🚨هشدار وضعیت قرمز 📣


💎 @iranyarannetwork1398

🤩 قتل الهه حسین‌نژاد؛ تحلیلی بر یک جنایت ایدئولوژیک و تروریسم سازمان‌یافته

قتل الهه حسین‌نژاد، دختر ۲۴ ساله اهل اسلامشهر، موجی از خشم عمومی، پرسش‌های بی‌پاسخ و گمانه‌زنی درباره انگیزه‌های این جنایت را در فضای عمومی و شبکه‌های اجتماعی برانگیخت. در حالی که رسانه‌های حکومتی تلاش دارند این قتل را در قالب یک «سرقت ساده» یا «نزاع خیابانی» تقلیل دهند، شواهد میدانی، سوابق فردی متهم و سبک زندگی مقتول نشان می‌دهند که این جنایت صرفاً یک حادثه تصادفی نبوده، بلکه باید آن را در چارچوب یک قتل ایدئولوژیک با ماهیت تروریسم سازمان‌یافته حکومتی تحلیل کرد.

🔴 بررسی ویدیو بازجویی و روایت پلیس

در ویدیویی که از بازداشت قاتل منتشر شده، افسر پلیس با عباراتی مانند «خوب کردی، زنِ ...» او را خطاب قرار می‌دهد. این عبارت به‌وضوح حامل نوعی همدلی ضمنی با عامل قتل است و نشان می‌دهد که مأمور پلیس نیز قتل را در پرتو دیدگاه‌های ارزشی و ایدئولوژیک خود مشروع می‌بیند.

همچنین در این بازجویی، درباره انگیزه قتل هیچ پرسش دقیق یا پاسخ روشنی مطرح نمی‌شود. متهم بدون اشاره به هیچ دلیل مشخصی، تنها می‌گوید: «از عصبانیت زدمش.» در حالی‌که روایت اولیه بعضی رسانه‌ها از احتمال «تجاوز» حکایت داشت که بعدها به «سرقت گوشی» تغییر یافت؛ تناقضی که نشان‌دهنده تلاش برای تغییر جهت افکار عمومی است.

🔴 نبود شواهد مؤید سرقت یا تجاوز

بر اساس منابع مستقل و مشاهدات میدانی:

- هیچ تصویری از دوربین‌های شهری منتشر نشده که لحظه ربایش یا درگیری را نشان دهد.
- کالبدشکافی‌ای منتشر نشده که وقوع تجاوز را تأیید یا رد کند.
- تلفن همراه مقتول پیدا نشده یا محل آن شفاف‌سازی نشده است.
- هیچ نشانه‌ای از ضرب‌وجرح یا تلاش برای فرار از صحنه در متهم دیده نمی‌شود.

این فقر شواهد باعث شده روایت رسمی درباره انگیزه «سرقت» از اعتبار تحلیلی برخوردار نباشد.

🔴 موقعیت مقتول هنگام کشف جسد

بر اساس مشاهدات فعالان اجتماعی و برخی منابع مستقل: جسد الهه حسین‌نژاد هنگام کشف، فاقد پوشش سر بوده است.

این نکته با توجه به حساسیت ایدئولوژیک نظام درباره «حجاب اجباری» و نقش آن در پرونده‌های مشابه، بسیار قابل‌توجه است.

🔴 تحلیل صفحه اینستاگرام متهم

در تصاویر منتشرشده از صفحه اینستاگرام شخص متهم، چندین عکس از علی خامنه‌ای با شعارهایی مانند «عشق یعنی رهبرم»، «آقا لبخند به تو می‌آید» و دیگر مضامین ایدئولوژیک به چشم می‌خورد

.

این عناصر نشان می‌دهد که متهم نه‌تنها از نظر فرهنگی بلکه از منظر ارزشی و اعتقادی با ایدئولوژی رسمی جمهوری اسلامی هم‌راستا است.

🔴 سبک زندگی و باورهای مقتول

اطلاعات به‌دست‌آمده از صفحه شخصی الهه حسین‌نژاد نشان می‌دهد:

- او از محمد حسینی (از جان‌باختگان جنبش «زن، زندگی، آزادی») یاد می‌کرده است.
- تمایل و همدلی با جریان آزادی‌خواه و مخالف حجاب اجباری در پست‌های او آشکار بوده است.

این تضاد ارزشی با قاتل، احتمال وقوع درگیری ایدئولوژیک را به‌شدت تقویت می‌کند.

🔴 تحلیل انگیزه قتل

از میان انگیزه‌های محتمل:

- سرقت و تجاوز به دلیل نبود شواهد کافی رد می‌شوند.
- هیچ ارتباط شخصی میان قاتل و مقتول گزارش نشده است.

در مقابل، انگیزه ایدئولوژیک به‌دلایل زیر برجسته می‌شود:

- تقابل آشکار میان باورهای قاتل (مذهبی، طرفدار حکومت) و مقتول (آزادی‌خواه، ضد حجاب اجباری).
- اظهارات متهم پس از باور لحن همدلانه مأمور پلیس در این باره که وی محق بوده در گرفتن جان یک زن بی حجاب.
- نبود هرگونه انگیزه مالی یا جنسی مشخص.

از آنجا که این قتل در بستری از تربیت ایدئولوژیک شکل گرفته و مشابهت‌های فراوانی با قتل مهسا امینی دارد، نمی‌توان آن را صرفاً به‌عنوان کنشی فردی تلقی کرد. جمهوری اسلامی، با بهره‌گیری از ساختارهایی چون گشت ارشاد، بسیج، و نهادهای ضد فرهنگی و تبلیغی، بستر مناسبی برای تروریسم سازمان‌یافته ایدئولوژیک فراهم کرده است. این تروریسم، زنان، دگراندیشان، اقلیت‌ها و آزادگان را هدف می‌گیرد.

لینک قسمت دوم

💎 @iranyarannetwork1398

لینک قسمت اول

🔴در پایان

با توجه به شواهد:

- باورهای مذهبی متعصبانه و وابستگی سیاسی قاتل
- فقدان انگیزه‌های سنتی مانند سرقت یا تجاوز
- تضاد روشن و مستند میان مقتول و متهم
- و همدلی مأموران با عامل قتل برای گرفتن اعتراف

این جنایت باید به‌عنوان یک نمونه از "تروریسم سازمان‌یافته ایدئولوژیک تحت حمایت حکومتی" شناخته شود. چنین قتل‌هایی نه حاصل تصمیم فردی، بلکه پیامد مستقیم سیستم سرکوب، ترویج نفرت، و مشروع‌سازی خشونت توسط جمهوری اسلامی هستند. نظامی که بارها با انگیزه‌های گوناگون — از یهودستیزی و غرب‌ستیزی گرفته تا سرکوب آزادی‌خواهان — به ترور، سرکوب و کشتار پرداخته است.

زنان ایران، به‌ویژه آنان که از آزادی پوشش و کرامت انسانی دفاع می‌کنند، بزرگ‌ترین قربانیان این ایدئولوژی مرگ‌بار بوده و هستند.

🔴وظیفه ما در قبال این فاجعه تروریستی چیست:

۱. مستندسازی انگیزه‌های ایدئولوژیک و بازنمایی دقیق آن در رسانه‌های مستقل.
۲. پیگیری حقوقی این جنایت در نهادهای بین‌المللی با استناد به مصادیق تروریسم حکومتی.
۳. افزایش آگاهی جهانی درباره ابعاد تروریسم سازمان‌یافته جمهوری اسلامی، به‌ویژه علیه زنان.

این پرونده باید به‌عنوان یکی از نمونه‌های شاخص «قتل با انگیزه نفرت» و تروریسم سازمان‌یافته مورد بررسی و پیگرد قرار گیرد. واکنش فعال، همبسته و بین‌المللی نسبت به چنین جنایاتی، آزمونی جدی برای تعهد به عدالت، آزادی و کرامت انسانی است.

👑 تحریریه "دُرتی‌وی"

#انقلاب_ایران
#مهسا_امینی
#دفاع_مشروع
#همیاری_ایرانیان
#اعتصابات_سراسری

💎 @iranyarannetwork1398

💠 الهه را کشتند، چون زن بود! چون اسلامی نبود! چون مقاومت کرد!
 
✍️علی جوادی

الهه حسین‌نژاد را نه چاقو، که نظمی به قتل رساند که زن را برده‌ قرن معاصر می‌خواهد. الهه را نه یک بیمار روانی، بلکه خود اسلام سیاسی، خود مردسالاری، خود سرمایه‌، نابود کرد. او را کشتند، چون در میانه‌ این جهنم اسلامی–بورژوایی، زن بودن، تنها بیرون رفتن، کار کردن، ایستادگی کردن و حتی نفس کشیدن، جرمی نابخشودنی است.
الهه را کشتند چون تلفن همراهش در منطق وارونه‌ این جامعه، گران ‌تر از جانش به ‌حساب آمد. و این، نه هذیان یک قاتل روان‌پریش، بلکه حاصل منطقی‌ است سرد، محاسبه‌گر، و عمیقاً ضدانسانی: زن، کم‌ ارزش‌تر از کالا؛ بی‌اهمیت‌تر از سود. الهه را کشتند، چون قوانینی حاکم است که تجاوز را جرم نمی‌داند، قتل ناموسی را تخفیف می‌دهد، پوشش اسلامی را اجباری می‌کند، و نفس زن را محدود می‌سازد. قانونی که زن را نه انسان، که نیمه ‌انسان می‌بیند؛ و حتی در مرگش نیز، او را مقصر می‌شمارد:
"چرا تنها رفتی؟"
"چرا اعتماد کردی؟"
"چرا... زن بودی؟"
الهه را کشتند، چون در این نظام اگر زن مطیع نباشد، تهدید است؛ اگر مستقل باشد، طعمه است؛ و اگر مقاومت کند، باید حذف شود. چرا؟ چون فقه اسلامی و قانون حکومت زن‌ستیز، زن را نصف مرد، مطیع مرد، ضعیفه، کشتزار مرد، و در نهایت، قابل قربانی شدن تعریف کرده است.
الهه را کشتند چون تهدید بود. چون نترسید. چون کار کرد، سفر کرد، تنها رفت، و در لحظه‌ سرقت، گفت: "نه!"
و همین "نه"، ناقوس مرگش شد. و این یعنی ما در نظمی زندگی می‌کنیم که مقاومت زن را با مرگ پاسخ می‌دهد.

🔹قاتل الهه، فرزند مشروع فرهنگ اسلامی است

قاتل الهه یک لجن "ارزشی" بود. نه دیوانه، نه استثنا، بلکه محصولی طبیعی از دل فرهنگی مردسالار، خرافی، عقب ‌مانده و زن‌ستیز. پرورده‌ ایدئولوژی‌ای که زن را یا در بند می‌خواهد یا در گور. مردی که در فضای رسمی فقه "غیرت" آموخت، در رسانه‌ها "فتنه" شنید، در کوچه‌های حکومت تمرین کرد، و سرانجام چاقو را در قلب زنی جوان فرو برد.

🔹جمهوری اسلامی، نه تنها قاتل را ساخت؛ بلکه او را پروراند.

الهه حسین‌نژاد را نه فقط چاقو، بلکه کل این نظم پوسیده به قتل رساند. قتلی سیاسی، زن‌ستیز، تقدیس‌ شده، زیر پرچم همان "ارزش‌هایی" که زن را "ناموس" می‌خواند و سپس با او چون برده رفتار می‌کند.

🔹کابوس اسلامی در سراشیبی سقوط است

اما این حکومت، با تمام قوانین فقهی، باتوم‌ها، چماق‌ها و طناب‌های دارش، نتوانست زن را ساکت کند. نتوانست عشق را ممنوع، صدای زن را خفه، یا بدنش را پوشیده نگه دارد. این کابوس اسلامی که با نعره و شریعت و تهدید آمده بود تا جاودانه باشد، امروز در مرداب خود ساخته‌اش فرو رفته پشت هر حجاب اجباری، ترس حکومت است. پشت هر قتل زن، وحشت از آزادی نهفته است. چهل ‌و هفت سال تهدید، شکنجه، زندان و مرگ، زن را نشکست. زن، ایستاد. در هر کوچه، هر کارخانه، هر کلاس، هر بازداشتگاه. فریاد زد، دیوارها را نوشت، حجاب‌ها را آتش زد، خیابان‌ها را تصرف کرد. و امروز، جمهوری اسلامی مانده با تیغی زنگ‌ زده؛ تیغی که دیگر نمی‌بُرد.

🔹تاریخ ورق خورده است

این رژیم، پوسیده‌ تر از آن است که خود را بازسازی کند. در گل مانده است. مشروعیت ندارد، زبان ندارد، آینده ندارد. هر زن زنده، هر زن فریادگر، هر زنی که دیگر سکوت نمی‌کند، یک ضربه‌ مهلک بر تابوت این نظام است. نه دین، نه قانون، نه تبلیغ، دیگر نمی‌تواند قتل را توجیه کند. دروغ، تمام شده است.

🔹الهه تنها نبود

در کنار الهه، هزاران و میلیونها زن دیگر هر روز، در کوچه و خیابان، در کارخانه و کلاس، در بازداشتگاه و خانه، مقاومت می‌کنند. زنانی که با نگاه، با صدا، با راه رفتن، با نپوشیدن، با فریاد زدن، با "نه" گفتن، علیه این نظم اسلامی شوریده‌اند. مقاومت‌ شان، با قساوت سرکوب شد، اما خاموش نشد. زنده است، پویاست، نفس می‌کشد. چون مبارزه می‌کند، پس آینده دارد. فردا، از آن اوست. آینده از آن اوست.

پایان نزدیک است؛ و این پایان، انقلابی زنانه خواهد بود. انقلابی که در آن، الهه‌ها جهان را از نو خواهند ساخت.
 
💎 @iranyarannetwork1398

💠افسانه انتقام تاریخ؛ آرامشِ سمی در دلِ درد

✍️به قلم: آنا یعقوبیان

هر از چند گاهی، داستان‌هایی در میان ما دست‌به‌دست می‌شود که از پایان تلخ و حقارت‌بار مستبدان می‌گویند؛ روایاتی مانند گریه‌های محمدعلی‌شاه در سفارت یا فرار ذلیلانه دیکتاتورهایی که زمانی با مشت آهنین بر مردم حکومت می‌کردند. این روایت‌ها، اگرچه ممکن است بر اساس واقعیت باشند یا به نیت هشدار و عبرت نقل شوند، اما واقعیتی پنهان و تلخ در خود دارند: آن‌ها می‌توانند به جای برانگیختن اراده‌ی مبارزه، حس کاذبی از آرامش و امید به آینده ایجاد کنند.

در ظاهر، این داستان‌ها نوعی رضایت خاطر در دل مردم به‌جا می‌گذارند: مستبد تقاص پس داد، مردم پیروز شدند. اما در عمل، چنین روایت‌هایی می‌توانند جایگزین تحلیل ساختاری، کنش آگاهانه و مبارزه‌ی هدفمند شوند.

«امید تخدیری» به جای اراده‌ی تغییر در جامعه‌ای رنج‌کشیده، که هر روز تحت فشار سیاسی، اقتصادی و فرهنگی قرار دارد، طبیعی است که مردم بخواهند باور کنند عدالت بالاخره برقرار می‌شود. اما اگر این عدالت را تنها در سقوط طبیعی مستبدان ببینیم، به‌جای اقدام و مبارزه برای آینده، به انتظار انتقام تاریخ می‌نشینیم. این، امیدی است که بیشتر به تخدیر می‌ماند تا آگاهی.
یک فرد سقوط می‌کند، اما یک نظام باقی می‌ماند باید به‌یاد داشته باشیم که سقوط یک دیکتاتور، الزماً به معنای پایان استبداد نیست. اگر ساختارهای قدرت، نهادهای سرکوب، فرهنگ اطاعت و بی‌تفاوتی اجتماعی پابرجا بماند، جای مستبد قبلی به‌راحتی توسط دیگری پر خواهد شد. مسئله‌، نه صرفاً یک فرد، بلکه کل سیستمی است که استبداد را بازتولید می‌کند.
رنجی که ارزشش را دارد؟
برای خاندان‌هایی مانند قاجار که بیش از یک قرن بر ایران حکومت کردند، سقوط نهایی یک نفر یا حتی چند عضو از خاندان، هزینه‌ی کمی در برابر سود تاریخی کلانشان است. آن‌ها نسل در نسل در ثروت و رفاه زیسته‌اند. این‌که روزی یکی از شاهانشان گریه کند یا در تبعید بمیرد، از منظر تاریخی شاید نمادی باشد، اما بازدارنده نیست. مردم امروز نباید با این تصاویر احساس رضایت یا انتقام تاریخی کنند.

مستبدان از آینده نمی‌ترسند
ستمکاران، تا لحظه‌ی آخر خود را در امنیت کامل می‌بینند. آن‌ها نه از آینده می‌هراسند، نه خود را مسئول می‌دانند، چون در محیطی از تملق، چاپلوسی، دروغ، و ترس زندگی می‌کنند. تا زمانی که سقوط رخ نداده، برایشان هیچ چیز «غیرعادی» نیست. اگر بازدارندگی وجود دارد، باید در دل جامعه ساخته شود، نه در رؤیای سقوط روز مبادا.

نتیجه‌گیری: افسانه‌ها کافی نیست؛ راه‌حل می‌خواهیم
ما باید از روایت‌های احساسی، حتی اگر واقعی باشند، عبور کنیم و به جایش تحلیل ساختار قدرت، تولید اندیشه‌ی راهبردی، و ایجاد امید فعال و آگاهانه را جایگزین کنیم. اگر تاریخ بخواهد روزی انتقام بگیرد، فقط در صورتی خواهد بود که ما مردم، با آگاهی و سازمان‌یافتگی، آن را شکل داده باشیم.

فردا را گریه‌ی دیکتاتورها نمی‌سازد؛ فردا را مبارزه‌ی آگاهانه‌ی ما خواهد ساخت.

💎 @iranyarannetwork1398