💠 اعتصاب، نه قیام است و نه انقلاب، رمز پیروزی نهایی چیست؟

نویسنده؛ ویکتوریا آزاد
چهارشنبه - ۷ خرداد ۲۵۸۴ (۱۴۰۴)

اعتصاب کامیونداران، بازنشستگان و حتی اعتراض‌های پراکنده نانوایی‌ها و تظاهراتهای وسیع بازنشستگان نشانه‌هایی از نارضایتی عمیق و گسترده در جامعه ایران است، اما به تنهایی و بدون پیوند سراسری و سازمان‌یافته با سایر اقشار و اصناف، این اعتصابات نمی‌توانند رژیم را ساقط کنند. بلکه در حد ایجاد فشار، اخلال موقت در نظم اقتصادی، و گسترش فضای اعتراضی باقی می‌مانند.

💎 چند نکته تحلیلی برای روشن‌تر شدن این موضوع:

۱. اعتصاب، نه قیام است و نه انقلاب

اعتصاب در ذات خود ابزاری برای اعمال فشار اقتصادی یا مطالبه‌گری است، نه برای فروپاشی نظام. کامیونداران، حتی اگر به شکل گسترده هم اعتصاب کنند، اگر سایر حلقه‌های زنجیره تولید مثل سوخت‌رسانی، تولید، بارگیری، بازار ، تاکسیرانان، کارکنان صنایع نفت، پالایشگاه ها، اداره جات و مصرف‌کنندگان به اعتصابات نپیوندند، اعتصابات کامیونداران موقتاً فلج‌کننده است ولی نه تعیین‌کننده.

۲. بازنشستگان؛ وجدان زنده، اما بی‌قدرت اجرایی

بازنشستگان یکی از پایدارترین نیروهای اعتراضی‌اند، اما قدرت سازماندهی اجرایی، ابزار اعتصاب اقتصادی، یا توان بسیج سراسری ندارند. صدایشان قوی‌ست اما بازوی اجرایی‌شان ضعیف است.

۳. نبود پیوند بین اصناف

یکی از نقاط ضعف جنبش‌های اعتراضی در ایران، عدم پیوند سراسری و هم‌زمانی میان اصناف و طبقات مختلف است. کامیوندار در جاده است، نانوا در مغازه‌اش، معلم در مدرسه، و دانشجو در دانشگاه، پرستار و دکتر در بیمارستانها، تاکسیرانان در خیابانها و ... وقتی اینها همزمان و هم‌راستا اعتصاب نکنند، قدرت تجمع و فشار سیستماتیک به رژیم شکل نمی‌گیرد پس گروهی که اعتصاب را شروع کرده تنها میماند و نهایتا سرکوب میشود. اینجا گناهکار تک تک اصناف و گروههای اجتماعی هستند که به این صدا نپیوستند.

۴. رژیم همچنان به درآمد نفت، صادرات مواد خام و تجارت قاچاق وابسته است

اگر اعتراض‌ها به شکل گسترده درآمدهای اصلی رژیم ــ به‌ویژه ارزآورهای وابسته به صادرات غیررسمی و قاچاق ــ هدف قرار ندهند، همچنان منابع حیاتی رژیم فعال باقی می‌مانند.

🔹 راه برون‌رفت و نقش اعتصابات در فروپاشی رژیم

برای آن‌که اعتصابات مؤثر واقع شوند و نقش تعیین‌کننده‌ای در فروپاشی رژیم ایفا کنند، باید به چند شرط کلیدی توجه شود:

1. هم‌زمانی و هم‌پیوندی اعتصابات؛

پیوند میان کارگران، معلمان، رانندگان، بازاریان، پزشکان، کارکنان دولت و حتی بخشی از نظامیان خسته یا ناراضی ضروری‌ست.

2. وجود یک ستاد هماهنگ‌کننده فرااصنافی؛

بدون نهاد یا جبهه‌ای که بتواند این انرژی‌ها را در یک مسیر و زمان متحد هماهنگ کند، پراکندگی همچنان به سود رژیم عمل خواهد کرد.

3. پیوند میان خیابان و اعتصاب

اگر اعتصابات با حضور خیابانی منظم، شبانه‌روزی و هدفمند پیوند نخورد، صرفاً رکود اقتصادی بدون تغییر سیاسی رقم خواهد خورد.

4. هدف‌گیری مشروعیت و ساختار رژیم؛

اعتصاب‌ها اگر به مطالبه‌محوری صنفی محدود بمانند، رژیم می‌تواند با وعده، تهدید یا سرکوبِ گزینشی، آن‌ها را خنثی کند. اما اگر شعارها به سمت تغییر ساختار بروند، میدان عوض می‌شود.

🍀 نتیجه‌گیری؛

اعتصاب‌های کنونی، گرچه مهم و امیدبخش‌اند اما هنوز از نظر کیفیت انقلابی به نقطه عطف نرسیده‌اند. اگر مردم همچنان فقط نظاره‌گر بمانند و نیروهای سیاسی مخالف از شکل‌دهی به یک جبهه سراسری ناتوان باشند، این اعتصابات هم، سرنوشت دیگر حرکت‌های مقطعی را خواهند یافت: فرسایش، سرکوب، یا جذب توسط رژیم.

🔹 اما اگر این اعتصاب‌ها نقطهٔ آغاز یک همگرایی سراسری باشند، می‌توانند به گام نهایی
برای سقوط نظام تبدیل شوند.

#اعتصابات_سراسری
#اعتصاب_رهایی
#قیام_سراسری
#من_به_قیام_میلیونی_میپیوندم

لینک توییت در شبکه ایکس

https://x.com/victoriaazad24/status/1927793623212368347?s=46&t=auKQyaXoKCMkBcgLlMbZ4Q

💎 @iranyarannetwork1398