جمعیت امام علی
🌀 خیابان اوراقچی ها 2⃣ #قسمت_دوم: مادرانی که در کمد قایم می شوند! 🔹 در سیاهی این شب زمستانی و سیاهی بی انتهای این خیابان، تنها روشنایی چند آتش دیده می شود. دور هر آتش شش هفت نفر حلقه زده اند و مشغول مصرف شیشه هستند. یکی از بچه ها سر صحبت را با طیبه باز می…
🌀 خیابان اوراقچی ها
#قسمت_سوم: از شیر مرغ تا جان آدمیزاد؛ در شب های اوراقچی ها
🔹 همه جا سیاهی است و سیاهی است و سیاهی. با طیبه در سیاهی اوراقچی ها قدم می زنیم. بچه ها با او مشغول صحبت هستند. "سلام آقا! این موقع شب اینجا چکار میکنی؟" دوسه نفر از نوجوانان محل هستند که به خانه علم می آیند. "کار داریم اینجا رضا. شما ساعت دوازده شب کجا میرین؟" جواب می دهد:"داریم میریم گوشی بخریم." اینجا تاریک که می شود اجناس سرقتی و دسته دوم همه جوره یافت می شود: از کفش هزار تومانی گرفته تا موبایل و ساعت و امثالهم. هر فروشنده همزمان که جنسش را می فروشد شیشه اش را هم پای بساطش می کشد.
🔹 رضا و دوستانش خداحافظی می کنند. صحبتمان را با طیبه از سر می گیریم. می گوید: "من خودم توی بهزیستی بزرگ شدم. بچه بودم. یه وقتایی من رو میبردن و توی موتورخونه به لوله ها می بستن. خیلی روزای بدی بود!" از او در مورد گروه هایی که شبانه در اینجا غذا توزیع می کنند می پرسیم. جواب می دهد:"یه روز اومده بودن اینجا غذا میدادن. یه نفر هم فیلم می گرفت. بهش گفتم چرا فیلم میگیری؟ یه نفر دیگه شون با خنده بهش گفت اون دویست میلیون که گرفتی رو چکار کردی؟ اینا اصلا معلوم نیست کی هستن."
🔹 صحبت هایمان با طیبه به آخر رسیده است. به او قول می دهیم که دوباره به دیدنش بیاییم. او هم می گوید که اگر در خیل این سیاهی، کودکی را دید به ما اطلاع می دهد. با او خداحافظی می کنیم؛ اگرچه هنوز نوری در دل این سیاهی نیافته ایم.
(ادامه دارد...)
📸 عکس: بساط اجناس سرقتی و دسته دوم در شب های اوراقچی ها
goo.gl/4scHKE
〰〰〰〰〰〰
🆔 @imamalisociety
#قسمت_سوم: از شیر مرغ تا جان آدمیزاد؛ در شب های اوراقچی ها
🔹 همه جا سیاهی است و سیاهی است و سیاهی. با طیبه در سیاهی اوراقچی ها قدم می زنیم. بچه ها با او مشغول صحبت هستند. "سلام آقا! این موقع شب اینجا چکار میکنی؟" دوسه نفر از نوجوانان محل هستند که به خانه علم می آیند. "کار داریم اینجا رضا. شما ساعت دوازده شب کجا میرین؟" جواب می دهد:"داریم میریم گوشی بخریم." اینجا تاریک که می شود اجناس سرقتی و دسته دوم همه جوره یافت می شود: از کفش هزار تومانی گرفته تا موبایل و ساعت و امثالهم. هر فروشنده همزمان که جنسش را می فروشد شیشه اش را هم پای بساطش می کشد.
🔹 رضا و دوستانش خداحافظی می کنند. صحبتمان را با طیبه از سر می گیریم. می گوید: "من خودم توی بهزیستی بزرگ شدم. بچه بودم. یه وقتایی من رو میبردن و توی موتورخونه به لوله ها می بستن. خیلی روزای بدی بود!" از او در مورد گروه هایی که شبانه در اینجا غذا توزیع می کنند می پرسیم. جواب می دهد:"یه روز اومده بودن اینجا غذا میدادن. یه نفر هم فیلم می گرفت. بهش گفتم چرا فیلم میگیری؟ یه نفر دیگه شون با خنده بهش گفت اون دویست میلیون که گرفتی رو چکار کردی؟ اینا اصلا معلوم نیست کی هستن."
🔹 صحبت هایمان با طیبه به آخر رسیده است. به او قول می دهیم که دوباره به دیدنش بیاییم. او هم می گوید که اگر در خیل این سیاهی، کودکی را دید به ما اطلاع می دهد. با او خداحافظی می کنیم؛ اگرچه هنوز نوری در دل این سیاهی نیافته ایم.
(ادامه دارد...)
📸 عکس: بساط اجناس سرقتی و دسته دوم در شب های اوراقچی ها
goo.gl/4scHKE
〰〰〰〰〰〰
🆔 @imamalisociety