یک زندانی زن به نام فرزانه بیژنی‌پور، در نتیجه عدم رسیدگی پزشکی و آنچه که «کارشکنی» مقامات زندان خوانده شده، در زندان قرچک ورامین جان باخته است.

به گزارش رسانه بیدارزنی این زن که در بند ۶ زندان قرچک محبوس بوده، به دلیل محرومیت از درمان و عدم انتقال به مراکز درمانی خارج از زندان جانش را از دست داده است.

بنا بر این گزارش فرزانه بیژنی‌پور، زندانی بند جرایم عمومی، شامگاه شنبه پس از وخامت حال خود به بهداری زندان مراجعه کرده، اما کادر پزشکی بهداری زندان به او اعلام کردند که تمارض می‌کند و چند ساعت بعد پس از مراجعه برای بار دوم به وی تنها یک قرص مسکن داده‌اند.

در نهایت این زندانی همان شب به دلیل وخامت وضعیت جسمانی بیهوش می‌شود و پس از انتقال مجدد به بهداری زندان، فوت می‌کند.

این گزارش اضافه کرده در نتیجه این اتفاق روز یک‌شنبه ۲۳ دی‌ ماه، زندانیان محبوس در بند شش زندان قرچک در اعتراض به عملکرد کادر پزشکی و مقامات زندان قرچک دست به اعتصاب غذا زده و از دریافت غذا خودداری کرده‌اند.

#زندان_قرچک #زنان_زندانی #حق_درمان_زندانیان
#هم‌_آوا

بر اساس گزارشی که روز پنج‌شنبه ۷ فروردین ۱۴۰۴ از سوی کمپین آزادی وریشه مرادی منتشر شد، وی به دیسک شدید کمر و گردن مبتلاست و همچنین ترکش‌هایی از جنگ کوبانی در بدن خود دارد که وضعیت سلامت او را بحرانی کرده است.

با وجود وعده‌های مکرر مسئولان برای رسیدگی به وضعیت درمانی او، تاکنون اقدامی صورت نگرفته و حتی انتقال وی به بیمارستان که قرار بود در چهارشنبه‌سوری (۲۸ اسفند ۱۴۰۳) انجام شود، نیز منتفی شد.

او همچنان در شرایط نامساعد جسمی در زندان اوین نگهداری می‌شود و محرومیت ادامه‌دار از درمان، خطر جدی برای جانش به همراه دارد.

#وریشه_مرادی #زندان_اوین #حق_درمان #زندانی_سیاسی #حقوق_بشر #هم‌_آوا

سمیه رشیدی، کارگر زندانی، در پی بی‌توجهی به وضعیت سلامت‌اش به کما رفت.

الهه محمدی، روزنامه‌نگار و زندانی سیاسی پیشین، با یادآوری هم‌بندی سابق خود نوشت:
«در سال ۱۴۰۱ با سمیه رشیدی هم‌بند بودیم؛ زنی آرام، کم‌حرف و محجوب که چشم‌انتظار آزادی بود. بعد از عفو بهمن‌ماه آزاد شد، اما تنها به فاصله چند ماه، این بار به جرم نوشتن شعار، دوباره بازداشت شد. حالا روی تخت بیمارستان، بی‌هوش و با چشمانی بسته افتاده است.»

سمیه رشیدی، شهروند ساکن تهران، در اردیبهشت ۱۴۰۴ تنها به دلیل شعارنویسی در محله جوادیه بازداشت و پس از انتقال به زندان‌های مختلف، بارها دچار حملات شدید شد. عدم رسیدگی پزشکی و سهل‌انگاری در درمان، او را به وضعیت بحرانی رسانده و اکنون در کما به‌سر می‌برد.

چشم‌پوشی از نیازهای درمانی زندانیان، در برابر قانون و اخلاق، به‌معنای مشارکت عامدانه در حذف فیزیکی آنان است.

#هم_آوا
#سمیه_رشیدی
#زندانی_سیاسی
#حق_درمان
#نه_به_سرکوب