💠بر عهده تو رساندن پیام است و بر عهده ما حسابرسی.

✍ احمد زید

در این آیه، دو تعبیر مهم وجود دارد: «بر عهده تو» و «بر عهده ما».

🔹 «بر عهده تو» یعنی ای بنده! وظایف، مسئولیت‌ها و تکالیفی داری که باید آن‌ها را انجام دهی. نباید از آن‌ها غافل شوی یا خود را درگیر اموری کنی که خدا از تو نخواسته است.

🔹 «بر عهده ما» درباره خداوند، به معنای وعده و تعهد الهی است؛ یعنی خداوند خود انجام برخی امور را تضمین کرده و تحقق آن‌ها را بر عهده گرفته است.

🔹 انسان زمانی دچار خستگی، نگرانی و سردرگمی می‌شود که این دو حوزه را با هم اشتباه بگیرد؛ یعنی به جای انجام وظیفه خود، مدام نگران وعده‌های الهی و زمان تحقق آن‌ها باشد و از مسئولیت خودش غافل شود.

با جست‌وجو در قرآن می‌بینیم که خداوند در مواردی با تعبیر «بر عهده ما» از تعهد خود سخن گفته است که مهم‌ترین آن‌ها سه مورد است:

1. یاری مؤمنان
«و یاری مؤمنان بر عهده ماست.» (سوره روم، آیه ۴۷)


2. حسابرسی و گردآوری مردم در قیامت
«سپس حساب آنان بر عهده ماست.» (سوره غاشیه، آیه ۲۶)


3. بیان قرآن و هدایت بندگان
«سپس بیان آن بر عهده ماست.» (سوره قیامت، آیه ۱۹)
«هدایت بر عهده ماست.» (سوره لیل، آیه ۱۲)



پس ای بنده! تو بنده‌ای و خدا، پروردگار است. به آنچه بر عهده تو گذاشته شده عمل کن، تلاش کن، وظیفه‌ات را انجام بده و حرکت کن؛ آنگاه وعده‌های الهی، مانند یاری و هدایت، در زمان و به شیوه‌ای که خدا صلاح بداند محقق خواهد شد.

🔹 حوزه «بر عهده تو»، میدان تلاش و مسئولیت توست؛ یعنی کوشش، استفاده از اسباب، پایداری در اطاعت و انجام وظیفه، بدون آنکه نتیجه را ملاک عمل قرار دهی.

🔹 حوزه «بر عهده ما»، قلمرو اعتماد و تسلیم در برابر خداست؛ یعنی باور داشته باش که تدبیر خدا حکیمانه است و وعده‌های او هرگز خلاف نخواهد شد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠اگر تشویق، سوختِ حرکتِ مثبتِ نوجوان است، “توجهِ واقعی” ریشه‌ی پیوند عاطفی ما با اوست.

✍🏻جهاندار امینی

دیروز یاد گرفتیم چگونه رفتارهایش را تایید کنیم؛ امروز می‌خواهیم یاد بگیریم چگونه وجودش را ببینیم.

۲. توجه به نوجوان (بودنِ موثر)

توجه کردن، یعنی فراتر از دیدنِ کارهای او، «خودِ او» را دیدن. توجهِ ما به نوجوان، پیامِ «تو برای من مهم هستی» را به او مخابره می‌کند.

به عنوان مثال:

🔹 اگر فرزندتان در مسابقات ورزشی یا فعالیت‌های هنری شرکت دارد، حضورِ فیزیکیِ شما در آن‌جا، قدرتمندترین پیامِ حمایت است.
🔹 لزوماً لازم نیست همیشه کارهای بزرگ انجام دهید؛ گاهی ارسال یک پیامِ دوستانه، یک لبخندِ غیرمنتظره و یا نگاه‌های محبت‌آمیزِ شما در میانِ روزمرگی‌ها، پیوندِ عاطفی‌تان را مستحکم می‌کند.

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠گناه عقب‌ماندگی علمی

✍️عبدالقادر عارفی

▷ ◉─────────۲۵:۳۵

این پادکست به بررسی این پرسش می‌پردازد که چه زمانی عقب‌ماندگی علمی از یک مسئله اقتصادی به مسئله‌ای شرعی تبدیل می‌شود. با استناد به آرای غزالی و قرطبی، کسب علوم و فنون ضروری برای جامعه را از فروض کفایی می‌داند. نویسنده بر لزوم تمایز میان مقاصد ثابت شرعی و وسایل متغیر تأکید کرده است.  وی بر گذار از مصرف‌کنندگی به تولید دانش، اهمیت نهادسازی، و اولویت‌دهی بر اساس نیاز واقعی جامعه تأکید دارد و نهفته‌ماندگی علمی را نه تنها عقب‌ماندگی، بلکه تهدیدی برای حفظ کرامت و استقلال امت می‌داند.

#پادکست_آوای_اصلاح۲۸

💢تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠وَالضُّحَىٰ

سوگند به ابتدای روز [وقتی که خورشید پرتو افشانی می کند]

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠سه حقیقتِ راستین و هنرِ «تغافل»

سه حقیقتِ راستین وجود دارد:
۱. هیچ بنده‌ای نیست که موردِ ستم قرار گیرد و برای رضای خداوند از آن چشم بپوشد یا خود را به نادانی بزند، مگر آنکه خداوند او را عزتی افزون بخشد.
۲. هیچ مردی درِ بخشش را برای صله‌رحم نمی‌گشاید، مگر آنکه خداوند بر دارایی‌اش می‌افزاید.
۳. هیچ بنده‌ای درِ گدایی و افزون‌طلبی را نمی‌گشاید، مگر آنکه خداوند از برکتِ مالش می‌کاهد.
مرزِ میانِ کرامت و فرومایگی:
اگر توانِ آن را نداری که کسی را به سطحِ خویِ خویش بالا ببری، اجازه مده او تو را به سطحِ اخلاقِ خودش پایین بکشد. پاسخ دادن به زشتی با زشتی، تنها برابری در پستی است.

اگر قرار باشد هر انسانِ صاحب‌فضلی به سطحِ انسان‌های بی‌خرد نزول کند، دیگر هیچ صاحب‌فضلی در جامعه باقی نخواهد ماند.

از مجادله با بی‌خردان بپرهیز؛ چرا که آنان تو را به هم‌سطحیِ خود فرا می‌خوانند و از آنجا که در «پستی»، تجربه‌ای طولانی‌تر دارند، تو را شکست خواهند داد. حکیمان گفته‌اند:

در گِل‌ولای با خوک کشتی نگیر؛ چرا که تو کثیف می‌شوی و او در محیطِ کثیف، همواره برنده است.

مبادا در هر نبردی وارد شوی و در هر جدالی سر برآوری؛ پیروزی در بسیاری از نبردها، درست در «عدمِ ورود» به آن‌ها نهفته است. تجاهل (خود را به نادانی زدن)، از اخلاقِ پیامبران است؛ چنان‌که خداوند درباره‌ی یوسف (ع) می‌فرماید: «فَأَسَرَّهَا يُوسُفُ فِي نَفْسِهِ وَلَمْ يُبْدِهَا لَهُمْ» (پس یوسف آن را در دلِ خود نهان داشت و برایشان آشکار نکرد).
امام احمد می‌گوید: «نُه-دهمِ سلامتی و عافیت، در تغافل است.»
و امام شافعی می‌افزاید: «زرنگ و عاقل، کسی است که باهوش باشد، اما خود را به غفلت بزند.»
ابوتمام در ستایشِ این خصلت سروده است:
«لَیسَ الغَبِیُّ بِسَیِّدٍ فی قَومِهِ / لکِنَّ سَیِّدَ قَومِهِ المُتَغابی»
(انسانِ کودن و غافل، سرورِ قومِ خویش نیست؛ بلکه آن‌کس که [با وجودِ دانایی] خود را به غفلت می‌زند، سرور و بزرگِ قومِ خویش است.)

برگرفته از کتاب «بر مسیر نبوت»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

هویت انسان: مخلوق شگفت‌انگیز خداوند و بیان پشتوانه‌های لازم در مسیر عبودیت (قسمت پایانی)

✍️محمود کریمی

این مقاله با تبیین هویت انسان به عنوان مخلوق ویژه الهی و خلیفه زمین، وظیفه عبودیت و عمران جوامع را مسئولیت اصلی وی می‌داند. در این مسیر، «علما و نخبگان دینی» به عنوان کادرهای متخصص و آگاه، نقش کلیدی در حفظ ثبات، اجرای عدالت و هدایت جامعه ایفا می‌کنند. مقاله با استناد به مبانی قرآنی (آیات ۱۰۴ و ۱۰۵ آل‌عمران، ۱۰۸ یوسف، ۱۲۵ نحل و ۱۲۲ توبه) و نمونه‌های تاریخی مانند مواجهه امام محمد غزالی با سلطان سنجر، اثبات می‌کند که «امر به معروف و نهی از منکر» یک فریضه تخصصی، ساختارمند و مبتنی بر بصیرت و حکمت است.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#هویت_انسان #نقش_علما #امر_به_معروف #امام_محمد_غزالی #عدالت_اجتماعی #اصلاحات_دینی #بصیرت_و_حکمت #امید_و_آبادانی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠محمود ویسی

🔸سوره: یوسف

▷ ◉───────── ۱:٠٠:۴۴

🔻آیه: ۶-۱

#تفسیر_قرآن_کریم

#پادکست_آوای_اصلاح۲۹

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠گزارشی از خطبه جمعه چاه‌دسدان

🏷️ چگونه یک شخصیت قرآنی ساخته می‌شود؟
🎙️ الحاق جوادی

💠 این روزها که مکتب‌خانه‌ها و کلاس‌های آموزش قرآن، پس از یک دوره دوماهه به اتمام می‌رسند و روستاها جشن اختتامیه می‌گیرند، پدری راتصور کنید که کنار در مکتب ایستاده وبه پسرش نگاه می‌کندکه دارد آخرین روز مکتب‌خانه را پشت سر می‌گذارد و آخرین درس قرآنش را روان و با اشتیاق می‌خواند. دلش آرام می‌گیرد، اما یک فکر هم توی دلش می‌افتد:از فردا این بچه دیگر هر روز اینجا نیست؛ می‌رود مدرسه، می‌رود بین رفقا، می‌نشیند پای گوشی...

اگر هم‌دوره‌ای‌های همین مکتب‌خانه را در سال‌های گذشته به یاد بیاوریم،می‌بینیم یکی شده ستون محله و تکیه‌گاه خانواده‌اش، یکی دیگر هم با همان سال‌های مکتب، مسیر دیگری رفته است. مکتب‌خانه برای همه یکی بود؛ آنچه تفاوت را ساخت، کاری بود که ما بعد ازکلاس با بذر وجود او کردیم.

◻️ تربیت واقعی، آن آموزشی نیست که بچه در کلاس یاد می‌گیرد؛ آن چیزی است که بعد از تعطیلی کلاس باخودش به خانه می‌برد و بعد از آن، در خانه و جامعه پرورده می‌شود و رشد می‌کند.
◽ قرآن درباره بعثت پیامبر ﷺ می‌فرماید:

﴿هُوَ الَّذِي بَعَثَ فِي الْأُمِّيِّينَ رَسُولًا مِّنْهُمْ يَتْلُو عَلَيْهِمْ آيَاتِهِ وَيُزَكِّيهِمْ وَيُعَلِّمُهُمُ الْكِتَابَ وَالْحِكْمَةَ﴾

«اوست که در میان درس‌ناخواندگان، پیامبری از خودشان برانگیخت تا آیاتش را بر آنان بخواند وپاکشان کند و کتاب و حکمت بیاموزد.»

قبل از هر چیز، مربی لازم است؛«رَسُولًا مِّنْهُمْ»، یعنی کسی که از جنس خود مردم باشد و از فرهیختگی و صلاح و تقوا برخوردار باشد. تلاوت، فقط پشت سر هم خواندن آیه‌ها نیست؛یعنی پیروی از کلام خدا در زندگی روزمره. کتاب یعنی یاد گرفتن رسم و قانون درست زیستن، و حکمت یعنی بلد بودن اینکه این دانسته‌ها را کی، کجا و چطور به کار ببندیم.

◻️ فرزند ما قبل از اینکه از زبان ما یاد بگیرد، با چشم‌هایش ما را می‌بیند و از زندگی ما الگو برمی‌دارد.

▪️ مکتب‌خانه مافقط جای روخوانی نبود؛ تجوید و زیباخوانی بود، نماز و دعا بود، سیرت رسول‌الله ﷺ بود، اخلاق و احکام بود. این‌ها تکه‌های یک پازل‌اند برای ساختن یک زندگی سالم. قرار نیست فقط بچه‌ای تربیت کنیم که قشنگ بخواند؛ هدف این است انسانی بار بیاید که خوب بفهمد و درست عمل کند.

قرآن می‌فرماید:

﴿كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِّيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الْأَلْبَابِ﴾

(ص: ۲۹)
«این کتابی مبارک است که آن را بر تو نازل کرده‌ایم تا در آیاتش بیندیشند و خردمندان پند گیرند.»
ولی این پازل را مکتب‌خانه به‌تنهایی کامل نمی‌کند؛ پدر و مادر، فضای خانه،مدرسه، جمع رفقا و کوچه و بازار هم باید در آن سهیم باشند.

◻️ حرف دین وقتی جان می‌گیرد که از چارچوب کلاس پا بیرون بگذارد و بیاید وسط زندگی، و راهنمای رفتارآدمی شود.
مکتب‌خانه‌های ما و دوره‌های آموزشی ما همواره باید معطوف به این باشد و تأمین‌کننده این مقصود باشد که انسانی بسازد که همه ابعاد زندگی‌اش دریک چرخه تعادل قرار داشته باشد؛ انسانی باشد که:
• خدا را دوست داشته باشد، او را ذکر و شکر و عبادت کند، بر او توکل کند و در زندگی‌اش در پی خشنودی او باشد.
• با پدر و مادر و برادر و خواهر و خویشان خود اهل وفا و خدمت و مهربانی باشد.

• وقتی همسر اختیار کرد، با او و فرزندانش مهربان باشد و در قبال‌شان مسئولیت‌پذیر باشد.

• همواره و بی‌وقفه در حال آموختن یا یاد گرفتن مهارتی باشد.
• کسب‌وکاری داشته باشد، با تجارت یا با ارائه خدمات، تا بتواند هزینه‌های زندگی‌اش را با کرامت تأمین کند و سربار جامعه و خویشان نشود.

• اهل ارتباط باشد و دوستانی نیک برگزیند، تا هم خود برای‌شان مفید باشد و هم از همراهی و حمایت ایشان در موقعیت‌های مختلف زندگی برخوردار گردد.

• تن و سلامتی‌اش را امانت خدا بداند و هر آنچه لازمه سلامتی تن اوست، به‌جد در برنامه خود قرار دهد.
• حواسش به آرامش دل و روان خودش باشد و برای سلامت اعصاب و روان خود اهمیت قائل شود.
• تفریح واستراحت را هم جزو برنامه‌های ثابت و فوت‌نشدنی روز، هفته، ماه و سال خود قرار دهد.
◻️ قرار نیست فقط درمسجد آدم خوبی باشیم؛ قرار است همه هفته و در همه عرصه‌های زندگی درست رفتار کنیم.

✓ دو ماه تابستان تمام شد، اما فراگیری دانش و تربیت تمام‌شدنی نیست. مکتب‌خانه یک نقطه‌ی شروع بود،نه یک کار تمام‌شده.
اگر دستمان در دست هم باشد، می‌توانیم نسلی بسازیم که قرآن بخواند، دینش را بفهمد و با اخلاق و با مسئولیت و با مرام باشد.


✓ از نیمه دوم مهرماه، دوره زمستانه مکتب‌خانه هم دوباره آغاز می‌شود (هفته‌ای دو روز، روزی دو ساعت). بکوشیم فرزندانمان از این فرصت خیر همواره بهره‌مند باشند. شخصیت در استمرار و گذر زمان شکل می‌گیرد،نه در دوره‌های متراکم و مقطعی.

◻️ کلاس‌ها تعطیل می‌شود، اماوظیفه‌ی ما تعطیل نمی‌شود.

💠 آیا راهکارهایی برای پرورش نوجوان شاد وجود دارد؟

✍🏻 جهاندار امینی

در دو بخش گذشته، از اهمیتِ تشویق و توجهِ واقعی به نوجوان گفتیم. نوجوانی که احساس کند دیده می‌شود و تلاش‌هایش ارزشمند است، با انگیزه و آرامش بیشتری مسیر رشد خود را دنبال می‌کند.

اکنون به سومین راهکار می‌پردازیم:

۳. به نوجوان اجازه دهید چیزهای جدید را تجربه کند 🌱🎨⚽

دوران نوجوانی، زمانِ کشف توانایی‌ها، علاقه‌ها و استعدادهای تازه است. ممکن است نوجوان شما به یک ورزش، هنر، مهارت فنی یا فعالیت علمی خاص علاقه نشان دهد. تا حد امکان، او را در این مسیر همراهی کنید؛ شرایط لازم را فراهم سازید و فرصت تجربه‌کردن را از او نگیرید.

اگر به رشته‌ای ورزشی یا هنری علاقه دارد، ثبت‌نام او در کلاس یا فراهم‌کردن امکانات اولیه، می‌تواند پیام مهمی به او منتقل کند:

«به علاقه‌ها و توانایی‌هایت باور دارم.»

البته حمایت فقط به فراهم‌کردن امکانات محدود نمی‌شود. وقتی در مسیر یادگیری یا انجام فعالیتش موفق می‌شود، به او نشان دهید که تلاش‌هایش را دیده‌اید. به جای تمرکز صرف بر نتیجه، از پشتکار، تمرین و جدیتی که برای رسیدن به موفقیت داشته است، قدردانی کنید.

مثلاً بگویید:
«می‌دانم برای رسیدن به این نتیجه خیلی تمرین کردی؛ تلاش و پشتکارت برای من ارزشمند است.»

این نوع نگاه، اعتمادبه‌نفس نوجوان را تقویت می‌کند و به او می‌آموزد که شکست‌ها و تجربه‌های تازه نیز بخشی طبیعی از مسیر رشد هستند.

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠قوی بودن؟

✍🏻صدیق قطبی

قوی بودن جرأتِ زیستن، گُل دادن، و دوست داشتن در دنیایی است که در معرض بادهای خانه‌کَن است.
قوی بودن، متعهد ماندن به لبخند است حتی در بستر احتضار. لبخندی که وامدار اشک‌ها است و پذیرای آنها.

قوی بودن آمادگی برای شنیدن «نه» است. دوستی ورزیدن و برای حفظ دوستی‌ها باج ندادن است. باج دادن؟ بله، وقتی که بیمناکِ از کف دادن دوستی‌ها، به خود اصیل‌ات پشت کنی.
قوی بودن توانایی تحمل ابهام و تردید هم هست. موکول نکردن تصمیم‌ها و اقدام‌ها به حصول قطعیت و یقین. چرا که آن‌وقت زندگی دچار رکود و رخوت می‌شود. گاهی شنیدن بویی و به تعبیر حافظ «بانگ جرسی» کافی است که قدم به راه بگذاری.
قوی بودن، پذیرفتن شکست و ضعف هم هست. آدمی در این جهان شکست می‌خورد. کم می‌آورد. به بن‌بست می‌رسد. و همهٔ اینها می‌توانند به کار آن فضیلت یگانه بیایند: فروتنی!
در این مواقع، قوی بودن سرسختی لجوجانه نیست، پذیرش است و جست‌وجوی امکان‌های دیگر. انعطاف است.
درخت قوی، درختی نیست که کژ و مژ نمی‌شود. درختی است که کَنده نمی‌شود. قوّت درخت به انعطافی است که در برابر باد و باران و بهار دارد.

قوی بودن در رهایی از اسارت عادت‌ها است.

مواجههٔ انتقادی با خویشتن، و باور به اینکه ایجاد رویه‌ها و روال‌های جدید از ما آدم دیگری می‌سازد. و بعد، مقاومت و استقامت. رهایی از اسارت عادت‌های خودساخته، شاید سخت‌ترین باشد. و باز حافظ می‌گفت که کامیابی در گرو «خلاف‌آمدِ عادت» است. عادت‌ها، آشنا‌اند و حسی از امنیت القا می‌کنند. اما ثروت درونی ما در گروِ خروج از دایره‌های امنِ عادت است. ویتگنشتاین می‌گفت:

«انقلابی کسی است که می‌تواند در خود انقلاب کند.»

قوی بودن، توانایی دست شستن و بخشیدن است. باختن و واگذاشتن و پیشکش کردن. پاک‌بازی کار پُردلان و نیرومندان است. ما به قدر ظرفیت و توان‌مان در بخشیدن است که توانا و نیرومندیم.
قوی بودن توان یاری‌گرفتن بدون شرم از دیگران هم هست. آدمی به آدمی نیازمند است. اذعان به واقعیت و پذیرش آن شجاعت می‌خواهد. من خودبسنده نیستم. به دوستی تو، حضور تو، همدلی و غم‌گساری تو محتاجم. من در تنهایی خود کافی نیستم. برای بازیافتن خویش، برای کمال بخشیدن به روح خویش به دیگرانی نیازمندم. و سربلند و آگاه، به پیشواز ارتباط‌های یاری‌گرانه می‌روم. این بینش و روش، تصدیق واقعیت است. و سرپوش نهادن بر آن و تظاهر به خلاف آن، نشانهٔ ناتوانی است.
قوی بودن در نفوذپذیر بودن هم هست. وقتی بگذاری زیبایی در تو رخنه کند. بویی و منظره‌ای دیوانه‌ات‌ کند. سخنی به وجدت آورد. بگذاری چون کودکان و دیوانگان از تشویش کم و بیش و سود و زیان فارغ باشی. مجذوب شدن توانایی کوچکی نیست. مجذوب شدن، تجربهٔ گم‌شدنِ خودخواسته است. و نیازمند آنکه از این میل سرکش که مهار هر چیز در دست تو باشد، فراتر بیایی.
قوی بودن در دوست داشتن، به رغم همهٔ ناکامی‌ها و بی‌یقینی‌ها است.

قوی بودن، توانایی دوست داشتن است. و همزمان رها بودن از ترس مرگ.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠الَّذِي أَنْقَضَ ظَهْرَكَ

همان بار گرانی که پشتت را شکست.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠اولویتِ «رحمت» بر «صراحت» در دعوتِ الهی

رسول خدا (ص) حاملِ اصیل‌ترین اندیشه‌ی تاریخ بشر، یعنی «توحید»، راست‌ترین و غنی‌ترین پیام، یعنی «اسلام»، و شریف‌ترین وظیفه، یعنی «هدایتِ خلق به سوی پروردگار» بود. با این‌همه، پروردگارِ متعال خطاب به ایشان می‌فرماید که اگر «نرمی، رحمت و رقتِ قلب» تو نبود، هیچ‌یک از این رسالت‌ها به سرانجام نمی‌رسید.
این درسِ بزرگی است برای ما:

هرچند اندیشه‌ات درست باشد، راست‌تر از اندیشه‌ی توحیدی نیست؛ و هرچند محتوای رفتارت شایسته باشد، برتر از رساندنِ خلق به پروردگارشان نیست!

این یعنی: «شیوه‌ی ابلاغ» همواره بر «محتوای پیام» مقدم است.
نصیحتِ خالی از «محبت»، نصیحت نیست؛ بلکه به هجو و بدگویی بدل می‌شود.
وظیفه‌ی ما، بازشناسیِ زشتی‌ها (منکر) و دعوتِ سرکشان به سوی حق است؛ اما باید به یاد داشته باشیم که تنها مجازیم بر اساسِ «آنچه موجبِ رضایتِ خداست»، دیگران را به سوی او بخوانیم. ابزارِ دعوتِ ما، همان اخلاقِ نبوی است.

برگرفته از کتاب «بر مسیر نبوت»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠محمود ویسی

🔸سوره: یوسف

▷ ◉───────── ۵۶:۴۹
🔻آیه: ۲۱-۷

#پادکست_آوای_اصلاح۳۰

#تفسیر_قرآن_کریم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سیرهٔ معنوی پیامبر ﷺ و دعاهای ایشان  (( دهــــم ربیــع الأوّل ))

✍🏻حمزه خان‌بیگی

«سلوکِ قلب در آینهٔ مناجات نبوی»

♻️سیرهٔ پیامبر اکرم ﷺ، تنها در رفتارهای بیرونی و رخدادهای تاریخی خلاصه نمی‌شود؛ ژرف‌ترین لایهٔ حیاتِ ایشان در «دعا» و «مناجات» جلوه‌گر است؛ جایی که قلبِ محمدی، در اوجِ عبودیت، با ربّ خویش سخن می‌گوید و راهِ سلوکِ بندگان را در قالبِ دعاهای تعلیم‌شده ترسیم می‌کند. دعاهای نبوی، صرفاً الفاظِ طلبِ حاجت نیستند؛ بلکه نقشه‌های سلوکی و آیین‌نامه‌های تربیتی‌اند که نسبتِ بنده و خدا، حقیقتِ فقر و نیاز، ادبِ حضور و راهِ تزکیهٔ نفس و تهذیبِ قلب را به زبانی لطیف و عمیق بیان می‌کنند.
📖 قرآن، پیامبر ﷺ را «أسوهٔ حسنه» معرفی می‌کند:

﴿لَقَدْ کانَ لَکُمْ فِی رَسُولِ اللَّهِ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ﴾
این اسوه بودن، میدانِ دعا و مناجات را نیز دربرمی‌گیرد؛ هر دعای نبوی، درسی در عبودیت است و هر مناجات، آینه‌ای برای سلوک؛ آینه‌ای که سالک، با نگریستن در آن، راهِ خود را در میانِ تاریکیِ نفس و دنیا می‌یابد.

در منطقِ نبوی، دعا «روحِ بندگی» است؛ چنان‌که فرمود: «الدعاءُ هو العبادة».
دعا، صرفاً درخواستِ نعمت نیست؛ بلکه حالتِ حضور، اعترافِ به فقر و اظهارِ نیاز در محضرِ حق است. از این‌رو، سیرهٔ معنوی پیامبر را می‌توان از خلالِ دعاهای ایشان بازخوانی کرد؛ زیرا در دعا، قلبِ نبوی بی‌واسطه با ربّ سخن می‌گوید و حقیقتِ عبودیت را به امت می‌آموزد.
دعاهای پیامبر ﷺ، میانِ معرفت و تربیت جمع می‌کنند.

دعای «اللهم آتِ نفسی تقواها، وزکّها أنت خیرُ من زکّاها، أنت ولیُّها ومولاها»
نمونه‌ای روشن است: اعتراف به نیازِ نفس، درخواستِ تقوا و تزکیه، و اذعان به ولایت و ربوبیتِ الهی. این دعا، هم طلبِ تقواست و هم تعریفِ نسبتِ سالک و ربّ؛ سالک، خود را ناتوان از تزکیهٔ مستقل می‌بیند و در عینِ مجاهده، همهٔ توفیق را از خدا می‌داند.

🔶محورِ نخست ؛ در دعاهای نبوی، «توحید» است؛ خداوند با اسماء و صفاتِ گوناگون خوانده می‌شود: «اللهم ربَّ السماواتِ وربَّ الأرض»، «یا حیُّ یا قیّوم» و… این تنوّع، نشان می‌دهد که دعا، میدانِ تجلّیِ معرفتِ توحیدی است؛ درسی در «چگونه دیدنِ خدا» و «چگونه خواندنِ خدا».
🔶محورِ دوم، «عبودیتِ محض» است؛ پیامبر، با آن‌که حبیبِ خداست، در دعا همواره در مقامِ عبد ظاهر می‌شود؛ محتاجِ مغفرت، نیازمندِ هدایت و بی‌نیاز از هر ادعای استقلال.

🔶 محورِ سوم، «جمعِ خوف و رجاء» است؛ دعاهای نبوی، هم پناه بردن از عذاب، فتنه و قساوتِ قلب‌اند و هم امید به رحمت و مغفرت.
دعای «اللهم إنی أعوذُ بک من قلبٍ لا یخشع، ومن دعاءٍ لا یُسمع، ومن نفسٍ لا تشبع، ومن علمٍ لا ینفع» نقشه‌ای برای شناختِ آفاتِ راه است؛ دعا، میدانِ تشخیصِ خطرها و یافتنِ پناهگاه‌هاست.

🔶 محورِ چهارم، «تربیتِ امت از طریقِ دعا»ست؛ بسیاری از دعاها با زبانِ تعلیم نقل شده‌اند:

«اللهم إنّی أسألک الهدی والتّقی والعفاف والغنی»
چهار ستونِ زندگیِ ایمانی را ترسیم می‌کند: هدایت، تقوا، عفاف و غنا. بدین‌سان، دعا، مدرسهٔ تربیتِ فرد و جامعه می‌شود.

از منظرِ عرفانی،دعاهای نبوی«منازلِ سلوک»هستند؛هر دعا،مقام یا حالی ازمسیرِقُرب را نشان می‌دهد. دعای نور:

«اللهم اجعل فی قلبی نوراً… واجعل لی نوراً»
طلبِ حضورِ حق در همهٔ ابعادِ وجود است؛ سالک می‌خواهد هیچ نقطه‌ای از جان و جهانش از نورِ الهی خالی نباشد.

از حیثِ علمی، می‌توان دعاهای نبوی را در چند محور دسته‌بندی کرد:

دعاهای تزکیهٔ نفس و تهذیبِ قلب؛
دعاهای هدایت و ثباتِ قدم؛
دعاهای رحمت و مغفرت؛
و دعاهای مربوط به امت.

در همهٔ این محورها، یک پیامِ مشترک دیده می‌شود: اعتراف به فقرِ ذاتیِ انسان و نیازِ دائمی به لطفِ الهی؛ چنان‌که پیامبر می‌گوید: «اللهم لا تَکِلنی إلى نفسی طرفةَ عینٍ أبداً».

👌در نهایت، سیرهٔ معنوی پیامبر ﷺ در آینهٔ دعاهای ایشان، سیرهٔ «عبودیتِ عاشقانه» است؛ عبودیتی که در آن، بنده، همواره محتاج، فقیر و امیدوار است. دعاهای نبوی، نقشهٔ راهِ این عبودیت‌اند؛ اگر سالک، آن‌ها را با دل بخواند و با جان بپذیرد، زبانش آینهٔ ایمان، قلبش جایگاهِ حضور، و زندگی‌اش میدانِ سلوکِ الهی خواهد شد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌استاد پیرانی در نشست آنلاین بانوان جماعت: ایمان آگاهانه و عمل صالح، حیات طیبه و مسئولیت اجتماعی می‌آفرینند

تهران - پایگاه اطلاع رسانی اصلاح‌

دبیرکل جماعت دعوت و اصلاح، در نشست آنلاین بانوان جماعت که به دعوت معاونت بانوان در روز پنجشنبه ٢٩ مردادماه ۱۴۰۵ برگزار شد، با استناد به آیه‌ی ۹۷ سوره‌ی مبارکه‌ی نحل، به تبیین پیوند بنیادین میان «ایمان»، «عمل صالح» و دست‌یابی به «حیات طیبه» پرداخت.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#جماعت_دعوت_و_اصلاح #عبدالرحمن_پیرانی #نشست_بانوان #اصلاح_جامعه #تربیت_فرزند #نسل_جدید #سبک_زندگی_اسلامی #قرآن #سوره_نحل #مسئولیت_پذیری #صبر #یقین #دعا

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠  گناه سالم
(چطور عذاب وجدان می‌تواند ما را به مسئولیت و جبران برساند، نه به شرم و خودآزاری؟)

✍️  مصطفی سلیمانی

🔻 احساس گناه، اگر سر جای خودش بماند، می‌تواند یکی از تنظیم‌کننده‌های زندگی اخلاقی ما باشد. آدمی که بعد از آسیب‌زدن به دیگری هیچ ناراحتی‌ای احساس نمی‌کند، احتمالاً انگیزه چندانی هم برای جبران ندارد. مسئله از جایی شروع می‌شود که احساس گناه از یک رفتار مشخص عبور می‌کند و به کل شخصیت آدم می‌رسد.

■ در روان‌شناسی برای این تفاوت از دو مفهوم گِیلْت (Guilt) و شِیم (Shame) استفاده می‌شود. گِیلْت بیشتر متوجه رفتار است: «کاری کردم که اشتباه بود.» اما شِیم متوجه خود آدم است: «من آدم بدی هستم.» پژوهش‌های جون تنگنی و مارکوس لوکوود نشان داده‌اند که گِیلْت می‌تواند با همدلی، پذیرش مسئولیت و رفتارهای جبرانی همراه باشد؛ در حالی که شِیم بیشتر به پنهان‌شدن، کناره‌گیری و واکنش‌های دفاعی منجر می‌شود.

■ فرض کنید کسی وسط دعوا به همسرش می‌گوید: «تو اصلاً انتخاب اول من نبودی.» بعد از فروکش‌کردن خشم، می‌فهمد که حرفش تحقیرکننده بوده. اگر بگوید «این حرفم غلط بود»، هنوز درباره یک رفتار مشخص حرف می‌زند. می‌تواند عذرخواهی کند، اثر حرفش را ببیند و برای تکرارنشدنش کاری کند.
اما اگر بگوید: «من آدم مزخرفی‌ام»، اتفاق دیگری افتاده. خطا دیگر فقط یک رفتار نیست؛ تبدیل شده به تعریفی درباره کل شخصیت او. اینجاست که شرم می‌تواند آدم را از جبران دور کند.

■ این تفاوت در زندگی دینی هم مهم است. قرآن بعد از بیان خطا و گناه، بارها راه بازگشت را باز می‌گذارد. در سوره زمر، آیه ۵۳، به کسانی که «بر خودشان اسراف کرده‌اند» گفته می‌شود از رحمت خدا ناامید نشوند. در سوره فرقان نیز پس از ذکر گناهان، از توبه، ایمان و عمل صالح سخن گفته می‌شود و حتی از تبدیل بدی‌ها به نیکی‌ها.

■ در نگاه اخلاقی اسلام، توبه فقط یک احساس درونی یا یک جمله زبانی نیست؛ پشیمانی، ترک خطا، تصمیم به تکرارنکردن و در جایی که حق دیگری ضایع شده، جبران و طلب رضایت، بخشی از معنای آن است.
پس پشیمانی قرار است آدم را به سمت اصلاح ببرد. اگر فقط به سرزنش مداوم خودمان ختم شود، از هدف اصلی‌اش فاصله گرفته‌ایم.

■ شرم می‌تواند همین اتفاق را رقم بزند. آدم به‌جای اینکه به کسی که از او آسیب دیده فکر کند، مدام درگیر خودش می‌شود: «من چه آدمی هستم؟ چرا این کار را کردم؟ من واقعاً آدم بدم.» ممکن است ساعت‌ها خودش را سرزنش کند و حتی از خدا و دیگران فاصله بگیرد؛ اما هنوز عذرخواهی نکرده، چیزی را جبران نکرده و تغییری در رفتارش ایجاد نکرده باشد.
اینجا عذاب وجدان ممکن است به نوعی خودآزاری اخلاقی تبدیل شود؛ انگار فرد باید خودش را تنبیه کند تا ثابت کند پشیمان است. در حالی که تنبیه خود، جای جبران را نمی‌گیرد.

■ اگر به همسرمان آسیب زده‌ایم، مسئولیت ما این است که آسیب را ببینیم، عذرخواهی کنیم، فرصت ترمیم بدهیم و رفتارمان را تغییر دهیم. اگر دروغ گفته‌ایم، با پیامدش روبه‌رو شویم. اگر حقی را ضایع کرده‌ایم، تا جایی که می‌توانیم جبران کنیم. و اگر در رابطه با خدا خطایی کرده‌ایم، راه بازگشت را پیدا کنیم.
دردِ پشیمانی می‌تواند سخت باشد، اما وقتی در مسیر اصلاح قرار بگیرد، معنای دیگری پیدا می‌کند.

■ شاید تفاوت گناه سالم و شرم را بتوان خیلی ساده این‌طور دید:
گناه سالم می‌گوید: «من کار بدی کردم.»
شرم می‌گوید: «من آدم بدم.»
اولی هنوز راهی برای جبران باقی می‌گذارد؛ دومی همه‌چیز را به شخصیت آدم گره می‌زند.

■ بلوغ اخلاقی شاید همین باشد: بتوانیم همزمان دو چیز را نگه داریم؛
«کاری که کردم واقعاً غلط بود» و «من هنوز می‌توانم مسئولیتش را بپذیرم و برای جبرانش کاری بکنم.»

پشیمانی وقتی زنده است که به مسئولیت برسد؛ و مسئولیت وقتی کامل‌تر می‌شود که راهی به جبران باز کند.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 آیا راهکارهایی برای پرورش نوجوان شاد وجود دارد؟

✍🏻 جهاندار امینی

در بخش‌های پیشین، از تشویق نوجوان، توجهِ واقعی به او و فرصت‌دادن برای تجربه‌های تازه گفتیم. همه‌ی این رفتارها، در نهایت یک هدف مهم را دنبال می‌کنند: ساختن نوجوانی که به توانایی‌های خود باور داشته باشد.

اکنون به چهارمین راهکار می‌پردازیم:

۴. اعتمادبه‌نفس نوجوان را تقویت کنید 🌱✨
اعتمادبه‌نفسِ نوجوان، در فضای خانه و در نوع نگاه و گفت‌وگوی والدین با او شکل می‌گیرد. نوجوانی که احساس کند دیده، شنیده و محترم شمرده می‌شود، با اطمینان بیشتری برای رشد و تصمیم‌گیری قدم برمی‌دارد.
برای تقویت اعتمادبه‌نفس او:
🔸 با آرامش و احترام با او صحبت کنید و از تندخویی، تحقیر و بلند کردن صدا بپرهیزید.

🔸 به حرف‌هایش گوش دهید و در صورت نیاز، به‌جای دستور دادن، او را راهنمایی کنید.

🔸 به او اجازه دهید اشتباه کند. اشتباه‌کردن بخشی طبیعی از یادگیری است و هرگز به معنای شکست نیست.

🔸 او را با خواهر، برادر، دوستان یا دیگران مقایسه نکنید؛ هر نوجوان مسیر، توانایی‌ها و سرعت رشد خود را دارد.

🔸 هنگامی که کار خوبی انجام می‌دهد، با جمله‌هایی صمیمی و واقعی مانند: «من به تو افتخار می‌کنم»، تلاش و موفقیتش را تأیید کنید.
این رفتارهای ساده، به نوجوان کمک می‌کند ارزشمندی خود را احساس کند، از اشتباهاتش نترسد و با اعتماد بیشتری توانایی‌هایش را شکوفا سازد.

☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠از قرآن جفرسون تا اسلام هراسی در آمریکا

✍️جان اسپوزیتو

▷ ◉───────── ۱۳:۴۵

این پادکست به بررسی میراث فکری جان اسپوزیتو، استاد برجسته مطالعات اسلامی در دانشگاه جورج تاون می‌پردازد. او در نوشته‌های خود به تحلیل ریشه‌های تاریخی اسلام‌هراسی در ایالات متحده و تبدیل شدن آن به یک تهدید ساختاری علیه دموکراسی پرداخته است. اسپوزیتو با بازخوانی تاریخ، بر حضور دیرینه مسلمانان در آمریکا و تأثیر قرآن بر اندیشه‌های توماس جفرسون تأکید می‌کند تا با روایت‌های خصمانه معاصر مقابله کند.

#پادکست_آوای_اصلاح۳۱

💢تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات