آرش صادقی در ایران، در شبکه ایکس خود مینویسد؛ برخلاف ادعای این فرد، بخش زیادی از مهاجران افغانستانی (چه دارای مدارک اقامتی باشند و چه فاقد آن) در مشاغل رسمی یا نیمه‌رسمی مشغول به کارند و مالیات پرداخت می‌کنند. در بسیاری موارد، از درآمد آن‌ها مالیات مستقیم یا غیرمستقیم (مانند مالیات بر ارزش افزوده هنگام خرید کالا و خدمات) کسر می‌شود. آن‌ها نیز مانند شهروندان ایرانی، هنگام خرید نان، بنزین، کالاهای مصرفی و خدمات عمومی، مالیات پرداخت می‌کنند.
‏مهاجران افغانستانی نه تنها یارانه نقدی دریافت نمی‌کنند، بلکه از بسیاری از خدمات یارانه‌ای دولتی مانند بیمه درمانی، تحصیلات رایگان، مسکن دولتی و وام‌های بانکی و... نیز محروم هستند. برخلاف ایرانیان، آن‌ها باید هزینه‌های درمان، آموزش و زندگی خود را به‌صورت آزاد بپردازند.
‏این یعنی یک افغانستانی «بیشتر از یک ایرانی» خرج می‌کند تا یک زندگی حداقلی داشته باشد.
‏بیشتر مهاجران افغانستانی در ایران در مشاغلی فعالیت می‌کنند که ایرانیان معمولاً حاضر به انجام آن‌ها نیستند؛ نظیر کارگری ساختمانی، رفتگری، کار در معادن ، پارک ها و...
‏این افراد اغلب بدون بیمه، امنیت شغلی یا قرارداد رسمی کار می‌کنند و دستمزدشان کمتر از حداقل حقوق مصوب است.در واقع، آن‌ها به جای بهره‌برداری از منابع کشور،در حال تولید ارزش افزوده برای اقتصاد این کشور بودند.
‏این روایت کثیف که افغانستانی ها «مفت‌خور»ند، نه با وجدان انسانی همخوانی دارد و نه با منطق اقتصادی.
‏⁧ #نه_به_نژادپرستی

💎 @iranyarannetwork1398
⁩