رسیدگی‌کننده به شکایات مسائل مهم‌تری در پیش دارند فشار بر زنان و کودکان افزایش می‌یابد و گرچه خلأ قانونی نیز در این میان نقش دارد، زنان به دلیل ناامنی ناشی از شرایط جنگی، نه تنها در معرض خشونت عریان‌تر قرار می‌گیرند بلکه به دلیل شرایط خاص حاکم به جامعه در مقابل آن سکوت می‌کنند.
🟡در جنگ نه تنها سطح خشونت در جوامع بالا می‌رود بلکه گزارش‌دهی خشونت خانگی نیز با مشکل مواجه میشود. از طرف دیگر، نقش اجتماعی زنان که باعث میشود آنان همواره پاسخگوی نیازهای عاطفی فرزندان، اعضای خانواده و سالمندان باشند، باعث میشود سلامت روانی خود را نادیده بگیرند. اضطراب و افسردگی و استرس پس از حادثه بر دیگر مشکلات اقتصادی و عاطفی خانواده اضافه میشود و در صورتی که از زیر بار این مسئولیت موفق بیرون نیایند، مقصر شناخته می‌شوند.
⬅️با فشارهای اقتصادی، تورم و بیکاری، مقصرانگاری زنان در میزان دخل و خرج خانگی افزایش می‌یابد و زنان مسئول بدخرجی یا ولخرجی یا عدم مدیریت پس‌انداز شناخته شده و شرایط را بر آنها سخت می‌کند. این بدان معنا نیست که مردان در جنگ‌ها و یا در شرایط عادی در معرض خشونت ساختاری قرار ندارند بلکه با توجه به آمار، سهم زنان و کودکان از میزان خشونت خانگی بیشتر است. در مهرماه سال گذشته، معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده اعلام کرد: «خشونت مردان علیه زنان ۳۰ برابر بیشتر از خشونت زنان علیه مردان است.»
درباره میزان خشونت خانگی همزمان با جنگ دوازده روزه، جنگ چهل روزه و وضعیت نیمه جنگ- نیمه آتش‌بس پس از آن آمار دقیقی در دست نیست اما بر اساس شواهد پژوهشی موقعیت‌های مشابه پیشینی در دیگر جاها، گزارش‌های رسمی بین‌المللی و بحران‌های اجتماعی که همراه با فشار اقتصادی بوده است، می‌توان حدس زد که در چنین شرایطی خطر خشونت‌های خانگی افزایش می‌یابد در حالی که خدمات حمایتی از دسترس خارج میشود.
✒️در واقع موضوع اصلی فقط این نیست که جنگ‌ها باعث خشونت خانگی میشود بلکه موضوع این است که ریشه‌های قبلی خشونت در بحران‌هایی مثل جنگ فعال میشود.
در زمینه‌ای از نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی که تهدید جنگ نیز به آن افزوده شده است، در نبودِ مهارت حل تعارض در افراد و عدم قوانین عرفی و مدنی حمایت‌گرایانه از زنان و کودکان، خشونت خانگی مانند یک بمب ساعتی عمل می‌کند و در آشوب جنگ زنان، کودکان و افراد ضعیف جامعه را زیر ضرب خود می‌گیرد.
🌸در چنین شرایطی است که نگاه مالکیتی داشتن بر زن که در قوانین رسمی و عرفی هم بر آن مهر تأیید زده شده است، زنان را تبدیل به کیسه بوکس‌های تخلیه‌ی خشم اجتماعی، روانی و اقتصادی می‌کند.
✅ادامه مطلب
✍بنفشه خرم‌دل
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
در بحران‌های اجتماعی ـ سیاسی و جنگ‌ها همواره یکی از پارامترهای سنجش ناامنی اجتماعی روند رو به افزایش خشونت‌های خانگی است که اغلب به دلیل اینکه نهادهای نظارتی و رسیدگی‌کننده به شکایات مسائل مهم‌تری در پیش دارند فشار بر زنان و کودکان افزایش می‌یابد و گرچه خلأ قانونی نیز در این میان نقش دارد، زنان به دلیل ناامنی ناشی از شرایط جنگی، نه تنها در معرض خشونت عریان‌تر قرار می‌گیرند بلکه به دلیل شرایط خاص حاکم به جامعه در مقابل آن سکوت می‌کنند.
نابرابری جنسیتی و خشونت خانگی دو همزاد همیشگی‌اند که بدون یکی دیگری چندان عرصه‌ای برای ظهور و بروز نخواهد داشت.به هنگام وقوع جنگ‌ها، نابرابری در اشتغال بیش از دیگر نابرابری‌ها خود را نشان می‌دهد و همچنان که شاخص‌های سلامت را -که از پیش هم دارای مشکل بوده است- تنزل می‌دهد، زنان را در معرض بدترین آسیب‌های جسمی و روانی قرار می‌دهد.
🟡در جنگ نه تنها سطح خشونت در جوامع بالا می‌رود بلکه گزارش‌دهی خشونت خانگی نیز با مشکل مواجه میشود. از طرف دیگر، نقش اجتماعی زنان که باعث میشود آنان همواره پاسخگوی نیازهای عاطفی فرزندان، اعضای خانواده و سالمندان باشند، باعث میشود سلامت روانی خود را نادیده بگیرند. اضطراب و افسردگی و استرس پس از حادثه بر دیگر مشکلات اقتصادی و عاطفی خانواده اضافه میشود و در صورتی که از زیر بار این مسئولیت موفق بیرون نیایند، مقصر شناخته می‌شوند.
⬅️با فشارهای اقتصادی، تورم و بیکاری، مقصرانگاری زنان در میزان دخل و خرج خانگی افزایش می‌یابد و زنان مسئول بدخرجی یا ولخرجی یا عدم مدیریت پس‌انداز شناخته شده و شرایط را بر آنها سخت می‌کند. این بدان معنا نیست که مردان در جنگ‌ها و یا در شرایط عادی در معرض خشونت ساختاری قرار ندارند بلکه با توجه به آمار، سهم زنان و کودکان از میزان خشونت خانگی بیشتر است. در مهرماه سال گذشته، معاون رئیس‌جمهور در امور زنان و خانواده اعلام کرد: «خشونت مردان علیه زنان ۳۰ برابر بیشتر از خشونت زنان علیه مردان است.»
درباره میزان خشونت خانگی همزمان با جنگ دوازده روزه، جنگ چهل روزه و وضعیت نیمه جنگ- نیمه آتش‌بس پس از آن آمار دقیقی در دست نیست اما بر اساس شواهد پژوهشی موقعیت‌های مشابه پیشینی در دیگر جاها، گزارش‌های رسمی بین‌المللی و بحران‌های اجتماعی که همراه با فشار اقتصادی بوده است، می‌توان حدس زد که در چنین شرایطی خطر خشونت‌های خانگی افزایش می‌یابد در حالی که خدمات حمایتی از دسترس خارج میشود.
✒️در واقع موضوع اصلی فقط این نیست که جنگ‌ها باعث خشونت خانگی میشود بلکه موضوع این است که ریشه‌های قبلی خشونت در بحران‌هایی مثل جنگ فعال میشود.
در زمینه‌ای از نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی که تهدید جنگ نیز به آن افزوده شده است، در نبودِ مهارت حل تعارض در افراد و عدم قوانین عرفی و مدنی حمایت‌گرایانه از زنان و کودکان، خشونت خانگی مانند یک بمب ساعتی عمل می‌کند و در آشوب جنگ زنان، کودکان و افراد ضعیف جامعه را زیر ضرب خود می‌گیرد.
🌸در چنین شرایطی است که نگاه مالکیتی داشتن بر زن که در قوانین رسمی و عرفی هم بر آن مهر تأیید زده شده است، زنان را تبدیل به کیسه بوکس‌های تخلیه‌ی خشم اجتماعی، روانی و اقتصادی می‌کند.
✅ادامه مطلب
✍بنفشه خرم‌دل
@Zane_Ruz_Channel
@hooreechannel 🌹
❤1
حواسمان نیست که چقدر راحت، با چند کلمه‌ای که در هوا رها می‌کنیم، می‌توانیم آدمی را از هم بپاشیم...
حواسمان نیست که با یک جمله، دل کسی را می‌شکنیم، چند نفر را روبه‌روی هم قرار می‌دهیم و چه دلخوری‌ها و زخم‌هایی به جا می‌گذاریم.
ما حرفمان را می‌زنیم، رد می‌شویم و اسمش را می‌گذاریم «رک بودن».
اما شاید یک نفر، مدت‌ها میان همان حرف‌های ما گیر کند؛
میان قضاوت‌هایمان،
میان برداشت‌هایمان،
و میان کلماتی که برای ما تمام شده‌اند، اما برای او تازه آغاز یک دردند.
دلی که می‌شکنیم، ارزان نیست.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
حواسمان نیست که با یک جمله، دل کسی را می‌شکنیم، چند نفر را روبه‌روی هم قرار می‌دهیم و چه دلخوری‌ها و زخم‌هایی به جا می‌گذاریم.
ما حرفمان را می‌زنیم، رد می‌شویم و اسمش را می‌گذاریم «رک بودن».
اما شاید یک نفر، مدت‌ها میان همان حرف‌های ما گیر کند؛
میان قضاوت‌هایمان،
میان برداشت‌هایمان،
و میان کلماتی که برای ما تمام شده‌اند، اما برای او تازه آغاز یک دردند.
دلی که می‌شکنیم، ارزان نیست.
https://t.me/Hrman11
@hooreechannel 🌹
👌4❤2👍2😭1
دینداری افراطی و روان
(وقتی ایمان، نقاب بیماری روانی میشود)
🔻خیلی‌ها فکر می‌کنند تندترین و سخت‌گیرترین دیندارها، «عمیق‌ترین» ایمان را دارند.
اما روان‌شناسی حرف دیگری می‌زند: اغلب افراطی‌ترین چهره‌های مذهبی، نه از عشق به خدا، بلکه از اختلال روانی تغذیه می‌کنند. دین برایشان آرامش نیست؛ ابزار کنترل، توجیه یا نمایش قدرت است.
۱. وسواس فکری_عملی (OCD) + دین = مناسک فلج‌کننده.
وضو گرفتن ۴۰ بار، نماز خواندن ۱۰ بار چون «شاید درست نبوده»، ترس دائمی از «نجس شدن» یا «گناه کبیره». این آدم‌ها واقعاً دیندارِ «خالص» نیستند؛ مغزشان گیر کرده در حلقه‌ی افکار تکراری و اجبار. وقتی همین‌ها می‌روند فتوا می‌دهند و به بقیه می‌گویند «تو کافری چون مثل من دقیق نیستی»، در واقع دارند وسواس خودشان را به جامعه صادر می‌کنند.
۲. شخصیت وسواسی_کمال‌گرا (OCPD) + دین = شریعت آهنین.
این‌ها عاشق جزئیات‌اند. یک درجه انحراف قبله، یک میلی‌متر ریش کوتاه‌تر، یک ثانیه تأخیر در اذان = فاجعه. رحمت خدا برایشان معنی ندارد؛ فقط قانون، قانون، قانون. نتیجه؟ دین تبدیل میشود به چک‌لیست نظامی که هیچ انسانی نمی‌تواند تحملش کند. همین‌ها معمولاً در گروه‌های «سنت‌گرای افراطی» و «حرّه‌داری شرعی» پرچم‌دار می‌شوند.
۳. خودشیفتگی (Narcissism) + دین = من پیامبرِ جدیدم.
«فقط من درست می‌فهمم»، «علما منحرفند، فقط من به حقیقت رسیدم»، «هر که با من نیست کافر است». این‌ها خدا را هم ابزار کرده‌اند تا خودشان را در مرکز عالم بگذارند. انتقاد برنمی‌تابند، چون انتقاد از آنها یعنی انتقاد از «خدا». خشونت کلامی و گاهی فیزیکی هم معمولاً همراهشان است.
۴. سایکوپاتی + دین = رهبر فرقه، جهادی، قاتل به نام خدا.
این خطرناک‌ترین ترکیب است. همدلی صفر، وجدان صفر، ولی مهارت دستکاری بالا. از آیات و روایات مثل سلاح استفاده می‌کنند. تاریخ پر است از این‌ها: از رهبران فرقه‌های آخرالزمانی گرفته تا سرکردگان گروه‌های تکفیری. دیگران برایشان فقط مهره‌اند.
وقتی جامعه این رفتارها را «دینداری واقعی» بپندارد، مردم عادی از دین فراری می‌شوند. بدبینی به دین بالا می‌رود و دین واقعی (که قرار بود رحمت باشد) قربانی بیماری روانی چند نفر میشود.
🔹همه‌ی این اختلال‌ها قابل درمان‌اند.
درمان شناختی_رفتاری (CBT) برای وسواس مذهبی کمک می‌کند. وقتی ریشه‌ی روان‌شناختی درمان شود، همان آدم ممکن است به یک دیندار متعادل و مهربان تبدیل شود.
ایمان واقعی، آرامش می‌آورد.
اختلال روانی با نقاب ایمان، دیگران را می‌آزارد.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
(وقتی ایمان، نقاب بیماری روانی میشود)
🔻خیلی‌ها فکر می‌کنند تندترین و سخت‌گیرترین دیندارها، «عمیق‌ترین» ایمان را دارند.
اما روان‌شناسی حرف دیگری می‌زند: اغلب افراطی‌ترین چهره‌های مذهبی، نه از عشق به خدا، بلکه از اختلال روانی تغذیه می‌کنند. دین برایشان آرامش نیست؛ ابزار کنترل، توجیه یا نمایش قدرت است.
🔹 چهار نوع اصلی اختلال و دین:
۱. وسواس فکری_عملی (OCD) + دین = مناسک فلج‌کننده.
وضو گرفتن ۴۰ بار، نماز خواندن ۱۰ بار چون «شاید درست نبوده»، ترس دائمی از «نجس شدن» یا «گناه کبیره». این آدم‌ها واقعاً دیندارِ «خالص» نیستند؛ مغزشان گیر کرده در حلقه‌ی افکار تکراری و اجبار. وقتی همین‌ها می‌روند فتوا می‌دهند و به بقیه می‌گویند «تو کافری چون مثل من دقیق نیستی»، در واقع دارند وسواس خودشان را به جامعه صادر می‌کنند.
۲. شخصیت وسواسی_کمال‌گرا (OCPD) + دین = شریعت آهنین.
این‌ها عاشق جزئیات‌اند. یک درجه انحراف قبله، یک میلی‌متر ریش کوتاه‌تر، یک ثانیه تأخیر در اذان = فاجعه. رحمت خدا برایشان معنی ندارد؛ فقط قانون، قانون، قانون. نتیجه؟ دین تبدیل میشود به چک‌لیست نظامی که هیچ انسانی نمی‌تواند تحملش کند. همین‌ها معمولاً در گروه‌های «سنت‌گرای افراطی» و «حرّه‌داری شرعی» پرچم‌دار می‌شوند.
۳. خودشیفتگی (Narcissism) + دین = من پیامبرِ جدیدم.
«فقط من درست می‌فهمم»، «علما منحرفند، فقط من به حقیقت رسیدم»، «هر که با من نیست کافر است». این‌ها خدا را هم ابزار کرده‌اند تا خودشان را در مرکز عالم بگذارند. انتقاد برنمی‌تابند، چون انتقاد از آنها یعنی انتقاد از «خدا». خشونت کلامی و گاهی فیزیکی هم معمولاً همراهشان است.
۴. سایکوپاتی + دین = رهبر فرقه، جهادی، قاتل به نام خدا.
این خطرناک‌ترین ترکیب است. همدلی صفر، وجدان صفر، ولی مهارت دستکاری بالا. از آیات و روایات مثل سلاح استفاده می‌کنند. تاریخ پر است از این‌ها: از رهبران فرقه‌های آخرالزمانی گرفته تا سرکردگان گروه‌های تکفیری. دیگران برایشان فقط مهره‌اند.
🔹نتیجه‌ی اجتماعی؟
وقتی جامعه این رفتارها را «دینداری واقعی» بپندارد، مردم عادی از دین فراری می‌شوند. بدبینی به دین بالا می‌رود و دین واقعی (که قرار بود رحمت باشد) قربانی بیماری روانی چند نفر میشود.
🔹همه‌ی این اختلال‌ها قابل درمان‌اند.
درمان شناختی_رفتاری (CBT) برای وسواس مذهبی کمک می‌کند. وقتی ریشه‌ی روان‌شناختی درمان شود، همان آدم ممکن است به یک دیندار متعادل و مهربان تبدیل شود.
🔹خلاصه‌ی کلام:🔹تفکیک کنیم:
دینداری افراطی خیلی وقت‌ها بیماری‌ست که لباس دین پوشیده. تا وقتی این را نفهمیم، هر روز شاهد فرقه‌های جدید، فتواهای عجیب‌تر و خشونت به نام خدا خواهیم بود.
ایمان واقعی، آرامش می‌آورد.
اختلال روانی با نقاب ایمان، دیگران را می‌آزارد.
✍️ مصطفی سلیمانی
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍2
«سندروم زنبور ملکه» چیست؟
«سندروم زنبور ملکه» به رفتاری اشاره دارد که در آن زنان شاغل در رده‌های ارشد سازمان، از حمایت یا پیشرفت همتایان جوان‌تر خود خودداری می‌کنند.
برخلاف تصور رایج، این پدیده یک نقص شخصیتی یا ضعف اخلاقی نیست، بلکه سازوکار مقابله‌ایِ دفاعی در محیط‌های کاریِ به‌شدت مردانه است.
وقتی فرصت‌های رهبری برای زنان محدود، شکننده و تحت‌تأثیر کلیشه‌های جنسیتی است، آنها تحت فشار دوگانه قرار می‌گیرند: ترس از رقابت (اینکه فردی لایق‌تر جایگاهشان را بگیرد) و تهدید جمعی (اینکه ضعف یک زن، کلیشه‌های منفی علیه همه زنان را تقویت کند).
بسیاری از زنان ارشد که مسیر بسیار دشواری را برای رسیدن به موقعیت فعلی پیموده‌اند، ناخودآگاه انتظار دارند دیگران نیز همان مسیر پرهزینه را طی کنند.
مقابله با این پدیده بر عهده سازمان‌ها و رهبران است، نه صرفاً زنان. راه‌حل اصلی در اصلاح ساختار نهفته است:
۱. افزایش حضور زنان در سطوح مدیریتی (حضور حدود ۲۰ درصد یا حداقل سه زن در سطوح بالا، پویایی گروه را از رقابت به همکاری تغییر می‌دهد).
۲. عبور از مربی‌گری ساده به حمایت فعال (معرفی زنان برای پروژه‌های مهم و ترفیع).
۳. شفاف‌سازی فرآیندهای ارتقا برای کاهش فضای رقابتی «برد یکی به قیمت باخت دیگری».
۴. تغییر معیارهای رهبری که به‌طور سنتی بر ویژگی‌های کلیشه‌ای مردانه (مانند سختی عاطفی) تأکید دارند.
وقتی محیط سازمانی از تبعیض پاک شود و فرصت‌های رشد به‌طور سیستماتیک ایجاد گردد، انگیزه برای محافظت از جایگاه‌های محدود از بین می‌رود و زنان اغلب خود به بهترین حامیان یکدیگر تبدیل می‌شوند.
متن کامل
@hooreechannel 🌹
«سندروم زنبور ملکه» به رفتاری اشاره دارد که در آن زنان شاغل در رده‌های ارشد سازمان، از حمایت یا پیشرفت همتایان جوان‌تر خود خودداری می‌کنند.
برخلاف تصور رایج، این پدیده یک نقص شخصیتی یا ضعف اخلاقی نیست، بلکه سازوکار مقابله‌ایِ دفاعی در محیط‌های کاریِ به‌شدت مردانه است.
وقتی فرصت‌های رهبری برای زنان محدود، شکننده و تحت‌تأثیر کلیشه‌های جنسیتی است، آنها تحت فشار دوگانه قرار می‌گیرند: ترس از رقابت (اینکه فردی لایق‌تر جایگاهشان را بگیرد) و تهدید جمعی (اینکه ضعف یک زن، کلیشه‌های منفی علیه همه زنان را تقویت کند).
بسیاری از زنان ارشد که مسیر بسیار دشواری را برای رسیدن به موقعیت فعلی پیموده‌اند، ناخودآگاه انتظار دارند دیگران نیز همان مسیر پرهزینه را طی کنند.
مقابله با این پدیده بر عهده سازمان‌ها و رهبران است، نه صرفاً زنان. راه‌حل اصلی در اصلاح ساختار نهفته است:
۱. افزایش حضور زنان در سطوح مدیریتی (حضور حدود ۲۰ درصد یا حداقل سه زن در سطوح بالا، پویایی گروه را از رقابت به همکاری تغییر می‌دهد).
۲. عبور از مربی‌گری ساده به حمایت فعال (معرفی زنان برای پروژه‌های مهم و ترفیع).
۳. شفاف‌سازی فرآیندهای ارتقا برای کاهش فضای رقابتی «برد یکی به قیمت باخت دیگری».
۴. تغییر معیارهای رهبری که به‌طور سنتی بر ویژگی‌های کلیشه‌ای مردانه (مانند سختی عاطفی) تأکید دارند.
وقتی محیط سازمانی از تبعیض پاک شود و فرصت‌های رشد به‌طور سیستماتیک ایجاد گردد، انگیزه برای محافظت از جایگاه‌های محدود از بین می‌رود و زنان اغلب خود به بهترین حامیان یکدیگر تبدیل می‌شوند.
متن کامل
@hooreechannel 🌹
روزنامه دنیای اقتصاد
«سندروم زنبور ملکه» چیست؟
«مادلین آلبرایت»، وزیر امور خارجه پیشین ایالات متحده، جمله معروفی دارد که می‌گوید: «زنانی که به هم کمک نمی‌کنند، یک جای ویژه در جهنم دارند.» مفهوم این جمله این است که انتظار می‌رود زنانی که به جایگاه‌های بالایی در زندگی می‌رسند، زنان دیگر را همراه خود بالا…
❤1
♻️وقتی خرید روزمره آدم را تحقیر می‌کند
احتمالاً برای خیلی از ما پیش آمده: وارد فروشگاه می‌شویم، چند قلم از چیزهایی را که سال‌ها خریدنش برایمان عادی بوده برمی‌داریم، اما چشممان به قیمت می‌افتد و مکث می‌کنیم.
گوشت را سر جایش می‌گذاریم، میوه را کمتر می‌کنیم، برند ارزان‌تر برمی‌داریم یا با خودمان می‌گوییم: «فعلاً لازم نیست.»
شاید هیچ‌کس این صحنه را نبیند، اما در همان چند ثانیه اتفاقی عمیق‌تر از «گرانی» رخ می‌دهد. آدم احساس می‌کند چیزی از اختیار و شأنش کم شده است.
برای بخشی از طبقه متوسط، درد فقط نداشتن پول نیست؛ دردِ از دست دادن سطحی از زندگی است که زمانی حق طبیعی خود می‌دانستند. چیزهایی که زمانی بدون فکر می‌خریدند، حالا باید با ماشین‌حساب و اضطراب انتخاب شوند.
چرا قیمت یک کالا می‌تواند حال آدم را خراب کند؟
فشار مالی فقط سفره را کوچک نمی‌کند؛ احساس امنیت و کنترل بر زندگی را هم فرسوده می‌کند.
وقتی فرد نمی‌تواند چیزهایی را بخرد که زمانی برایش عادی بوده، سؤال عمیق‌تری شکل می‌گیرد:
«چقدر هنوز اختیار زندگی خودم را دارم؟»
مقایسه با گذشته این زخم را عمیق‌تر می‌کند:
«من همان آدمم. همان کار را می‌کنم. شاید حتی بیشتر هم کار می‌کنم. پس چرا هر سال باید کمتر بخرم؟»
اینجاست که محرومیت نسبی معنا پیدا می‌کند. احساس محرومیت فقط از نداشتن ناشی نمی‌شود؛ گاهی از فاصله میان زندگی امروز و چیزی شکل می‌گیرد که زمانی برای خود بدیهی می‌دانستیم.
بنابراین ممکن است کسی هنوز «طبقه متوسط» محسوب شود، اما خودش احساس کند در حال سقوط است.
قیمت یک کیلو گوشت دیگر فقط قیمت گوشت نیست؛ می‌تواند به نشانه‌ای از این تبدیل شود که:
«من دیگر از پس زندگی‌ای که قبلاً داشتم برنمی‌آیم.»
و از همین‌جا ناکامی، خشم، شرم و تحقیر شکل می‌گیرد.
هیچ‌کس لازم نیست به آدم توهین کند؛ کافی است چیزی را که زمانی عادی می‌خرید، امروز با حسرت سر جایش بگذارد.
اما اینجا دیگر پای حکمرانی به میان می‌آید
تورم علت‌های متعددی دارد؛ تحریم، جنگ، کسری بودجه، سیاست پولی، بی‌ثباتی ارزی و مشکلات ساختاری. بنابراین مسئولیت حکومت را نباید با علت‌های بیرونی یکی گرفت.
جنگ و تحریم ممکن است فشار ایجاد کنند؛ اما نحوه مدیریت این فشار، سیاست‌های پولی و ارزی، بودجه‌ریزی، مقابله با فساد و ایجاد ثبات اقتصادی، در حوزه مسئولیت حکمرانی است.
مسئله فقط قیمت کالا نیست؛ مسئله این است که آیا شهروند می‌تواند با درآمد و تلاش امروز، برای فردای خود برنامه‌ریزی کند یا نه.
وقتی ارزش پول سقوط می‌کند و درآمدها از هزینه‌ها عقب می‌مانند، دامنه انتخاب و امنیت روانی مردم نیز کوچک‌تر میشود.
اما گاهی به‌جای پاسخ‌گویی درباره ریشه‌های بحران، نسخه برای خود مردم پیچیده میشود: کمتر مصرف کنید، قناعت کنید، ساده‌تر زندگی کنید، صبر داشته باشید.
قناعت و ساده‌زیستی اگر انتخاب شخصی باشند، محترمند؛ اما وقتی قرار است پوششی برای ناکارآمدی و فرار از مسئولیت شوند، به ابزار عادی‌سازی فشار تبدیل می‌شوند.
نمی‌توان قدرت خرید مردم را کاهش داد و بعد از همان مردم خواست هزینه این وضعیت را با «قناعت» بپردازند.
قناعت نمی‌تواند جایگزین سیاست‌گذاری شود؛ همان‌طور که صبر مردم نمی‌تواند جایگزین پاسخ‌گویی حکومت شود.
شهروندی که صبح سر کار می‌رود، اجاره و قسط می‌دهد و شب می‌بیند قدرت خریدش کمتر شده، حق دارد بپرسد:
«چه کسی مسئول این وضعیت است؟»
این پرسش را نمی‌توان با موعظه یا دعوت به تحمل بیشتر پاسخ داد.
حکمرانی خوب یعنی حتی اگر نتوانی همه بحران‌های بیرونی را حذف کنی، نگذاری مردم بهای بی‌ثباتی، تصمیم‌های غلط و ناکارآمدی را بی‌پایان بپردازند.
اما خطرناک‌ترین پیامد ماجرا شاید این باشد که انسان بیشتر کار کند و کمتر بتواند بخرد؛ تا جایی که رابطه میان تلاش و آینده برایش بی‌معنا شود.
آن وقت دیگر جلوی قفسه فروشگاه مکث نمی‌کند؛ از قبل می‌داند چه چیزهایی را نباید بردارد.
آن لحظه، مسئله فقط فقر نیست؛ انتخاب است که از بین رفته است.
حکومت ممکن است نتواند جنگ یا تحریم را متوقف کند، اما مسئول تصمیم‌هایی است که در برابر آنها می‌گیرد؛ تصمیم‌هایی که می‌توانند بحران را تشدید یا مهار کنند و اعتماد عمومی را حفظ یا فرسوده سازند.
و جامعه زمانی واقعاً فقیر میشود که مردم نه فقط قدرت خرید، بلکه باور به بهتر شدن فردا را از دست بدهند.
آن روز، دیگر مسئله قیمت گوشت نیست؛ مسئله این است که یک ملت، کم‌کم از آینده‌اش دست می‌شوید.
✍سیدعبدالله هاشمی
https://t.me/Kheradvarzi_Hashemi
@hooreechannel 🌹
احتمالاً برای خیلی از ما پیش آمده: وارد فروشگاه می‌شویم، چند قلم از چیزهایی را که سال‌ها خریدنش برایمان عادی بوده برمی‌داریم، اما چشممان به قیمت می‌افتد و مکث می‌کنیم.
گوشت را سر جایش می‌گذاریم، میوه را کمتر می‌کنیم، برند ارزان‌تر برمی‌داریم یا با خودمان می‌گوییم: «فعلاً لازم نیست.»
شاید هیچ‌کس این صحنه را نبیند، اما در همان چند ثانیه اتفاقی عمیق‌تر از «گرانی» رخ می‌دهد. آدم احساس می‌کند چیزی از اختیار و شأنش کم شده است.
برای بخشی از طبقه متوسط، درد فقط نداشتن پول نیست؛ دردِ از دست دادن سطحی از زندگی است که زمانی حق طبیعی خود می‌دانستند. چیزهایی که زمانی بدون فکر می‌خریدند، حالا باید با ماشین‌حساب و اضطراب انتخاب شوند.
چرا قیمت یک کالا می‌تواند حال آدم را خراب کند؟
فشار مالی فقط سفره را کوچک نمی‌کند؛ احساس امنیت و کنترل بر زندگی را هم فرسوده می‌کند.
وقتی فرد نمی‌تواند چیزهایی را بخرد که زمانی برایش عادی بوده، سؤال عمیق‌تری شکل می‌گیرد:
«چقدر هنوز اختیار زندگی خودم را دارم؟»
مقایسه با گذشته این زخم را عمیق‌تر می‌کند:
«من همان آدمم. همان کار را می‌کنم. شاید حتی بیشتر هم کار می‌کنم. پس چرا هر سال باید کمتر بخرم؟»
اینجاست که محرومیت نسبی معنا پیدا می‌کند. احساس محرومیت فقط از نداشتن ناشی نمی‌شود؛ گاهی از فاصله میان زندگی امروز و چیزی شکل می‌گیرد که زمانی برای خود بدیهی می‌دانستیم.
بنابراین ممکن است کسی هنوز «طبقه متوسط» محسوب شود، اما خودش احساس کند در حال سقوط است.
قیمت یک کیلو گوشت دیگر فقط قیمت گوشت نیست؛ می‌تواند به نشانه‌ای از این تبدیل شود که:
«من دیگر از پس زندگی‌ای که قبلاً داشتم برنمی‌آیم.»
و از همین‌جا ناکامی، خشم، شرم و تحقیر شکل می‌گیرد.
هیچ‌کس لازم نیست به آدم توهین کند؛ کافی است چیزی را که زمانی عادی می‌خرید، امروز با حسرت سر جایش بگذارد.
اما اینجا دیگر پای حکمرانی به میان می‌آید
تورم علت‌های متعددی دارد؛ تحریم، جنگ، کسری بودجه، سیاست پولی، بی‌ثباتی ارزی و مشکلات ساختاری. بنابراین مسئولیت حکومت را نباید با علت‌های بیرونی یکی گرفت.
جنگ و تحریم ممکن است فشار ایجاد کنند؛ اما نحوه مدیریت این فشار، سیاست‌های پولی و ارزی، بودجه‌ریزی، مقابله با فساد و ایجاد ثبات اقتصادی، در حوزه مسئولیت حکمرانی است.
مسئله فقط قیمت کالا نیست؛ مسئله این است که آیا شهروند می‌تواند با درآمد و تلاش امروز، برای فردای خود برنامه‌ریزی کند یا نه.
وقتی ارزش پول سقوط می‌کند و درآمدها از هزینه‌ها عقب می‌مانند، دامنه انتخاب و امنیت روانی مردم نیز کوچک‌تر میشود.
اما گاهی به‌جای پاسخ‌گویی درباره ریشه‌های بحران، نسخه برای خود مردم پیچیده میشود: کمتر مصرف کنید، قناعت کنید، ساده‌تر زندگی کنید، صبر داشته باشید.
قناعت و ساده‌زیستی اگر انتخاب شخصی باشند، محترمند؛ اما وقتی قرار است پوششی برای ناکارآمدی و فرار از مسئولیت شوند، به ابزار عادی‌سازی فشار تبدیل می‌شوند.
نمی‌توان قدرت خرید مردم را کاهش داد و بعد از همان مردم خواست هزینه این وضعیت را با «قناعت» بپردازند.
قناعت نمی‌تواند جایگزین سیاست‌گذاری شود؛ همان‌طور که صبر مردم نمی‌تواند جایگزین پاسخ‌گویی حکومت شود.
شهروندی که صبح سر کار می‌رود، اجاره و قسط می‌دهد و شب می‌بیند قدرت خریدش کمتر شده، حق دارد بپرسد:
«چه کسی مسئول این وضعیت است؟»
این پرسش را نمی‌توان با موعظه یا دعوت به تحمل بیشتر پاسخ داد.
حکمرانی خوب یعنی حتی اگر نتوانی همه بحران‌های بیرونی را حذف کنی، نگذاری مردم بهای بی‌ثباتی، تصمیم‌های غلط و ناکارآمدی را بی‌پایان بپردازند.
اما خطرناک‌ترین پیامد ماجرا شاید این باشد که انسان بیشتر کار کند و کمتر بتواند بخرد؛ تا جایی که رابطه میان تلاش و آینده برایش بی‌معنا شود.
آن وقت دیگر جلوی قفسه فروشگاه مکث نمی‌کند؛ از قبل می‌داند چه چیزهایی را نباید بردارد.
آن لحظه، مسئله فقط فقر نیست؛ انتخاب است که از بین رفته است.
حکومت ممکن است نتواند جنگ یا تحریم را متوقف کند، اما مسئول تصمیم‌هایی است که در برابر آنها می‌گیرد؛ تصمیم‌هایی که می‌توانند بحران را تشدید یا مهار کنند و اعتماد عمومی را حفظ یا فرسوده سازند.
و جامعه زمانی واقعاً فقیر میشود که مردم نه فقط قدرت خرید، بلکه باور به بهتر شدن فردا را از دست بدهند.
آن روز، دیگر مسئله قیمت گوشت نیست؛ مسئله این است که یک ملت، کم‌کم از آینده‌اش دست می‌شوید.
✍سیدعبدالله هاشمی
https://t.me/Kheradvarzi_Hashemi
@hooreechannel 🌹
👍4❤1😢1
مذهب، فقر و تقدیس رنج
رابطهٔ مذهب و فقر، رابطه‌ای پیچیده است. مذهب می‌تواند سرچشمهٔ همدلی، عدالت و حمایت از محرومان باشد؛ اما برخی خوانش‌های زاهدانه و افراطی، هنگامی که فقر را فضیلت، ثروت را وسوسه، رنج را مقدس و رفاه دنیوی را نکوهیده می‌دانند، می‌توانند به جای مبارزه با فقر، به تقدیس و بازتولید آن کمک کنند.
در مکاتب زاهدانه و صوفیانه، دنیا امری گذرا و کم‌ارزش تلقی میشود و دل‌بستن به مال و لذت، مانعی در مسیر رستگاری دانسته میشود. گاه چنین القا میشود که ثروتمند راهی به ملکوت ندارد و هرچه انسان از مال، آسایش و لذت دنیوی فاصله بگیرد، به خدا نزدیک‌تر میشود.
در اینجا فقر دیگر صرفاً یک واقعیت اقتصادی نیست؛ جامه‌ای معنوی بر تن محرومیت پوشانده میشود. به جای آنکه پرسیده شود «چرا انسان فقیر است و چگونه می‌توان او را از فقر رهانید؟»، به او گفته شود که فقرش فضیلت است، رنجش ثواب دارد و محرومیتش مقدمهٔ رستگاری است.
خطر زمانی بیشتر میشود که این نگرش از یک انتخاب فردی فراتر رود و به فرهنگ عمومی تبدیل شود؛ فرهنگی که در آن ثروت مشکوک، شادی گناه‌آلود و رفاه دنیوی بی‌ارزش تلقی شود.
در جامعه‌ای که شمار بسیار زیادی امامزاده و زیارتگاه دارد، ( گویند در ایران ۱۴ هزار امام زاده) اگر مردم همزمان با فقر، بیماری، بیکاری و ضعف خدمات عمومی روبه‌رو باشند، مسئله فقط تعداد زیارتگاه‌ها نیست؛ مسئله این است که جامعه امید خود را به کجا می‌سپارد.
زیارت و ایمان می‌تواند برای انسان معنای روحی و فرهنگی عمیقی داشته باشد؛ اما اگر امید به شفا و نجات، جای دانش پزشکی، آموزش، کارآمدی نهادها و مسئولیت انسانی را بگیرد، جامعه به جای ساختن راه‌حل، در انتظار معجزه بماند.
از این منظر، فقر فقط تهی‌بودن سفره نیست. فقر می‌تواند به فقر فرصت، فقر آموزش، فقر تجربه و سرانجام فقر فکری تبدیل شود. انسانی که تمام توانش صرف تأمین نان و اجاره میشود، فرصت کمتری برای مطالعه، سفر، آموختن، اندیشیدن و شناخت جهان دارد.
و اینجاست که فقر مالی و فقر فکری می‌توانند یکدیگر را بازتولید کنند: فقر فرصت اندیشیدن را کاهش می‌دهد و کاهش آگاهی، امکان رهایی از فقر را دشوارتر می‌کند.
سفر نیز تنها جابه‌جایی از یک سرزمین به سرزمین دیگر نیست؛ سفر، مقایسه است. انسان وقتی جهان‌های دیگری را می‌بیند، درمی‌یابد که زندگی می‌تواند شکل دیگری داشته باشد. مدرسه می‌تواند بهتر باشد، بیمارستان می‌تواند کارآمدتر باشد، شهر می‌تواند آبادتر باشد و انسان می‌تواند آزادتر و شادتر زندگی کند.
از این رو، اگر فقر با انزوا، محدودیت اطلاعات و دشواری ارتباط با جهان بیرون همراه شود، افق مقایسه نیز کوچک‌تر می‌گردد.
برخی طامات و افراط‌های عرفانی نیز هنگامی خطرناک می‌شوند که انسان را از زندگی، تولید، علم، آبادانی و مشارکت اجتماعی دور کنند؛ یعنی به جای آنکه معنویت را وسیله‌ای برای انسانی‌ترکردن زندگی قرار دهند، گریز از زندگی را فضیلت کنند.
اگر رنج مقدس شود، انسان ممکن است به جای مبارزه با رنج، آن را تحمل و تقدیس کند. اگر فقر مقدس شود، مبارزه با فقر دشوار میشود. اگر شادی گناه شمرده شود، رفاه انسانی بی‌ارزش جلوه می‌کند.
در چنین شرایطی، فقر تنها یک وضعیت اقتصادی نیست؛ می‌تواند به وضعیتی ذهنی و فرهنگی نیز تبدیل شود.
جامعه‌ای که به انسان می‌آموزد «کم‌داشتن فضیلت است»، ممکن است به جای ساختن ثروت و توسعه، محرومیت خود را توجیه کند. و جامعه‌ای که رنج را نشانهٔ ایمان بداند، ممکن است به جای پرسیدن «چگونه رنج را پایان دهیم؟»، بپرسد «چگونه رنج خود را مقدس کنیم؟»
البته باید تأکید کرد که این نقد متوجه همهٔ ادیان، همهٔ مؤمنان یا همهٔ سنت‌های عرفانی نیست. در بسیاری از سنت‌های دینی، کمک به فقیر، عدالت، کار، دانش، آبادانی و کرامت انسان ارزش‌های بنیادین‌اند. مسئله، آن قرائتی است که فقر را از یک مشکل قابل حل به یک فضیلت مطلوب تبدیل می‌کند.
زیرا انسان برای شکوفایی، تنها به نان نیاز ندارد؛ به دانش، آزادی، شادی، امنیت، امید، ارتباط با جهان و فرصت انتخاب نیز نیازمند است.
و شاید بتوان تمام این بحث را چنین خلاصه کرد:
وقتی فقر تقدیس شود، مبارزه با فقر دشوار میشود؛
وقتی رنج مقدس شود، کاستن از رنج بی‌ارزش جلوه می‌کند؛
وقتی شادی گناه شمرده شود، رفاه انسانی مشکوک میشود؛
و وقتی انسان به جای ساختن آینده، تنها به تحمل رنج امروز فراخوانده شود، توسعه از افق جامعه دور میشود.
در نهایت، بزرگ‌ترین فقر شاید آن نباشد که سفره‌ای خالی است؛
بزرگ‌ترین فقر آن است که انسان دیگر رؤیای سفره‌ای پُر، ذهنی آزاد، زندگی شاد و آینده‌ای بهتر را نیز از یاد ببرد.
زیرا فقر هنگامی به نهایت قدرت خود می‌رسد که نه‌تنها جیب انسان را تهی کند، بلکه تخیل او را نیز فقیر سازد
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
رابطهٔ مذهب و فقر، رابطه‌ای پیچیده است. مذهب می‌تواند سرچشمهٔ همدلی، عدالت و حمایت از محرومان باشد؛ اما برخی خوانش‌های زاهدانه و افراطی، هنگامی که فقر را فضیلت، ثروت را وسوسه، رنج را مقدس و رفاه دنیوی را نکوهیده می‌دانند، می‌توانند به جای مبارزه با فقر، به تقدیس و بازتولید آن کمک کنند.
در مکاتب زاهدانه و صوفیانه، دنیا امری گذرا و کم‌ارزش تلقی میشود و دل‌بستن به مال و لذت، مانعی در مسیر رستگاری دانسته میشود. گاه چنین القا میشود که ثروتمند راهی به ملکوت ندارد و هرچه انسان از مال، آسایش و لذت دنیوی فاصله بگیرد، به خدا نزدیک‌تر میشود.
در اینجا فقر دیگر صرفاً یک واقعیت اقتصادی نیست؛ جامه‌ای معنوی بر تن محرومیت پوشانده میشود. به جای آنکه پرسیده شود «چرا انسان فقیر است و چگونه می‌توان او را از فقر رهانید؟»، به او گفته شود که فقرش فضیلت است، رنجش ثواب دارد و محرومیتش مقدمهٔ رستگاری است.
خطر زمانی بیشتر میشود که این نگرش از یک انتخاب فردی فراتر رود و به فرهنگ عمومی تبدیل شود؛ فرهنگی که در آن ثروت مشکوک، شادی گناه‌آلود و رفاه دنیوی بی‌ارزش تلقی شود.
در جامعه‌ای که شمار بسیار زیادی امامزاده و زیارتگاه دارد، ( گویند در ایران ۱۴ هزار امام زاده) اگر مردم همزمان با فقر، بیماری، بیکاری و ضعف خدمات عمومی روبه‌رو باشند، مسئله فقط تعداد زیارتگاه‌ها نیست؛ مسئله این است که جامعه امید خود را به کجا می‌سپارد.
زیارت و ایمان می‌تواند برای انسان معنای روحی و فرهنگی عمیقی داشته باشد؛ اما اگر امید به شفا و نجات، جای دانش پزشکی، آموزش، کارآمدی نهادها و مسئولیت انسانی را بگیرد، جامعه به جای ساختن راه‌حل، در انتظار معجزه بماند.
از این منظر، فقر فقط تهی‌بودن سفره نیست. فقر می‌تواند به فقر فرصت، فقر آموزش، فقر تجربه و سرانجام فقر فکری تبدیل شود. انسانی که تمام توانش صرف تأمین نان و اجاره میشود، فرصت کمتری برای مطالعه، سفر، آموختن، اندیشیدن و شناخت جهان دارد.
و اینجاست که فقر مالی و فقر فکری می‌توانند یکدیگر را بازتولید کنند: فقر فرصت اندیشیدن را کاهش می‌دهد و کاهش آگاهی، امکان رهایی از فقر را دشوارتر می‌کند.
سفر نیز تنها جابه‌جایی از یک سرزمین به سرزمین دیگر نیست؛ سفر، مقایسه است. انسان وقتی جهان‌های دیگری را می‌بیند، درمی‌یابد که زندگی می‌تواند شکل دیگری داشته باشد. مدرسه می‌تواند بهتر باشد، بیمارستان می‌تواند کارآمدتر باشد، شهر می‌تواند آبادتر باشد و انسان می‌تواند آزادتر و شادتر زندگی کند.
از این رو، اگر فقر با انزوا، محدودیت اطلاعات و دشواری ارتباط با جهان بیرون همراه شود، افق مقایسه نیز کوچک‌تر می‌گردد.
برخی طامات و افراط‌های عرفانی نیز هنگامی خطرناک می‌شوند که انسان را از زندگی، تولید، علم، آبادانی و مشارکت اجتماعی دور کنند؛ یعنی به جای آنکه معنویت را وسیله‌ای برای انسانی‌ترکردن زندگی قرار دهند، گریز از زندگی را فضیلت کنند.
اگر رنج مقدس شود، انسان ممکن است به جای مبارزه با رنج، آن را تحمل و تقدیس کند. اگر فقر مقدس شود، مبارزه با فقر دشوار میشود. اگر شادی گناه شمرده شود، رفاه انسانی بی‌ارزش جلوه می‌کند.
در چنین شرایطی، فقر تنها یک وضعیت اقتصادی نیست؛ می‌تواند به وضعیتی ذهنی و فرهنگی نیز تبدیل شود.
جامعه‌ای که به انسان می‌آموزد «کم‌داشتن فضیلت است»، ممکن است به جای ساختن ثروت و توسعه، محرومیت خود را توجیه کند. و جامعه‌ای که رنج را نشانهٔ ایمان بداند، ممکن است به جای پرسیدن «چگونه رنج را پایان دهیم؟»، بپرسد «چگونه رنج خود را مقدس کنیم؟»
البته باید تأکید کرد که این نقد متوجه همهٔ ادیان، همهٔ مؤمنان یا همهٔ سنت‌های عرفانی نیست. در بسیاری از سنت‌های دینی، کمک به فقیر، عدالت، کار، دانش، آبادانی و کرامت انسان ارزش‌های بنیادین‌اند. مسئله، آن قرائتی است که فقر را از یک مشکل قابل حل به یک فضیلت مطلوب تبدیل می‌کند.
زیرا انسان برای شکوفایی، تنها به نان نیاز ندارد؛ به دانش، آزادی، شادی، امنیت، امید، ارتباط با جهان و فرصت انتخاب نیز نیازمند است.
و شاید بتوان تمام این بحث را چنین خلاصه کرد:
وقتی فقر تقدیس شود، مبارزه با فقر دشوار میشود؛
وقتی رنج مقدس شود، کاستن از رنج بی‌ارزش جلوه می‌کند؛
وقتی شادی گناه شمرده شود، رفاه انسانی مشکوک میشود؛
و وقتی انسان به جای ساختن آینده، تنها به تحمل رنج امروز فراخوانده شود، توسعه از افق جامعه دور میشود.
در نهایت، بزرگ‌ترین فقر شاید آن نباشد که سفره‌ای خالی است؛
بزرگ‌ترین فقر آن است که انسان دیگر رؤیای سفره‌ای پُر، ذهنی آزاد، زندگی شاد و آینده‌ای بهتر را نیز از یاد ببرد.
زیرا فقر هنگامی به نهایت قدرت خود می‌رسد که نه‌تنها جیب انسان را تهی کند، بلکه تخیل او را نیز فقیر سازد
@sokhanranihaa
@hooreechannel 🌹
👍3
— رشدِ پرشتاب پلتفرم‌های اجارۀ لباس
🎯 زنانی که صاحب لباس نیستند
♦️ آتلانتیک، انی جوی ویلیامز — لباس بخشی از هویت ماست و نشان می‌دهد که هستیم. اجارۀ لباس به کسانی که توان خرید لباس را ندارند کمک می‌کند تا سبک شخصی خود را بسازند. اما کسانی که لباس اجاره می‌کنند با یک پارادوکس مواجه‌اند: اگر لباس‌های ثابت و شخصیِ فرد جای خود را به لباس‌های اجاره‌ای بدهند که هر ماه عوض می‌شوند، آیا کمد لباس بازتاب‌دهندۀ سلیقه و هویت واقعیِ او خواهد بود؟
♦️پاسخ به این پرسش را باید در تغییر رفتارهای نسلی جست‌وجو کرد که کمدهای خود را به روی این بازار جدید گشوده‌اند. رشدِ پرشتاب سرویس‌های اجارۀ لباس و نفوذ آنها به زندگی روزمره در آمریکا، زاویۀ دیگری از سبک زندگی نسل جدید را آشکار می‌کند، نسلی که به نظر می‌رسد دیگر تمایلی به تعهدهای بلندمدت ندارد.
♦️سرویس «نولی» که سال ۲۰۱۹ راه‌اندازی شد، در کنار پلتفرم‌های دیگر زنان جوان را به چشم‌پوشی از خرید لباس ترغیب می‌کند. در این بازار پررقابت که همگی طرح‌ها و قیمت‌های مشابهی دارند، نولی با جذب ۴۷۷ هزار مشترک فعالِ ماهانه جایگاه نخست را به خود اختصاص داده است.
♦️این سرویس اجارۀ لباس در بستر «اقتصاد اشتراکی» شکل گرفت. در دوران شروع به کار نولی، موفقیتِ شرکت‌هایی مثل اوبر و ایربی‌ان‌بی ثابت کرده بود که مردم دیگر مشکلی با سوارشدن در خودروی غریبه‌ها یا اقامت در خانۀ آنها ندارند.
♦️اما این تمایل نسل زد و هزاره‌ای‌ها به اجارۀ لباس، بخشی از یک تغییر رفتار کلان‌تر است. جوانان بیست‌وچند و سی‌وچندسالۀ امروز مرتب شغل عوض می‌کنند، کمتر از نسل‌های قبل به نهادهای سنتی و مذهبی وابستگی دارند، توان خرید مسکن ندارند و حتی از روابط عاطفی متعهدانه نیز فاصله می‌گیرند. این رویکردِ «گذرا و موقت»، ابتدا بخش‌های حیاتی زندگی مثل کار، ازدواج و فرزندآوری را دگرگون کرد و حالا به عادی‌ترین بخش‌های روزمره رسیده است.
♦️در گذشته، آرشیوِ صفحه‌ها، کاست‌ها و سی‌دی‌های هر فرد، شناسنامه‌ای از شخصیت او بود. امروز اما کافی است عضو اسپاتیفای شویم تا بدون مالکیتِ حتی یک آلبوم، به میلیون‌ها آهنگ دسترسی داشته باشیم یا فیلم‌ها را در آمازون پرایم اجاره کنیم. حالا همین منطقِ «استفاده بدون مالکیت»، کمد لباس‌های ما را هم تسخیر کرده است.
✍ انی جوی ویلیامز؛ عضو تحریریۀ مجلۀ آتلانتیک
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
🎯 زنانی که صاحب لباس نیستند
♦️ آتلانتیک، انی جوی ویلیامز — لباس بخشی از هویت ماست و نشان می‌دهد که هستیم. اجارۀ لباس به کسانی که توان خرید لباس را ندارند کمک می‌کند تا سبک شخصی خود را بسازند. اما کسانی که لباس اجاره می‌کنند با یک پارادوکس مواجه‌اند: اگر لباس‌های ثابت و شخصیِ فرد جای خود را به لباس‌های اجاره‌ای بدهند که هر ماه عوض می‌شوند، آیا کمد لباس بازتاب‌دهندۀ سلیقه و هویت واقعیِ او خواهد بود؟
♦️پاسخ به این پرسش را باید در تغییر رفتارهای نسلی جست‌وجو کرد که کمدهای خود را به روی این بازار جدید گشوده‌اند. رشدِ پرشتاب سرویس‌های اجارۀ لباس و نفوذ آنها به زندگی روزمره در آمریکا، زاویۀ دیگری از سبک زندگی نسل جدید را آشکار می‌کند، نسلی که به نظر می‌رسد دیگر تمایلی به تعهدهای بلندمدت ندارد.
♦️سرویس «نولی» که سال ۲۰۱۹ راه‌اندازی شد، در کنار پلتفرم‌های دیگر زنان جوان را به چشم‌پوشی از خرید لباس ترغیب می‌کند. در این بازار پررقابت که همگی طرح‌ها و قیمت‌های مشابهی دارند، نولی با جذب ۴۷۷ هزار مشترک فعالِ ماهانه جایگاه نخست را به خود اختصاص داده است.
♦️این سرویس اجارۀ لباس در بستر «اقتصاد اشتراکی» شکل گرفت. در دوران شروع به کار نولی، موفقیتِ شرکت‌هایی مثل اوبر و ایربی‌ان‌بی ثابت کرده بود که مردم دیگر مشکلی با سوارشدن در خودروی غریبه‌ها یا اقامت در خانۀ آنها ندارند.
♦️اما این تمایل نسل زد و هزاره‌ای‌ها به اجارۀ لباس، بخشی از یک تغییر رفتار کلان‌تر است. جوانان بیست‌وچند و سی‌وچندسالۀ امروز مرتب شغل عوض می‌کنند، کمتر از نسل‌های قبل به نهادهای سنتی و مذهبی وابستگی دارند، توان خرید مسکن ندارند و حتی از روابط عاطفی متعهدانه نیز فاصله می‌گیرند. این رویکردِ «گذرا و موقت»، ابتدا بخش‌های حیاتی زندگی مثل کار، ازدواج و فرزندآوری را دگرگون کرد و حالا به عادی‌ترین بخش‌های روزمره رسیده است.
♦️در گذشته، آرشیوِ صفحه‌ها، کاست‌ها و سی‌دی‌های هر فرد، شناسنامه‌ای از شخصیت او بود. امروز اما کافی است عضو اسپاتیفای شویم تا بدون مالکیتِ حتی یک آلبوم، به میلیون‌ها آهنگ دسترسی داشته باشیم یا فیلم‌ها را در آمازون پرایم اجاره کنیم. حالا همین منطقِ «استفاده بدون مالکیت»، کمد لباس‌های ما را هم تسخیر کرده است.
✍ انی جوی ویلیامز؛ عضو تحریریۀ مجلۀ آتلانتیک
@tarjomaanweb
@hooreechannel 🌹
