💠حقیقتِ خوشبختی و راهِ رسیدن به آن

✍🏻استاد ناصر سبحانی

حقیقت این است که سعادت و خوشبختیِ واقعی -که مردم خواهانِ آن هستند اما در به دست آوردنش ناتوانند- این است که انسان در شرایطی قرار گیرد که در آن نه غم و اندوه باشد و نه ترس؛ اگر انسان به چنین حالتی رسید، به خوشبختی دست یافته است.

حقیقت این است که نه ثروت می‌تواند این خوشبختی را به ارمغان بیاورد و نه مقام، و نه هیچ‌چیزِ دیگری که دنیاپرستان به دنبال آن می‌دوند. حقیقت آن است که ثروت و مقام، هرگز نمی‌توانند انسان را به مرحله‌ای برسانند که در آن نه احساسِ ترس کند و نه غم و اندوهی داشته باشد.

حال که مشخص شد خوشبختی، نبودِ غم و ترس است و با ثروت و مقام به دست نمی‌آید، پس راهِ رسیدن به آن چیست؟

کسی که مسیرِ بندگیِ خدا را در پیش می‌گیرد، همیشه متوجه این است که پروردگار از او چه می‌خواهد تا انجام دهد، و از چه چیزی نهی کرده تا دوری گزیند. این فرد در اندیشه‌یِ آنچه بوده یا آنچه خواهد شد نیست؛ زیرا می‌داند هر اتفاقی بدونِ اراده و خواستِ خداوند رخ نمی‌دهد و هرچه او اراده کند، خیر، درست و عینِ حکمت است.

او تمامِ امور را به مالکِ اصلی، یعنی خداوندِ متعال می‌سپارد و تنها دغدغه‌اش این است: «وظیفه و مسئولیتِ من در زندگی چیست؟»

او معتقد است هر آنچه رخ داده، چون به اراده‌یِ خدا بوده، حکیمانه است؛ پس هرگز غمگین نمی‌شود و نمی‌گوید ای‌کاش فلان کار می‌شد یا نمی‌شد. در موردِ آینده نیز چنین است: هرچه حکیمانه باشد انجام می‌گیرد و آنچه به دور از حکمت باشد، خداوند اراده نخواهد کرد؛ پس هرگز نمی‌ترسد.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠والدین و 100 نکته ی تربیتی

✍🏻محمد احمدیان

[والدین کودکان را با توجه به شرایط سنی، در امور اجتماعی شرکت دهند؛ چون این کار سبب رشد اجتماعی آنان می شود].
یکی از اموری که مورد عنایت علمای تربیتی قرار گرفته، تربیت اجتماعی کودک است؛ زیرا اجتماع بستری مناسب از نظر روانی و عملی، برای توسعه ی شخصیت اجتماعی کودک است، به همین جهت جامعه شناسان  دارای تعریف ویژه برای تربیت  هستند.


تربیت اجتماعی از منظر جامعه شناسان:

[ترییت، عبارت است از آماده کردن فرد، برای وصول به هدف های اجتماعی و مسئولیت پذیری در دوران سالمندی]

بنابراین از نگاه جامعه شناسان تربیت برای دو هدف است:
هدف اول: تحقق شخصیت اجتماعی؛
هدف دوم: پذیرش مسئولیت.
لذا مشارکت اجتماعی کودک، زمینه ساز رسیدن به اهداف دو گانه است، که هم مسئولیت خانواده است؛ و هم مسئولیت جامعه.

سقز: شهریور 1405

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠میراثی برای فرزندانمان:

✍🏻جهاندار امینی

آنچه پدر باید به پسرش بیاموزد
پدر، اولین الگوی جهان‌بینی برای یک پسر است. نوع نگاهِ پدر به مشکلات و نحوه‌ی مدیریتِ هیجانات او، نقشه راهی برای بلوغِ شخصیتیِ پسرش خواهد بود. امروز دو مهارت حیاتی را مرور می‌کنیم:

۱. هنرِ تاب‌آوری: مواجهه با شکست

پسر شما باید بداند که شکست، نه پایانِ مسیر، بلکه ایستگاهی برای یادگیری و رشد است.
پدرانه رفتار کنید: به جای کلیشه‌ها، از تجربه‌های واقعی شکستِ خود و نحوه‌ی عبورتان از آن‌ها با او صحبت کنید. این «گشودگی»، پیوند عاطفی شما را عمیق‌تر می‌کند.
تحلیل‌گر باشید: وقتی زمین خورد، به جای «چیزی نشده»، با او بررسی کنید: «چه شد که این اتفاق افتاد؟ چه چیزی را در مرحله بعد می‌توانیم بهتر انجام دهیم؟»

فرآیند‌محور باشید: به او بیاموزید که تلاش، ارزشمندتر از نتیجه است. این کار کمال‌گراییِ آسیب‌زا را از او دور می‌کند.

۲. هوش هیجانی: قدرتِ ابراز احساسات

بسیاری از پسرها به دلیل عدمِ آشنایی با کلماتِ عاطفی، هیجانات خود را به شکل «خشم» بروز می‌دهند. به او بیاموزید که ابرازِ احساسات، نشانه‌ی قدرت است نه ضعف.
سوادِ عاطفی: به او کمک کنید «غم»، «دل‌تنگی»، «ناامیدی» و «تحقیر» را از هم تفکیک کند.
الگوی آسیب‌پذیری باشید: وقتی شما به عنوان پدر می‌گویید: «امروز از فلان موضوع خیلی ناراحت شدم»، به او «مجوز» می‌دهید که انسان باشد و آسیب‌پذیری‌اش را بپذیرد.
تفکیکِ احساس از رفتار: به او بیاموزید که «احساس کردنِ خشم» کاملاً طبیعی است، اما «انتخابِ رفتارِ پرخاشگرانه» دستِ خودِ اوست.
💡 نکته کلیدی:

پسرها با «کلام» است که خودشان را می‌سازند. اگر پسری بتواند درباره‌ی شکستش حرف بزند یا احساسش را به کلمات تبدیل کند، یعنی او نیمی از راهِ موفقیت در روابط اجتماعیِ آینده‌اش را طی کرده است.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پرنده روح و زبان پنهان احساسات

✍️میکال اسنانیت

▷ ◉───────── ۲۵:۰۲

کتاب «پرنده روح» اثری از میکال اسنانیت است که با زبانی ساده و نمادین به توصیف دنیای درونی و مفاهیم معنوی انسان می‌پردازد. این منبع توضیح می‌دهد که در عمق وجود هر فرد، موجودی خیالی به نام پرنده روح زندگی می‌کند که تمام احساسات ما را تجربه کرده و با ما به اشتراک می‌گذارد. بر اساس این متن، این پرنده بسته به شرایط روحی ما واکنش نشان می‌دهد؛ مثلاً هنگام غم به دور خود می‌چرخد و در زمان عشق با شادی به پرواز درمی‌آید. در نهایت، این اثر مخاطب را دعوت می‌کند تا با برقراری ارتباط با این بخش از وجودش، راه استفاده از بال‌های خود برای رسیدن به لذت و آرامش را بیاموزد.

#پادکست_آوای_اصلاح۴۲

💢تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠قَالُوا وَأَقْبَلُوا عَلَيْهِمْ مَاذَا تَفْقِدُونَ

کاروانیان روی به گماشتگان کردند و گفتند: چه چیزی گم کرده اید؟

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠نیازِ روح به یک قلبِ مهربان

آیا این وضعیت را برای یکدیگر در نظر گرفته‌ایم؟ آیا درک می‌کنیم که گاه انسان در شرایطی قرار می‌گیرد که از طبعِ مألوف و ملایمتِ خود خارج می‌شود؟
انسان لحظاتی را تجربه می‌کند که نه می‌تواند سخن بگوید، نه نصیحتی بشنود و نه توانِ برخورد با کسی را داشته باشد؛ چرا این وضعیت را شخصی تلقی می‌کنیم و بر اندوهِ یکدیگر می‌افزاییم؟ چرا درک نمی‌کنیم که روح نیز همانند جسم، گاه بیمار می‌شود؟
اگر دوستت ناراحت و اندوهگین است، بر اندوهش منیازی؛ بلکه برای او «قرن الثعابی» باش که در کنارش، به خود می‌آید. به حزنِ او احترام بگذار؛ او نیاز دارد لحظاتی تنها باشد. وقتی آرام گرفت، نزدش برو، دستانت را بر شانه‌هایش بگذار، او را در آغوش بگیر و دلداری بده. با قلب و روحِ خود، قلب و روح او را آرام کن.
زیاد منطقی صحبت نکن! انسانی که مصیبت دیده و شکست خورده است، نیازمند حمایت است، نه درس شنیدن. روحِ حیران، نیازمند آغوش است، نه سخنور.

«ضعف ما ناشی از ایمانِ کم ما نیست، بلکه ناشی از سختیِ زندگی است.»

در روزهای طاقت‌فرسای نبوت، ایمانِ پیامبر اندک نبود؛ بلکه زندگی سخت بود. خداوند می‌دانست که پیامبر چقدر شکسته و دردمند گشته است، اما هرگز او را سرزنش نکرد؛ نگفت که ایمان تو کجا رفته است! بلکه فرشتگانی را برای یاری و حمایت از او فرستاد. خداوند می‌داند که پیامبر در هر جایگاهی قرار داشته باشد، باز هم انسان است.

به یاد داشته باش: انسان‌ها گاه در شرایطی قرار می‌گیرند که نیازمند یک قلبِ مهربان‌اند، نه عقلِ فیلسوف و زبانِ سخنران.

برگرفته از کتاب «بر مسیر نبوت»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠برداشتی تربیتی از کلام ابن قیم

ابن‌قیم رحمه‌الله می‌گوید:

«نشانهٔ سعادت آن است که بنده نیکی‌های خود را پشت سر بگذارد و گناهانش را پیش چشم داشته باشد؛ و نشانهٔ شقاوت آن است که نیکی‌هایش را پیش چشم آورد و گناهانش را پشت سر اندازد.»
(مفتاح دار السعادة، ۲/۲۵۹)

این نگاه، انسان را به بذل، تلاش و سبقت در خیر وامی‌دارد، بی‌آنکه گرفتار عُجب و غرور شود. انسان مؤمن نیکی می‌کند، اما در نیکی‌های خود متوقف نمی‌شود و آنها را سرمایه‌ای برای خودستایی و احساس برتری نمی‌سازد؛ در مقابل، کاستی‌ها و لغزش‌هایش را از یاد نمی‌برد، تا همواره محتاج توبه، اصلاح و رحمت خدا باقی بماند.

از همین‌جا می‌توان حکمت دیگری را نیز دریافت:

گاه بنده‌ای می‌لغزد و سپس صادقانه به سوی خدا بازمی‌گردد. چنین لغزشی، هرچند در ذات خود مطلوب نیست، می‌تواند پردهٔ عُجب را بدرد و انسان را با ضعف و نیاز حقیقی خویش روبه‌رو سازد. آن‌گاه معنای انکسار در برابر خدا، شرمساری از گناه و نیازمندی به رحمت او را عمیق‌تر می‌فهمد.

چه‌بسا انسانی که طاعت‌های فراوان، او را به دیدن خویش واداشته است، اما یک لغزش و توبهٔ صادقانه، دوباره نگاهش را از خود به سوی خدا برگرداند. ازاین‌رو، ارزش طاعت تنها به انجام آن نیست؛ مهم آن است که طاعت، انسان را مغرور نسازد و لغزش نیز او را از رحمت خدا ناامید نکند.

عصارهٔ این نگاه را می‌توان چنین بیان کرد:

نیکی کن و از نیکی‌هایت عبور کن؛
اما از لغزش‌هایت بی‌تفاوت عبور نکن.

نیکی‌ها باید تو را به تلاش بیشتر برسانند و لغزش‌ها به توبه و فروتنی؛
تا نه طاعت، تو را مغرور کند و نه گناه، تو را ناامید.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌فرزندان ما؛ دانستن یا توانستن

نویسنده:
عبدالکریم بکار
مترجم:
مهندس جمال سبحانی

تناقض اصلی در تربیت امروز این است که کودکان علی‌رغم دسترسی آسان به دانش فراوان و آگاهی از مسیر درست، اغلب فاقد مهارت «خودتنظیمی» و توانایی عملی برای پیمودن آن مسیر هستند. زندگی در عصر سرعت و تمایل ناخودآگاه والدین به حذف تمامی موانع و مسئولیت‌ها از سر راه فرزندان، مانع از شکل‌گیری صبر، استقامت و تاب‌آوری در آنان شده است. تربیت واقعی زمانی محقق می‌شود که به جای دانستنِ صرف، به فرزندان بیاموزیم چگونه با تجربه کردن، پذیرش پیامدها و مدیریت خویشتن، در مواجهه با چالش‌ها مستقل و توانمند عمل کنند.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#تربیت_فرزند #خودتنظیمی #دانستن_و_توانستن #مهارت‌های_زندگی #صبر_و_تاب‌آوری #مسئولیت‌پذیری #نسیم_تحول #عبدالکریم_بکار #جمال_سبحانی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠مرحله اول مقابله با سیل

اقدامات پیشگیرانه و آمادگی (قبل از وقوع سیل)
مؤثرترین و کم‌هزینه‌ترین راه کاهش خسارات سیل، انجام اقدامات پیشگیرانه و افزایش آمادگی پیش از وقوع حادثه است. تجربه کشورهای مختلف و مطالعات انجام‌شده در ایران نشان می‌دهد که سرمایه‌گذاری در پیشگیری می‌تواند خسارات جانی و مالی را به‌طور چشمگیری کاهش دهد.

برای درک بهتر، می‌توان این اقدامات را در دو بخش «وظایف دولت و نهادهای عمومی» و «اقدامات مردم و جامعه محلی» تقسیم کرد:
۱. اقداماتی که دولت و نهادهای عمومی باید انجام دهند:

الف) شناسایی و مدیریت مناطق پرخطر
تهیه نقشه‌های خطر سیل و مشخص کردن مناطق سیل‌خیز.
جلوگیری از ساخت‌وساز در حریم رودخانه‌ها و مسیل‌ها.
آزادسازی بستر رودخانه‌ها و مقابله با تصرفات غیرقانونی.
شناسایی روستاها و شهرهای آسیب‌پذیر.

ب) توسعه زیرساخت‌ها
لایروبی رودخانه‌ها، کانال‌ها و آبراهه‌ها.
ایجاد و تقویت سیل‌بندها، سدها و حوضچه‌های کنترل سیلاب.
اصلاح و توسعه شبکه دفع آب‌های سطحی در شهرها.
مقاوم‌سازی پل‌ها، جاده‌ها و زیرساخت‌های حیاتی.

ج) حفاظت از محیط‌زیست
جلوگیری از تخریب جنگل‌ها و مراتع.
اجرای طرح‌های آبخیزداری و آبخوان‌داری.
احیای تالاب‌ها و پوشش گیاهی که مانند اسفنج، آب سیلاب را جذب می‌کنند.
مقابله با فرسایش خاک.

د) سامانه‌های هشدار و اطلاع‌رسانی
توسعه شبکه‌های پیش‌بینی و هشدار سریع سیل.
ارسال هشدارهای به‌موقع از طریق پیامک، رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی.
ایجاد سامانه‌های محلی هشدار در روستاها و مناطق پرخطر.

هـ) آموزش و آمادگی
آموزش عمومی مدیریت بحران در مدارس، رسانه‌ها و مراکز آموزشی.
برگزاری مانورهای تخلیه اضطراری.
تشکیل گروه‌های داوطلب محلی و آموزش آن‌ها.
برنامه‌ریزی برای پناهگاه‌ها و مسیرهای امن تخلیه.

و) حمایت‌های اقتصادی
گسترش بیمه حوادث و سیل.
حمایت از کشاورزان و ساکنان مناطق پرخطر.
ایجاد صندوق‌های جبران خسارت.

۲. اقداماتی که مردم و جامعه محلی می‌توانند انجام دهند:

الف) افزایش آگاهی و آمادگی خانوادگی
شناخت خطر سیل در محل زندگی.
آگاهی از مسیرهای امن خروج و مکان‌های امن.
تهیه برنامه خانوادگی برای شرایط اضطراری.
آموزش کودکان و سالمندان درباره اقدامات هنگام سیل.

ب) آماده کردن تجهیزات ضروری
تهیه یک «کیف بحران» شامل:
آب آشامیدنی
غذاهای کنسروی
چراغ‌قوه
رادیو و پاوربانک
داروهای ضروری
مدارک مهم در پوشه ضدآب
لباس و وسایل کمک‌های اولیه.

ج) ایمن‌سازی خانه
تمیز نگه داشتن جوی‌ها و کانال‌های آب.
جلوگیری از ریختن زباله در آبراهه‌ها.
قرار دادن وسایل ارزشمند و اسناد در ارتفاع.
مقاوم‌سازی دیوارها و ایجاد موانع موقت در صورت نیاز.

د) مشارکت اجتماعی
همکاری با همسایگان و گروه‌های محلی.
کمک به سالمندان، افراد دارای معلولیت و خانواده‌های آسیب‌پذیر.
شرکت در آموزش‌ها و مانورهای مدیریت بحران.

هـ) حفاظت از طبیعت
کاشت درخت و حفظ پوشش گیاهی.
جلوگیری از تخریب مراتع و جنگل‌ها.
مشارکت در طرح‌های محلی حفاظت از محیط‌زیست.

جمع‌بندی

سیل فقط یک پدیده طبیعی نیست؛ میزان خسارت آن تا حد زیادی به آمادگی ما بستگی دارد. دولت‌ها با برنامه‌ریزی، زیرساخت و هشدارهای به‌موقع و مردم با آگاهی، مشارکت و آمادگی خانوادگی می‌توانند جان انسان‌ها، محیط‌زیست و سرمایه‌های ملی را حفظ کنند.

اصل طلایی مدیریت سیل این است: هر یک ریال هزینه برای پیشگیری، می‌تواند چندین برابر خسارت‌های آینده را کاهش دهد.

#شبکه_حامی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠مادر؛ معمارِ آرامش در طوفان‌های هیجانیِ کودک

✍🏻جهاندار امینی

کودک در سال‌های ابتدایی زندگی، هنوز «نقشه‌ی راهِ» مدیریت احساساتش را در دست ندارد. او برای عبور از طوفان‌های خشم، ترس و اضطراب، به یک «تنظیم‌گر هیجانی بیرونی» نیاز دارد که در اغلب موارد، مادر است.
پژوهش‌ها نشان می‌دهد مادرانی که آرام، قابل‌پیش‌بینی و همدل هستند، در واقع در حالِ سیم‌کشیِ مغزِ کودک برای مدیریت هیجانات در آینده‌اند. وقتی مادری با صبوری، هیجانِ کودک را می‌بیند و نام‌گذاری می‌کند (مثلاً: «می‌بینم که از اینکه اسباب‌بازی‌ات شکست، خیلی غمگینی»)، در حالِ کاشتنِ بذرِ تاب‌آوری در ذهن اوست.
این پیوند عاطفیِ عمیق، فراتر از دوران کودکی عمل می‌کند؛

مادر در واقع بستری را فراهم می‌کند که فرزند در نوجوانی و جوانی، امن‌ترین پناهگاه برای بازگشت و تخلیه‌ی فشارهای روانی‌اش را در درونِ خود و در رابطه‌اش با مادر بیابد.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 سیرهٔ اقتصادی پیامبر اکرمﷺ (( بیستــم ربیـع الأوّل ))

✍🏻حمزه خان‌بیگی

«صداقت درتجارت؛حقیقت‌جویی،امانت‌داری وطهارتِ رزق درهندسهٔ اقتصاد نبوی»

سیرهٔ اقتصادی پیامبر اکرم ﷺ، تصویری نورانی وتربیتی از نسبت انسان با «مال»،«معاش»، «تجارت»، «امانت» و «صداقت» ترسیم می‌کند؛ تصویری که درآن،تجارت نه صرفاً دادوستد اقتصادی،بلکه عرصهٔ امتحان اخلاق،میدان تهذیب نفس ومجالی برای تجلی عبودیت است.
درمدرسهٔ نبوت،«صداقت در تجارت»یکی ازارکان اصلی اقتصاد توحیدی است؛رکنی که بدون آن،نه رزق پاک می‌ماند،نه بازارسالم،نه جامعه عادل، ونه دل انسان درمسیر سلوک استوار می‌شود.

🔶قرآن کریم، تجارت را در نسبت با توحید و عدالت معنا می‌کند. آیات فراوانی، انسان را به صداقت، امانت‌داری، پرهیز از کم‌فروشی، دوری از خیانت و رعایت حق‌الناس فرا می‌خوانند:

👌«أَوْفُوا الْکَیْلَ وَالْمِیزَانَ بِالْقِسْطِ» پیمانه و ترازو را با عدالت کامل کنید.
👌«وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْیَاءَهُمْ» حق مردم را کم نگذارید.
👌«یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا أَوْفُوا بِالْعُقُودِ» ای مؤمنان، به پیمان‌ها وفا کنید.

این آیات،تجارت را ازسطح«معاملهٔ اقتصادی» به سطح«امانتِ الهی» ارتقا می‌دهند.درنگاه قرآن، صداقت درتجارت،بخشی ازایمان است؛ وخیانت در معامله،شکستنِ عهد الهی.بازار، تنهامحل خرید و فروش نیست؛ بلکه میدانِ امتحانِ عدالت، صداقت و مسئولیت است.
پیامبر در تجارت؛ صداقت به‌مثابهٔ هویت، نه تاکتیک
   پیش از بعثت، پیامبر اکرم ﷺ در تجارت شناخته‌شده بود؛اما نه به‌سبب مهارت‌های اقتصادی، بلکه به‌سبب«امانت» و«صداقت».لقب «الصادق الأمین» پیش از آن‌که لقب نبوت باشد،لقب تجارت بود؛ یعنی مردم، پیش از آن‌که به رسالت او ایمان آورند، به صداقت او ایمان داشتند.

در تجارت با حضرت خدیجه، امانت‌داری او چنان آشکار بود که سود تجارت، چند برابر شد؛ اما پیامبر، هرگز از صداقت برای سودجویی استفاده نکرد؛ بلکه صداقت، هویت او بود، نه ابزار او.

در سیرهٔ نبوی، صداقت در تجارت، سه جلوهٔ اساسی دارد:

👌شفافیت در معامله: بیان حقیقتِ کالا، بدون پنهان‌کاری.
👌امانت‌داری در سود: پرهیز از سودهای ناروا، فریب‌کارانه یا مبتنی بر ناآگاهی مشتری.
👌وفای به عهد: پایبندی کامل به قرارداد، حتی اگر به ضرر شخصی باشد.

📖پیامبر می‌فرمود:

«التَّاجِرُ الصَّدُوقُ مَعَ النَّبِیِّینَ وَالصِّدِّیقِینَ وَالشُّهَدَاءِ»
تاجرِ راستگو، در قیامت با پیامبران و صدیقان و شهیدان محشور می‌شود.

این حدیث، تجارت را به مرتبهٔ سلوک می‌رساند؛وصداقت را به مرتبهٔ قرب.درنگاه نبوی، صداقت درتجارت،تنها یک رفتاراخلاقی نیست؛بلکه حلقهٔ اتصال میان سه ساحتِ بنیادین است:

۱. رزقِ پاک
رزق، اگر از راه صداقت به دست آید، نور است؛ واگر از راه فریب، کم‌فروشی یا خیانت حاصل شود،حجاب.پیامبر می‌فرمود:«مَن غَشَّ فَلَیْسَ مِنَّا» کسی که فریب دهد، از ما نیست.
این بیان، نشان می‌دهد که فریب درتجارت، نه فقط خطای اخلاقی،بلکه خروج ازمسیر نبوت است.
۲. اخلاقِ استوار
صداقت،شخصیت انسان را می‌سازد؛ زیرا انسانِ راستگو، در معامله،در گفتار،در رفتار ودر نیت، یکپارچه است. بازار، آینهٔ اخلاق است؛ وصداقت، ستونِ این آینه.
۳. سلوکِ معنوی
تاجرِ صادق، در هر معامله، تمرین حضور می‌کند؛زیرا صداقت، انسان را از فریب،حرص، طمع و خودخواهی پاک می‌کند. تجارتِ صادقانه، نوعی «ریاضت» است؛ریاضتی که دل را از دنیاپرستی می‌رهاند و به توکل، قناعت و رضا نزدیک می‌سازد.

در مدینه، پیامبر بازار را اصلاح کرد؛اما نه با قوانین پیچیده،بلکه باتربیت اخلاقی و نظارت معنوی. او:

احتکار را ممنوع ساخت؛
کم‌فروشی را نهی کرد؛
از فریب در معامله جلوگیری نمود؛
و تاجران را به صداقت، شفافیت و رعایت حق‌الناس دعوت کرد.

📖 در حدیثی، فرمود:

«إِنَّ التُّجَّارَ یُبْعَثُونَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ فُجَّارًا إِلَّا مَنِ اتَّقَى وَبَرَّ وَصَدَقَ»
تاجران،درقیامت فاجران محشور می‌شوند،مگر آنان که تقوا پیشه کنند،نیکی ورزند وراستگو باشند.

این بیان، نشان می‌دهد که تجارت، میدانِ خطر است؛ و صداقت، سپرِ این میدان.
در جهان امروز، که بازارها پیچیده شده‌اند، سودجویی بی‌حد رواج یافته، و فریب‌های اقتصادی فراگیر شده‌اند، سیرهٔ نبوی، راهی روشن برای اصلاح فرد و جامعه پیشِ روی ما می‌نهد:

تجارت را بر مدار صداقت و شفافیت سامان دهیم؛
رزق را با امانت و حقیقت بیامیزیم؛
از فریب، کم‌فروشی، احتکار و سودهای ناروا بپرهیزیم؛
و بازار را به میدان اخلاق، عدالت و کرامت تبدیل کنیم.

دراین افق،صداقت،نه فقط یک فضیلت اخلاقی،بلکه یک ضرورت اقتصادی ویک راه سلوکی است.

این سیرهٔ روشن،ما را فرا می‌خواند که تجارت را درمدارتوحید سامان دهیم؛صداقت را اصل قرار دهیم؛ رزق را با امانت بیامیزیم؛ و بازار را از فریب و فساد پاک کنیم.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠ایمان به قیامت

✍🏻ناصر سبحانی

ایمان به قیامت یکی از پایه‌های اساسی بندگی خداست و انسان بدون آن نمی‌تواند راهِ مسیرِ بندگی خدا را در پیش گیرد و بنده خدای باشد؛ به همین دلیل است که قرآن به آن اهمیت ویژه‌ای داده است.

واقعیت این است که انسان، با ایمان به قیامت، راه و مسیرِ بندگی خدا را در پیش خواهد گرفت و بدون چنین ایمانی هرگز نمی‌تواند چنین راهی را انتخاب کند و بنده خدای باشد، گرچه در این مسیر هزاران بار هم تلاش کند و حتی در مراحلی از زندگی در مسیرِ بندگی خدا قرار گیرد.

دانستن این نکته هم ضروری است که هر فردی به اندازه‌ی گناهی که مرتکب می‌شود، به همان اندازه‌ی ایمان به قیامتش ضعیف است؛ زیرا ممکن نیست کسی دادگاه و محکمه‌ی خدا را در نظر داشته باشد و بداند که روزی خواهد آمد که در آن و در حضور خدا محاکمه خواهد شد، اما با این وجود، مرتکب گناه شود. بدون شک در آن لحظه که مرتکب گناه می‌شود، قیامت را فراموش کرده و از آن غافل است.

به همین ترتیب، کسی که گناهش بیشتر باشد، ایمان به قیامتش به همان درجه ضعیف‌تر است و کسی که ایمانش قوی باشد، کمتر دچار گناه می‌شود، و آن که ایمان به قیامتش بسیار قوی است، هرگز دچار گناه نمی‌شود.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠مَا أَنْزَلْنَا عَلَيْكَ الْقُرْآنَ لِتَشْقَىٰ

ما قرآن را بر تو نازل نکردیم تا به مشقت و زحمت افتی؛

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

از راست: ماموستا علی رحمانی، دکتر جلالی‌زاده، دکتر محمود ویسی، استاد صلاح‌الدین محمد بهاءالدین، ماموستا عبدالرحمن یعقوبی و کاک حیدر ضیایی

برگی از خاطرات سال ١٣٩٤

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

#پیام_روز

💠میان مردم

راز زندگی در کاری که می‌کنی نیست؛ راز زندگی این است که در کار و بارت با خدا باشی. در این دنیا همه مدل آدم زندگی می‌کنند: پزشکان مخلص، نجاران متقلب، مهندسان رشوه‌گیر، کارگران شریف و غیره. خدا انسان را بابت کارش محاسبه نمی‌کند، بلکه بابت چگونگی انجام آن مورد حساب قرار می‌دهد. حقیرترین مردم کسانی هستند که چون وارد دانشگاه می‌شوند، از شغل ساده پدران خویش خجالت می‌کشند.
هر کاری که درآمدِ حلالی داشته باشد، خردمندانه است و صاحبِ آن کار سزاوار احترام، چرا که سربارِ دیگران نشده است. مشاغل در اصل برای کسب درآمد و تأمین معیشت هستند، نه برای تفاوت گذاشتن میان مردم. پیامبران همگی چوپان بودند و داوود علیه‌السلام از دسترنج و کار خود روزی می‌خورد و زکریا علیه‌السلام نجار بود؛ پس از کار خود خجالت نکش؛ مادامی که روزیِ حلال به خانه می‌آوری، سرت را بالا بگیر و به خود افتخار کن.

برگرفته از کتاب «بر مسیر نبوت»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠 اگر لازم شد، حتما کمک بخواه

✍ الحاق جوادی

✓ فرض کن یک مشکل سنگین روی دلت مانده.
شاید کسی در فضای مجازی تهدیدت کرده.
شاید وارد دردسری شده‌ای که نمی‌دانی چطور حلش کنی.
شاید اشتباهی کرده‌ای و از گفتنش می‌ترسی.
با خودت می‌گویی:
اگر به کسی بگویم، فکر می‌کنند ضعیفم...
اگر بفهمند، دعوایم می‌کنند...
خودم حلش می‌کنم.
اما بعضی مشکلات، هرچه بیشتر پنهانشان کنی، بزرگ‌تر می‌شوند.
✓ قرآن یک صحنه سخت از زندگی حضرت لوط علیه‌السلام را نشان می‌دهد.
او با جمعیتی روبه‌رو شد که قصد آزار مهمانانش را داشتند. در آن لحظه، یک‌تنه در برابر آن جمعیت ایستاده بود.
لوط علیه‌السلام در آن موقعیت نگفت که انسان باید همیشه همه‌چیز را تنهایی حل کند.
بلکه گفت:
﴿قَالَ لَوْ أَنَّ لِي بِكُمْ قُوَّةً أَوْ آوِي إِلَىٰ رُكْنٍ شَدِيدٍ﴾
هود: ۸۰
ای کاش در برابر شما نیرویی داشتم، یا به تکیه‌گاهی محکم پناه می‌بردم.
✓ دقت کن:
حتی یک پیامبر الهی، در آن موقعیت سخت، از نیاز به پشتوانه سخن گفت.

این یعنی کمک خواستن همیشه نشانه ضعف نیست.

گاهی نشانه عقل است.
آدم قوی کسی نیست که همه مشکلات را به تنهایی تحمل کند.
آدم قوی کسی است که بفهمد چه زمانی یک مشکل از توان یک‌نفره‌اش بزرگ‌تر شده و باید سراغ یک تکیه‌گاه محکم برود.

✓ اما هر کسی تکیه‌گاه خوبی نیست.

برای زندگی امروز ما، می‌توان از تعبیر رکن شدید مفهوم یک تکیه‌گاه امن و قابل اعتماد را فهمید.
کسی که بتوانی به او اعتماد کنی، عاقل باشد و به جای تحقیر و سرزنش، برای حل مشکل کمکت کند.
مثل پدر، مادر، معلم، مشاور یا یک بزرگ‌تر قابل اعتماد.
✓ سه چیز را با هم قاطی نکن:
حیا یعنی هر حرفی را به هر کسی نگویی، نه اینکه خطر جدی را از آدم امن پنهان کنی.
عزت نفس یعنی خودت را کوچک نکنی، نه اینکه از کمک خواستن خجالت بکشی.

استقلال یعنی مسئولیت‌پذیر باشی، نه اینکه بار یک مشکل سنگین را تنهایی حمل کنی.

◻️ یک چالش:
اگر چیزی در دلت هست که تنهایی از پسش برنمی‌آیی، یک آدم امن را در ذهنت پیدا کن.
لازم نیست همه‌چیز را یک‌دفعه توضیح بدهی.
گاهی فقط کافی است بگویی:
من با یک مشکلی روبه‌رو شده‌ام و به کمک تو نیاز دارم.
👌 قوی بودن فقط این نیست که به تنهایی از پس مشکلات بربیایی.

✓ گاهی قوی بودن یعنی بفهمی چه وقت باید یک تکیه‌گاه امن پیدا کنی.



📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سیرهٔ جهادی و مدیریتی پیامبر اکرم ﷺ (( بیست و یکــم ربیـع الأوّل ))

✍🏻حمزه خان‌بیگی

«شجاعت و تدبیر  در میدان‌ها؛ هندسهٔ نبویِ قدرت، بصیرت در عرصهٔ عمل»

سیرهٔ جهادی پیامبر اکرم ﷺ،هنگامی که در پرتو تدبر قرآنی،شهود عرفانی وتحلیل تربیتی مطالعه می‌شود، چهره‌ای ژرف و نورانی از مواجههٔ انسان با میدان‌های خطر، عرصه‌های تصمیم‌گیری و لحظه‌های سرنوشت‌ساز آشکار می‌سازد. در این افق، شجاعت پیامبر، صرفاً نیرویی جسمانی یا جرأتی ظاهری نیست؛ بلکه «مقامی» روحانی است که از توحید می‌جوشد و در آن، دلِ مؤمن، به اتکای حضور الهی، از خوفِ غیر خدا می‌گذرد و به سکینهٔ الهی می‌رسد.
تدبیر نبوی نیز،فراتر از مهارت‌های معمول مدیریتی،«بصیرتی» است که ازنورهدایت سرچشمه می‌گیرد؛ بصیرتی که میدان را می‌بیند، آینده را می‌سنجد، دل‌ها را می‌شناسد ودرلحظهٔ تصمیم،میان عقل وایمان، پیوندی استوار برقرار می‌کند. بدین‌سان، شجاعت و تدبیر، در سیرهٔ نبوی، دو روی یک حقیقت‌اند: حقیقتِ حضور توحیدی در عرصهٔ عمل.
قرآن کریم، شجاعت را در مدار توحید معنا می‌کند؛ یعنی دلِ شجاع،دلی است که از خوفِ غیر خدا رسته و به سکینهٔ الهی رسیده باشد.درماجرای هجرت،هنگامی که پیامبرﷺدرغارثور،یارخویش را آرام می‌سازد،می‌فرماید:

«إِذْ یَقُولُ لِصَاحِبِهِ لَا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنَا»
به یارش گفت: اندوه مدار، خدا با ماست.

این آیه، شجاعت را از سطح «جرأت» به سطح «حضور»ارتقا می‌دهد؛حضور درمحضر الهی،که خوف را می‌زداید و دل را به آرامش می‌رساند.شجاعتِ ایمانی، درحقیقت، ثمرهٔ یقین به معیت الهی است.
در کنار شجاعت، قرآن بر «تدبیر» وعقلانیتِ توحیدی نیز تأکید می‌کند:

«وَشَاوِرْهُمْ فِی الْأَمْرِ»
در کارها با آنان مشورت کن.

این فرمان، نشان می‌دهد که تدبیر،بخشی از ایمان است؛ زیرا ایمانِ راستین،نه تنها دل را به خدا می‌سپارد، بلکه عقل را نیز به کار می‌گیرد و مشورت را به‌عنوان سازوکارِ مشارکت و بصیرت جمعی به رسمیت می‌شناسد. بدین‌سان، میدانِ عمل، درهندسهٔ قرآن، نه عرصهٔ هیجانِ بی‌محاسبه،بلکه صحنهٔ پیوندِ توکل و تدبیر است.
🔶 پیامبر در میدان‌ها؛ شجاعتِ آرام، تدبیرِ روشن

در بدر، احد، خندق و حنین، پیامبر اکرم ﷺ در قلب میدان ایستاد؛ نه برای نمایش قدرت، بلکه برای تثبیت دل‌ها و ساختن روح‌ها. روایت‌ها گواهی می‌دهند که:
👌در احد، هنگامی که صف‌ها شکست و اضطراب بر سپاه سایه افکند، او همچون کوهی استوار ایستاد و محورِ بازگشتِ دل‌ها شد؛
👌در خندق، درسخت‌ترین لحظات محاصره، خود بیل زد،سنگ شکافت و درکنار یاران، رنجِ کار را بر دوش گرفت؛
👌در حنین، آن‌گاه که سپاه در هجوم ناگهانی پراکنده شد، او تنها ایستاد وبا صدایی رسا فرمود:
«أَنَا النَّبِیُّ لَا کَذِبَ» من پیامبرم، نه دروغ.

این شجاعت،شجاعتِ«آرام»بود؛شجاعتی که از سکینهٔ الهی می‌جوشید، نه ازهیجانِ زودگذر.دلِ پیامبر، در میدان، به جای اضطراب، به حضور الهی تکیه داشت؛ و همین حضور، دل‌های دیگران را نیز آرام می‌کرد.
۳.۲. تدبیر در اوج بحران؛ مدیریت نبوی در لحظه‌های سرنوشت
تدبیر پیامبر ﷺ، در همهٔ میدان‌ها آشکار است؛ تدبیری که هم عقل را به کار می‌گیرد، هم ایمان را، و هم دل‌ها را می‌شناسد:

👌در بدر،با انتخاب محل مناسب، تنظیم دقیق صف‌ها و بهره‌گیری ازموقعیتِ آب،ساختار نبرد را سامان داد؛
👌در اُحُد،با تعیین نگهبانان برفراز کوه و تأکید برعدم ترک موضع،اهمیتِ انضباط و پایبندی به فرمان را گوشزد کرد؛
👌در خندق، با مشورت سلمان و انتخاب شیوهٔ دفاعی نوین، نشان داد که بهره‌گیری از تجربهٔ دیگران، بخشی از تدبیر توحیدی است؛
👌در حدیبیه، با پذیرش صلحی که در ظاهر، شکست می‌نمود، اما در حقیقت، فتحی بزرگ بود، آینده را دید؛ آینده‌ای که بسیاری از یاران، در آن لحظه، نمی‌دیدند

تدبیرنبوی، تدبیری«بصیرت‌محور»بود؛تدبیری که حقیقت را برظاهر ترجیح می‌داد،مصلحتِ بلندمدت را برهیجانِ کوتاه‌مدت مقدم می‌داشت و درهرتصمیم،هم حق رامی‌دید،هم دل‌ها را،وهم فردا را.
شجاعت و تدبیر، در سیرهٔ جهادی و مدیریتی پیامبر اکرم ﷺ، حقیقتی ژرف، نورانی و تربیتی است؛ حقیقتی که انسان را از خوف، تردید، آشوب و بی‌تدبیری می‌رهاند و او را به سوی نور، کرامت، آرامش و حضور الهی سوق می‌دهد.

👌این سیرهٔ روشن،ما را فرامی‌خواند که میدان‌های زندگی را درمدار توحیدسامان دهیم؛شجاعت را با ایمان بیامیزیم؛تدبیر را با بصیرت همراه سازیم؛ و درهمهٔ تصمیم‌ها،حضور الهی را محور قرار دهیم.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠در مواقعی که کودکتان استرس دارد ⁣اينگونه رفتار كنيد

- سعی کنید با کودک خود حرف بزنید و به او نشان دهید که او را درک می‌کنید.

⁣- احساسات او را به زبان آورید و درباره آن با او صحبت کنید.

⁣- برای مثال به او بگویید: «به نظر می‌رسد ناراحت هستی. می‌توانی علتش را به من بگویی»

⁣- یا «به نظر می‌رسد هنوز بابت این اتفاق نگران هستی.» هرگز کودک را سرزنش نکنید و سعی نکنید احساس او را ناچیز بشمارید.

⁣- به او نگویید: «هنوز هم ناراحتی؟ مگر چه اتفاقی افتاده؟!»

⁣- به گونه‌ای بااو حرف بزنید که کودک بداند می‌خواهید با شما درباره‌ی اضطرابش صحبت کند.


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سخن گفتن از نعمت

✍🏻عبد الکریم بکار

برخی از مردم هرگاه بخواهند از دارایی، موفقیت‌ها یا امکانات و رفاه خود سخن بگویند، به این آیه استناد می‌کنند؛ گویی هر نوع آشکار کردن نعمت‌ها، همان معنای سخن خداوند است که می‌فرماید:

«و اما از نعمت پروردگارت سخن بگو.»

اما این برداشت، معنای آیه را به بخشی محدود فرو می‌کاهد و گاهی آن را از مقصود اصلی‌اش دور می‌کند.

مفسران گفته‌اند که بزرگ‌ترین نعمتی که در این آیه منظور است، نعمت قرآن است؛ نعمتی که خداوند آن را به پیامبر ﷺ عطا کرد و شکر آن، تلاوت، ابلاغ و روشن ساختن حقایق آن برای مردم است. برخی نیز گفته‌اند که مقصود، نعمت نبوت و رسالتی است که خداوند به پیامبرش بخشیده است.

این دیدگاه، معنای مهمی را پیش روی ما می‌گشاید:

هر سخن گفتنی از نعمت، سخن گفتن از خود نیست؛ بلکه گاهی سخن گفتن از نعمتی است که خداوند به انسان داده تا سود آن به دیگران برسد.

اگر خداوند به کسی دانشی سودمند عطا کرده است، شکر این نعمت آن است که آن را به دیگران بیاموزد. اگر او را به انجام کار خیری موفق کرده است، چه‌بسا بیان تجربه‌اش، زمانی که موجب تشویق دیگران و الگوسازی نیکو شود، کاری پسندیده باشد.

اما در اینجا تفاوتی ظریف میان دو حالت وجود دارد که در ظاهر شبیه، اما در حقیقت کاملاً متفاوت‌اند:

اینکه انسان از نعمت سخن بگوید تا خودش دیده شود...

یا از نعمت سخن بگوید تا فضل و بخشش خداوند دیده شود.

در حالت نخست، خودِ انسان محور سخن است؛ اما در حالت دوم، نعمت وسیله‌ای برای شکرگزاری و رساندن خیر به دیگران می‌شود.

ازاین‌رو، سخن گفتن از نعمت، مجوزی برای فخرفروشی و خودنمایی نیست؛ همان‌گونه که فروتنی نیز به معنای پنهان کردن هر کار خیری که انسان انجام داده، نیست.

بلکه پیش از هر سخنی باید از خود بپرسیم:

چرا می‌خواهم از این نعمت سخن بگویم؟

آیا برای آنکه دیگران را متوجه داشته‌های خود کنم؟

یا برای آنکه فضل خدا را یادآوری کنم و دری از امید، دانش یا عمل صالح به روی آنان بگشایم؟

شاید در ترتیب آیات نیز نکته‌ای تربیتی نهفته باشد؛ زیرا پیش از فرمان به سخن گفتن از نعمت خدا، از یتیم و نیازمند یاد شده است.

گویی خدمت به مردم و برآوردن نیازهای آنان، بر پرگویی درباره خود مقدم است. انسان ابتدا باید نیکی کند، سپس اگر از نعمت خدا سخن می‌گوید، نه برای ستودن خویش، بلکه برای آنکه دلش همواره به بخشنده نعمت وابسته بماند.

پس مقصود این نیست که پیوسته از داشته‌های خود سخن بگوییم؛ بلکه باید بیاموزیم چگونه نعمت‌های الهی را به شکر، سودرسانی و هدایت دیگران تبدیل کنیم.

و این همان تفاوت میان کسی است که از راه نعمت، از خودش سخن می‌گوید...

و کسی که از طریق خود، از نعمت خدا سخن می‌گوید.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات