✍️ از ادب #مجاهدین تا پرخاش‌گری #پهلوی‌خواهان؛ نقش رهبری

✍️ ویکتوریا آزاد

اخیراً مقاله‌ای در نقد برنامهٔ ده‌ماده‌ای شورای ملی مقاومت (سازمان مجاهدین) منتشر کردم که ذیل همین مقاله است. https://t.me/iranyarannetwork1398/36981

آنچه مرا شگفت‌زده کرد، نه واکنش سیاسی، بلکه رفتار محترمانه و متینِ هواداران مجاهدین بود. با وجود نقد شفاف و بی تعارف من از برنامه ده ماده ای اعلام شده توسط خانم رجوی، آنان با ادب، دیسیپلین و آرامش فکری بمن پاسخ دادند؛ بدون توهین، بدون هیاهو و بدون تلاش برای تحقیر مخالف. تنها کوشیدند توضیح دهند، استدلال کنند و گفت‌وگو را زنده نگه دارند.

در روزگاری که نقد سیاسی در فضای ایرانی اغلب به جدال شخصی و دشنام‌گویی فروکاسته می‌شود، چنین واکنشی نشان از انضباط تشکیلاتی و پایبندی به آداب گفت‌وگوی سیاسی دارد. حتی اگر با مواضع آن سازمان هم‌نظر نباشیم، این میزان از «بلوغ رفتاری» شایستهٔ احترام است.

اما در سوی دیگر، کافی است کوچک‌ترین نقدی به #رضا_پهلوی یا حلقهٔ اطراف او صورت گیرد تا موجی از خشم و ناسزا و تهمت از سوی بخش بزرگی از هواداران سلطنت به راه بیفتد. گویی نقد سیاسی برای آنان نه گفت‌وگو، بلکه توهین به یک قدیس است.

چرا چنین تفاوتی وجود دارد؟
پاسخ را باید در فقدان تربیت سیاسی، ضعف رهبری و فقدان اعتمادبه‌نفس جست‌وجو کرد. هواداران سلطنت‌طلب، برخلاف اعضای سازمان‌های منسجم سیاسی، در چارچوب فکری و فرهنگی مشخصی پرورش نیافته‌اند. آنان بیش از آنکه در پی آینده‌ای دموکراتیک باشند، در نوستالژی قدرت ازدست‌رفته پدر سیر می‌کنند.

در این میان، چون رضا پهلوی خود نیز از گفت‌وگو و پذیرش نقد فاصله گرفته و در سالهای اخیر اساسا نقشی در ایجاد فضای مناظره و مشارکت نداشته، پیروانش نیز الگویی برای رفتار مدنی و دموکراتیک نمی‌یابند. این واکنش‌های عصبی در حقیقت بازتاب ضعف رهبری فکری و ارتباطی رضا پهلوی است؛ رهبری که به‌جای آموزش مدارا، دموکراسی و ادب به پیروان خود، در سکوت و انفعال، به دنبال ثبت امضای فالورهایش میگردد، خود زمینهٔ شکل‌گیری تعصب و طرد دیگران را فراهم کرده است.

یکی از اصول دموکراسی یعنی دارا بودن ظرفیت شنیدن و گفتگو. تا زمانی که رهبران از شنیدن صدای مخالف هراس داشته باشند، پیروانشان نیز از شنیدن می‌گریزند. و گروهی که در آن پرسشگری و دگراندیشی ، یک ارزش و حق مسلم نیست و تولید دشمنی می‌کند، هنوز با دموکراسی فاصله‌ای طولانی دارد.

در نهایت، مسئلهٔ اصلی نه مجاهدین‌اند و نه پهلوی‌خواهان؛
بلکه معضل یک فرهنگ سیاسی است که هنوز میان «عشق به رهبر» و «احترام به حقیقت» مرزی روشن نمی‌گذارد و برای دگراندیشان احترام قائل نیست. تا زمانی که این فرهنگ در درون سلطنت طلبان دگرگون نشود، ادعای دموکراسی خواهی آنها حرفی توخالی است.
‏ @PahlaviReza
‏ @Maryam_Rajavi

💎 @iranyarannetwork1398