جایگاه نظریههای نقد جدید در تاریخ هنر
۲۹آذرماه۱۳۹۵
#سمینار #نقد #تاریخ_هنر #معاصر #کامبیز_موسوی
@Anjoman_Motaleat
۲۹آذرماه۱۳۹۵
#سمینار #نقد #تاریخ_هنر #معاصر #کامبیز_موسوی
@Anjoman_Motaleat
انجمن علمی مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران
جایگاه نظریههای نقد جدید در تاریخ هنر ۲۹آذرماه۱۳۹۵ #سمینار #نقد #تاریخ_هنر #معاصر #کامبیز_موسوی @Anjoman_Motaleat
دوشنبه ۲۹آذرماه۱۳۹۵، از سلسله #سمینار های گروه مطالعات معماری ایران، سمینار دیگری با عنوان «جایگاه نظریههای #نقد در #تاریخ_هنر #معاصر» برگزار شد. سخنران این سمینار دکتر #کامبیز_موسوی اقدم، عضو هیئت علمی دانشگاه هنر تهران، دانشآموختهٔ کارشناسی ارشد پژوهش هنر در دانشگاه تهران و دکترای تاریخ هنر و مطالعات بصری از دانشگاه متروپولیتن منچستر انگلستان است؛ ایشان همچنین سابقهٔ تدریس در دانشگاههای منچستر را داشتهاند. حوزهٔ تحقیقات وی شامل فلسفه و تاریخ هنر و علم، آنتروپی، هنر مدرن و هنر معاصر ایران است.
آقای دکتر موسویاقدم در ابتدای بحثشان به این موضوع میپردازند که بههنگام ابتدای تحصیل در دانشگاه انگلستان تفاوتهای عمدهای در رویهها و روشهای نگاهِ به تاریخ وجود داشت و با روشهای غربی بیگانه بودند. ایشان حامل نگاهِ فرمالیستی، مارکسیستی و مبانی هنرهای تجسمی بودند. مبانی هنرهای تجسمی با موضوع چیستی فرم هنری خوب و ناب است و اینکه درکِ فرمِ خوبِ هنری موضوعیست که مستقل از تاریخ میتوانیم دنبالش کنیم. در حقیقت فرم خوب مربوط هست به یک ایدة جهانشمولی که همة ما انسانها در آن شریک هستیم و یک ویژگیهای مشترکی بین این آثار هنری وجود دارد. این به ایدة نظریهپردازان گشتالت در اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست برمیگردد. کتابهایی هم که به تاریخ هنر میپرداخت،مانند آنچه در کتابهای آرنولد هازر و ارنست فیشر میبینیم، براین اساس عموماً شاید موضوعات را دستهبندی کرده است؛ یعنی یکی از معیارهای مهم و رایج تاریخ هنر کلاسیک عمدتاً بر این اساس است و آثار بر این اساس چیده شده است.
اولین موضوعی که در این نوع تاریخنگاری مشهود است شکلی سرطانیست که در بخشی حجیمتر از دیگر بخشهاست و این قابل توجیه است چرا که اولاً آنها تاریخ را نوشتهاند پس حق داشتهاند ریشههای هنر خودشون را دنبال کنند، ثانیاً اطلاعاتی که دربارة هنرهای دیگر داریم کمتر است تا اینکه اینها سابقة تاریخنگاری داشتهاند، ثالثاً تنوعی که ما در قرن نوزدهم اروپا میبینیم در دورة چینگ و هان و مینگ چین یا نگارگری ایرانی نمیبینیم. موضوع دیگر تعمیمدهی مورخهای هنری است که موارد خیلی محدود را مصداقهای جریان زیرین اجتماعی در قالب هنر تعبیر میکنند و از ظاهر به باطن میرسند. نقد وارد شده به این نوع تاریخنگاری این است که تاریخ هنر بهعنوان یک رشته این توانایی را یافته است که مرزها را کنترل و داوری کند و مردمان اشیا را بپذیرد یا نه، به داخل خودش بیاورد یا کنار بگذارد و ارزشهایش را به دیگران منتقل کند.
درادامه تاریخ هنر جدید براساس دیدگاه جاناتان هریس یکی از مورخان انگلیسی توضیح داده میشود. او مولفههایی که تاریخ هنر جدید را تشکیل میدهد یا ویژگیهایی که تاریخ هنر جدید را می سازد روشن میکند. جاناتان هریس دربارة تاریخ هنر و گسترسشش نسبت به تاریخ هنر سنتی این را ذکر میکند که" یکی از دلایلی که رشتة تاریخ هنر از دهة هفتاد به بعد تنوع و گسترش زیادی یافته است این بوده که دربرگیرندة شیوهها و موضوعات مطالعاتی شده که پیش از این دهه چه در برنامههای آموزشی و چه در فعالیتهای پژوهشیِ مباحث تاریخ هنر مشروعیت نداشته است". یعنی تاریخ هنر عمدتاً به آثار هنری فاخر اکتفا کرده است که در طول تاریخ از دل خاکها اینها را بیرون میکشیدیم و کنار هم میچیدیم و مورخ بهعنوان تنها راوی که چشم خداگونه دارد به شکل خیلی ابژکتیو و معصومانه و بیآلایشی تاریخ را مینگرد و به ما توضیح میدهد. درانتها موضوعاتی که تاریخ هنر جدید به ما پیشنهاد میکند و خودش براساس آن چیده شده است را از دیدگاه خودشان مطرح میکنند:
• مطالعه و آموزش روشهای بررسی تاریخ هنر و پرداختن به نظریههای انتقادی که ماهیت خود تاریخ هنر و ارزشهای آن را مورد پرسش قرار میدهد.
• تاکید بر ارتباط روشهای گوناگون نقد و تاریخ هنر.
• تردید نسبت به روشهای تحیلی کلگرا و رویکردهای مبتنی بر تکامل تاریخهای اجتماعی و رویکردهای فراگیر و جهانشمول.
• تکیه بر رویکردهای زمینهمحور بهجای اندیشههای ذات باور.
• مراجعة مستقیم به متون متعدد و اصلی مورخان، نظریهپردازان و هنرمندان به جای اکتفا به یک روایتِ تاریخی محدود.
• شکلدادن به شبکهای از روابط میانرشتهای اعم از سیاسی، اجتماعی، علمی و فلسفی برای تحلیل جنیشهای هنری و آثار تصویری یک دورة محدود.
• ارتباط دادن مطالعة هنر و فرهنگ بصری با فعالیتهای هنری و زندگی روزمره.
• حضور پیوستة مورخ هنر یا سوژة شناسا درتاریخی که روایت میکند.
@Anjoman_Motaleat
آقای دکتر موسویاقدم در ابتدای بحثشان به این موضوع میپردازند که بههنگام ابتدای تحصیل در دانشگاه انگلستان تفاوتهای عمدهای در رویهها و روشهای نگاهِ به تاریخ وجود داشت و با روشهای غربی بیگانه بودند. ایشان حامل نگاهِ فرمالیستی، مارکسیستی و مبانی هنرهای تجسمی بودند. مبانی هنرهای تجسمی با موضوع چیستی فرم هنری خوب و ناب است و اینکه درکِ فرمِ خوبِ هنری موضوعیست که مستقل از تاریخ میتوانیم دنبالش کنیم. در حقیقت فرم خوب مربوط هست به یک ایدة جهانشمولی که همة ما انسانها در آن شریک هستیم و یک ویژگیهای مشترکی بین این آثار هنری وجود دارد. این به ایدة نظریهپردازان گشتالت در اواخر قرن نوزده و اوایل قرن بیست برمیگردد. کتابهایی هم که به تاریخ هنر میپرداخت،مانند آنچه در کتابهای آرنولد هازر و ارنست فیشر میبینیم، براین اساس عموماً شاید موضوعات را دستهبندی کرده است؛ یعنی یکی از معیارهای مهم و رایج تاریخ هنر کلاسیک عمدتاً بر این اساس است و آثار بر این اساس چیده شده است.
اولین موضوعی که در این نوع تاریخنگاری مشهود است شکلی سرطانیست که در بخشی حجیمتر از دیگر بخشهاست و این قابل توجیه است چرا که اولاً آنها تاریخ را نوشتهاند پس حق داشتهاند ریشههای هنر خودشون را دنبال کنند، ثانیاً اطلاعاتی که دربارة هنرهای دیگر داریم کمتر است تا اینکه اینها سابقة تاریخنگاری داشتهاند، ثالثاً تنوعی که ما در قرن نوزدهم اروپا میبینیم در دورة چینگ و هان و مینگ چین یا نگارگری ایرانی نمیبینیم. موضوع دیگر تعمیمدهی مورخهای هنری است که موارد خیلی محدود را مصداقهای جریان زیرین اجتماعی در قالب هنر تعبیر میکنند و از ظاهر به باطن میرسند. نقد وارد شده به این نوع تاریخنگاری این است که تاریخ هنر بهعنوان یک رشته این توانایی را یافته است که مرزها را کنترل و داوری کند و مردمان اشیا را بپذیرد یا نه، به داخل خودش بیاورد یا کنار بگذارد و ارزشهایش را به دیگران منتقل کند.
درادامه تاریخ هنر جدید براساس دیدگاه جاناتان هریس یکی از مورخان انگلیسی توضیح داده میشود. او مولفههایی که تاریخ هنر جدید را تشکیل میدهد یا ویژگیهایی که تاریخ هنر جدید را می سازد روشن میکند. جاناتان هریس دربارة تاریخ هنر و گسترسشش نسبت به تاریخ هنر سنتی این را ذکر میکند که" یکی از دلایلی که رشتة تاریخ هنر از دهة هفتاد به بعد تنوع و گسترش زیادی یافته است این بوده که دربرگیرندة شیوهها و موضوعات مطالعاتی شده که پیش از این دهه چه در برنامههای آموزشی و چه در فعالیتهای پژوهشیِ مباحث تاریخ هنر مشروعیت نداشته است". یعنی تاریخ هنر عمدتاً به آثار هنری فاخر اکتفا کرده است که در طول تاریخ از دل خاکها اینها را بیرون میکشیدیم و کنار هم میچیدیم و مورخ بهعنوان تنها راوی که چشم خداگونه دارد به شکل خیلی ابژکتیو و معصومانه و بیآلایشی تاریخ را مینگرد و به ما توضیح میدهد. درانتها موضوعاتی که تاریخ هنر جدید به ما پیشنهاد میکند و خودش براساس آن چیده شده است را از دیدگاه خودشان مطرح میکنند:
• مطالعه و آموزش روشهای بررسی تاریخ هنر و پرداختن به نظریههای انتقادی که ماهیت خود تاریخ هنر و ارزشهای آن را مورد پرسش قرار میدهد.
• تاکید بر ارتباط روشهای گوناگون نقد و تاریخ هنر.
• تردید نسبت به روشهای تحیلی کلگرا و رویکردهای مبتنی بر تکامل تاریخهای اجتماعی و رویکردهای فراگیر و جهانشمول.
• تکیه بر رویکردهای زمینهمحور بهجای اندیشههای ذات باور.
• مراجعة مستقیم به متون متعدد و اصلی مورخان، نظریهپردازان و هنرمندان به جای اکتفا به یک روایتِ تاریخی محدود.
• شکلدادن به شبکهای از روابط میانرشتهای اعم از سیاسی، اجتماعی، علمی و فلسفی برای تحلیل جنیشهای هنری و آثار تصویری یک دورة محدود.
• ارتباط دادن مطالعة هنر و فرهنگ بصری با فعالیتهای هنری و زندگی روزمره.
• حضور پیوستة مورخ هنر یا سوژة شناسا درتاریخی که روایت میکند.
@Anjoman_Motaleat
انجمن علمی مطالعات معماری ایران دانشگاه تهران
شیوههای نقد هنری ۳۰آذرماه۱۳۹۵ #سمینار #نقد #نقد_هنری #محمد_ضیمران @Anjoman_Motaleat
#سمینار شیوههای #نقد_هنری به سخنرانی دکتر #محمد_ضیمران، در تاریخ ۳۰ دی ۱۳۹۵ در تالار ایران دانشکدهی تجسمی پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران برگزار شد. در این نشست که از سلسله نشستهای تجارب مطالعات معماری و شهرسازی ایران بود،
محمد ضیمران (۱۳۲۶- اصفهان) فیلسوف ایرانی و عضو گروه فلسفهٔ هنر در فرهنگستان هنر ایران است. او دارای مدرک کارشناسی حقوق از دانشگاه تهران (۱۳۵۱)، کارشناسی ارشد فلسفه از دانشگاه ماساچوست (۱۹۸۳) و دکتری معرفتشناسی و آموزش فلسفه از دانشگاه ماساچوست (۱۹۸۵) است. او مولف کتابهایی چون «مبانی فلسفی #نقد و نظر در هنرها»، «افلاطون، پایدا و مدرنیته»، «فلسفه میان حال و آینده: جستاری در باب اندیشههای فلسفی معاصر»، «جستارهای پدیدارشناسانه پیرامون هنر و زیبایی»، «درآمدی بر نشانهشناسی هنر»، «فلسفهٔ هنر ارسطو»، «میشل فوکو: دانش و قدرت»، «نیچه پس از هیدگر، دریدا و دولوز»، «گذار از پدیدارشناسی به نقد آن و ورود به پساساختارگرایی» و «گذار از جهان اسطوره به فلسفه» است.
در سمینار مزبور، محمد ضیمران به تبیین مفهوم نقد و نقادی در دوران مدرن پرداخت و از آن به وضعیت امروزین نقد، نقب زد. او همچنین به توضیح نقد مدرن از خلال نوشتهها و اندیشههای فلاسفهی صاحبنظر در این باره نظیر فوکو، کانت، گلوک، کلمن، برودی و ... پرداخت. در ادامهی مباحث مربوط به نقد و تاریخچهی نقادی، سخنران به نقش منتقد در بازنمایی حقیقت و روشنگری اشاره و نقد را زمانی واجد ارزش تلقی کرد که ارزش افزودهای برای اصل اثر به ارمغان آورد. در این رابطه چهار وظیفهی عمده بر دوش منتقد تعریف کرد و آنها عبارتند از: توصیف اثر، تفسیر اثر، مقایسهی اثر و نهایتا ارزیابی اثر. او به عنوان سخن پایانی به توضیح واژهی پدیدارشناسی و معنای آن پرداخت و به جامعهی پژوهشگران نسبت به استفادهی نادرست از نام این گرایش فلسفی، تذکر داد.
در پایان جلسه حاضران، سوالاتی دربارهی تفاوت پدیدارشناسی با نشانهشناسی، تفاوت زیبایی و زیباییشناسی، معیارهای ارزشگذاری نقد و ارزشهای اثر هنری برای مورد نقد قرار گرفتن مطرح کردند که به آنها پاسخ داده شد.
@Anjoman_Motaleat
محمد ضیمران (۱۳۲۶- اصفهان) فیلسوف ایرانی و عضو گروه فلسفهٔ هنر در فرهنگستان هنر ایران است. او دارای مدرک کارشناسی حقوق از دانشگاه تهران (۱۳۵۱)، کارشناسی ارشد فلسفه از دانشگاه ماساچوست (۱۹۸۳) و دکتری معرفتشناسی و آموزش فلسفه از دانشگاه ماساچوست (۱۹۸۵) است. او مولف کتابهایی چون «مبانی فلسفی #نقد و نظر در هنرها»، «افلاطون، پایدا و مدرنیته»، «فلسفه میان حال و آینده: جستاری در باب اندیشههای فلسفی معاصر»، «جستارهای پدیدارشناسانه پیرامون هنر و زیبایی»، «درآمدی بر نشانهشناسی هنر»، «فلسفهٔ هنر ارسطو»، «میشل فوکو: دانش و قدرت»، «نیچه پس از هیدگر، دریدا و دولوز»، «گذار از پدیدارشناسی به نقد آن و ورود به پساساختارگرایی» و «گذار از جهان اسطوره به فلسفه» است.
در سمینار مزبور، محمد ضیمران به تبیین مفهوم نقد و نقادی در دوران مدرن پرداخت و از آن به وضعیت امروزین نقد، نقب زد. او همچنین به توضیح نقد مدرن از خلال نوشتهها و اندیشههای فلاسفهی صاحبنظر در این باره نظیر فوکو، کانت، گلوک، کلمن، برودی و ... پرداخت. در ادامهی مباحث مربوط به نقد و تاریخچهی نقادی، سخنران به نقش منتقد در بازنمایی حقیقت و روشنگری اشاره و نقد را زمانی واجد ارزش تلقی کرد که ارزش افزودهای برای اصل اثر به ارمغان آورد. در این رابطه چهار وظیفهی عمده بر دوش منتقد تعریف کرد و آنها عبارتند از: توصیف اثر، تفسیر اثر، مقایسهی اثر و نهایتا ارزیابی اثر. او به عنوان سخن پایانی به توضیح واژهی پدیدارشناسی و معنای آن پرداخت و به جامعهی پژوهشگران نسبت به استفادهی نادرست از نام این گرایش فلسفی، تذکر داد.
در پایان جلسه حاضران، سوالاتی دربارهی تفاوت پدیدارشناسی با نشانهشناسی، تفاوت زیبایی و زیباییشناسی، معیارهای ارزشگذاری نقد و ارزشهای اثر هنری برای مورد نقد قرار گرفتن مطرح کردند که به آنها پاسخ داده شد.
@Anjoman_Motaleat
Forwarded from مرکز معماری اسلامی
[#مرکز_معماری_اسلامی بهمناسب #روز_خبرنگار برگزار میکند]
🖊کارگاه: «نوشتن درباره شهر و معماری»
👥مدرسان: #کامیار_صلواتی #حسین_ذبیح
📑محورهای آموزشی کارگاه:
۱. #گزارش_نویسی، نرمخبر و سختخبر
۲. #مقاله_نویسی
۳. درستنویسی و نکاتی دربارهی ویرایش متن
۴. درآمدی بر #نقد_معماری
۵. نکاتی دربارهی دیگر انواع نوشتن در نشریات
۶. درآمدی بر #خبرنگاری_پیشرفته و مفاهیم مرتبط با رسانه
۷. تاریخچه و وضع موجود #رسانههای_معماری_و_شهرسازی در ایران
📆زمانبرگزاری: ۲۳، ۲۷، ۳۰ مرداد و ۳ شهریورماه ۱۳۹۷
⏱مدت دوره: ۲۰ ساعت
📅روزهای برگزاری: سهشنبه و شنبه به مدت ۲ هفته. 4 جلسه پنج ساعته
⏰ساعتبرگزاری: ۱۴:۳۰ الی ۱۹:۳۰
‼️ظرفیت کارگاه: ۱۵ نفر
📍محل برگزاری کارگاه: خیابان فلسطین جنوبی، پایینتر از سه راه جمهوری، کوچه لقمان الدوله ادهم، پلاک ۷
📞تلفن تماس جهت ثبتنام: ۶۶۴۸۷۸۶۶-۰۲۱
📱جهت کسب اطلاعات بیشتر و پاسخگویی به سوالات: @irac_admin
💳شماره کارت جهت واریز هزینه کارگاه: 5859.8370.0168.1424 به نام شجاعی طباطبایی- کفایتی
—-——————————-
📣کانال تلگرامی مرکز معماری اسلامی حوزه هنری:
@irac_ir
🌐وبسایت مرکز معماری اسلامی حوزه هنری:
http://www.irac.ir
🖊کارگاه: «نوشتن درباره شهر و معماری»
👥مدرسان: #کامیار_صلواتی #حسین_ذبیح
📑محورهای آموزشی کارگاه:
۱. #گزارش_نویسی، نرمخبر و سختخبر
۲. #مقاله_نویسی
۳. درستنویسی و نکاتی دربارهی ویرایش متن
۴. درآمدی بر #نقد_معماری
۵. نکاتی دربارهی دیگر انواع نوشتن در نشریات
۶. درآمدی بر #خبرنگاری_پیشرفته و مفاهیم مرتبط با رسانه
۷. تاریخچه و وضع موجود #رسانههای_معماری_و_شهرسازی در ایران
📆زمانبرگزاری: ۲۳، ۲۷، ۳۰ مرداد و ۳ شهریورماه ۱۳۹۷
⏱مدت دوره: ۲۰ ساعت
📅روزهای برگزاری: سهشنبه و شنبه به مدت ۲ هفته. 4 جلسه پنج ساعته
⏰ساعتبرگزاری: ۱۴:۳۰ الی ۱۹:۳۰
‼️ظرفیت کارگاه: ۱۵ نفر
📍محل برگزاری کارگاه: خیابان فلسطین جنوبی، پایینتر از سه راه جمهوری، کوچه لقمان الدوله ادهم، پلاک ۷
📞تلفن تماس جهت ثبتنام: ۶۶۴۸۷۸۶۶-۰۲۱
📱جهت کسب اطلاعات بیشتر و پاسخگویی به سوالات: @irac_admin
💳شماره کارت جهت واریز هزینه کارگاه: 5859.8370.0168.1424 به نام شجاعی طباطبایی- کفایتی
—-——————————-
📣کانال تلگرامی مرکز معماری اسلامی حوزه هنری:
@irac_ir
🌐وبسایت مرکز معماری اسلامی حوزه هنری:
http://www.irac.ir