جمعیت امام علی

کنار چرخ دستی کهنه در خیابانی از اربیل که نامش را نمی دانم ایستاده ایم. با احمد و نامو. مرد کرد میانسالی با پلیور کرم نان های کوچک را پر از مرغ و کا‌هو و بادمجان می کند و دستمان می دهد. نفری یکی. دور و برمان را زیرچشمی نگاه می کنم. آنقدر مرد در همه جای خیابان نشسته و ایستاده و همه سرگرم چای خوردن و قلیان کشیدن و ساندویچ خوردن هستند که وحشت می کنم. به زبانی حرف می زنند که نه برایم بیگانه است و نه ازش سر درمیاورم. مثل خواب است. حس می کنم دارند با من فارسی حرف می زنند اما نمی فهمم، منی که زبان مادریم فارسیست! آنقدرها هم عجیب نیست.
در شهری که موقع چرخ زدن در خیابان هایش اگر کمی دقت کنی خیمه هایی می بینی که زیرشان جنگ زده هایی آواره از سوریه زندگی می کنند، ساعت از هشت که می گذرد خیلی از خیابان ها رنگ جشن به خودشان می گیرند. در صورت ها و چشم های این مردم که خیره می شوی باورت نمی شود که آن جنگ زده ها را دیده باشند. منی که دو سه روز است با این آواره ها چهره به چهره شده¬ام، برق نگاهشان از چشمم پاک نمی شود، اما انگار این مردها همه چیز را فراموش کرده اند. خیلی عجیب است... برای مایی که زبان مادری مان محبت است.
امروز که به کمپ مسیحیان سوری ساکن در اربیل رفتیم دوباره خیل عظیمی از کودکان پیش رویمان بودند. این بار بچه ها لباس های بهتری به تن داشتند... نظم پذیرتر بودند... یک هو به خودم آمدم دیدم دارم به این فکر می کنم که تصاویر امروز خوب نشد. چرا؟ به خاطر اینکه اینجا وضعش آنقدرها هم خراب نیست... ترس وجودم را فرا گرفت. هی توی ال.سی.دی دوربین را نگاه می کنم و سعی می کنم روی پلان ها تمرکز داشته باشم، اما باز فکرم می لغزد سمت این فکر. دوربین را خاموش می کنم و به سمت کانکس ها می روم. کانکس ها در سه ردیف موازی کنار هم قرار گرفته اند، طوری که بینشان سه کوچه خیلی تنگ درست شده. بین کوچه ها قدم می زنم. تک لامپ هایی که جلوی بعضی درها روشن است و از لای در باز بعضی خانه ها درخت کریسمس را می بینم که رویش چراغ روشن و خاموش می شود. یاد محله هایی میفتم که در تهران دیده بودم و با دیدن هر کدام فکر می کردم چقدر وضع بدی دارند. اما حالا اینجا... این کانکس های فلزی بدون اشپزخانه درست و حسابی ؛ بدون حمام و دستشویی جدا را که می بینم فکر می کنم « خب وضعشان بد هم نیست.» بد یعنی چه؟! برای اینها بد نیست؟! مگر اینها که هستند؟! احساس می کنم خیلی خودم را تافته جدا بافته می بینم. خیلی توریست شده ام. از در کمپ می روم تو و در نهایت عافیت طلبی اظهار نظری درباره وضعیت کمپ می کنم! چند شب حاضرم در اینجا زندگی کنم؟...
با دوربین دوباره پیش بچه ها برمی گردم. کاغذ نقاشی به دست جا به جا روی زمین دراز کشیده اند یا نشسته اند و نقاشی می کشند. فقط همین جا احساس راحتی می کنم. می برمشان توی قاب دوربین و تا کسی می خواهد وارد شود یا زوم می کنم یا با یک تصحیح قاب کوچک، او را تنها در قاب نگه می دارم. ازش محافظت می کنم. تا کی؟ دل میخواهد توی همین قاب برایش همه کار بکنم. آنقدر نگهش دارم که بزرگ شود. همین تو بهش درس بدهم. سواد یاد بدهم. بهش غذا و لباس بدهم. اما اینطور که نقاشی هایشان می گوید آنها نمیخواهند اینجا بمانند، پیش من و در قاب این دوربین.
آنها می خواهند به وطنشان برگردند.

—-------
با ما تماس بگیرید: 88930816 - 021 شنبه تا چهارشنبه 9:30 الی 16:30
کانال تلگرام جمعیت امام علی @imamalisociety
وبسایت جمعیت امام علی www.sosapoverty.org

2.9K views13:16