📌 نامه سید قطب به خواهرش آمنه

✍️ #سید_قطب
🔖مترجم: #جلال_معروفیان


✅ آمنه! آن‌گاه که به میزانی از قدرت و توانایی رسیدیم، ابایی نداریم که از دیگران هم یاری بخواهیم، حتی از کسانی که از خودمان هم
ناتوان‌ترند!
🔻چون می‌دانیم که کمک و حمایت مردم، مایه‌ی رشد و تعالی ما شده است.
👈پس، نه تنها آن را عار و ننگ نمی‌دانیم، بلکه بدان اعتراف می‌کنیم.

➖گاه گاهی، سعی می‌کنیم هرکاری را با دستِ خویش انجام دهیم و از سرِ کِبر و غرور، مردم را به یاری نمی‌خوانیم و رنج و تلاش آن‌ها را، ضمیمه‌ی کار و کوشش خود نمی‌کنیم و چه بسا اگر یقین پیدا کنیم که کمک و یاریِ آنان در رشد و تعالیِ ما به سوی قله‌ی پیروزی مؤثر بوده است، احساس دل تنگی و فشار می‌کنیم!

✔️ پیداست، زمانی اینگونه خواهیم شد که نسبت به خود بی‌اعتماد شده و به راستی از جهتی کمبود داشته باشیم؛
👈اما اگر نیرومند و قوی باشیم، هرگز چنین احساسی نخواهیم داشت.
👈زیرا تنها کودکان خردسال اند که اگر چه
به تنهایی از راه رفتن ناتوانند، ولی از کمک و مساعدتِ دیگران روی بر می‌گردانند!

➖آنگاه که به میزانی از قدرت و توانایی رسیدیم، یاری و کمکِ مردم را آگاهانه و با شادی و سپاس می‌پذیریم؛
✔️ سپاس از اینکه به ما یاری می‌رسانند و شاد از این که در این راه و در این درد، دیگران نیز با ما همراه و شریک‌اند و چه میمون و مبارک است، (شادی) ناشی از زیستن با مردم و (احساسِ) ناشی از همدردی و همدلی با آنان!

🖇 ادامه دارد...

➣ T.me/islahweb

📌 نامه سید قطب به خواهرش آمنه

✍#سید_قطب
🔖مترجم: #جلال_معروفیان

✅ خواهرم اگر روزی فرارسد که ما فکر و اندیشه‌هایمان را قُرُق کنیم و دوست نداشته باشیم که دیگران، خود را صاحب این اندیشه‌ها بدانند و بر‌انحصاری بودن آن‌ها پافشاری نماییم،

➖ آن روز، روزِ ضعف و زبونیِ ما و بی‌اعتمادی به
باورهایمان است و نشانه‌ی این است که این باورها، جوشیده و نشأت گرفته از اعماقِ قلبِ ما نیستند؛
👈 چون ناآگاهانه و بی‌اختیار، آن‌ها را از جان خویش دوست‌تر می‌داریم!

❗️البته؛ خوشحالی و شادی واقعی، هنگامی است که در زمان حیات خویش دیگران را ببینیم که صاحب افکار و اندیشه‌های ما شده اند؛

👈 چون تنها بازرگانان هستند که اجازه نمی‌دهند کالاهایشان، جز در روابط تجاری و به منظورِ سود بیشتر، به طریقی دیگر و به دست کسانی دیگر، رد و بدل شو،د تا مبادا دیگران، این سود ویژه را از دست آن‌ها بربایند!!

✔️ اما متفکران و صاحبان عقیده، تمام سعادت و خوشبختی خویش را در این می‌بینند که مردم در فکر و اندیشه‌ی آنان شریک و سهیم گردند و آن قدر در تبیین و تفهیم این باورها اصرار می‌ورزند که مردم (صاحبان جدید این افکار) آن‌ها را از خود بدانند و نه از صاحبان اصلی و قدیمی‌شان!!

👈 این اندیشمندان و متفکران، هیچگاه خود را صاحب این اندیشه‌ها و باورها نمی‌دانند؛
👈 بلکه خود را مرکزی برای انتقال و تبیین آن‌ها به حساب می‌آورند و احساس می‌کنند این منبعی که آن‌ها از آن تغذیه و سیراب می‌شوند، ساخته‌ی دست خودشان نیست و در تولید آن، هیچ نقشی برای خود قائل نیستند.

🔻 تنها خوشحالی و سعادت ایشان در پیوند و ارتباطشان با این منبع اصلی و اولیه است...

🖇 ادامه دارد...

➣ T.me/islahweb