💠میلاد پیامبر رحمت و اخلاق مبارک

دوازدهم ربیع‌الاول، یادآور طلوع خورشید رسالت و میلاد پیامبری است که رحمت، اخلاق نیکو و کرامت انسانی را به والاترین شکل به جهانیان آموخت.
حضرت محمد ﷺ با گفتار و کردار خویش نشان داد که ایمان، در مهربانی با مردم، گذشت، راست‌گویی، عدالت و حفظ حرمت انسان‌ها معنا پیدا می‌کند.
بیاییم در این روز فرخنده، با الهام از سیرهٔ پیامبر رحمت ﷺ، اخلاق نیکو را در زندگی خود پررنگ‌تر کنیم و پیام‌آور محبت، صلح و خیر برای خانواده و جامعه‌مان باشیم.
میلاد پیامبر رحمت و اخلاق، حضرت محمد مصطفی ﷺ، بر همهٔ مسلمانان مبارک باد. 🌹
#میلاد_پیامبر
#ربیع_الاول
#پیامبر_رحمت
#اخلاق_نبوی
#سیره_نبوی
#حضرت_محمدﷺ
#جماعت_دعوت_و_اصلاح

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠قواعد قرآنی (50)

✍🏻عبدالظاهر سلطانی

سَيَجْعَلُ اللهُ بعدَ عُسْرٍ يُسرًا

طلاق/7
خدا پس از هر سختی، یک آسانی می‌آورد.


در سوره شرح دوبار با تأکید فرموده که سختی و آسانی همیشه همراه هم هستند؛ إن مع العسر يسرا،
چون تا دشواری نباشد، مفهوم آسانی درک نمی‌شود.

اما جالب است در سوره طلاق گفته: ابتدا دشواری می‌آید و بعد آسانی! آن هم با تقدیر و قرار الهی.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 سیرهٔ اجتماعی پیامبر اکرم ﷺ (( دوازدهـــم ربیـع الأوّل ))

✍🏻حمزه خان‌بیگی

«عدالت؛ ستون استوار جامعهٔ نبوی»

درمیان همهٔ فضایل اجتماعی پیامبر اکرم ﷺ،«عدالت»جایگاهی یگانه وبنیادین دارد؛فضیلتی که نه تنها ساختار جامعهٔ نبوی را سامان داد،بلکه روحِ رسالت را درعرصهٔ اجتماع متجلی ساخت.عدالت درنگاه پیامبر،صرفاً یک اصل حقوقی یا تدبیر سیاسی نبود؛بلکه حقیقتی الهی،تربیتی واخلاقی بود که ازعمق ایمان سرچشمه می‌گرفت ودر رفتار،گفتار،قضاوت،مدیریت وکوچک‌ترین تعاملات اجتماعی او جلوه می‌یافت.عدالت، در سیرهٔ نبوی، نه شعار، بلکه شیوهٔ زیستن بود؛ شیوه‌ای که انسان را در برابر خدا، در برابر خویشتن و در برابر جامعه، مسئول و پاسخ‌گو می‌سازد.

در قرآن کریم، عدالت به‌عنوان یکی از ارکان بندگی و حیات اجتماعی معرفی شده است:
«إِنَّ اللّهَ یَأْمُرُ بِالْعَدْلِ وَالإِحْسَانِ»؛
خداوند به عدالت و نیکوکاری فرمان می‌دهد.

این فرمان، تنها یک دستور اجتماعی نیست؛ بلکه بیانگر حقیقتی الهی است: عدالت، راهِ نزدیک شدن به خداست.پیامبر اکرم ﷺاین حقیقت را درتمام شئون زندگی خویش جاری ساخت.عدالت او از معرفت توحیدی برمی‌خاست؛زیرا کسی که خدا را یگانه می‌بیند،نمی‌تواند در برابر خلق او، تبعیض، ظلم یا بی‌انصافی روا دارد. عدالت، در نگاه پیامبر، تجلی ایمان بود؛ ایمانی زنده که در رفتار اجتماعی ظهور می‌یابد.

عدالت پیامبر، همواره با رحمت همراه بود؛ زیرا عدالتِ خشک، دل‌ها را می‌شکند و رحمتِ بی‌قاعده، حق‌ها را ضایع می‌کند. پیامبر میان این دو، توازنی الهی برقرار می‌کرد؛ توازنی که جامعهٔ نبوی را به الگویی بی‌نظیر از انصاف، امنیت، کرامت و همبستگی تبدیل ساخت.

در قضاوت‌ها،هیچ‌کس را بر دیگری ترجیح نمی‌داد؛ نه به سبب نسب،نه ثروت،نه جایگاه اجتماعی. روایت مشهور است که فرمود:

«لو أن فاطمة بنت محمد سرقت لقطعتُ یدَها»؛
اگر فاطمه دختر محمد نیز دزدی می‌کرد، دستش را قطع می‌کردم.

این سخن، نه ازسخت‌گیری،بلکه ازعدالتِ مطلق او حکایت دارد؛عدالتی که هیچ‌کس را از دایرهٔ قانون و حق بیرون نمی‌گذارد و نشان می‌دهد که در میزانِ حق، همه برابرند.

پیامبر اکرم ﷺ عدالت را تنها در مقام قضاوت اعمال نمی‌کرد، بلکه آن را در تار و پود جامعهٔ نبوی نهادینه ساخت. عدالت او در عرصهٔ اقتصاد با تقسیم درست بیت‌المال و حمایت از نیازمندان، در عرصهٔ اجتماعی با زدودن تبعیض‌های نژادی و قبیله‌ای و قرار دادن بلال، سلمان و صهیب در کنار بزرگان قریش، در عرصهٔ سیاسی با مشارکت دادن همهٔ گروه‌ها و رعایت حقوق اقلیت‌ها، و در عرصهٔ اخلاقی با رفتار برابر، احترام به همگان و پرهیز از هرگونه تحقیر و بی‌انصافی جلوه‌گر بود.

درجامعهٔ نبوی،عدالت،نه قانونی خشک،بلکه روحی جاری در روابط اجتماعی بود؛روحی که کرامت انسان را احیا می‌کرد وجامعه را ازظلم،تبعیض وفساد می‌رهاند.پیامبر،با سیرهٔ خود،نشان داد که عدالت،تنها در دادگاه‌ها معنا نمی‌یابد؛ بلکه درخانه،دربازار،درمسجد،درمیدان،و درهرجایی که انسان با انسان روبه‌رو می‌شود،بایدحضور داشته باشد.عدالت،دراین نگاه،به معنای قرار دادن هرچیز درجای خود، دادن هرحق به صاحب حق،و نگاه کردن به انسان‌ها با میزانِ حق،نه باعینکِ تعصب وهواهای نفس است.
عدالت پیامبر، مدرسه‌ای تربیتی برای ساختن انسانِ مسئول، آگاه و اخلاقی بود. او به امت خویش می‌آموخت که عدالت، ستونِ ایمان است؛ شرطِ سلامت جامعه است؛ راهِ رسیدن به قرب الهی است؛ و معیارِ سنجشِ اخلاق انسان است. کسی که درخانه، در بازار،درقضاوت،در روابط، در سخن و درتصمیم‌ها عادل باشد، در حقیقت، در مسیر نبوی قدم گذاشته است. عدالت، انسان را از خودمحوری به حق‌محوری، از تعصب به انصاف، و از ظلم به رحمتِ مبتنی بر حق می‌برد.

سیرهٔ اجتماعی پیامبر ﷺ در عدالت، دعوتی زنده برای انسان امروز است؛ انسانی که در میانِ پیچیدگی‌های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، بیش از هر زمان دیگر نیازمندِ بازگشت به عدالت است. این سیره به ما می‌آموزد که عدالت را از خود آغاز کنیم؛در روابط، گفتار و تصمیم‌ها، حق را بر هواهای نفس ترجیح دهیم؛ در جامعه،مدافع حقِ مظلوم و مانعِ ظلم باشیم؛ در قضاوت‌ها، از تعصب، شتاب و پیش‌داوری بپرهیزیم؛ وعدالت را نه یک شعار،بلکه شیوهٔ زیستن بدانیم.جامعه‌ای که در آن، عدالت به‌راستی جاری باشد،جامعه‌ای است که در آن،انسان، درسایهٔ حق و رحمت،به شکوفایی می‌رسد.

این سیرهٔ نورانی، ما را فرا می‌خواند که عدالت را در زندگی خویش جاری سازیم؛ در خانه، در جامعه، در روابط، در تصمیم‌ها و در نگاه به انسان‌ها. عدالت، راهِ رسیدن به نور است؛ راهِ رسیدن به آرامش، به کرامت، و به جامعه‌ای که در آن، انسان، در سایهٔ حق و رحمت، به زندگیِ شایستهٔ خویش نزدیک می‌شود.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آزادی، روح رسالت پیامبر صلی الله علیه و سلم

✍وصفی ابوزید

رسالت نهایی اسلام نیامد تا زنجیری تازه بر دست‌وپای انسان بیفزاید یا دین را به ابزاری در دست زورگویان تبدیل کند؛ بلکه آمد تا انسانِ گرامی را از هرگونه بندگی، جز بندگی خدا، رهایی بخشد. این بندگی، خود حقیقتِ آزادی است؛ زیرا انسان را از سلطه هر چیزی غیر از حق آزاد می‌کند و عقل او را از اسارت خرافه‌ها و هواهای نفسانی می‌رهاند.

از همین رو، قرآن مأموریت پیامبر ﷺ را چنین توصیف می‌کند:

﴿وَيَضَعُ عَنْهُمْ إِصْرَهُمْ وَالْأَغْلَالَ الَّتِي كَانَتْ عَلَيْهِمْ﴾

«بارهای سنگین و زنجیرهایی را که بر آنان بود، از دوششان برمی‌دارد.» (اعراف: ۱۵۷)

بنابراین، آزادی در اسلام پیش از آنکه یک نظام اجتماعی یا سیاسی باشد، حقیقتی درونی است؛ آزادی‌ای که دل را از بت‌های پنهان پاک می‌کند، اندیشه را از باورهای نادرست و خرافات رها می‌سازد و زندگی را بر پایه عدالت و انصاف بنا می‌نهد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 آیا راهکارهایی برای پرورش نوجوان شاد وجود دارد؟ (قسمت پایانی)

✍🏻 جهاندار امینی

در این سلسله‌مباحث، ۶ گامِ کلیدی را برای پرورش یک نوجوان شاد با هم مرور کردیم: از «تشویق» و «توجه»، تا «تجربه‌های تازه»، «اعتمادبه‌نفس»، «سبک زندگی سالم» و در نهایت، گامِ آخر: «محبت».

۶. به نوجوان خود محبت کنید 💖🤗

از ابراز محبت به فرزندتان نترسید. عشق و مهرورزی، نه‌تنها نوجوان را از نظر عاطفی آرام می‌کند، بلکه به او می‌آموزد چگونه خود نیز انسانی مهربان و ارتباط‌پذیر باشد.
محبت، فقط در کلام نیست؛ در آغوش گرفتن، نگاهِ گرم، لحنِ آرام و حضورِ صمیمانه نیز معنا پیدا می‌کند. نوجوانی که در فضای محبت رشد می‌کند، احساس امنیتِ عمیقی دارد، بهتر می‌تواند با چالش‌های زندگی روبه‌رو شود و نشانه‌های یک نوجوان شاد را در رفتار و روان خود به نمایش می‌گذارد.

به او محبت کنید و این عشق را پنهان نکنید؛ چرا که نوجوان، همان‌قدر که به راهنمایی نیاز دارد، به مهرِ بی‌قید و شرط نیز محتاج است.

سخن پایانی:
امیدواریم این ۶ راهکار، چراغِ راهی در مسیر شیرین اما پرچالشِ تربیتِ فرزند برای شما باشد. یادمان باشد که تغییرات بزرگ، در اثر گام‌های کوچک و مداومِ ما در خانه شکل می‌گیرند.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠ایستادگی سعید نورسی در برابر محو هویت

✍️عبدالله اثری

▷ ◉───────── ۱۹:۳۴
این پادکست به بررسی زندگی و مجاهدت‌های سعید نورسی، عالم برجسته اسلامی، می‌پردازد که در دوران گذار ترکیه به سوی سکولاریسم و غرب‌گرایی به مبارزه برخاست. نویسنده او را پیشوای ایستادگی در برابر الحاد و مادی‌گرایی معرفی می‌کند که با وجود فشارهای سیاسی، زندان و تبعید، هرگز از اصول دینی خود عقب‌نشینی نکرد. تمرکز اصلی منبع بر نقش او در حفظ هویت اسلامی و تالیف «رسائل نور» برای تقویت ایمان مردم در مواجهه با تغییرات اجباری آن زمان است. متن همچنین بر شجاعت او در برخورد با کمال پاشا و پافشاری بر اهمیت نماز به عنوان ستون دین تاکید می‌ورزد.

#پادکست_آوای_اصلاح۳۴

💢تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠وَكَأَيِّنْ مِنْ قَرْيَةٍ هِيَ أَشَدُّ قُوَّةً مِنْ قَرْيَتِكَ الَّتِي أَخْرَجَتْكَ أَهْلَكْنَاهُمْ فَلَا نَاصِرَ لَهُمْ

چه بسیار آبادی هایی که [اهلش] از [اهل] آبادی تو که تو را بیرون کرده اند نیرومندتر بودند، ما آنان را هلاک کردیم و یاوری [در برابر عذاب] برای آنان نبود.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠قضاوت یا دعوت؟ تفاوتِ نگاهِ مومنانه

گمانِ بد، آینه‌یِ حقیقتِ آن فرد نیست؛ بلکه تصویری از درونِ خودِ «بدگمان» است. اندیشه‌ها و گمان‌هایِ هر انسانی، انعکاسِ رفتارِ اوست. پس دیگران را با حرف‌هایی که درباره‌یِ خودشان می‌گویند قضاوت نکن، بلکه آنان را از صحبت‌هایشان در رابطه با دیگران بشناس.
مشکلِ بسیاری از ما این است که خود را در جایگاهِ قضاوت می‌بینیم، در حالی که خداوند از ما تنها «امرِ دعوت» را خواسته است!
عقلِ قضاوت‌گر به تو تلقین می‌کند: «فلانی فاجر و گناه‌کار است و هرگز نماز نخواهد خواند.»
اما عقلِ دعوت‌گر به تو می‌گوید: «با او لبخند می‌زنم، هم‌کلام می‌شوم، کتابی هدیه می‌دهم و او را به حالِ خود رها نمی‌کنم تا روزی او را در صفِ نماز ببینم.»
عقلِ قضاوت‌گر می‌گوید: «چه زنِ مدگرا و بی‌آرایشی!»
اما عقلِ دعوت‌گر به زنِ مسلمان می‌گوید:

«چقدر زیباست اگر حجابش را رعایت کند!»

و آن را مأموریتِ خود می‌داند؛ با او خوش‌رفتاری می‌کند، آرام پند می‌دهد و از دعوتِ او خسته نمی‌شود تا آنگاه که او را مزین به حجاب ببیند.
وظیفه‌یِ پیامبران، گرفتنِ دستِ عاصیان و هدایتِ آنان به سویِ خدا بود؛ پس خوشا به حالِ کسی که راهِ پیامبران را پیش گیرد.

برگرفته از کتاب «بر مسیر نبوت»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌حکم برگزاری جشن میلاد پیامبر و مناسبت‌های اسلامی

نویسنده:
دکتر یوسف قرضاوی
مترجم:
اصلاح‌وب

قرضاوی معتقد است صرفِ یادآوری و بزرگداشت مناسبت‌های اسلامی مانند میلاد پیامبر ﷺ، هجرت، اسراء و معراج و غزوات پیامبر، به خودی خود بدعت و گمراهی نیست. آنچه نادرست است، برگزاری مراسمی است که با منکرات و اعمال خلاف شرع همراه شود.
از دیدگاه او، یادآوری این مناسبت‌ها فرصتی برای شناخت سیره پیامبر، تقویت ایمان، یادآوری نعمت‌های الهی و استخراج درس‌ها و عبرت‌های تاریخی است. وی برای اثبات این دیدگاه به آیاتی از قرآن استناد می‌کند که خداوند در آنها مؤمنان را به یادآوری نعمت‌ها و حوادثی مانند غزوه احزاب و نجات مسلمانان از دشمنان فرا می‌خواند.
بنابراین، معیار داوری درباره این مناسبت‌ها محتوای مراسم و شیوه برگزاری آن است، نه صرفِ نام «جشن» یا «یادبود».

🖇 ادامه‌ی مطلب

#مولد_النبی #میلاد_پیامبر #یوسف_قرضاوی #مناسبت‌های_اسلامی #سیره_نبوی #بدعت #اسلام #قرآن #نعمت‌های_الهی #اسراء_و_معراج #هجرت_نبوی #سیره_پیامبر

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠محمود ویسی

🔸سوره: یوسف

▷ ◉───────── ۶۳:۰۰
🔻آیه: ۵۳-۴۱

#پادکست_آوای_اصلاح۳۵

#تفسیر_قرآن_کریم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠والدین و نکات تربیتی

✍🏻محمد احمدیان

[والدین هفته ای یک بار به کودکان اجازه بدهند به جای غذایی که دوست ندارند، آنچه را که دوست دارند بخورند.]

این روش پرورشی که صاحب نظران کودک  بدان توصیه می کنند، حاوی چند مطلب است:

  مطلب اول: نظم پذیری
قاعده حاکم، غذای عمومی است، این یعنی نظم و پذیرش از جانب کودک؛ چنین روشی تربیت کودک برای انضباط عمومی آماده می کند.

مطلب دوم:  تقویت اراده
اجازه ی هفته ای یکبار به کودک، یعنی تقویت خواست و اراده ی او، که نوعی تمرین برای تحقق آرزوهاست.


مطلب سوم: حق انتخاب
حق انتخاب، نوعی پرورش نیروی آزادی طلبی برای کودک است؛ که باید از خانه شروع نمود و در جامعه رشد یابد.

مطلب چهارم:  همکاری
همکاری دو جانبه در خانواده، یعنی کودک تابع مقررات نظام آشپزی می گردد؛ در مقابل این همکاری، امتیازی دریافت می کند، که آزادی در انتخاب غذای مورد نظر است.

سقز: شهریور 1405

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 سیرهٔ اجتماعی پیامبر اکرم ﷺ (( سیـــزدهـــم ربیـع الأوّل ))

✍🏻حمزه خان‌بیگی

«مشورت؛ حکمت جمعی و تربیت ایمانی در آیینهٔ نبوت»

مشورت در سیرهٔ اجتماعی پیامبر اکرم ﷺ، حقیقتی استوار و نورانی است که نه تنها شیوهٔ ادارهٔ جامعهٔ مدینه را سامان داد،بلکه روحی تربیتی،سلوکی و عرفانی در میان امت برجای گذاشت. این اصل،درنگاه نبوی، فراتر ازیک تدبیر سیاسی یا ابزار مدیریتی بود؛حقیقتی قرآنی و الهی که از توحید سرچشمه می‌گرفت و در جان پیامبر تجلی می‌یافت.
📖 قرآن کریم، در وصف جامعهٔ مؤمنان، می‌فرماید:

«وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَیْنَهُمْ»؛
کارهایشان را با مشورت میان خود سامان می‌دهند.

این آیه،مشورت را نه توصیه‌ای جانبی، بلکه ویژگی ذاتی جامعهٔ ایمانی معرفی می‌کند.پیامبر اکرم ﷺ،با عمل به این اصل،نشان داد که ادارهٔ جامعهٔ دینی برپایهٔ عقل جمعی،مشارکت عمومی و احترام به رأی ونظر دیگران استوار است؛واین،خودمدرسه‌ای برای تربیت دل‌ها وتهذیب نفس‌ها بود.

مشورت در نگاه پیامبر، ریشه در حقیقت توحید دارد. کسی که خدا را یگانه می‌بیند، خود را مالک مطلق نمی‌داند؛ بلکه رأی و نظر دیگران را نیز در مسیر حق می‌جوید. پیامبر، با آن‌که از وحی الهی برخوردار بود، در بسیاری از امور اجتماعی و سیاسی با یاران خود مشورت می‌کرد؛ تا امت بیاموزد که حقیقت ایمان، با مشارکت و هم‌فکری جمعی پیوند دارد.

این سیره،درسِ تواضع در برابر حقیقت بود؛ زیرا حتی پیامبر، با مقام نبوت، مشورت را اصل می‌دانست و بدین‌سان نشان داد که عقل جمعی، نعمتی الهی و راهی برای کشف حکمت است.
👌مشورت در عرصهٔ اجتماعی و سیاسی

در ادارهٔ مدینه، پیامبر ﷺ مشورت را به‌عنوان اصل بنیادین به کار گرفت. در جنگ بدر، احد و خندق، در پیمان‌های اجتماعی و در تصمیم‌های بزرگ سیاسی، با یاران خود به گفت‌وگو نشست و رأی آنان را شنید. گاه رأی جمع را بر نظر شخصی خود مقدم داشت؛ تا امت بداند که مشورت، نه تشریفات، بلکه حقیقتی تربیتی و اجتماعی است.

این سیره، جامعهٔ مدینه را به الگویی از مشارکت و همبستگی تبدیل کرد؛ الگویی که در آن، هر فرد،خود را مسئول و شریک در سرنوشت امت می‌دید.

مشورت، در سیرهٔ پیامبر، مدرسه‌ای برای تربیت نفس و اخلاق بود. انسان، در مشورت، می‌آموزد که رأی خود را مطلق نبیند، به نظر دیگران احترام گذارد،و در برابر حقیقت، فروتن باشد. این فروتنی،انسان را ازخودمحوری به حق‌محوری منتقل می‌کند؛ و جامعه را از استبداد به همبستگی می‌رساند.

پیامبر، با مشورت، به امت خویش درسِ تواضع، احترام، عقلانیت و مسئولیت جمعی داد. در این مدرسه، مشورت نه تنها ابزار تصمیم‌گیری، بلکه تمرینِ تهذیب دل و پالایش جان بود.
از منظر اهل معرفت، مشورت تمرینی برای حضور در جمع و رهایی از انانیت است. سالک، اگر تنها رأی خویش را ببیند، گرفتار نفس است؛ اما اگر رأی دیگران را بشنود و در مسیر حق به کار گیرد، از خود می‌گذرد و به حقیقت نزدیک‌تر می‌شود.

پیامبر، با مشورت، این سلوک را در جان یاران خویش زنده کرد؛ تا امت بیاموزد که راهِ رسیدن به نور، از هم‌فکری و هم‌دلی می‌گذرد. مشورت، در این نگاه، نه تنها تدبیر اجتماعی، بلکه سلوکی معنوی است که انسان را به مقام قرب الهی نزدیک می‌سازد.

سیرهٔ اجتماعی پیامبر ﷺ در مشورت، دعوتی زنده برای انسان امروز است. درجهانی آکنده از فردگرایی، استبداد رأی وبحران‌های اجتماعی، بیش ازهر زمان دیگر نیازمندِ بازگشت به اصلِ مشورت هستیم؛ مشورتی که بر پایهٔ احترام، عقلانیت، مشارکت و حقیقت بنا شده باشد. این سیره به ما می‌آموزد که در خانواده، در جامعه، در سیاست و در فرهنگ، رأی جمع را بشنویم، به نظر دیگران احترام گذاریم، و حقیقت را در هم‌فکری بجوییم.

مشورت، در سیرهٔ اجتماعی پیامبر اکرم ﷺ،حقیقتی قرآنی، تربیتی وعرفانی است؛حقیقتی که جامعهٔ مدینه را به الگویی ازمشارکت، همبستگی و عقلانیت تبدیل کرد. پیامبر،با مشورت،نشان داد که ادارهٔ جامعهٔ ایمانی برپایهٔ عقل جمعی و احترام به رأی دیگران استوار است؛واین اصل،نه تنها جامعه را سامان می‌دهد،بلکه دل‌ها را به فروتنی، هم‌دلی ونور نزدیک می‌سازد.

این سیرهٔ نورانی،ما را فرامی‌خواند که مشورت را در زندگی خویش جاری سازیم؛تا درسایهٔ آن،به حقیقت،به آرامش، وبه جامعه‌ای روشن و کرامت‌بخش دست یابیم.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠معماریِ جامعه‌ی صالح؛ از امنیتِ درون تا عدالتِ بیرون

✍🏻دبیر کل جماعت دعوت و اصلاح

برقراری «قسط» و تأمینِ «امنیت»، از اصلی‌ترین مقاصدِ بعثتِ انبیاست. اما کامیابی در اصلاحِ ساختارها و بنا نهادنِ جامعه‌ای آباد، در گروِ پرورشِ «فردِ صالح» است؛ اصلاحی که از ریشه آغاز می‌شود؛ یعنی از اصلاحِ «عقیده و نگرش‌های بنیادین»، که خود، سرمنشأِ رفتارها و کردارهاست.
زمانی که فرد در درونِ خویش به صلاح و بالندگی می‌رسد، امنیت و آسایشی در جانش جوانه می‌زند که پلی میانِ دنیا و آخرت می‌سازد. اسلام، برخلافِ فردگراییِ افراطیِ مدرن که حقوقِ فرد را بر مصالحِ جمعی اولویت می‌دهد، خواهانِ توازنی دقیق میانِ آزادی‌های فردی و مصالحِ اجتماعی است. اصلاحِ حقیقی، تنها در صورتی رخ می‌دهد که فرد، شایستگیِ حضورِ مؤثر و مشارکتِ سازنده در جامعه را یافته باشد؛ «فردِ صالح»، زیربنایِ امنیتِ پایدار است.
ایمان؛ سرچشمه‌ی آرامش:
ایمان، در ساحتِ روانی، نقشِ بی‌بدیلی در تأمینِ نشاط و امنیتِ خاطر دارد. جالب است بدانید «مؤمن» از نام‌های خداوند است و یکی از معانیِ آن، «امنیت‌بخش» است. ایمان، سرچشمه‌ی خرسندی و محصولِ آرامشِ درونی است؛ آرامشی که قرآن کریم آن را ثمره‌ی گام نهادن در مسیرِ ایمان و اصلاح می‌داند:

«وَمَا نُرْسِلُ الْمُرْسَلِينَ إِلَّا مُبَشِّرِينَ وَمُنذِرِينَ ۖ فَمَنْ آمَنَ وَأَصْلَحَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ»

(ما پیامبران را جز برای بشارت و بیم‌دادن نمی‌فرستیم؛ پس هر کس ایمان آورد و [عملِ خویش را] اصلاح کرد، نه بیمی بر آنان است و نه اندوهگین می‌شوند.)

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠طَاعَةٌ وَقَوْلٌ مَعْرُوفٌ ۚ فَإِذَا عَزَمَ الْأَمْرُ فَلَوْ صَدَقُوا اللَّهَ لَكَانَ خَيْرًا لَهُمْ

[ولی] فرمانبرداری [از خدا و پیامبر] و سخن پسندیده و نیک [نه اظهار کراهت و ناخشنودی از جهاد] برای آنان شایسته تر است. پس اگر هنگامی که فرمان جهاد قطعی و مسلم شود با خدا از سر صدق و راستی درآیند، بی تردید برای آنان بهتر است.

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠وفای به عهد؛ معیارِ کرامت و مرزِ نفاق

«خداوند متعال می‌فرماید:
«وَأَوْفُوا بِالْعَهْدِ ۖ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولًا»
(و به پیمان‌ها وفا کنید، که بی‌گمان از عهد و پیمان بازخواست خواهد شد.)
پیامبر اکرم (ص) «خُلفِ وعده» را از نشانه‌های آشکارِ نفاق برمی‌شمارند. ایشان حتی در برابرِ مشرکانِ قریش نیز هرگز نقضِ عهد نکردند؛ از این‌رو، همان‌گونه که وفاداری به پیمان با مسلمان واجب است، پایبندی به عهد با غیرمسلمان نیز ضرورتی گریزناپذیر است.
پس بر سرِ پیمانت بمان و به قولت وفادار باش؛ چرا که انسان‌های بزرگ، پیش از آنکه با قراردادهایِ مکتوب پایبند شوند، با «شرافتِ کلامشان» به یکدیگر گره می‌خورند. رسول خدا (ص) به ما هشدار داده‌اند که خداوند از خیانت و خائن بیزار است و می‌فرمایند:

«در روزِ قیامت، برای هر پیمان‌شکن و خیانت‌کاری پرچمی برافراشته می‌شود و اعلام می‌گردد: این، نشانه‌یِ خیانتِ فلانی است!»

منظور از این پرچم، نمادی برای رسواییِ آشکار در برابرِ همگان است؛ سنتی که در میانِ اعرابِ جاهلیت نیز وجود داشت و بر فرازِ بازارها و محافل، پرچمی به نشانه‌یِ بی‌آبروییِ انسانِ پیمان‌شکن برمی‌افراشتند تا همگان او را بشناسند.

برگرفته از کتاب «بر مسیر نبوت»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠محمود ویسی

🔸سوره: یوسف

▷ ◉───────── ۳۹:۴۲
🔻آیه: ۵۷-۵۴

#پادکست_آوای_اصلاح۳۶

#تفسیر_قرآن_کریم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌سیره نبوی؛ الگویی آرمانی و در عین حال واقعی برای ساختن زندگی

نویسنده:
دکتر وصفی عاشور ابوزید
مترجم:
فرزان خاموشی

این مقاله تأکید می‌کند که بزرگداشت واقعی پیامبر ﷺ در جشن و سخن گفتن خلاصه نمی‌شود، بلکه در پیروی عملی از اخلاق و روش اوست. سیره نبوی باید از کتاب‌ها و مجالس به زندگی فردی و اجتماعی منتقل شود.
نویسنده مفهوم «فاصله نبوی» را مطرح می‌کند؛ یعنی فاصله میان آنچه پیامبر ﷺ الگو قرار داده و آنچه ما در خانواده، آموزش، دعوت، رهبری و جامعه عمل می‌کنیم. هدف، کاهش این فاصله و تبدیل رحمت، عدالت، شورا، امانت و احسان به رفتار و نظام عملی زندگی است.
خلاصه پیام مقاله: محبت به پیامبر زمانی صادق است که سیره او در اخلاق، روابط و عملکرد ما دیده شود.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#مولد_النبی #میلاد_پیامبر #سیره_نبوی #پیامبر_اسلام #میلاد_نبوی #اخلاق_نبوی #اقتدا #فاصله_نبوی #اصلاح #رحمت #عدالت #شورا #مناسبت‌های_اسلامی #سیره_نبوی #بدعت #اسلام #قرآن #نعمت‌های_الهی #اسراء_و_معراج #هجرت_نبوی #سیره_پیامبر

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠جانِ ماهی آب باشد...

✍🏻صدیق قطبی

«آیا دوست‌ات را هوایِ پاک و خلوت و نان و دارو هستی؟»
(چنین گفت زرتشت، نیچه، ترجمه داریوش‌ آشوری، ص۷۰)

ماهیان را نقد شد از عین آب
نان و آب و جامه و دارو و خواب 
(مثنوی، ۶: ۴۰۸۳)

مانند ماهی که آب،‌ نان و آب اوست. مانند ماهی که آب، پیراهن اوست. مانند ماهی که آب، دارو ‌و شفای اوست. و مانند ماهی که آب، مأمن و خوابگاه اوست. آب، خوراک اوست و نوشاک او، جامه‌ای است که او را می‌پوشاند و دارویی‌ است که شفا می‌بخشد. در آب می‌آرامد و به خواب می‌رود. آب، مادر و دایهٔ اوست. خانه و لباس اوست. همهٔ اسباب عیش و خرّمی‌ اوست. مولانا می‌گفت خدا یا عشق، برای عارف سالک، چنین است. غذا است، دارو است، پوشش است، مایهٔ آرمیدن و سُکنی است.
و دوستی راستین نیز، چنانکه نیچه می‌گفت هوای پاک است. بازیافتن خلوت است. خلوتی برای دیدار با خویشتن. نان و دارو است. غذای روح و مرهم جراحت‌ است.

هوای پاک؟ وقتی نفس‌تنگی می‌گیریم. خلوت؟ وقتی در ازدحام جهان، خود را گم می‌کنیم. و نان و دارو، وقتی جان، نحیف و بیمار می‌شود.

ماهی چه نسبتی با آب دارد؟ آب، همهٔ مایحتاج او نیست؟ آب، خانه و لباس و غذا و داروی او نیست؟
اهل خدا و اهل دوستی، چنین‌اند. هوای پاک به یکدیگر می‌بخشند. خلوتی روشن و دلخواه می‌بخشند. برای عریانیِ بی‌حفاظ و آسیب‌پذیر هم، روپوش و جامه‌اند. و فضایی امن برای آرمیدن و به خواب رفتن.
نان و آب و جامه و دارو و خواب.  هوای پاک و خلوت.
آب، خلوت ماهی را برهم نمی‌زند. دوست، فضایی می‌سازد تا ما با خویشتن‌مان خلوت کنیم. تا در پرتو دیدار او،‌ به دیدار خویش برویم. تا در او، خود را بازیابیم. و مولانا از زبان خدا می‌گفت:

تو را هر کس به سوی خویش خوانَد
تو را من جز به سوی تو نخوانم

پنجره باش. هوای تازه و پاکیزه باش. آب و نان و دارو باش. جامه و خانه باش. برای ماهیِ تنها، دریا باش. همه‌چیزِ من باش. در من نفس بکش. مثل صبح، که یکپارچه تنفّس‌ است. صبحِ دل باش. دل را از صبح، از نفس‌های تازهٔ صبح، بارور کن.
نیایش دلسوختگان چنین است.

ای آفتابِ روشن و ای سایهٔ همای
ما را نگاهی از تو تمام است اگر کنی
(سعدی)

ای دل من در هوایت همچو آب و ماهیان
ماهی جانم بمیرد گر بگردی یک زمان
ماهیان را صبر نبوَد یک زمان بیرونِ آب
عاشقان را صبر نبوَد در فراق دلستان
جانِ ماهی آب باشد، صبر بی‌جان چون بوَد؟
چونک بی‌جان صبر نبوَد چون بوَد بی‌جانِ جان؟

(مولانا)

ماهی در آب،‌ سیراب از سکوت است. مستغنی از کلمات است. آب، همهٔ پاسخ‌هاست. سعدی که می‌گفت: «دیدار تو حلّ مشکلات است»، تکه‌ای از مکالمهٔ ماهی و دریا را روایت می‌کرد. خود را به من نشان بده؟ نه. کی بوده‌ای نهفته که پیدا کنم تو را؟ غبار از نگاهم برگیر. پنجره‌ام را بگشا. تا تو را در یک لحظهٔ فروتنِ کوچک، به نظاره بنشینم. سرگشتگی آدمی را نه ازدحام دانش‌ها، که خلوت ملاقات، چاره است. نیکبخت آن‌که عمر و جهان را مجال و عرصه‌ای برای ملاقات می‌بیند.

شهریور ۱۴۰۵

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات