آمِنی وز تو جهانی در امان...


ز بیم دشمنی‌ام ای‌رقیب، ایمن باش!
که مِهر او به دلم، جای کینِ کَس، نگذاشت
(فضولی بغدادی)

گفتند: «حضرتِ عزّت را دوست می‌داری؟» گفت: «دارم.» گفتند: «شیطان را دشمن داری؟» گفت: «نه». گفتند: «چرا؟» گفت: «از محبت رحمان پروایِ عداوتِ شیطان ندارم...»
(رابعه عدویه: تذکرةالاولیاء، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۸۴)

گویند که یک روز در حوالیِ خانقاه مشغله می‌کردند. خمر می‌خوردند و بانگ [می] زدند و سرود به اصحاب می‌رسید. همه بشولیدند. و شیخ[ابوسعید ابوالخیر] سخن نمی‌گفت. عاقبت اصحاب را طاقت برسید. شیخ را گفتند: «چنین می‌باید؟» گفت: «ای سبحان الله! ایشان در باطل خویش چنان مستغرق‌اند که پروای حقّ شما ندارند. شما در حقّ خویش چنان مستغرق نمی‌توانید بود که پروای آن باطلِ ایشان نباشدتان!»(چشیدن طعم وقت: مقامات کهن و نویافته‌ ابوسعید، تصحیح شفیعی کدکنی، ص۱۸۷)


مهری که چنان پُر کند که جایی برای کین باقی نگذارد. چنان که دوست داشتن یکی دریچه‌ای کند به دوست داشتن همگان. و چنان‌که حافظ می‌گفت پرشدگی، بی‌نیازی و استغنایی ببخشد که مایهٔ فراغت و دل‌آسودگی است:

خوشا آن دم کز استغنای مستی
فراغت باشد از شاه و وزیرم

مهری که هم جان آدمی را آمِن و ایمن می‌کند و هم جهانی را از گزند او مصون می‌دارد:

کفر تو دین است و دینت نورِ جان
آمِنی وز تو جهانی در امان
(مثنوی، د ۲: ۱۷۸۸)


✍🏻صدیق قطبی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

‍ کتاب «جان من، جهان من»
دیالکتیک تمنّا و تقدیر
بازخوانی یک پیوند در سایه‌ی رسالت
نوشته‌ی دکتر علی عزیزی چاپ و منتشر شد

برای معرفی یک کتاب، گاهی باید فقط اطلاعات داد؛ اما بعضی کتاب‌ها از همان عنوانشان بوی یک مناقشه عمیق فکری به مشام می‌رسد. این هم از همان دست کتاب‌هاست؛ جایی که تاریخ، الهیات، اخلاق و نقد خشونت در یک نقطه به هم می‌رسند. بشر هم البته استعداد عجیبی دارد که حتی پیام رحمت را گاهی به ابزار تعصب تبدیل کند؛ و این کتاب دقیقاً روی همین زخم انگشت می‌گذارد.

آیا خشونت را می‌توان با تکیه بر ظاهر واژه‌ها توجیه کرد؟ مرز میان اطاعت و مسئولیت اخلاقی کجاست؟ وقتی روح پیام فراموش شود، از دین چه باقی می‌ماند؟

این کتاب با بازخوانی انتقادی واقعه بنی‌جذیمه، خواننده را به یکی از حساس‌ترین و کمتر کاویده‌شده‌ترین گره‌های تاریخ اسلام می‌برد؛ جایی که «رحمت نبوی» با «جزمیت قبیله‌ای» رویارو می‌شود و شکاف میان حقیقت و روایت آشکار می‌گردد.

نویسنده با عبور از گزارش‌های صرف تاریخی، به لایه‌های عمیق‌تر معرفتی و اخلاقی ماجرا نفوذ می‌کند و نشان می‌دهد چگونه قشری‌نگری و فروکاستن دین به ظواهر، می‌تواند زمینه بازتولید همان خشونتی را فراهم سازد که پیامبر اسلام برای پایان دادن به آن مبعوث شد.

«جان من، جهان من» تنها بازخوانی یک حادثه تاریخی نیست؛ تأملی است درباره نسبت دین و اخلاق، ظاهر و معنا، قدرت و حقیقت. کتابی برای آنان که می‌خواهند تاریخ را نه به‌عنوان مجموعه‌ای از روایت‌های مقدس، بلکه به‌مثابه عرصه‌ای برای اندیشیدن، پرسشگری و کشف حقیقت بخوانند.

این اثر به ویراستاری «مولود بهرامیان»، به‌تازگی توسط نشر «افق علم» منتشر شده است.

@islahweb

وَلَقَدْ نَعْلَمُ أَنَّكَ يَضِيقُ صَدْرُكَ بِمَا يَقُولُونَ

ما می دانیم که تو از آنچه [مشرکان] می گویند، دلتنگ می شوی.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

‍ 📝در آفاقِ اخوتِ فکری و تربیتِ دل‌ها
بازخوانی تربیتی–عرفانیِ سخنِ طارق البشری دربارهٔ دکتر محمد عماره

این مقاله، سفری است به ژرفای رابطه‌ای که از سطح دوستی‌های معمول فراتر می‌رود و به مرتبهٔ «اخوتِ فکری» و «تربیتِ دل» می‌رسد؛ سفری که در پرتو سخنِ طارق البشری دربارهٔ دکتر محمد عماره، پرده از حقیقتی لطیف برمی‌دارد: این‌که دوستی، اگر بر ایمان، صدق و رسالت بنا شود، می‌تواند به مدرسه‌ای برای ساختن انسان و جامعه بدل گردد.

🌻در جهانی که انسانِ امروز در میان هیاهو، شتاب و گسست‌های روحی، آرام‌آرام از خویشتن و از دیگری دور می‌شود، این مقاله یادآور می‌شود که هنوز می‌توان به رابطه‌هایی اندیشید که جان را می‌سازند، فکر را می‌بالند و انسان را به حقیقت نزدیک می‌کنند.
در این بازخوانی تربیتی–عرفانی، اخوتِ نیم‌قرنی میان دو اندیشمند بزرگ، نه یک خاطرهٔ تاریخی، بلکه الگویی برای تربیت نسل‌ها جلوه می‌کند؛ الگویی که در آن:
دوستی، سلوکی اخلاقی است
نقد، مراقبت بر سلامت فکرِ برادر است
محبت، پرتوی از محبت الهی است و رسالت، پیونددهندهٔ دل‌ها و اندیشه‌هاست
این مقاله، مخاطب را به تأملی تازه فرامی‌خواند:
چگونه می‌توان در روزگار پراکندگی، رابطه‌هایی بنا کرد که ماندگار، سازنده و الهام‌بخش باشند؟
چگونه می‌توان از تجربهٔ اخوتِ فکریِ بزرگان، چراغی برای تربیت دل‌ها و اندیشه‌های امروز ساخت؟

«در آفاقِ اخوتِ فکری و تربیتِ دل‌ها» تلاشی است برای پاسخ به این پرسش‌ها؛ تلاشی که با نثری موزون، ژرف و تربیتی، خواننده را به ساحتی می‌برد که در آن، دوستی، رسالت، هویت و تربیت، در هم می‌آمیزند و تصویری از انسانِ رسالتمند و جامعهٔ اخلاقی ترسیم می‌کنند.

👌این نوشته، دعوتی است به بازگشت به سرچشمه‌های پاکِ رابطهٔ انسانی؛ سرچشمه‌ای که اگر دوباره کشف شود، می‌تواند دل‌ها را نرم‌تر، اندیشه‌ها را روشن‌تر و جامعه را به حقیقت نزدیک‌تر سازد.🌼

✍️ حمـزه خـان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

فَضَرَبْنَا عَلَىٰ آذَانِهِمْ فِي الْكَهْفِ سِنِينَ عَدَدًا

پس سالیانی چند در آن غار، خواب را بر گوش هایشان چیره ساختیم.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🔴  سنت‌های روز جمعه

➊ غسل

➋ استعمال بوی خوش

➌ زدن مسواك

➍ پوشیدن لباس زیبا

➎ قرائت سورە‌ی كهف

➏ زودتر بە نماز جمعە رفتن

➐ بسیار دعا کردن و فرستادن صلوات بر پیامبر ﷺ

اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَعَلَى آلِ مُحَمَّدٍ

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

‍ جهان را از ریشه‌های فکری آن بشناسیم

الهام‌گرفته از اندیشه‌های علی عزت بیگوویچ

سخن کلیدی

«برای فهم درست جهان، باید سرچشمه واقعی اندیشه‌هایی را که بر آن حکومت می‌کنند بشناسیم و معنای آن‌ها را درک کنیم.»

رویدادها، ثمره‌اند؛ اندیشه‌ها، ریشه

بسیاری از مردم تنها حوادث را می‌بینند:

* جنگ‌ها
* نظام‌های سیاسی
* قوانین
* تحولات اجتماعی

اما این‌ها تنها میوه‌های درختی عمیق‌ترند؛ درخت اندیشه‌ها.

🔹 انسان نخست با اندیشه حرکت می‌کند، سپس با گام‌هایش.

🔹 جامعه نخست در باورهایش تغییر می‌کند، سپس در خیابان‌هایش.

🔹 تمدن‌ها زمانی فرو می‌ریزند که اندیشه بنیادین آن‌ها دچار بحران شود.

پشت هر پدیده چه نهفته است؟

پشت هر نظام سیاسی:
➡️ تصوری از انسان

پشت هر قانون:
➡️ برداشتی از خیر و شر

پشت هر پروژه تمدنی:
➡️ پاسخی به سه پرسش بنیادین:

* ما که هستیم؟
* چرا اینجاییم؟
* به کجا می‌رویم؟

نگاه قرآن به ریشه‌های فکری

﴿إِنَّهُمْ أَلْفَوْا آبَاءَهُمْ ضَالِّينَ ۝ فَهُمْ عَلَىٰ آثَارِهِمْ يُهْرَعُونَ﴾

«آنان پدران خود را گمراه یافتند و شتابان در پی آنان روان شدند.»

پیام آیه:
رفتارها از اندیشه‌ها سرچشمه می‌گیرند و حرکت‌ها از باورها زاده می‌شوند.

آگاهی حقیقی چیست؟

آگاهی فقط دانستن رویدادها نیست.

بلکه پرسیدن این پرسش‌هاست:

✓ چه اندیشه‌ای این رویداد را پدید آورده است؟

✓ چه تصویری از انسان پشت آن قرار دارد؟

✓ چه فلسفه یا عقیده‌ای به آن نیرو می‌بخشد؟

اندیشه‌ها؛ بادهای پنهان تاریخ

رویدادها = امواج

اندیشه‌ها = بادهایی که امواج را می‌آفرینند

کسی که باد را بشناسد، اسیر موج نخواهد شد.

پرسش‌های بنیادین همه پیامبران

🔹 خدا کیست؟

🔹 حقیقت انسان چیست؟

🔹 هدف زندگی چیست؟

🔹 سرانجام مرگ کدام است؟

پاسخ به این پرسش‌ها، پاسخ بسیاری از پرسش‌های دیگر را در خود دارد.

نبرد اصلی تاریخ

بسیاری از کشمکش‌های سیاسی و اقتصادی در حقیقت، نزاع میان دو نوع نگاه به انسان و جهان‌اند:

انسان فقط ماده است؟
یا روح و جسم؟

زندگی فقط دنیا است؟
یا مقدمه‌ای برای جهانی دیگر؟

درس پایانی

همه مردم میوه را می‌بینند؛
اما اندکی به ریشه می‌اندیشند.

همه صداها را می‌شنوند؛
اما اندکی سرچشمه صدا را جست‌وجو می‌کنند.

جهان را نمی‌توان تنها با مشاهده رویدادها فهمید؛
باید اندیشه‌هایی را شناخت که آن رویدادها را می‌آفرینند.

«امواج هرچقدر هم بلند باشند، نیروی اصلی نیستند؛ نیروی اصلی در بادِ ناپیدایی است که آن‌ها را به حرکت درمی‌آورد.»


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

مظاهرسوراخ شدن کشتی

✍️ استاد جمعة أمين رحمه الله

خطاب به دعوتگران در تشکیلات اسلامی

[[ مَثلُ القائمِ علَى حدودِ اللَّهِ ، والمُدَّهِنِ فيها ، كمَثلِ قَومٍ استَهَموا علَى سفينةٍ في البحرِ فأصابَ بعضُهُم أعلاها ، وأصابَ بعضُهُم أسفلَها ، فَكانَ الَّذينَ في أسفلِها يصعدونَ فَيستَقونَ الماءَ فَيصبُّونَ علَى الَّذينَ في أعلاها فقالَ الَّذينَ في أعلاها : لا ندعُكُم تصعَدونَ فتؤذونَنا ، فقالَ الَّذينَ في أسفلِها : فإنَّا نثقُبُها في أسفلِها فنَستَقي ، فإن أخذوا علَى أيديهِم فمنَعوهُمْ نجَوا جميعًا وإن ترَكوهُم غرِقوا جميعًا ]]
أخرجه البخاري (2493)، والترمذي (2173) واللفظ له، وأحمد (18361)

مثل کسی که بر حدود خدا پایبند است و کسی که آن را دور می‌زند، مانند گروهی است که روی یک کشتی در دریا شرط‌بندی کردند. بعضی در بالای کشتی بودند و بعضی در پایین آن. کسانی که در پایین بودند برای نوشیدن آب از دریا بالا می‌آمدند و روی کسانی که در بالا بودند آب می‌ریختند. کسانی که در بالا بودند گفتند: «اجازه نمی‌دهیم بالا بیایید و به ما آسیب برسانید.» اما کسانی که در پایین بودند گفتند: «اگر جلوی ما را بگیرید، همه غرق می‌شویم؛ اگر دست از ما بردارید، همه نجات پیدا می‌کنیم.»

پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وسلم برای کسانی که بر حدود خدا قیام می‌کنند، درستکارند، امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند، و نیز برای کسانی که از حدود خدا تجاوز می‌کنند و معروف را ترک می‌کنند و منکر انجام می‌دهند، مثالی زدند و اثر آن را در نجات جامعه نشان دادند:
«مثل این افراد مانند گروهی است که سوار کشتی شده‌اند و قرعه کشیده‌اند که چه کسی در بالای کشتی بنشیند و چه کسی در پایین آن. بعضی در بالای کشتی و بعضی در پایین بودند. کسانی که در پایین بودند وقتی می‌خواستند آب بیاورند، از روی کسانی که در بالا بودند رد می‌شدند. گفتند: «اگر در پایین کشتی یک سوراخ درست کنیم و آب را از همانجا بگیریم تا به بالایی‌ها آسیبی نرسد، همه نجات پیدا می‌کنیم.»
اگر کسانی که در بالا بودند، اجازه می‌دادند پایین‌نشینان هر کاری می‌خواهند بکنند، همه کشتی غرق می‌شدند، ولی اگر جلوی آنها را می‌گرفتند و از فساد و خطا جلوگیری می‌کردند، هم بالایی‌ها و هم پایینی‌ها نجات پیدا می‌کردند.»
روش‌ها و رفتارهایی که می‌توانند «کشتی دعوت» را سوراخ کنند، زیادند؛ چه این کار عمدی باشد، چه ناخواسته. برخی از این رفتارها عبارت‌اند از:

◀️ کسی که برخلاف تصمیمی که پس از مشورت سازمانی گرفته شده، عمل کند و آشکارا در رسانه‌ها مخالفت کند، کشتی دعوت را سوراخ کرده است.

◀️ کسی که اجازه دهد نفسش بر او غلبه کند و به استادان یا رهبران خود توهین کند، بدون رعایت ادب قبلی، کشتی دعوت را سوراخ کرده است.

◀️کسی که از مسیرهای رسمی و قانونی سازمان برای نقد و بیان نظر خود عبور نکند و آن را به عموم مردم ارائه دهد، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که بجای استفاده از کانال‌های رسمی، تنها به اینترنت و فضای مجازی برای نوشتن نامه به رهبر خود متوسل شود، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که نظرات منفی درباره جمعیت خود را در وبلاگ‌ها منتشر کند و آن‌ها را به مطبوعات منتقل کند، بدون آگاهی کافی، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که تنها در دنیای وبلاگ‌نویسی به بیان احساسات و مشکلات خود با دعوت بپردازد، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که بدون تحقیق و بررسی، به شبهات دیگران درباره رهبران خود پاسخ دهد و آن‌ها را همراهی کند، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که انگیزه شخصی را بر دغدغه‌های دعوی ترجیح دهد و به دعوت و رهبرانش آسیب برساند، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که نظر خود را به شکل توهین‌آمیز و بدون رعایت ادب نقد بیان کند، در هر فضایی که می‌خواهد، کشتی را سوراخ کرده است.

◀️کسی که در مورد تصمیم‌گیری‌های سازمان خود تردید ایجاد کند، رهبرانش را متهم سازد یا در سیاست‌ها و عملکردها نقد منفی غیر منصفانه داشته باشد، کشتی را سوراخ کرده است.

پیام کلی:
افرادی که چنین رفتارهایی دارند، چه عمدی و چه ناخواسته، تقوای خداوند را در رعایت احترام به برادران، رهبران و دعوت خود رعایت نکرده‌اند. آن‌ها بدون دقت، ادب در مخالفت و استفاده از چارچوب‌های مناسب سازمانی، نظر خود را بیان کرده‌اند و آیات و احادیث زیر را فراموش کرده‌اند:

«و به مردم نیکو سخن بگویید» (بقره: 83)
«تقوا پیشه کنید و سخنی درست بگویید» (احزاب: 70)

پیامبر صلی الله علیه وسلم: «انسان سخنی می‌گوید که خشم خدا در آن هست، و نمی‌داند اثرش تا روز قیامت چگونه باقی می‌ماند»

همچنین اصل مهمی را فراموش کرده‌اند: «همه چیز نباید گفته شود، هر چیزی زمان خاص خود را دارد و هر چیزی زمانش برسد، افرادمناسبش حاضر خواهند بود».

خداوند دعوت ما و امت ما را از هر بدی و آسیبی حفظ کند.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 
🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🔰«ستونِ عفاف؛ پاسداری از کرامت زن مسلمان در پرتو قرآن و سنت»

🌟 زن مسلمان، کرامت و شأن خویش را فراتر از آن می‌داند که دیده‌های نیکوکار و بدکار، هر دو، بر سیمای او خیره شوند و در جزئیات چهره و اندامش تأمل کنند؛ کسانی که در دلشان پروا و تقوایی نیست. او نمی‌پسندد که خنده‌ها و شوخی‌هایش در میان جمع آشکار گردد یا رازهای درون و حالات نفسش بر کسانی گشوده شود که حقی بر آن ندارند.
♦️نهادن تصویر خویش در معرض دید، ظهوری بی‌نیاز و جلب توجهی بی‌سبب است؛ و این با سرشت زنِ باحیا ناسازگار می‌نماید. این حقیقت، نه از سر تحمیل، بلکه از فطرتی برمی‌خیزد که خداوند در وجود زن نهاده است.
🌻 آنچه در دین تشریع شده، برای پاسداری از زن است، نه برای قید و بند. اگر زن مسلمان به اسلام خویش افتخار می‌کند، باید این افتخار در کردار او جلوه‌گر شود. مسأله تنها در نهادن تصویر نیست؛ بلکه ریشه در بنیان اخلاق اسلامی دارد. اخلاق، بر ستون‌هایی استوار است؛ و اگر ستونی فرو ریزد، بنای همه فرو خواهد افتاد. زن، خود ستونی مهم در امت اسلامی است؛ و دشمن می‌خواهد او را به برهنگی و آزادی بی‌مهار بکشاند، تا همچون زنانِ بی‌پروا تباه شود و سقوط کند؛ و با سقوط او، بنای امت نیز فرو ریزد.
این اندیشه‌های آزادی‌خواهانه‌ی افراطی و شعارهای مساواتِ بی‌حد، در ظاهر شیرین‌اند، اما در باطن تلخ. 📖 قرآن هشدار می‌دهد:

«وَلَا تَتَّبِعِ الْهَوَى فَيُضِلَّكَ عَن سَبِيلِ اللَّهِ» (ص: ۲۶)
پیروی از هوای نفس، انسان را از راه خدا دور می‌سازد.

☀️جایگاه عفاف در قرآن
قرآن کریم، عفاف و پوشیدگی را نه به عنوان قید و بند، بلکه به مثابه‌ی حصن و حصاری برای کرامت انسان معرفی می‌کند:

«وَقُل لِّلْمُؤْمِنَاتِ يَغْضُضْنَ مِنْ أَبْصَارِهِنَّ وَيَحْفَظْنَ فُرُوجَهُنَّ وَلَا يُبْدِينَ زِينَتَهُنَّ إِلَّا مَا ظَهَرَ مِنْهَا…» (النور: ۳۱)

این آیه، نگاه زن مسلمان را به خود و جامعه سامان می‌دهد: حفظ نگاه، پاسداری از پاکدامنی، و پرهیز از آشکارسازی زینت‌ها. این‌ها ستون‌هایی‌اند که اگر یکی فرو ریزد، بنای اخلاق اسلامی متزلزل می‌شود.
☀️ سنت نبوی و احادیث اهل‌سنّت
پیامبر اکرم ﷺ فرمودند:

«الحياءُ شُعبةٌ من الإيمان» (صحیح بخاری، صحیح مسلم)
حیا، شاخه‌ای از ایمان است؛ و زن مسلمان، به‌ویژه، مظهر این حیا در جامعه است.

📖 در حدیثی دیگر آمده است:
«إنَّ اللهَ إذا أرادَ أن يُهلِكَ عبدًا نزعَ منه الحياءَ» (مسند احمد)
بی‌حیایی، مقدمه‌ی سقوط اخلاقی و اجتماعی است.
بنابراین، حفظ حیا و عفاف، نه تنها فردی بلکه اجتماعی است؛ زیرا زن ستون مهمی در ساختار امت اسلامی است.
☀️ بُعد تربیتی و عرفانی
از منظر تربیتی، آشکارسازی بی‌نیازانه‌ی تصویر و جزئیات زندگی، نوعی جلب توجه بی‌سبب است که با فطرت زنِ باحیا ناسازگار است. عرفان اسلامی، کرامت انسان را در ستر و پوشیدگی می‌بیند؛ زیرا حقیقت انسان، گوهر درونی اوست، نه ظاهر آشکارش.
بزرگی از اهل ادب، چه زیبا می‌گوید: «آنچه شیرینی‌ست، در نهان باشد؛ ظاهرش تلخ است، اگر عیان باشد.»
این نگاه عرفانی، با آموزه‌های قرآن و حدیث هم‌سوست: ظاهر فریبنده، باطنی تلخ دارد؛ و زن مسلمان باید از این فریب برکنار بماند.
☀️ خطر اندیشه‌های مدرنِ بی‌مهار
اندیشه‌های آزادی‌خواهانه‌ی افراطی و شعارهای مساواتِ بی‌حد، در ظاهر شیرین‌اند، اما در باطن تلخ. زن مسلمان، اگر فریفته‌ی ظاهر این اندیشه‌ها شود، در حقیقت ستون امت را فرو می‌ریزد؛ زیرا سقوط او، سقوط خانواده و جامعه را در پی دارد.
☀️ نتیجه و دعوت
آنچه در دین تشریع شده، برای پاسداری از زن است، نه برای قید و بند. زن مسلمان، اگر به اسلام خویش افتخار می‌کند، باید این افتخار در کردار او جلوه‌گر شود. مسأله‌ی تصویر و ظاهر، تنها یک نمونه است؛ اصل، حفظ بنیان اخلاق اسلامی است.
زن مسلمان، گوهر کرامت و ستون امت است. دشمن می‌خواهد این ستون فرو ریزد؛ اما اگر زن بر حیا و عفاف پایدار بماند، بنای امت استوار خواهد ماند.

👌این نوشتار نشان داد که مسأله‌ی ظاهر و تصویر، فراتر از یک رفتار فردی است؛ بلکه به بنیان اخلاق اسلامی و ساختار امت مربوط می‌شود. قرآن و سنت، زن را به حیا و عفاف دعوت کرده‌اند؛ و عرفان اسلامی، این دعوت را به زبان دل و روح تفسیر کرده است.🌼

✍️ حمـزه خـان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 
🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

قواعد قرآنى (31)

الفِتنةُ أشَدُّ من القتل بقره/191
فتنه از کشتن دشوارتر است.

ریشه ف.ت.ن در منابع اصیل عربی به معنای حرارت دادن و سوزاندن فلزات در آتش است.یا آهنگری و ضربه زدن به فلز با چکش، پتک و سندان.

در حالت فتنه فرد قدرت تصمیم‌گیری، اندیشیدن و برنامه‌ریزی را از دست می‌دهد و زیر فشارهای شدید روانی و فکری قرار می‌گیرد که بارها آرزوی مرگ می‌کند.

قرآن کریم در جای دیگری فرموده:الفتنة أكبر من القتل بقره/217

عبدالظاهرسلطانى

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنْذِرِينَ ۖ فَمَنْ آمَنَ وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ

و پیامبران را جز مژده دهنده و بیم رسان نمی فرستیم؛ پس کسانی که ایمان بیاورند و [مفاسد خود را] اصلاح کنند نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می شوند.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

‍ 🔰 «امنیتِ الهی؛ هم‌افزایی ایمان و عدالت در طرح تمدنی اسلام»

🌟 در اندیشهٔ اسلامی، امنیت نه با اتکای صرف بر قدرت سخت و ابزارهای قهری پدید می‌آید، و نه با تکیه بر موعظه‌های بی‌پشتوانه و احساسات زودگذر.

امنیت، ثمرهٔ هم‌افزایی دو نیروی بنیادین است:
نیرویی که از ایمان می‌جوشد و جان انسان را تربیت می‌کند،
و نیرویی که از حاکمیت عادلانه برمی‌خیزد و نظم اجتماعی را پاسداری می‌نماید.

🌻 ایمان، وجدان را زنده و بیدار نگاه می‌دارد؛ حاکمیت، ساختار جامعه را استوار می‌سازد؛ تربیت، انسان را می‌پرورد؛ قضاوت عادلانه، حق را در جای خویش می‌نشاند؛ سیاست شرعی، مصالح عمومی را سامان می‌دهد؛ و کیفرها، تنها در هنگام ضرورت، جامعه را از فروپاشی و فساد محافظت می‌کنند.
این هماهنگی دقیق میان ایمان، قانون، تربیت و عدالت، راز توانمندی شریعت اسلامی در ایجاد امنیتی است که نه یک سازوکار انتظامی محدود، بلکه طرحی تمدنی و انسان‌ساز به شمار می‌آید.

👌امنیت؛ میوهٔ درختی که ریشه در دل دارد
🔸اسلام، امنیت را از بیرون آغاز نمی‌کند؛ از درون انسان آغاز می‌کند. دلِ تربیت‌شده، نخستین نگهبان امنیت است. وقتی ایمان در ژرفای جان رسوخ می‌کند، انسان پیش از آنکه از ترس قانون بازایستد، از حیای قلبی و خشیت الهی بازمی‌گردد. این همان «وازع ایمانی» است که حکیمان اخلاق آن را پلیس درونی نامیده‌اند؛ نیرویی که بدون حضور مأمور و مجازات، انسان را به سوی خیر می‌کشاند.
👌ایمانِ بی‌پشتوانهٔ اجتماعی کافی نیست
🔸 موعظهٔ صرف، جامعه نمی‌سازد. انسان موجودی اجتماعی است و جامعه برای بقا نیازمند ساختار، قانون و قدرتِ عادلانه است. از این‌رو «وازع سلطانی» یعنی حاکمیتِ منضبط، قانونِ روشن و قدرتِ مسئولانه، مکمل ایمان است و آن را از حالت فردی به سطح اجتماعی ارتقا می‌دهد.
این همان توازن زرّینی است که قرآن در دو محور بیان می‌کند:

در آیهٔ ﴿وَأَعِدّوا لَهُم مَا اسْتَطَعْتُم مِن قُوَّةٍ﴾
بر قدرت تأکید می‌کند،
و در آیهٔ ﴿إِنَّ اللّهَ یَأمُرُ بِالعَدلِ وَالإِحسانِ﴾
بر عدالت و احسان. قدرت بدون عدالت، ظلم می‌آفریند؛ عدالت بدون قدرت، بی‌اثر می‌ماند.

👌 نقش تربیت، قضاوت و سیاست شرعی
🔸دکتر وصفی عاشور أبوزید، با نگاهی جامع، ارکان امنیت را چنین ترسیم می‌کند:
تربیت: ساختن انسانِ سالم، پیش‌نیاز ساختن جامعهٔ سالم است.
👈قضاوت عادلانه: سدّ راه ظلم و تبعیض، که بزرگ‌ترین عامل ناامنی است.
👈سیاست شرعی: تنظیم مصالح عمومی بر پایهٔ حکمت، مصلحت و عدالت.
👈عقوبات: آخرین ابزار، نه نخستین واکنش؛ برای حفظ جامعه در برابر فساد و تجاوز.
در این نگاه، امنیت نه واکنشی به بحران، بلکه فرایند پیوستهٔ ساختن انسان و جامعه است.

👌 امنیت در اسلام؛ طرحی تمدنی
🔸امنیت در اسلام، نه یک نظام پلیسی محدود، و نه مجموعه‌ای از قوانین خشک است؛ بلکه پروژه‌ای تمدنی است که:
انسان را می‌سازد، جامعه را سامان می‌دهد، عدالت را برقرار می‌کند، و روابط اجتماعی را در مسیر خیر، صلاح و رشد هدایت می‌نماید.
همین نگاه جامع بود که تمدن اسلامی را در طول تاریخ، به یکی از امن‌ترین و پایدارترین تمدن‌های بشری بدل ساخت.

👌این رهنمود استاد،ما را به حقیقتی ژرف رهنمون می‌شود: امنیت، هنگامی پایدار است که دل‌ها آباد باشد و ساختارها استوار. نه ایمانِ بی‌قانون کفایت می‌کند، و نه قانونِ بی‌ایمان. اسلام، این دو را در هم می‌تند و از آن، جامعه‌ای امن، انسانی و الهی پدید می‌آورد؛ جامعه‌ای که امنیت در آن نه ترس‌آفرین، بلکه آرامش‌بخش و رشددهنده است.🌼

✍️ حمـزه خـان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

به کودکان بیاموزیم که خطا کردن، پایان دنیا نیست

✍ جهاندار امینی

یکی از بنیادی‌ترین آموزه‌های تربیتی که باید به کودکان منتقل کنیم - هم در گفتار و هم در رفتار - «حق بر اشتباه کردن» است. معنای عمیق این اصل آن است که همهٔ ما انسان‌ها، ذاتاً حق داریم خطا کنیم، البتّه نه از روی عمد و لجاجت، بلکه از روی نادانی، فراموشی، غفلت یا تصمیم نادرست. تفاوت اساسی میان «خطای انسانی» و «تخلف عمدی» در همین نکته نهفته است: اولی مجالی برای یادگیری و جبران می‌طلبد، دومی نیازمند بازخورد روشن و گاه تنبیه متناسب.
در مسیر زندگی، هر یک از ما ممکن است تپق بزنیم، کاری را که به ما سپرده شده خراب کنیم، چیزی را فراموش کنیم، فریب دیگران را بخوریم، رابطه‌ای ارزشمند را به هم بزنیم، یا حتی از روی غفلت مرتکب گناه شویم. آنچه کودکان باید عمیقاً درونی کنند این است که هیچ‌یک از این خطاها به معنای پایان جهان نیست. فرصت جبران همیشه و همیشه وجود دارد
تلبته تنها گفتن «اشتباه کردن اشکال ندارد» کافی نیست. رفتار ماست که این پیام را تأیید یا نقض می‌کند. از این رو اگر کودک، سخنی اشتباه گفت، سرزنش نکنید؛ با پرسش‌های کنجکاوانه به او کمک کنید خودش به بازبینی دیدگاهش برسد؛ اگر خطایی از او سر زد، مسخره نکنید و نخندید؛ شرم‌ساری عمیق، یادگیری را متوقف می‌کند؛ همواره فرصت جبران بدهید و راه‌های عملی آن را نشان دهید (عذرخواهی، جبرانِ عملی، تغییر رفتار).
خودتان نیز در برابر کودکان به اشتباهات و خطاهایتان اقرار کنید و تلاش برای جبران را جلوی چشم آن‌ها انجام دهید. این الگوسازی، از هر نصیحتِ خشکی مؤثرتر است.
اگر کودکان این اصل حیاتی را نیاموزند، چه بر سرشان خواهد آمد؟
با کوچک‌ترین خطایی ناامید و فروپاشیده می‌شوند؛ دنیایشان تاریک می‌گردد و خود را آدمی شکست‌خورده می‌بینند؛ به دام کمال‌گرایی بیمارگونه می‌افتند؛ هیچ عیب و اشتباهی را در خود نمی‌پذیرند؛ برای آن‌که خطایشان لو نرود، هر باجی می‌دهند و به‌راحتی ابزار سوءاستفاده دیگران قرار می‌گیرند؛ از گفتن مشکلات به والدین پنهان‌کاری می‌کنند و در انزوا با خطاهای بزرگ‌تری روبه‌رو می‌شوند؛ کودکی که حق اشتباه ندارد، بزرگسالی می‌شود که باج می‌دهد.
در مقابل، کودکی که بداند خطا و اشتباه و حتی گناه، بخشی جدایی‌ناپذیر از زندگی و فرآیند رشد است:
با لغزش‌هایش راحت‌تر کنار می‌آید، نه با انکار و سرکوب، بلکه با پذیرش و بازسازی؛ از هر خطایی درس می‌گیرد و همان خطا را به سکوی پرش خود تبدیل می‌کند؛ بدون ترس از قضاوت، مشکلات را با والدین در میان می‌گذارد؛ خودش فرصت جبران را می‌آفریند، منتظر نمی‌ماند کسی به او باج بدهد یا ببخشد.
یادمان باشد: کودکانی که حق اشتباه دارند، نه بی‌مسئولیت می‌شوند، بلکه مسئولیت‌پذیرتر بار می‌آیند - زیرا اشتباه را پنهان نمی‌کنند، بلکه آن را اصلاح می‌کنند.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌نگاهی گذرا بر خاطراتِ دوران طلبگی در محضر استاد عبدالله احمدیان

✍ ملا کریم اسماعیل‌پور‒مریوان

چندی قبل، برادر بزرگوار کاک محمد احمدیان (فرزند ارشد علامە ملا عبدالله احمدیان) از اینجانب، که مدتی طلبه پدر بزرگوارشان بودم، خواستند خاطرات آن ایام را در حد وسع مکتوب نمایم؛ اینجانب نیز درخواست ایشان را اجابت نموده وبا توکل بر خداوند، آنچه به یاد دارم، به رشته تحریر در می‌آورم.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

وَاعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّىٰ يَأْتِيَكَ الْيَقِينُ

و پروردگارت را تا هنگامی که تو را مرگ بیاید، بندگی کن.

#تقویم


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

صدیق قطبی

کودکان تو...

خداوند به موسی وحی می‌کند: «دوستت دارم». موسی می‌پرسد ای کریم، چه خصلتی در من موجب این دوستی است تا بکوشم و برآن بیفزایم؟
می‌گوید آنچه تو را دوست‌داشتنی کرده این است: با من چون کودکی هستی که جز مادر خویش پناهی نمی‌بیند، چون کودکی که هیچ‌گاه دست از مادر نمی‌کشد و آغوش او را ترک نمی‌کند. حتی آنگاه که مادر او را می‌رانَد و با او قهر می‌کند، همچنان رو به سوی مادر دارد. تو نیز ای موسی، در همه‌حال، رو به سوی ما داری. رو به سوی مادرت:

گفت موسیٰ را به وحیِ دلْ خدا
کای گُزیده، دوست می‌دارم تو را
گفت: چه خصلت بوَد ای ذوالکرم
موجبِ آن؟ تا من آن افزون کنم
گفت: چون طفلی به پیشِ والده
وقت قهرش دست هم در وی زده
خود نداند که جز او دیّار هست
هم از او مخمور، هم از اوست مست
مادرش گر سیلیی  بر وی زند
هم به مادر آید و  در وی تنَد
از کسی یاری نخواهد غیر او
اوست جمله شرّ او و خیرِ او
خاطر تو هم ز ما در خیر و شر
التفاتش نیست جاهای دگر
(مثنوی، ۴: ۲۹۲۲ـ۲۹۲۸)

رابطهٔ کودک و مادر، در فهم پیوندی که میان عارف و خدا است، مثال خوبی است. آن اعتماد مطلق، آن خودسپاری پیوسته، آن وقوف بر ناتوانی خویش، آن آرمیدن و آرام یافتن:

از بایزید آورده‌اند که گفت:
«صوفیان کودکان‌اند در دامن حق.»
(دفتر روشنایی، ص۱۷۳)

و [ابوبکر شبلی] گفت:
«صوفیان اطفالند در کنارِ لطفِ حق‌ تعالیٰ»
(تذکرة‌الاولیاء، ص۶۸۲)ا

و هم او [ابوبکر شبلی] گوید: «صوفیان طفلانند اندر کنار حق تعالیٰ»
(رساله قشیریه، ص۴۷۲)

اولیا اطفال حقّ‌اند ای پسر
غایبی و حاضری بس باخبر
گفت: اطفال من‌اند این اولیا
در غریبی فرد از کار و کیا
(مثنوی، ۳: ۷۹ و ۸۱)

کودک در کمال عجز، و در کمال اعتماد است. این دو او را پیوسته به مادر و آغوش او متصل می‌کند. مادر برای او خانه است، وطن است، همه‌چیز است. از خشم مادر هم به آغوش مادر می‌گریزد. جز مادر، مفرّ و گریزگاهی ندارد. جز مادر ملجأ و پناهی ندارد:

«وَلَنْ تَجِدَ مِنْ دُونِهِ مُلْتَحَدًا»(سورهٔ کهف، آیهٔ ۲۷)
و جز او هرگز پناهگاهی نخواهی یافت.

این‌سو، به رغم همهٔ دانایی‌ها و توانایی‌ها، کودکانه خود را به دستان مادر قدسی می‌سپارد؛ آن‌سو، لطف پیوسته و پرورندهٔ دوست، که مادرانه در کار پروردن و آمرزیدن است:

و [ابوعلی دقّاق] گفت: «چون خداوند تعالیٰ عاصیان را دوست می‌دارد خطاب می‌کند سیّد المُرسَلین را، علیه‌السلام، که نماز شب کن تا تو را مقام شفاعت دهم. نبینی که دایه را به شب بیدار کنند مادران تا فرزند را شیر دهد؟»(تذکرة‌الاولیاء، ص۷۱۱)


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌سیمای یک زن فرزانه در قرآن- ١

✍️محمد احمدیان-سقز

این مقاله به تحلیل تطبیقی شیوه‌های مدیریتی حضرت سلیمان (ع) و ملکه سبأ در قرآن می‌پردازد. مؤلف، مدیریت سلیمان (ع) را نظامی مقتدر، عدالت‌محور و متکی بر کنترل دقیق زیردستان معرفی می‌کند، در حالی که حکومت ملکه سبأ را با تأکید بر خردورزی، مشورت با «مَلأ» و اتخاذ رویکرد صلح‌جویانه، الگویی از یک نظام شورایی و فرزانه می‌داند که توانست با دوراندیشی، ملت خود را از گزند جنگ و اسارت برهاند.

🖇 ادامه‌ی مطلب

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

🔰العالِمُ الرَّبّانی؛ سیمای انسان الهی در آینهٔ علم، تربیت و رسالت
👌عالم ربّانی کیست؟

🌻عالم ربّانی، تنها صاحب دانشی گسترده یا حافظ متونی مقدس نیست؛ بلکه انسانی است که علم را از سرچشمهٔ ربوبیت می‌گیرد و آن را در مسیر هدایت، تربیت و آبادانی امت به کار می‌بندد. او در گفتار و رفتار، تنها به خدا و پیامبر گرامی‌اش ﷺ تکیه دارد و در هر سخن و تصمیم، مصلحت امت را در پرتو مقاصد بلند شریعت می‌سنجد.
چنین عالمی، از هرگونه وابستگی—دعوتی، سیاسی، طایفه‌ای یا حزبی—رهاست؛ زیرا مرجعیت نهایی در نگاه او کتاب خدا و سنت پیامبر ﷺ است. از همان دو آغاز می‌کند، بر همان دو اعتماد می‌نهد و به همان دو بازمی‌گردد. خداوند فرمود:

﴿ قَدْ جَاءَكُمْ مِنَ اللَّهِ نُورٌ وَكِتَابٌ مُبِينٌ ﴾ «از سوی خداوند، نوری و کتابی روشنگر به سوی شما آمد.»

👈علم او نه زینت زبان، بلکه زادِ راهِ جان است؛ و همین حقیقت، او را از دیگران متمایز می‌سازد.

🌼 ربّانی بودن؛ پیوند علم با ربوبیت
«ربّانی» از ریشهٔ «رَبّ» است؛ و ربّانی کسی است که:

علمش رنگ ربوبیت دارد و از سرچشمهٔ پاک وحی سیراب می‌شود
تربیت‌گر است، نه صرفاً مربّی اهل علم
دانش را برای رشد انسان‌ها می‌خواهد، نه برای فخر، جدل یا برتری‌جویی

👈او علم را نه برای شهرت و جایگاه، بلکه برای بندگی می‌آموزد. در سخنش اخلاص پیداست و در سکوتش وقار و خشیت. علم در وجود او، نور هدایت است، نه ابزار قدرت.

🌼 مرجعیت مطلق کتاب و سنت
عالم ربّانی، نصوص شرع را بر هرگونه گرایش بشری مقدم می‌دارد، حتّی اگر این تقدّم، با تمایلات دعوتی یا سیاسی خود او ناسازگار باشد. او می‌داند که:

حق، معیار است؛ نه جماعت‌ها
هدایت، اصل است؛ نه تعلقات
کتاب و سنت، میزان‌اند؛ نه سلیقه‌ها

👈پس هرگاه در برابر حقیقتی از قرآن یا سنت قرار گیرد، دلش تسلیم می‌شود و رأی خویش را در برابر آن فرو می‌نهد. این همان روحی است که خداوند دربارهٔ مؤمنان راستین فرمود:

﴿ فَلَا وَرَبِّكَ لَا يُؤْمِنُونَ حَتَّى يُحَكِّمُوكَ فِيمَا شَجَرَ بَيْنَهُمْ ﴾

🌼عالم ربّانی؛ آموزگار، مربّی، عامل و مجاهد
علم در نگاه او چهار مرحلهٔ پیوسته دارد:
یادگیری
عمل
تعلیم
جهاد با علم
🌻 او تنها به دانستن بسنده نمی‌کند؛ بلکه:
به دانستهٔ خویش عمل می‌کند،آن را با حکمت، مهربانی و بصیرت به دیگران می‌آموزد و در میدان‌های حق، با علم خویش جهاد می‌ورزد؛ جهادی که گاه قلم است، گاه زبان، گاه تربیت، و گاه اصلاح جامعه

ابن‌القیم رحمه‌الله می‌گوید: «هر که بیاموزد و به دانستهٔ خویش عمل کند و سپس دیگران را تعلیم دهد، او در ملکوت آسمان‌ها عظیم نامیده می‌شود.»

👈این عظمت، نه از کثرت پیروان، بلکه از پاکی نیت، صدق عمل و نور علم برمی‌خیزد.

🌼عالم ربّانی؛ چراغی برای امت
در روزگار فتنه‌ها، آشفتگی‌ها و تکثر صداها، امت بیش از هر زمان دیگر به عالمانی نیاز دارد که:

حق را بی‌پروا بگویند
مردم را به خدا پیوند دهند، نه به خود
علم را با اخلاق و تربیت درآمیزند
دل‌ها را با نور قرآن زنده کنند و در برابر موج‌های تفرقه، سپر وحدت و حکمت باشند

👈عالم ربّانی، چراغی است که در تاریکی‌ها راه می‌نماید؛ نه با فریاد، بلکه با نور.

🌼 ربّانی بودن؛ مقام دل‌های پاک
ربّانی شدن، تنها با درس‌گفتن و کتاب‌خوانی حاصل نمی‌شود؛ بلکه:

با تزکیهٔ نفس
با مراقبت قلب
با اخلاص در نیت
با خشیت از خدا و با پیوند دائمی با قرآن به دست می‌آید.

👈چنین عالمی، پیش از آنکه «معلم مردم» باشد، شاگرد خداست؛ و پیش از آنکه «مربی دیگران» باشد، مربی نفس خویش است.

👌عالم ربّانی، انسانی است که:

از خدا می‌آموزد، برای خدا عمل می‌کند
به سوی خدا دعوت می‌کند و مردم را با نور علم، به سوی نور هدایت می‌برد.

👈او وارث حقیقی پیامبران است؛ همانان که خداوند درباره‌شان فرمود:

﴿ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ وَيُزَكِّيهِمْ ﴾

✍️با الهام از نوشتار د. وصفي عاشور أبو زيد.
📝 حمـزه خان بیگـی
┈••✾•🍃⚜️🍃•✾•

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

رئوف ئیسلاح‌جو

بهترین کیست؟

در حدیث نبوی آمده است که سه نفر در غاری پناه گرفتند. ناگاه سنگی از کوه فروغلتید و دهانه‌ی غار را بست و آنان در آنجا گرفتار شدند. 
هیچ راهی برای نجات خود نیافتند، جز آنکه در آن لحظه، به برترین اعمالِ خالصانه‌ی خویش به درگاه خداوند توسل جستند؛ اعمالی که هر یک به گونه‌ای با احسان، عفت و ادای حقوق دیگران پیوند داشت.

- نفر اول: به پدر و مادر خود نیکی می‌کرد و در خوردن و نوشیدن، آنان را بر خویش مقدّم می‌داشت.

- نفر دوم: در آزمونِ خواهش نفس، حرمت دخترعمویش را نگاه داشت و به عفت و کرامت او آسیب نرساند.

- نفر سوم: حقّ کارگر خود را فرو نگذاشت؛ امانت او را حفظ کرد، مالش را برایش فزونی داد و کمترین ستمی در حقّ او روا نداشت.

بی‌سبب نیست که پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه وسلم فرمودند:

خيرُ الناسِ أنفعُهم للناسِ

زیرا بهترین مردم، کسانی نیستند که تنها برای خویش نیک باشند؛

بلکه آنان‌اند که خیرشان به دیگران می‌رسد، حقوق مردم را رعایت می‌کنند، و حضورشان مایه‌ی امن، کرامت و منفعت است.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

نیّت‌های پنهان و حقیقت قلب سلیم

برگرفتە از پادکست: کیف نصل إلی القلب السلیم؟

✍️ احمد العربی

تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات