💠حمزه خان بیگی

🔴 حسین شهید؛ ریحانة المصطفی از منظر اهل سنت

❤️ قلم در برابر نامِ حسین(رض) خجل و زبان در وصفِ او ناتوان است؛ نه از کم‌مایگیِ موضوع، که از عظمتِ موضوع. هرگاه بخواهیم از او سخن گوییم، با دو قطبِ متضاد روبه‌رو می‌شویم: امیدی که دل‌ها را روشن می‌سازد و اندوهی جان‌سوز که روح را می‌فشارد. این تضاد، خود گواهِ آن است که شخصیتِ حسین، نه در یک بعد، که در گستره‌ای از حق و حسرت، از منظرِ قرآن، سنت و وجدانِ امت، جایگاهی ویژه دارد.

♦️جایگاهِ حسین در متنِ وحی و سنت
آلِ بیتِ پیامبر صلی‌الله‌علیه‌وآله، در قرآن و سنت، از منزلتی والا برخوردارند؛ این منزلت در میان اهل سنت نیز پذیرفته و محترم شمرده شده است. محبتِ آنان، نه تنها امری عاطفی، که امری شرعی و اخلاقی است؛ زیرا پیامبر اکرم(ص) به امت سفارشِ رعایتِ حقوقِ اهل بیت نمود و آنان را عَلَمِ هدایت خواند. حسین بن علی(رض)، به‌عنوانِ یکی از برجسته‌ترین مصادیقِ این خاندان، در متنِ تاریخِ اسلامی نمادی از ایثار، ثباتِ ایمان و پای‌بندی به حق است؛ نمادی که قرآن و سنت، هر یک به‌گونه‌ای، بر اهمیتِ حفظِ کرامتِ اهل بیت دلالت دارند.

📖پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله ، امت را به رعایتِ حقوقِ اهل بیت سفارش فرمود و با لحنی که هم تکلیف و هم مِهر را در خود داشت، فرمود:
«و أُذَکِّرُکمُ اللَّهَ فی أهلِ بیتی»
شما را به یاد خدا و رعایتِ اهل بیتم می‌افکنم.
📚(صحیح مسلم با شرح نووی، کتاب فضائل صحابه، باب فضائل علی ۱۵/۱۸۸ حدیث/۲۴۰۸)

این سفارش، نه تنها یک توصیهٔ اخلاقی، که بنیانی شرعی و معنوی است که نسبتِ امت را با خاندانِ پیامبر تعیین می‌کند؛ نسبتِی که بر محبت، احترام و وفای به عهد استوار است.

♦️شخصیتِ حسین: ترکیبِ عزت و حُزن
حسین(رض) شخصیتی مرکب است: هم جلوهٔ عزت و شجاعت و هم جلوهٔ حزن و مظلومیت. او نه به‌دنبالِ جاه و فتنه بود و نه انگیزه‌ای جز پاسداری از حق و پاسخ‌گویی به دعوتِ امت داشت. آن‌چه قیامِ او را از دیگر حرکت‌ها متمایز می‌سازد، خلوصِ نیت و التزامِ اخلاقی است: او هنگامی که نامه‌ها و درخواست‌های مردم را دریافت کرد، با صراحت اعلام نمود که اگر آن‌چه می‌گویید خلافِ آن است، بازخواهد گشت؛ یعنی آمدنش نه از سرِ طمعِ قدرت، که از سرِ التزام به مسئولیتِ اجتماعی و پاسخ‌گویی به دعوتِ مردم بود. این صدقِ نیت، در کنارِ پذیرشِ رنج و شهادت، چهره‌ای از بندگیِ خالص را به نمایش می‌گذارد.

♦️تاریخِ واقعهٔ کربلا نشان می‌دهد که حسین(رض) راهِ مخالفتِ کورکورانه را انتخاب نکرد؛ او به دعوتِ مردمی پاسخ گفت که او را به‌عنوانِ پیشوا خواندند، اما سپس او را تنها گذاشتند و تسلیمِ دشمن شدند. این تراژدیِ تاریخی، آموزه‌ای اخلاقی و تربیتی دارد: مسئولیتِ دعوت و وفای به عهد، و نیز هشدار نسبت به بی‌وفاییِ جمعی. قیامِ حسین، از منظرِ اهل سنت، نه صرفاً یک حادثهٔ سیاسی، که آزمونی برای وجدانِ امت و محکِ ایمانِ فردی و اجتماعی است. او با خونِ خود، حقیقتِ حق را گواهی داد و نشان داد که پایبندی به عدالت و حقیقت، گاه هزینه‌ای جانکاه می‌طلبد.

♦️دروس تربیتی، و اخلاقیِ قیامِ حسین
👈 صداقتِ نیت و مسئولیت‌پذیری: حسین(رض) نشان داد که پاسخ‌گویی به دعوتِ مردم و پذیرشِ مسئولیت، باید بر پایهٔ صدق و پاکی نیت باشد.
👈 پایبندی به حق در برابر فشارِ جمعی: ایستادگی در برابر باطل، حتی اگر تنها باشی، از ارزش‌های بنیادینِ ایمان است.
👈 محبتِ اهل بیت به‌مثابهٔ وظیفهٔ شرعی و اخلاقی: محبت و احترام به اهل بیت، در میانِ اهل سنت، امری مشروع و مورد سفارشِ پیامبر است.
👈 تربیتِ قلبی از طریق تأمل در مظلومیت: تأمل در مصائبِ حسین، دل را از خودمحوری می‌رهاند و به همدلی، تواضع و تقوا می‌انجامد.
👈 هشدار نسبت به بی‌وفاییِ اجتماعی: تاریخِ کربلا آیینه‌ای است برای امت تا ببیند چگونه بی‌تفاوتی و ترسِ جمعی می‌تواند عدالت را به محاق برد.

در برابرِ عظمتِ حسین(رض)، واژه‌ها به زانو درمی‌آیند؛ اما همین عجزِ زبان، خود گواهِ بزرگیِ اوست. حسین، ریحانة المصطفی، هم مایهٔ شادیِ دل‌های مؤمن و هم سرچشمهٔ اندوهِ وجدانِ امت است. از او باید آموخت که بندگی، صدقِ نیت و ایستادگی در راهِ حق، گاه به بهای جان تمام می‌شود؛ و نیز باید آموخت که امت، در پاسداری از ارزش‌ها، مسئولیتی تاریخی دارد. محبتِ اهل بیت، در منظرِ اهل سنت، نه شعاری خالی، که التزامی عملی و اخلاقی است که باید در رفتار و گفتار و سیاستِ اجتماعی تجلی یابد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات