در مقاطعی از سال‌های سیاه دهه شصت، صاحبان قدرت، به قصد نمایشی سیاسی درهای #زندان_اوین را باز می‌کردند و طور گزینشی بخش‌هایی از آن را به خبرنگاران و روزنامه‌نگاران خارجی نشان می‌دادند. فارغ از این که همان بخش گزینش شده نیز، تعجب روزنامه‌نگاران و روشنفکران غربی را برمی‌انگیخت و ایشان را شگفت‌زده می‌کرد. چطور ممکن بود یک انسان آزاد مقابل دوربین بایستد و به اختیار بگوید حق من اعدام است؟
#اسدالله_لاجوردی اگر چه دیگر زنده نیست اما سلف‌های صالح او امروز هنوز در زندان‌ها مشغول به کارند. #خلخالی اگرچه دیگر زنده نیست، اما امثال خلخالی‌ها هنوز در زندان‌ها مشغول به کار هستند.

#اصلاح_طلبان امروز، که بسیاری در سال‌های سیاه دهه شصت صاحبان قدرت بودند و پست‌های امنیتی را اشغال کرده بودند به ندرت مسئولیت جنایات خود را می‌پذیرند.
غرب از جنایت آگاه بود. اما سکوت پیشه کرد. سکوتی که امروز دامن خودش را هم گرفته است.
#زندان_رجایی_شهر #زندان_اوین #بند۲۰۹_زندان_اوین #بند_دو_الف
‏
🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing

قسمت بیست و دوم / کمی دوباره به عقب برگردیم به #محسن_رفیقدوست که از آدمکشی در پیش از انقلاب به رانندگی برای خمینی رسید و بعد در پشت بام مدرسه رفاه و علوی جوخه اعدام و تیرباران راه انداخته بود، اعدام‌ها که تمام شد، غارتهایشان را که کردند، دیوارها و خانه های «شهرنو»  را به دستور #خلخالی ویران کردند و زنان تن فروش، بی سرپناه در خیابانها آواره شدند.
به دستور #آیت_الله_بهشتی آنها را به تدریج از خیابانها جمع کردند.
بخشی از این سرگذشت را حالا با محسن رفیقدوست دوره کنیم:
سال ۱۳۵۸ مرحوم شهید بهشتی مرا صدا کرد و گفت: دو نفر از آقایان منار را خراب کردند اما چاه را نکندند!
پرسیدم: یعنی چی؟
گفت: رفته اند دیوار محله شهرنو را خراب کرده اند و فواحش به خیابانها ریخته اند. شما برو اینها را جمع کن.
آن روزها من در کمیته بودم ، ایشان به #بنیاد_مستضعفان دستور داد مکانی را به من بدهد. اولین مکانی که برای این کار گرفتم در خیابان آفریقا یا جرُدن خانه ثابت پاسال  بود. خیلی خانه بزرگی بود. ظاهرا #ثابت_پاسال به این خانه کاخ ورسای کوچک می گفته چون با نقشه ورسای ساخته شده بود و یک استخر داشت به شکل کاسه بلور. حدود ۴۰ نفر از بچه های سپاه (احتمالا منظورش کمیته هاست) را ماشین در اختیارشان گذاشتم. شبها می رفتند اینها را از خیابانهای تهران جمع می‌کردند و به آنجا می‌آوردند.
گروهی را هم در آنجا گذاشتم که اینها را اداره کنند. یک گروه از خانم ها را هم گذاشته بودم که با آنها کار تربیتی کنند. کم کم کار جمع کردن فواحش تمام شد و دیگر به صورت علنی در سطح شهر نبودند. بعدها آنجا تبدیل به مرکز نگهداری دخترانی شد که مشکل پیدا می کردند. این دختران را پدر و مادر نگه نمی‌داشتند. زندان هم نمی خواستند ببرند که الان هم هنوز هست.(احتمالا منظورش همان #خانه_هدایت_کرج است که زیر نظر خودش اداره می‌شود) تا چهار صد نفر رسید با حدود ۱۵ نفر از متدینین متمکن.
بعد بنیاد آن خانه را از ما گرفت وخانه مراد اریه را به ما داد،خانه بزرگی روبروی هتل استقلال.
تعدادشان حالا خالص شده بود و دیدم اینها کار می‌خواهند و کسی هم به آنها کار نمی‌دهد، تعدادشان را برای نگهبانی و‌ خدمات فرستادم زندان اوین، استقبال شد و بچه‌های دادستانی هم خواستند، حالا خیلی از آنها که رفته بودند هم برگشتند و‌گفتند ما هم کار می‌خواهیم.

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing