پیشنهاد پزشکیان برای «انتقال آب سد طالقان به تهران» نه‌تنها فاقد بنیان کارشناسی پایدار است، بلکه ادامهٔ همان سیاست‌های مخربی‌ست که ایران را به بحران شدید آبی امروز رسانده‌اند. در ادامه، چند نکته کلیدی دربارهٔ این ایده:

۱. بحران آب تهران، مسئله‌ای مدیریتی و‌ساختاری است، نه صرفاً کم‌آبی

تهران با جمعیتی بالغ بر ۱۵ میلیون نفر، بیش از ظرفیت اکولوژیک خود توسعه یافته و با مدیریت ناکارآمد منابع، مصرف بالای خانگی، هدررفت شبکه‌ای و انتقال بی‌رویه از سایر حوزه‌ها به بقاء ادامه داده است. انتقال آب بیشتر، یعنی تشویق همین مدل فشل توسعه.

۲. سد طالقان، خودش در بحران است

حوضه آبریز سد طالقان در استان البرز با کاهش بارندگی، فرسایش خاک، و توسعه بی‌رویه باغ‌شهرها و ویلاها مواجه است. این منطقه توان تغذیه آب برای خودش را هم به‌سختی دارد، چه برسد به انتقال آن به تهران.

۳. انتقال آب بین‌حوضه‌ای، راه‌حل نیست؛ تخریب است

تجربه‌های فاجعه‌بار مانند تونل بهشت‌آباد (انتقال از چهارمحال‌وبختیاری به اصفهان)، یا انتقال آب از زرینه‌رود و زاینده‌رود، همگی به نابودی محیط‌زیست، تخلیه روستاها، افزایش تنش اجتماعی و حتی درگیری‌های خونین منجر شده‌اند.

۴. این سیاست‌ها محصول حاکمیت فاجعه انگیز جمهوری اسلامی است

مهندسی‌ و بهره وری از طبیعت بدون درک مشخصات اقلیمی ایران، همان چیزی‌ست که جمهوری اسلامی سال‌ها جهت چپاول منابع ملت ایران دنبال کرده. و‌ هم اکنون پزشکیان همان مدل ها را بلغور میکند، او حافظ منافع «مافیای آب»است نه «منافع ملت ایران»

#مرگ_بر_جمهوری_اسلامی
#جمهوری_نکبت_اسلامی_سرنگون_باد
#میدانها_را_تسخیر_میکنیم
#ما_با_هم_متحد_میشویم
#جبهه_احیای_قانون_و_حاکمیت_ملی_ایران
#ایرانیاران


💎 @iranyarannetwork1398