🔹خلیج فارس؛ حقیقتی فراتر از سیاست

✍️ویکتوریا آزاد

حتی اگر شایعه باشد—خبر تغییر نام خلیج فارس توسط ترامپ یا هر قدرت دیگری—واکنش ما باید واقعی، سریع و بی‌چون‌وچرا باشد.
خلیج فارس نامی نیست که با تغییر دولت‌ها و منافع لحظه‌ای رنگ ببازد. این نام، سند هویتی ماست؛ پیش از جمهوری اسلامی بوده، پس از آن نیز خواهد بود.

ما اجازه نمی‌دهیم احساسات ملی ما ابزارِ بازی‌های تبلیغاتی کسانی شود که ایران را گروگان گرفته‌اند.
افشای سوءاستفاده‌ی جمهوری اسلامی: دستگاه تبلیغاتی جمهوری اسلامی، که سال‌هاست بر سر منافع ملی ایران با دشمنان این سرزمین معامله کرده، اکنون به‌ناگهان با شعارهای “خلیج فارس ایرانی است” وارد میدان شده تا از احساسات ملی ایرانیان برای مشروعیت‌سازی در بحران مشروعیت داخلی‌اش بهره ببرد.
این رفتار باید افشا شود: دشمنی با آمریکا یا عربستان، اگر از زبان کسانی باشد که خوزستان را به خاک و خون کشیده‌اند، اعتبار ندارد.

فاع از خلیج فارس، دفاع از ایران آزاد و مستقل است، نه یک رژیم پوسیده و در حال افتادن، بلکه دفاع از یک تمدن کهن ایران است.

ما در برابر هر تحریف، با هر نیت و از هر زبان، خواه آمریکایی، خواه عربی، خواه وطنیِ مصادره‌گر، می‌ایستیم.

نامش خلیج فارس است. بود، هست، و خواهد بود.

#خلیج_فارس
#PersianGulf
#نه_به_تحریف_هویت
#جمهوری_اسلامی_نماینده_ما_نیست


The Persian Gulf: A Truth Beyond Politics

Even if it’s just a rumor—claims that Trump or anyone else might rename the Persian Gulf—our response must be real, swift, and uncompromising.
The Persian Gulf is not a name to be reshaped by shifting politics or short-term interests. It is a historical and geographical truth. It existed before the Islamic Republic—and will outlast it.

We will not allow our national identity to be exploited by a Islamic regime that has held Iran hostage for decades.
Exposing the Islamic Republic’s Opportunism: The Islamic Republic, which for years has bartered Iran’s national interests with regional enemies, now suddenly waves the “Persian Gulf” flag to hijack public sentiment and patch its collapsing legitimacy.
This must be exposed: Anti-American or anti-Arab slogans lose all meaning when voiced by those who drowned Khuzestan in blood.

Defending the Persian Gulf is defending a free and independent Iran, not a rotten and falling regime, but rather defending an ancient Iranian civilization.

Its name is Persian Gulf. It was, is, and will remain.

#PersianGulf

لینک توییت در شبکه ایکس

https://x.com/victoriaazad24/status/1920200263903617416?s=46&t=auKQyaXoKCMkBcgLlMbZ4Q


💎 @iranyarannetwork1398

💠 بیدارسازی ملی در دوران تعلیق جنبش های وسیع خیابانی: ایران در آستانه فوران

✍️ نویسنده: ویکتوریا آزاد
۱۸ اردیبهشت ۲۵۸۴

انفجار هولناک و مرگبار بندرعباس و سکوت مردم در آن خطهٔ ایران مرا بر آن واداشت که بیشتر تعمق کنم که چه اتفاقی در روح و روان مردم افتاده، آیا «سنگ شدند» یا «سنگشان کردند». در واقعیت می شنویم که مردم جمهوری اسلامی را مسئول این فاجعه می‌دانند و از همین رو حکومت تهدیدها و فشارهای خود را به مردم صدچندان کرده تا به اصطلاح “تشویش اذهان” نکنند و به‌این‌ترتیب جلوی انتشار اخبار درست گرفته شود تا حکومت باردیگر از زیربار رفتن مسئولیت شانه خالی کند.
در فجایع آتش‌سوزی ساختمان پلاسکو، فروریزی ساختمان متروپل در آبادان، موارد متعدد ریزش معادن و جان‌باختن کارگرانی که زیر آوار مدفون شدند، اتوبوس‌های مدارس که به دره افتادند، زلزله‌ها و سیل‌ها و غیره، نه‌تنها حکومت کمکی به مردم نمی‌کند؛ بلکه خود مستقیم و غیرمستقیم عامل و یا مسئول فاجعه است و برای جلوگیری از روشدن دستش و اعتراضات مردمی، آنها را تهدید هم میکند.

در سال‌های اخیر، ایران به صحنه‌ای از تناقض‌های شدید بدل شده است: خشم عمیق و گسترده اقشاری از مردم، در کنار سکوتی که گویی به «سنگ‌شدگی» بخش بزرگی از مردم بدل شده است. فجایع انسانی از جمله انفجارهای دستی و غیردستی، اعدام‌های فراقانونی، فساد گسترده آقازاده‌ها، و فروپاشی زیست‌محیطی، در هر کشور دیگری استخوان حکومت را خرد می‌کرد. اما در ایران، جز چند اعتراض صنفی پراکنده، واکنشی فراگیر به چشم نمی‌خورد. چرا؟

⬅️ این وضعیت را نمی‌توان با واژگانی چون «بی‌غیرتی یا ترس» توضیح داد. آنچه ما با آن مواجهیم، پدیده‌ای است به‌مراتب پیچیده‌تر: جامعه‌ای هوشیار اما زخمی، پرانرژی اما منتظر، حاضر اما در تعلیق.

🔥 تجربه تاریخی سنگ‌شدن اجتماعی

این سکوت پرطنین،مشابهت‌هایی با برخی نمونه‌های تاریخی دارد:

▪️شوروی در اواخر عصر استالین، که مردم می‌دانستند چه فجایعی در گولاگ‌ها می‌گذرد اما مردم در ابعاد میلیونی سکوت می‌کردند. «گولاگ» (Gulag)
مخفف واژه روسی “Главное управление лагерей” به معنی “اداره اصلی اردوگاه‌ها” بود.در دوره استالین، این نام به سامانه وسیع اردوگاه‌های کار اجباری در سراسر شوروی اطلاق می‌شد؛ جایی که میلیون‌ها نفر ـ زندانیان سیاسی، روشنفکران، دهقانان معترض، افسران نظامی، و حتی آدم‌های بی‌گناه ـ برای سال‌ها به بیگاری، سرما، گرسنگی و مرگ فرستاده می‌شدند. در ادبیات معاصر، «گولاگ» تبدیل به کلمه‌ای جهانی شده برای توصیف هر ساختار حکومتی که مردم را در مقیاس وسیع، با توجیه‌های ایدئولوژیک، سرکوب و نابود می‌کند. درست مانند زندان‌های گسترده و شکنجه‌گاه‌های آشکار و پنهان جمهوری اسلامی

▪️آلمان نازی، که بسیاری از اردوگاه‌های مرگ آگاه بودند اما کاری نمی‌کردند.

▪️کره شمالی امروز، که وحشت، فقر و سانسور، هرگونه کنش جمعی را در نطفه خفه می‌کند.

در همه این نمونه‌ها، «ترس»، «بی‌اعتمادی»، و «ترس از شکست» جامعه را به حالتی از تعلیق می‌برد: جامعه‌ای که دیگر به تأثیر صدای خود باور ندارد.

🔥چرا مردم ایران در ابعاد وسیع میلیونی حرکت نمی‌کنند؟

گروهی از مردم ایران پیش‌تر بارها به خیابان آمدند، کشته، کور، زندانی و تبعید شدند، اما هیچ تغییر ساختاری رخ نداد. این اعتراضات در ابعاد گسترده در تمتم ایران اتفاق افتاد ولی به لحاظ کمّی جمعیت کافی نبود بعضا تعداد سرکوبگران از تعداد تظاهرکنندگان بیشتر بود. مردم اما در عمل دیده‌اند که عدم سازماندهی و همبستگی ملی باعث ریخته شدن خون های بیشتری شد و تفسیر این درد جانکاه تنها در روایت‌های سیاسی مصرف می‌شود و نتیجه آنی در کار نیست. پس ترجیح می‌دهند در سکوت، منتظر یک لحظه‌ی “حتمی و مؤثر” بمانند — لحظه‌ای که مثلاً با حمله خارجی به مراکز نظامی، رژیم توازن قدرت خود را از دست بدهد.

🔥 آیا این وضعیت پایدار است؟ نه. جامعه در کمین فرصت است.

هرچند سطح مشارکت خیابانی پایین است، اما سطح تولید اعتراض در زبان، هنر، طنز، موسیقی و فضای مجازی بسیار بالاست. این یعنی جامعه نخوابیده، بلکه در حال آماده‌سازی ناخودآگاه خود برای لحظه‌ای مناسب است. آن لحظه، می‌تواند ضربه اقتصادی، فروپاشی درونی، یا بحران خارجی باشد. اما برای آن لحظه، باید آماده بود.

🔥طرح بیدارسازی ملی در دوران تعلیق جنبشهای خیابانی

🗣️ برای عبور از این وضعیت، به راهبردی سه‌فازی نیاز داریم:‌

▪️فاز ۱: بازسازی روان جمعی

• احیای اعتماد به خود از طریق روایت پیروزی‌های کوچک و بزرگ

• بازآفرینی زبان اعتراض و برپایی قیام سراسری (با فریاد، با هنر، طنز، خاطره، ترانه، سازماندهی مخفی، اعتصاب، تظاهرات خیابانی بهنگامی که مطمئن باشیم تعداد زیادی شرکت میکنند)

💎 @iranyarannetwork1398

بقیه مقاله در پست بعدی 👇👇

بقیه از مقاله بالا

• تقویت و پژواک روایت‌های واقعی از انسان‌های عادی که مقاومت کردند

• آموزش غیرعلنی مهارت‌های کنش‌گری نظامی و مقاومت مدنی

▪️فاز ۲: سازمان‌یابی نرم

• تشکیل حلقه‌های اعتماد و میکروشبکه‌های محلی/دیجیتال

• پشتیبانی اجتماعی از قربانیان و فعالان در خطر

• سازماندهی آرشیوهای مستقل برای ثبت حقیقت و حافظه جمعی

• هم‌افزایی با جریان‌های مسئول خارج از کشور که به ظرفیت داخلی ایمان دارند

▪️ فاز ۳: مدیریت فرصت تاریخی

• آماده‌سازی برای راه اندازی اعتصاب‌های هوشمند

• ساخت پلتفرم‌های اطلاع‌رسانی فوری، مردمی و دقیق

• تدوین منشور گذار و تشکیل جبهه نجات ایران برای اجتناب از گسترش خشونت ها و بی‌نظمی در دوران گذار

• تعریف مطالبات فوری جامعه برای هدایت لحظه گذار (عدالت، آزادی زندانیان ، بازگشت تبعیدی‌ها به ایران، راهبردهای دولت موقت، کارهایی که باید در دوران گذار توسط دولت موقت انجام بشود…)

⸻

💥 جمع‌بندی: جامعه ایران آماده است، فقط به جرقه و ساختار نیاز دارد

ایران امروز نه خواب است، نه تسلیم شده. جامعه، سرشار از تنفر، درد، امید پنهان و آمادگی برای خیزش است. اما بدون شبکه، بدون سازماندهی نرم، بدون امید واقعی و بدون نقشه راه، حتی خشم مقدس هم به فرسایش می‌انجامد.

اکنون زمان آن است که انرژی‌های پراکنده، در شبکه‌های نرم هم‌افزا شوند. بیدارسازی، نه با شعار، بلکه با ساختن نهاد، حافظه و روایتهای تازه رخ می‌دهد.

اکنون زمان آن است که کنشگران سیاسی امریکا ( ترامپ و کابینه او) و اسراییل را قانع کنند که بجای مذاکره و مماشات با جمهوری اسلامی پایگاههای او را در داخل ایران بزنند و توازن قوا را به نفع ملت ایران تغییر بدهند. این است آن فشار حداکثری و حمایت حداکثری از مردم ایران، نه خرج کردن میلیونها دلار بپای نمادهای دروغینی که ادعا میکنند وکالت مردم ایران را دارند، وکالتی که تبدیل به دکان شده نه نهاد مردمی!

#ویکتوریا_آزاد

#بازنشر_لطفا

💎 @iranyarannetwork1398