🎙خطبه نمازجمعه

📝 موضوع: سختی یا سادگی باور به خدا

🕌 مکان: روستای کهنه

👤خطیب: #فرزان_خاموشی

▷ ◉─────────۱۶:۴۶

🌐اصلاحوب را در فضای مجازی دنبال کنید:

🔗سایت | 🔗اینستاگرام | 🔗آپارات | 🔗تلگرام

📌پرسشگری‌های بیدارگر و دل‌انگیز قرآن

✍ #فرزان_خاموشی

❓آیا کسی که نوری به او داده شده و با آن در میان مردم راه می‌رود، همانند کسی است که در تاریکی‌ها حرکت می‌کند؟

✨{أَوَمَن كَانَ مَيْتًا فَأَحْيَيْنَاهُ وَجَعَلْنَا لَهُ نُورًا يَمْشِي بِهِ فِي النَّاسِ كَمَنْ مَثَلُهُ فِي الظُّلُمَاتِ لَيْسَ بِخَارِجٍ مِنْهَا ۚ كَذَٰلِكَ زُيِّنَ لِلْكَافِرِينَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ}[سوره‌ی انعام، آیه‌ی ۱۲۲]
🌸 ترجمه:
«آیا کسی که ( به سبب کفر) مرده بود، سپس او را (با ایمان) زنده گرداندیم، و نوری برایش قرار دادیم که در پرتو آن بینِ مردم راه می‌رود، همانند کسی که داستانش چنان است که در تاریکی‌ها باشد و از آن بیرون نیاید؟! برای کافران، آنچه که انجام می‌دادند، اینچنین آراسته شده است.»

🔹نوع پرسش در این آیه، استفهام انکاری است.

🔹پیام آیه:

✅ این آیه، حقیقت هدایت و ایمان را به زیبایی به تصویر می‌کشد و ثمره‌ای را که انسان در پرتو ایمان و هدایت به دست می‌آورد، در قالب مثالی روشن بیان می‌کند. در این آیه، ایمان به نور تشبیه شده است؛ نوری که انسان در پرتو آن، روشنی را در اندیشه و احساسات، و آرامش را در دل و سرنوشت خود می‌یابد.
وقتی انسان، این نور را در دل خود می‌یابد، حقایق هستی، زندگی، انسان‌ها و جهان برایش جلوه‌گر می‌شوند؛ چراکه نور ایمان، به معنای چشم گشودن، دل گشودن، دیدن و نگریستن است. انسان در پرتو ایمان، سعه‌صدر می‌یابد، آسوده‌خاطر می‌شود، به اطمینان و آرامش می‌رسد و در سایه‌ی فراخ آن، می‌آساید.
📚 (فی ظلال القرآن، ج ۲، ص ۹۲۴–۹۲۵)

➖ در نقطه‌ی مقابل نور ایمان، کفر قرار دارد. کفر، در واقع:
تنفس در جهانی است که آن را خالی از خدا می‌یابی؛ و ایمان، سیاحت در جهانی است که آن را آکنده از خدا می‌بینی.
(به روایت درخت، صدیق قطبی، ص ۳۰۴)

➖ کفر، بریدن از حیات حقیقی ازلی و ابدی، و دوری از نیروی کارآمد و مؤثر در گستره‌ی هستی است. کفر، پوسیدن دستگاه‌های گیرنده و فرستنده‌ی فطری انسان است.
📚 (فی ظلال، ج ۲، ص ۹۲۳)

👈 و حقیقتاً، جهان این دو گروه، فرسنگ‌ها از یکدیگر فاصله دارد.

👈 می‌توان این آیه را دارای فحوایی عام دانست و آن را ناظر به مرگ و زندگی‌هایی تلقی کرد که آدمی در مسیر رشد معنوی خویش تجربه می‌کند.

👤 ابن عجیبه می‌نویسد:
روح انسان بر فطرت الهی آفریده شده و به مقتضای همان فطرت، به پروردگاری خداوند علم و اقرار دارد؛ اما در طول زندگی دنیوی، مرگ‌هایی بر آن عارض می‌شود. و این خداوند است که او را بار دیگر زنده می‌گرداند:
👈 گاهی با کفر می‌میرد و با ایمان زنده می‌شود؛
👈 گاهی با گناه می‌میرد و با توبه زنده می‌گردد؛
👈 گاهی با شهوت‌ها می‌میرد و با زهد، ورع و ریاضت زنده می‌شود؛
👈 گاهی با غفلت و بطالت می‌میرد و با بیداری و بازگشت، احیا می‌شود؛
👈 و گاهی به دیدن‌های حسی و اسارت در پیکر جسمانی می‌میرد، و به شهود معانی و ورود اندیشه به عرصه‌ی عیان زنده می‌شود.

✔️ و البته، پس از این زنده شدن، دیگر مرگی برای او نخواهد بود. اما علت تمام این مرگ‌ها، همنشینی با غافلان، یعنی مردگانِ به ظاهر زنده، و پیروی از آنان است.
🌾 چنان‌که در آیه‌ی بعد (سوره انعام آیه ۱۲۳) آمده است:
✨{وَكَذَٰلِكَ جَعَلْنَا فِي كُلِّ قَرْيَةٍ أَكَابِرَ مُجْرِمِيهَا …}
🌸 ترجمه:
«و همانند بزرگان مکه بدینسان در هر شهری، سرانِ مجرمانش را گماردیم....»

📚 (تفسیر معاصرانه‌ی قرآن کریم، ج ۲، ص ۶۱۰)

➣ T.me/islahweb