پس از انعقاد پیمان گلستان و ترکمانچای میان ایران و روسیه، تزارها کنترل منطقهٔ قفقاز را در دست گرفتند، اما همچنان نفوذ فرهنگی و معنوی ایران و عثمانی در منطقه بیشتر از نفوذ روسیه بود.بر اساس #عهدنامه_ترکمنچای برپایهٔ این قرارداد، سه ایالت دیگر قفقاز، یعنی ایروان، نخجوان و بخش‌های دیگری از تالش زیر سلطهٔ روس‌ها قرار گرفت، حاکمیت ایران بر دریای خزر محدودتر شد و مردم ایران ناچار از پذیرش کاپیتولاسیون (قضاوت کنسولی) گردیدند.
بر اساس #عهدنامه_ترکمنچای نیز بخش‌هایی از شمال ایران شامل ایالت گنجه و قره‌باغ، ولایت‌های شکی، شیروان، قبه، دربند، باکو، داغستان و گرجستان، محال شوره‌گل، آچوق‌باشی، گروزیه، منگریل و آبخاز به همراه بخشی از خانات تالش و سواحل دریای خزر حاکم شد.
این قراردادها عمر صدساله داشتند و حوالی دهه ۷۰ خورشیدی به پایان می‌رسیدند، همزمان با پایان عمر این دو قرارداد بسیاری از شهروندان آذربایجان ، نخجوان و گرجستان مایل به پیوستن به ایران بودند اما جمهوری اسلامی ترجیح داد برای رضایت روسیه سکوت کند و حتی به دشمنان جمهوری آذربایجان یعنی ارمنستان سلاح و مهمات داد تا به باکو حمله کنند، مجموعه حمایت‌های جنهوری اسلامی از جمهوری ارمنستان و نزدیکی‌اش به روسیه و همچنین اقدامات تروریستی در جمهوری آذربایجان و نخجوان باعث شد تا روز به روز آذربایجان از جمهوری اسلامی دور و دورتر گردد.
#زنگزور

🌐 irbr.news
🆔 @irbriefing