در چهارمین سمینار از سلسله نشست‌های تجارب معماری و شهرسازی ایران، گروه «مطالعات معماری ایران» دانشگاه تهران در تاریخ ۱۴ آبان ۱۳۹۶ میزبان باستان‌شناس برجسته جناب آقای دکتر محمدرحیم صراف با موضوع «دستاوردهای باستان شناسی تپه هگمتانه» بود. دکتر محمدرحیم صراف، باستان‌شناس برجسته‌ی ایرانی و دارای دکترای باستان‌شناسی از دانشگاه مونیخ آلمان و استاد دانشگاه تهران است. ایشان علاوه بر مشارکت و سرپرستی در چندین پروژه‌ی باستان‌شناسی کشور، سال‌ها سرپرستی کاوش‌های تپه هگمتانه را بر عهده داشته‌اند.

طی این نشست دکتر صراف با استفاده از ارائه تصاویری به شرح فعالیت های باستان شناسی خود در تپه‌ی هگمتانه از آغاز تا پایان پرداختند. در ابتدا از نحوه‌ی شروع فعالیت و شرایط حاکم بر محوطه سخن گفتند و تئوری‌های موجود در مورد محل پایتخت باستانی مادها را شرح دادند که چگونه منجر به حفاری در تپه‌ی هگمتانه شده است. پس از این به ترتیب آثار معماری یافت شده و اشیای بدست آمده از کاوش ها را بررسی نمودند. پس از آن نیز پیرامون آرای باستان شناسان و باستان پژوهان مختلف درباب اینکه تپه باستانی هگمتانه متعلق به چه دوره ای است، به بحث پرداختند. نیم ساعت انتهایی جلسه به پرسش و پاسخ میان جناب دکتر صراف و حاضرین جلسه اختصاص یافت. در پایان جناب دکتر خادم‌زاده از طرف گروه مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران، از دکتر صراف تقدیر و تشکر به عمل آوردند.

@Anjoman_Motaleat

🔹صوت سمینار «دستاوردهای باستان‌شناسی در تپه‌ی هگمتانه»
🔸سخنران: محمدرحیم صراف
@Anjoman_Motaleat

📎 تصاویری از ارائه‌ی دکتر صراف در سمینار «دستاوردهای باستان‌شناسی در تپه‌ی باستانی هگمتانه»
@Anjoman_Motaleat

📎 تصاویری از ارائه‌ی دکتر صراف در سمینار «دستاوردهای باستان‌شناسی در تپه‌ی باستانی هگمتانه»
@Anjoman_Motaleat

📎 تصاویری از ارائه‌ی دکتر صراف در سمینار «دستاوردهای باستان‌شناسی در تپه‌ی باستانی هگمتانه»
@Anjoman_Motaleat

بازدید از مدرسه ی عالی مدیریت
🏛 دانشگاه امام صادق(ع)
👤 اثر نادر اردلان
🗓 جمعه، ۲۷ بهمن
ساعت ۹:۳۰ - ۱۲
ثبت نام از طریق:
🌐http://aa-ut.ir/tour
@aa_ut

‍‍ ‍‍ ‍‍ ‍‍ فراخوانی برای گفتگو درباره‌ی «آموزش‌های معماری»

امروز بیرون از دانشکده‌های معماری، صدای جدیدی می‌آید: صدای جریان‌های موازی آموزش معماری که روشی جایگزین یا #آلترناتیو برای آموختن معماری پیشنهاد می‌دهند.
🔹آیا ایراد از دانشگاه بود؟
🔸آیا دانشگاه‌ها، ما را «معمار» می‌کنند؟
🔹این آموزش«ها»ی آلترناتیو چه تأثیری بر جریان معماری دارند؟
🔸خوش‌بین هستید یا بدبین؟
🔹چه نقدی دارید؟
🔸چرا این آموزش‌«ها» سربرآوردند؟
🔹انتظار داریم چه چیزی را به ما آموزش دهند؟

انجمن علمی «معماری» و انجمن علمی «مطالعات معماری ایران» دانشگاه تهران ، مشترکاً این سوال‌ها را از شما می‌پرسند: نظرتان درمورد آموزش معماری چیست؟ نقدها، نظرات، پیشنهادات خود را برای این دو انجمن ارسال نمایید.

قالب ارسال نقدها و نظرها:
📝 متن (کمتر از ۷۰۰ کلمه)
🎞 فیلم کوتاه (و یا پاره فیلم 🎥)
🎙 پادکست و فایل صوتی (حتی موسیقی! 🎶)
📉 اینفوگرافیک و تصاویر گویا
❓ و هر قالب دیگری که مناسب دانستید!

📩 ارسال آثار از طریق:
(تلگرام) @Asoi_UT
(ایمیل) asoi.assoc@gmail.com

◀ در صورت ارسال اثر تا ۳۰ بهمن ماه و تایید هیئت تحریریه، آثار در فصلنامه‌ی «دریچه‌ی معماری» چاپ می‌شود.

✅ آثار شما در صورت تایید از کانال رسمی این دو رسانه منتشر خواهند شد:
@Anjoman_Motaleat
@aa_ut

📝 #نگاه_دیگران
📝 در #خارج درباره‌ی #آموزش_معماری چه می‌گویند؟


🖋 «در دوره‌ی تحصیلم در دانشگاه تگزاس، حس کردم به کار معماری به عنوان یک #حرفه اشاره‌ای نشده است. به نظرم دانشجویان باید درک بیشتری از عقد یک قرارداد کاری، ساختار پروپوزال‌ها و به طور کلی اداره‌ی یک شرکت داشته باشند. خیلی تأکید کمی روی این مباحث می‌شود. اکثر کسانی که من در شرکتم استخدام می‌کنم دانش ناچیزی در مورد امور کاری در شرکت دارند و اصلا درکی از مقدار وقت و زحمتِ نوشتن یک پروپوزال یا عقد قرارداد ندارند.»


🖋 «بهتر بود که مدارس معماری حداقل یاد می‌دادند که یک ساختمان چطور سر هم می‌شود – درکی از جزئیات دیوار یا درزبندی رطوبتی یا اتصالات سازه‌ای و امثالهم. چون این مسائل دقیقا همان‌جایی است که حرفه‌ی یک معمار شروع می‌شود. خیلی از افراد جویای کار، طرح‌های خود در مدارس معماری را به ما نشان می‌دهند. نه این که این مهم نباشد، ولی این‌ها کاری است که مدت‌ها بعد از شروع حرفه قرار است انجام دهند. حتی دانشجوی پزشکی هم در سال سوم تحصیلش قرار نیست پیوند قلب انجام دهند!»


🖋 «الان ۶ سال است که دانشجوی معماری‌ام و کسی به من فوتوشاپ، اسکچاپ و یا 3Dمکس یاد نداده است. می‌دانم که خیلی در این مهارت‌های ابتدایی عقبم و باید تا الان حداقل می‌توانستم ایده‌هایم را در کلاس با اینها ارائه کنم. مسخره است که آموزشگاه انتظار دارد بتوانم با این نرم‌افزارها کار کنم، ولی آنها را یاد نمی‌دهد.»


🖋 «ای کاش به ما #جامعه‌شناسی هم درس می‌دادند. مثلا نوشته‌های «فوکو» واقعا در بازاندیشی در روان‌شناسی فضا و الگوی رفتاری انسان‌ها آگاهی‌بخش است.»



📚 مأخذ: https://www.archdaily.com/778846/what-should-architecture-schools-teach-us-archdaily-readers-respond

@Anjoman_Motaleat

The Cult of Futurism
مذهب آینده گرایی

سعید خاقانی

سرکی کوتاه به سایت دانشکدۀ «سای‌آرک» (Sci-Arch) کافیست تا آدرنالین خون آدم بالا برود. از سای‌آرکی‌ها می‌خواهند که آن‌جا را توصیف کنند، یکی می‌گوید «تخیل فراتر از مرزها»، دیگری می‌گوید «در یک کلمه سای‌آرک یعنی بووووم»، چیزی شبیه به آتش‌بازی که ما با دهان باز و متحیر به آن چشم دوخته‌ایم. رباط‌ها ماکت می‌سازند و دانشجویان طرح‌هایی در باب نقش معماری پازلی در شکل‌گیری اجتماع فراکتال آینده ارائه می‌کنند. هرچند بخشی از تحیر ما ماحصل جادوی تصویر است، تصاویری که برای ما بیرونی‌ها، تحیر و تخدیر می‌سازد، اما انگار در واقعیت هم آن‌جا بازی دیگری در جریان است. حس می‌کنی که چقدر عقب هستی و وقتی در ایران زندگی کنی، می‌گویی «ما کجاییم و آن‌ها کجا»! جمله‌ای که در این روزگار پرحسرت ما، ذیل خیلی از پست‌های تلگرامی که خوبی آن‌ور آبی‌ها را نشان می‌دهد، نوشته می‌شود. چه خاکی باید بر سرمان بریزیم یا کمی رسمی‌تر، چه باید بکنیم؟

⭕️
ادامهٔ این مطلب را در وب‌سایت کوبه یا با کلیک روی Instant View بخوانید.

http://telegra.ph/sa1-02-14
http://koubeh.com/skh6/
@koubeh
#سای_آرک
#آینده_گرایی
#معماری_آلترناتیو

📝 #نگاه_شما
📝امید به دانشگاه نیست؟ هست... | از طرف: ارژنگ شریعت، دانشجوی کارشناسی معماری

بله. دانشگاه عقب افتاده است. نه از بیرون، بلکه از آنچه باید باشد. آلترناتیوهای بیرون از دانشگاه تازه دارند از راه می‌رسند ولی بیشتر از آن‌که رقیب دانشگاه باشند، بیدارکننده‌اش هستند. دانشگاه بیدار شده ولی بختکی رویش افتاده و باید این بختک را برداریم تا بتواند برخیزد.

بعضی‌ها به من می‌گویند: «چطور امیدواری؟ کجا نشانه‌ای از بیداری در دانشگاه می‌بینی؟ هنوز نه تکنولوژی را می‌فهمد، نه طراحی پارامتریک را و نه ارزش کار گروهی را. همه‌اش شیت است و ماکت و فرم!» خب؛ من هم نگفتم دانشگاه حالش خوب است. بیدار شده ولی بختک دارد. تنها چشمانش باز شده.

این امید را اولین بار دو سال پیش در علم‌وصنعت دیدم. پاویون‌های مقوایی و آجری که برای جشنواره‌ی حرکتشان می‌ساختند برایم جالب بود. البته به خودی خود این‌طور ورکشاپ‌ها و پاویون‌ها را در دانشگاه تهران یا تربیت مدرس یا خیلی جاهای دیگر هم دیده بودم؛ ولی در علم و صنعت ساخت این پاویون‌ها به صورت یک کار کلاسی درآمده بود و قشنگ‌تر اینجا که در ترم‌های بعد فهمیدم در قالب درس «انسان،طبیعت و معماری» اساتید به دانشجویان پروژه‌هایی می‌دهند که با کمک گرس‌هاپر به طور جمعی آثاری را طراحی و سپس با ابتدایی‌ترین مصالح مثل مقوا یا شیلنگ اجرا می‌کنند.

با یک گل بهار نمی‌شود. ولی نسیم این تغییرات را در دیگر دانشگاه‌ها هم می‌بینم. نفسِ حضور رشته‌ای چون معماری تکنولوژی در دانشگاه تهران و یا ورکشاپ‌هایی که هرازگاهی در این و آن دانشکده به صورت جمعی برگزار می‌شود، نشانه‌های مثبتی است. حتی چند روز پیش در پردیس هنرهای زیبا چشمم به ساخته‌ای چوبی با مفاصل و قطعات طراحی‌شده خورد و امید دارم که بالاخره جریان اصلی دانشگاهی در کشور، به ورکشاپ‌های گروهی و نرم‌افزارهای جدید عملیاتی روی خوش نشان دهد.

@Anjoman_Motaleat

📝 #نگاه_شما
📝 نظرات کوتاه ارسال‌شده از سوی برخی دانشجویان

🖍 «اسامی مدرّسین موسسات بیرون دانشگاه را که می‌بینی، هم تعجب می‌کنی و هم شک. تعجب از این که خیلی از این افراد در دانشگاه هم تدریس می‌کنند (و یا قبلا میکردند) و شک به خاطر این که پس چرا نتایج دانشگاه و موسسات بایکدیگر این‌قدر فرق دارد؟»

🖍 «برید اسکچ‌آپ و رویت یاد بگیرید که این حرف‌ها همه‌ش آبه.»

🖍 «یکی از ایرادای آموزش توی دانشگاه،‌تمرکز اون روی طرح های خاص در سایت های خاصه. این باعث شده کلاً کارها و پروژه‌های عادی و مسکونی چندطبقه فراموش بشه و هنگام فارغ‌التحصیلی یک تناقض بزرگ میان بازار کار و چیزایی که یاد گرفتی به چشم بیاد که نمی‌دونی چجوری باهاش مواجه بشی مگر پناه بردن به یه دفتر یا موسسه بیرون دانشگاه.»

🖍 «مشکل از درس طرحه که چند تا دانشجو باید با هم مسابقه بذارن فرم متفاوت بدن و بعد توی فرم هی پلان در بیارن تا آخرش یه عالمه شیت ببندن و استادا بدون حرف زدن نمره‌شون رو بدن و شیت ها رو بندازن سطل زباله.»

@Anjoman_Motaleat

📘 دفاع از پایان‌نامه‌ی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران
📌نسبت سازماندهی فضایی شهر ری و شبکه‌ی راه‌های موسوم به راه ابریشم
📌دنیا معصومی خامنه
@Anjoman_Motaleat

📝 #نگاه_شما
📝فیلم درخشش (The Shining) از زاویه‌ی آموزش«ها»ی معماری | از طرف: بشیر گاوزن، دانشجوی کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران


🖍 هر چقدر هم دیوانه‌وار به نظر برسد، موضوع این یادداشت همین است! می‌خواهم فیلم «درخشش» (The Shining) را جور دیگری نگاه کنیم: اگر مرحوم کوبریک این فیلم را در رابطه با آموزش‌های معماری ساخته بود، در آن چه می‌دیدیم؟!

🖍 جک، نماد یک معمار-مدرس است. او به هتل (دانشگاه) می‌رود تا بتواند به پژوهش در باب معماری بپردازد. لیکن فضای دانشگاه، به کلی روحیه‌ی او را تغییر می‌دهد. او با این فضای منزوی احساس آشنایی می‌کند و فضای دانشگاه (هتل) عامدانه او را به مردی مجنون تبدیل می‌کند که در دفتری که قرار است کتاب او شود فقط یک جمله را می‌نویسد:
All work and no play makes Jack a dull boy

🖍 دانشجو (دنی) با قدرت «درخشش» خود پسمانده‌ی وقایع گذشته در دانشگاه را دریابد: با دو طفل مثله شده مواجه می‌شود و با پیرزنی عریان که قصد کشتنش را دارد. شاید دو طفل کشته‌شده، نمادی از ایده‌های جوان و نوگرایی لابلای آتلیه‌های دانشگاهی است که دانشگاه رشد آنها را خوش ندارد. پیرزن عریان احتمالا همانا عقاید کهن و یا حتی نوعی واپس‌گرایی و مالیخولیای حُب گذشته باشد.

🖍 چه چیزی می‌تواند مدلول «درخشش» باشد؟ نقد! نقد همان چیزی است که می‌تواند استادی عادی را به استادی کین‌خواه علیه تولید و نسل جوان بدل کند و هم نقد است که به دانشجو قدرت مبارزه با این مردار و استاد قاتل را می‌دهد و هم نقد است که زبان ارتباط جوانان دانشگاه با جریان‌های بیرون از دانشگاه می‌شود و باعث ورود گفتمان‌ها به جامعه و سرانجام آموزش آلترناتیو می‌شود.

مطلب کامل را در لینک زیر مشاهده کنید ⬇️

http://telegra.ph/BashirGavzan01-02-18

@Anjoman_Motaleat

📝 #نگاه_شما
📝 آسیب‌شناسی وضع امروز آموزش معماری | از طرف: محمدهادی عرفان/ مرکز مطالعات شما
📒 ارائه شده در موسسه‌ی غیرانتفاعی خراسان؛ مشهد

🖍 آنچه آموزش مهارتهای حرفه ای را از آموزشهای نظری محض متمایز می کند ؛ هدف نهایی آن است: قابلیت حل مسأله.

🖍 امروز افرادی که از مسیر دانشگاه به سمت بازار کار حرکت می کنند، با نوعی تفاوت اساسی در دانش تئوریک و نیاز بازار کار مواجه می شوند که این مسئله باعث سخت تر شدن پذیرش متقاضیان کار توسط کارفرمایان می شود.

🖍 در یادگیری مهارت حل مسأله، مسائل باید از نوعی باشد که دانشجویان بعد از فراغت از تحصیل با آن مواجه خواهند شد، اما در عین حال به اندازه کافی گسترده و واضح باشد تا دانشجویان را به فعالیت های یاد گیری که با اهداف برنامه درس هماهنگ است در گیر کند. مسائل نباید با جوابهای ساده قابل پاسخگوئی باشد،بلکه باید حرفه ای باشد.

◀️ برای ادامه‌ی مطلب درباره‌ی وضع امروز آموزش معماری در ایران، یادگیری موقعیت‌مند، نظام استاد-شاگردی و دیگر مسائل پیرامونی، به فایل زیر رجوع کنید ⬇️

@Anjoman_Motaleat

📝 آسیب‌شناسی وضع امروز آموزش معماری | از طرف: محمدهادی عرفان/ مرکز مطالعات شما
📒 ارائه شده در موسسه‌ی غیرانتفاعی خراسان؛ مشهد

@Anjoman_Motaleat

‍‍ ‍‍ 📌 نشست «بازخوانی تجربه توسعه مدرن در ایران معاصر در آیینه فرهنگ و تمدن ایران‌شهری»
🔹 سه‌شنبه ۸ اسفند ۱۳۹۶؛ سالن اجتماعات پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
🔸 سخنران: عباس آخوندی، وزیر راه و شهرسازی
@Anjoman_Motaleat

‍‍ ‍‍ جوان‌تر ها به دانشگاه می‌آیند به قصد معمار شدن؛ به قصدِ پی بردن به این‌که آیا جوهره‌ی این کار را دارند یا نه. نخستین چیزی که باید به آن‌ها بیاموزیم چیست؟
پیش از هر چیز باید برای آن‌ها روشن کنیم، معلمی که روبرویشان ایستاده سوالی مطرح نمی‌کند که پاسخش را از پیش بداند. تمرین معماری یعنی سوال کردن از خود و نزدیک شدن به پاسخ خود، با کمک معلم.
📖 کتاب معماری‌اندیشی- پتر زومتور
#آموزشـهایـمعماری
@aa_ut

📝 #نگاه_شما
📝 آیا پژوهش بدون دانش ممکن است؟ | از طرف: یکی از دانشجویان کارشناسی ارشد مطالعات معماری ایران


🖍 چه نیازی به آموختن تاریخ، تاریخ هنر و تاریخ معماری وشهرسازی ایران و جهان پیش از ورود به رشته‌ی مطالعات معماری ایران وجود دارد؟ در پاسخ باید گفت که مقطع فوق‌لیسانس مقطعی است که دانشجو قرار است بر روی موضوعاتی پژوهش کند. سؤال این است که سنگ بنای این پژوهش‌ها باید بر اساس کدام دانش گذاشته شود؟

🖍 راه چاره چیست؟ اصولاً باید پذیرش دانشجو نه بر اساس آزمون که بر اساس رزومه افراد باشد، امّا فی‌الحال اقدامی که در کوتاه‌مدت می‌تواند اوضاع را بهتر کند، بازنگری در آزمون ورودی رشته‌ی «مطالعات معماری ایران» است. آزمون ورودی این رشته باید به کلّی آزمونی جدا از معماری باشد که در آن میزان سواد دانشجو درباره‌ی تاریخ، تاریخ هنر و تاریخ معماری و شهرسازی ایران و جهان و حتی فلسفه‌ی تاریخ و فلسفه‌ی هنر سنجیده شود.

🖍 اگر دانشجوی مطالعات معماری ایران، تاریخ هنر و معماری و شهرسازی ایران را به طور جدی خوانده باشد، می‌تواند پرسشی عمیق و هدفمند درباره‌اش طرح کند، که فراتر از تحلیل کالبدی بنا به دنبال یافتن رابطه‌ی مناسبات سیاسی، اقتصادی، اجتماعی با هنر و معماری است، امّا دانشجوئی که درباره‌ی این مسائل هیچ (یا تقریباً هیچ) نخوانده، پرسشی دم‌دستی و پیش‌پاافتاده مطرح می‌کند.

◀️ مطلب کامل را در لینک زیر مطالعه کنید ⬇️

http://telegra.ph/Motaleat-02-20

@Anjoman_Motaleat

📝 #نگاه_شما
📝طرح مسأله و موضوع بجا | از طرف: فرهاد فرازپی، دانشجوی کارشناسی ارشد معماری دانشگاه شهیدبهشتی

هرگاه پرسشی در باب مسأله‌ی آموزش معماری مطرح می شود، می‌توان دریافت که نکته‌ای جز شرایط و اوضاع نابسامان در ساخت و ساز و معماری امروز را به ما گوشزد نمی‌کند. اگر آموزش معماری، صحیح و بجا، متناسب با زمان خود پیش رفته بود، ماحصل آن معمارانی بود که اگر در زمانه‌ی خود شاهکاری نمی‌آفریدند، لااقل از خطاهای فاحش و تصمیم‌گیری های نادرست، مصون می‌ماندند.

در نوشتار پیش رو قرار نیست به مسأله‌ی آموزش در دانشکده‌ها و کلاس‌های رایج معماری پرداخته شود، بلکه قصد بر آن است که به جلسات و همایش‌ها و سخنرانی‌ها و گفتمان‌هایی پرداخته شود که به طور موازی با دانشکده‌ها، به مباحث مختلف معماری پرداخته و جمع وسیعی از اهالی این رشته از معماران حرفه‌ای تا دانشجویان معماری را به سمت و سوی خود می‌کشاند.

مسأله‌ی مورد بحث، پیرامونِ موضوعاتِ این جلسات است. طرحِ پرسش‌ها و موضوعاتی بجا که معماران را تحت تأثیر خود قرار داده و به فکر وا می‌دارد از مهمترین نکات مرتبط با این جلسات می‌باشد. این در حالی است که در قاطبه‌ی این جلسات موضوعاتی مورد بحث و گفتمان قرار می‌گیرد که بیشتر گمراه‌کننده است تا آن‌که ضرورت آن مشخص باشد. حال باید پرسید تا چه میزان مطالبی که در این جلسات مطرح می‌شود بجاست؟

به زعم نگارنده، وقتی افرادی خارج از اجبار و کاملا با خواست شخصی خود زمانی را برای حضور در این جلسات صرف می‌کنند، طبعا در زمان برگزاری آن بیشترین میزان ِ توجه و حواس آن ها به موضوع بحث و فراگیری محتوای جلسه معطوف می شود، پس می‌توان به سادگی دریافت که این جلسات تا چه میزان می‌تواند تأثیر گذار باشد، بخصوص برای آن دسته از معمارانی که هنوز وارد فضای معماری حرفه ای نشده‌اند مطالب مورد بحث می‌تواند بسیار جذاب واقع شود. پس با دقت و توجه به این موضوع، اهمیت و ضرورت طرح مسائل مناسب و پرسش های بجا در این جلسات آشکار می‌گردد.

با یک نگاه نقادانه، نسبت به وضع رایج در این جلسات باید پرسید: آیا در بیشترِ این جلسات، این پرسش مطرح شده است که در مورد هر پروژه در مقیاس های گوناگون، با کاربری های مختلف، در شرایط و زمینه های متنوع و گوناگون چه می‌خواهیم؟ به دنبال چه هستیم و چه هدفی را دنبال می‌کنیم؟

◀️ در مورد این پروژه، معماری خوب چیست؟ یا سوال کلی‌تر: «معماری خوب چیست؟» چه ویژگی‌هایی مد نظر ماست و چگونه می‌توانیم این ویژگی‌ها را ارزش‌گذاری کرده و در نهایت از چه راهی به آن برسیم؟

◀️ خوب و بد در این پروژه به چه معناست؟ چه میزان از خواستگاه‌های دنیای متعالی معماری را می‌توان به هر پروژه وارد کرد؟ این خاستگاه‌ها چیست؟

◀️ چه میزان از انرژی یک طراح یا یک دفتر معماری می‌بایست در جهت خلاقانه بودن اثر( با توجه به شرایط آن پروژه) خرج شود و چه میزان به اصول و ساختارها و عملکرد و غیره؟

◀️ چگونه و به چه میزان می بایست کارفرمای پروژه را در راستای یک معماری خوب، در حین پروژه، پروراند؟

◀️ عملکردی بودن پروژه یا به عکس فرمال بودن آن چه تأثیری بر افکار یک معمار می گذارد؟

◀️ آیا به صرف عملکردی بودن یک پروژه، معمار می‌تواند از خیال‌پردازی خود صرف نظر کند یا بالعکس، صرفِ فرمال بودن آن، معمار از رعایت ساختار ها و اصول مصون است؟

در نهایت می‌خواهیم به این نکته برسیم که آیا برگزاری جلساتی با طرح سوالاتی از این قسم، راهگشاتر نیست؟ و سبب نگاه درست‌تر نسبت به هر پروژه و طرح پرسش‌هایی سازمان‌یافته‌تر و در نهایت آموزش صحیح‌تر و پربازده‌تر برای بیشتر معماران نمی‌شود؟ که ماحصل آن دورانی باشد که شاهد آثار ماندگارتر از سوی معماران باشیم… .

@Anjoman_Motaleat

📚 کتابخانۀ آسمانه- ۷۶.
علی علائی. «نگاهى به آموزش تاريخ معماری در جهان (۱)». در گلستان هنر، ش۶ (زمستان ۱۳۸۵)، ص۲۸- ۴۵.
#کتابخانه #علی_علائی
@asmaaneh