⭕️ ⭕️ ویدیو مربوط به ۲۵ دی ۱۴۰۴

خشم و فریاد مردم از این همه جنایت بی عدالتی دروغ و نیرنگ

🔴خشم جوانان در قیام اخیر محصول رفتار جمهوری اسلامی است، نه مهندسی قدرت‌های خارجی

✍️ویکتوریا آزاد
۲۶ دی ۱۴۰۱

در تحلیل قیام‌های اجتماعی، ساده‌سازی و فرافکنی همواره ابزار حکومت‌های سرکوبگر بوده است. جمهوری اسلامی نیز در مواجهه با قیام اخیر، به‌جای پذیرش مسئولیت تاریخی خود، تلاش می‌کند خشم بروز‌یافته در خیابان‌ها را به «مهندسی قدرت‌های خارجی» نسبت دهد. این روایت، نه‌تنها نادرست، بلکه آگاهانه گمراه‌کننده است. خشم جوانان در این قیام، پیش از آنکه محصول دخالت بیرونی باشد، نتیجهٔ مستقیم چهار دهه سرکوب، فساد و تحقیر سیستماتیک مردم ایران است.

🖤خشم اجتماعی؛ محصول انباشت کینه های تاریخی، نه تحریک لحظه‌ای

هیچ جامعه‌ای ذاتاً خشونت‌طلب نیست. مردم ایران دهه‌ها مسیرهای اصلاح مسالمت‌آمیز را آزمودند: صندوق رأی، اعتراض مدنی، اعتصاب صنفی، گفت‌وگوی اجتماعی. پاسخ حکومت به همهٔ این تلاش‌ها یکسان بود: سرکوب، زندان، گلوله، حذف و تحقیر. نتیجهٔ طبیعی چنین وضعیتی، انباشت خشم نسلی است؛ خشمی که در نهایت راه خود را از دل خیابان پیدا می‌کند.

وقتی حکومت:
• معیشت مردم را نابود می‌کند،
• فساد را نهادینه می‌سازد،
• آیندهٔ جوانان را می‌سوزاند،
• و هر صدای منتقدی را با زور خاموش می‌کند،

نمی‌توان انتظار جامعه‌ای آرام و مطیع داشت. خشونت، در چنین شرایطی، انتخاب جوانان نیست؛ واکنش ناگزیر به بن‌بست تحمیل‌شده است.

🖤جمهوری اسلامی جنبش را به‌سوی رادیکال‌شدن سوق داد

یکی از بزرگ‌ترین خطاهای تحلیلی، جدا کردن خشونت از علت‌های ساختاری آن است. جنبش‌های اجتماعی زمانی به سمت رادیکال‌شدن و حتی مسلح‌شدن می‌روند که حکومت، عامدانه همهٔ راه‌های مسالمت‌آمیز را ببندد. این یک قاعدهٔ تاریخی است.
فاشیسم و دیکتاتوری، پایان نرم ندارند. حکومت‌هایی که با خشونت حکومت می‌کنند، معمولاً با خشونت کنار زده می‌شوند؛ نه به‌دلیل میل مردم به خشونت، بلکه به‌دلیل فقدان هر گزینهٔ دیگر.

در این معنا، اگر جنبش اعتراضی ایران امروز چهره‌ای خشن‌تر از گذشته یافته، این نه انحراف جنبش، بلکه بازتاب مستقیم خشونت ساختاری جمهوری اسلامی است.

🖤نقش قدرت‌های خارجی؛ هم‌زمانی منافع، نه مهندسی قیام

در جهان امروز، هیچ تحول سیاسی بزرگی در خلأ رخ نمی‌دهد. هم‌زمانی منافع مردم ایران با منافع برخی قدرت‌های خارجی، واقعیتی انکارناپذیر است. اما این هم‌زمانی، به‌هیچ‌وجه به معنای «مهندسی قیام» نیست.
قدرت‌های خارجی ممکن است:
• از شکاف‌ها بهره‌برداری کنند،
• بر موج نارضایتی سوار شوند،
• یا از تضعیف یک رژیم سرکوبگر سود ببرند،

اما آن‌ها خالق خشم مردم نیستند. خشم، کینه و عصیان جوان ایرانی، ریشه در زندگی روزمرهٔ او دارد: در فقر، در تحقیر، در بی‌آیندگی و در خون دوستانش بر آسفالت خیابان‌ها.

نسبت دادن همهٔ خشونت‌ها به «دشمن خارجی»، تلاشی است برای پاک‌کردن صورت‌مسئله و فرار از مسئولیت تاریخی.

🖤خطر روایت‌سازی امنیتی

روایت «خشونت مهندسی‌شده» دو کارکرد اصلی برای حکومت دارد:
1. مشروعیت‌بخشی به سرکوب گسترده‌تر
2. بی‌اعتبارسازی کلیت جنبش اعتراضی

این روایت، عامدانه میان خشونت کور و خشم مشروع تفاوتی قائل نمی‌شود و تلاش می‌کند کل اعتراض را به‌عنوان «اغتشاش» حذف کند. در حالی که واقعیت این است: مسئول اصلی خشونت، همان سیستمی است که خشونت را به ابزار حکمرانی تبدیل کرده است.

🖤🖤جمع‌بندی

خشونت جوانان در قیام اخیر نه محصول اتاق‌های فکر خارجی، بلکه نتیجهٔ مستقیم سیاست‌های جمهوری اسلامی است. حکومتی که جامعه را به بن‌بست می‌کشاند، نمی‌تواند از انفجار خشم آن شگفت‌زده شود. اگر امروز خیابان‌ها خشن‌تر شده‌اند، این آینه‌ای است در برابر چهل‌سال سرکوب. مسئولیت این وضعیت، پیش از هر کس، بر دوش حاکمیتی است که مردم را از هر راه دیگری ناامید کرده است.

تاریخ یک‌بار دیگر تکرار می‌شود:
خشونت، زبان تحمیلی دیکتاتوری‌هاست؛ و همان زبان، روزی پایان آنها را رقم میزند.

#ویکتوریا_آزاد

لینک مقاله به انگلیسی در شبکه ایکس

https://x.com/victoriaazad24/status/2012300418563346627?s=46&t=auKQyaXoKCMkBcgLlMbZ4Q