💠قدرت پنهان کلام

کلمات قدرتمندترین سلاحی هستند که در اختیار داریم؛ هم برای ساختن و هم برای ویران کردن.

ابن قدامه چه زیبا می گوید:
«انسان فرزند کلمات خویش است.»
ما با هر کلمه ای که به عزیزانمان، به فرزندانمان و به شاگردانمان می گوییم، بخشی از جهان درونی آن ها را می سازیم.

کلمات منفی روح را خرد می کنند و کلمات درست به جان ها حیات می بخشند.

تمرین امروز ما:
قبل از آنکه کلمه ای را بگوییم، این سه سوال را از خود بپرسیم:

۱. آیا این کلمه واقعیت دارد؟
۲. آیا مهربانانه است؟
۳. آیا سازنده است؟

اگر پاسخ مثبت بود، آن را با لبخند و دلسوزی هدیه دهیم. کلمات ما آینده ای است که برای دیگران می سازیم.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📌«چالشِ پیدا کردن سنگرِ خدمت»

نویسنده: دکتر احمد عبدالمنعم
مترجم: اصلاح‌وب

خدمت مؤثر به دین، نیازمند دو عنصر اساسی است: ایجاد انگیزه و قرار گرفتن در جایگاهی متناسب با استعدادها و توانایی‌ها. برای یافتن این جایگاه باید با خود صادق بود، عرصه‌های مختلف را تجربه کرد، از مشورت دیگران بهره گرفت و تحت تأثیر شهرت و فضای غالب قرار نگرفت.
نویسنده با هشدار دربارهٔ عجله، کمال‌گرایی و پراکندگی فعالیت‌ها تأکید می‌کند که پس از انتخاب جایگاه مناسب، باید با اخلاص، استمرار، رشد علمی و ایمانی و شناخت واقعیت‌های جامعه در مسیر خدمت گام برداشت. هیچ‌کس نباید به دلیل کوچک شمردن نقش خود یا نرسیدن به موفقیت‌های بزرگ، از خدمت کناره‌گیری کند؛ زیرا ارزش خدمت به شهرت و بزرگی جایگاه نیست، بلکه به میزان اخلاص، تعهد و تلاش در حد توان بستگی دارد.

🖇 ادامه‌ی مطلب

#خدمت_به_دین #استعدادیابی #خودشناسی #اخلاص #مسئولیت‌پذیری #استمرار #تربیت_اسلامی #جماعت_دعوت_و_اصلاح

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☕️ جرعه‌ای آرامش | ۶

💠سختی ها، تنها نیمی از ماجرا هستند

گاهی فکر می‌کنیم زندگی فقط از روزهای سخت تشکیل شده است. وقتی در میان مشکلات غرق هستیم، فراموش می‌کنیم که این وضعیت دائمی نیست. ما اغلب تمام تمرکز خود را روی مشکل می‌گذاریم و یادمان می‌رود که پشت در بسته، راهی باز است. خدا در قرآن این حقیقت را نه یک بار، که دو بار به ما اطمینان داده است تا قلبمان آرام بگیرد.
🔹 خداوند می‌فرماید:
🔖 فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا
«پس به یقین با هر سختی آسانی است؛ قطعاً با هر سختی آسانی است.»
📖 سوره شرح، آیات ۵ و ۶
💎 نکته در کلمه “مع” (با) نهفته است. خدا نمی‌گوید بعد از سختی، آسانی می‌آید؛ می‌گوید آسانی همراه با سختی است. یعنی گشایش در بطن همان سختی نهفته است. اگر امروز در حال عبور از روزهای دشوار هستی، بدان که همان سختی دارد بذر آسانی را در خودش می‌پروراند. دیدن این گشایش، نیاز به صبوری و نگاهی دقیق‌تر دارد.
قرار نیست برای همیشه در آن نقطه بمانی. هر شب تیره، نویدبخش صبحی روشن است.

به خدا اعتماد کن؛ او هرگز سختی را بدون همراهی آسانی برایت نمی‌فرستد.

#جرعه_ای_آرامش

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

⭐پیام قرآنی

💠الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا

همان کسی که مرگ و زندگی را آفرید تا شما را پیازماید که کدام یک نیکوارترید
🔖سوره ملک | آیه ۲

فرصتی دیگر برای زندگی ❤️
هر صبح که چشم می گشاییم خداوند فرصتی تازه برای زندگی جبران و نیکی به ما عطا می‌کند ...
پس امروز را غنیمت بشمار
خدا را سپاس بگو
دلی را شاد کن؛
خطاها را جبران کن
و گامی به او نزدیک تر شو؛
امروز فرصتی است که دیگر بر نمی گرد... ♡
زیرا هر صبح، فرصتی دوباره برای بهتر زیستن و آماده شدن برای دیدار پروردگارت است...

#پیام_قرآنی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠معماری خوشبختی: بنایی بر سه ستون رابطه، معنا و حضور

✍🏻صدیق ابراهیمی

خوشبختی، مفهومی ساده در زبان روزمره، اما پیچیده در ژرفای روان‌شناسی و فلسفه است. دانش امروز نشان داده است که شادی و رضایت، نه یک حادثه‌ی گذرا، بلکه حاصل توازن میان ذهن، قلب و روابط انسانی است. روان‌شناسان آن را "زیستن در هماهنگی با ارزش‌های درونی و پیوندهای اصیل" می‌دانند، و فیلسوفان آن را "هنر زیستن خوب" خوانده‌اند.

خوشبختی نه در انباشتن دارایی‌ها، که در کیفیت تجربه‌ها و معنا یافتن لحظه‌ها شکل می‌گیرد. پژوهش‌های علمی نیز تأیید کرده‌اند که آنچه انسان را به آرامش پایدار می‌رساند، نه قدرت و ثروت، بلکه رابطه‌ای صمیمی، دلی قدردان و ذهنی هدفمند است.

به زبان ساده، خوشبختی سفری درونی است؛ سفری که با آگاهی، معنا و عشق هموار می‌شود.

مطالعات طولی و گسترده (مانند مطالعه‌ی معروف دانشگاه هاروارد که بیش از ۸۰ سال ادامه داشته) به طور مکرر به این نتیجه رسیده‌اند که خوشبختی حقیقی در چیزهایی که معمولاً برایشان تلاش می‌کنیم، ثروت، مقام و شهرت نیست.
ثروت و قدرت می‌توانند رفاه بیاورند، اما به خودی خود بر عمق رضایت از زندگی نمی‌افزایند. آن‌ها بیشتر شبیه یک مسکن موقت هستند تا درمان ریشه‌ای احساس پوچی.

روابط گرم و اصیل، سنگ بنای خوشبختی هستند. این پژوهش‌ها نشان می‌دهند که کیفیت روابط ما قوی‌ترین پیش‌بینی‌کننده سلامت جسمی، روانی و رضایت کلی از زندگی در بلندمدت است.

خانوادەی صمیمی و لحظه‌های ساده‌ای مانند یک وعده غذای مشترک، یک سرمایه‌ی اجتماعی و عاطفی بی‌همتا ایجاد می‌کنند که هیچ موفقیت مالی نمی‌تواند جایگزین آن شود.

دوستی‌های راستین که بر پایه‌ی اعتماد و محبت بنا شده‌اند، مانند یک سیستم ایمنی روانی عمل می‌کنند و در برابر استرس‌های زندگی از ما محافظت می‌کنند.

اما خوشبختی فقط به روابط ختم نمی‌شود.

معنا و هدف در زندگی: افرادی که برای زندگیشان هدفی روشن دارند، در برابر مشکلات تاب‌آوری بیشتری دارند و زندگی خود را پربارتر می‌دانند.

هدفمندی، چارچوبی ایجاد می‌کند که رویدادهای زندگی، چه خوب و چه بد، در آن معنا پیدا می‌کنند.

تمرکز بر تجربیات به جای اشیاء: پژوهش‌ها ثابت کرده‌اند که خرج کردن پول برای تجربیات (مانند سفر، یادگیری یک مهارت جدید، یا وقت گذراندن با عزیزان) بسیار بیشتر از خرید اشیای مادی، شادی پایدار ایجاد می‌کند. زیرا تجربیات به بخشی از هویت ما تبدیل می‌شوند و خاطرات مثبت می‌سازند.

بر اساس این یافته‌ها، راهکار نهایی برای دستیابی به خوشبختی پایدار را می‌توان در یک مثلث طلایی خلاصه کرد:

۱.  سرمایه‌گذاری روی روابط
زمان و انرژی خود را عمدتاً بر تقویت پیوندهای خانوادگی و دوستی‌های اصیل متمرکز کنید.
کیفیت زمان گذاشتن با عزیزان بسیار مهم‌تر از کمیت آن است. گوش دادن فعال و حضور واقعی داشته باشید.

۲. یافتن معنا
از خود بپرسید: "چه چیزی به زندگی من معنا می‌بخشد؟" پاسخ می‌تواند کمک به دیگران، رشد شخصی، خلق یک اثر یا عشق به خانواده باشد.

التزام عملی به دین رحمت در رفتار و گفتار: گاهی معنا در تجلی عینی ایمان، در آینه‌ی کردار و گفتار جستجو می‌شود. دین رحمت، با تأکید بر مهربانی به مثابه‌ی قانون طلایی هستی، خود سرچشمه‌ای زلال برای معناست. این معنا در رفتاری رحمت‌آمیز متبلور می‌شود: در نگاهی که آبروی بر باد رفته‌ای را می‌پوشاند، و در خدمتی خالصانه به هر موجود زنده‌ای که همسفر تو در این کره‌ی خاکی است. و در گفتاری پر از رحمت تجلی می‌یابد: در کلماتی که زخم کهنه‌ای را التیام می‌بخشد، در سخنی که پل می‌سازد نه دیوار، و در صداقتی که آمیخته به مهر است.

این التزام عملی، زندگی را از حصار فردیت بیرون می‌کشد و به قصه‌ای بزرگ‌تر از خود پیوند می‌زند؛ قصه‌ای که در آن رحمت، محور اصلی معناست.

اهداف کوچک و بزرگی برای خود تعیین کنید که با ارزش‌های عمیق‌تان همخوانی دارند. این کار به زندگی شما جهت و انگیزه می‌دهد.

۳. هنر حضور و شکرگزاری
قدردانی از چیزهای کوچک و خوبی‌هایی که دارید (سفره‌ی ساده اما پر از محبت) را به یک عادت روزانه تبدیل کنید. این کار مغز شما را برای دیدن مثبت‌ها تربیت می‌کند.

در لحظه‌ی حال زندگی کنید. نگرانی درباره‌ی آینده یا حسرت گذشته، بزرگترین دزدان آرامش هستند. تمرین توجه آگاهی به شما کمک می‌کند عمق زیبایی‌های "همین الان" را درک کنید.

خوشبختی یک مقصد نیست، بلکه شیوه‌ی سفر کردن است. این مسیر، با قدم‌زدن در کنار کسانی که دوستشان داریم، با معنا بخشیدن به راهی که می‌رویم و با چشیدن طعم لحظه‌های کوچک اما عمیق زندگی، ساخته می‌شود. ثروت و موفقیت بیرونی می‌توانند ابزار باشند، اما هرگز خود هدف نیستند.

گنج واقعی در دلی آرام، رابطه‌ای صمیمی و زندگی‌ای با معنا نهفته است.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📇 تقویم

💠﴿وَٱلۡأَرۡضَ وَضَعَهَا لِلۡأَنَامِ ١٠﴾

خداوند زمین را برای (زندگی) انسان‌ها آفریده است.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☀پیام روز

💠کارگردان زندگی خودتان شوید

ما کارگردان فیلم زندگی خودمان هستیم. هر اتفاقی که در زندگی‌مان رخ می‌دهد، داستانی است که خودمان آن را می‌نویسیم. درست مثل یک فیلم که کارگردان آن با انتخاب صحنه‌ها، دیالوگ‌ها و موسیقی، داستانی را روایت می‌کند، ما هم با انتخاب نگرش و تفکرات‌مان، داستانی از زندگی خود می‌سازیم.
داستان سه راهب، مثال زیبایی از این موضوع است. هر سه راهب با یک موقعیت مشابه مواجه شدند؛ اما واکنش آن‌ها به‌طور کامل متفاوت بود. یکی از آن‌ها با سپاس‌گزاری از هر اتفاقی استقبال می‌کرد، دیگری مدام شکایت می‌کرد و سومی حتی خدا را نفرین می‌کرد. این تفاوتِ واکنش‌ها نشان می‌دهد که چگونه نگرش ما می‌تواند تأثیر عمیقی بر احساسات و رفتارهایمان داشته باشد.
روان‌شناسان به این پدیده، «تفکر مثبت» و «تفکر منفی» می‌گویند. افرادی که تفکر مثبتی دارند، حتی در شرایط سخت، نکات مثبت را می‌بینند و به دنبال راه‌حل هستند. در مقابل، افرادی که تفکر منفی دارند، مدام به جنبه‌های منفی اتفاقات توجه می‌کنند و احساس ناامیدی و یأس می‌کنند. خوشبختانه، ما می‌توانیم نگرش خود را تغییر دهیم. این فرایند را «بازآرایی شناختی» می‌نامند. با تمرین و تلاش، می‌توانیم یاد بگیریم که به‌جای تمرکز بر مشکلات، به دنبال راه‌حل باشیم و از هر موقعیتی، فرصتی برای رشد و یادگیری بیابیم.
فرض کنید در یک آزمون مهم شرکت می‌کنید و نمره خوبی نمی‌گیرید. ممکن است در ابتدا احساس ناامیدی و عصبانیت کنید؛ اما به‌جای اینکه خودتان را سرزنش کنید و به توانایی‌هایتان شک کنید، می‌توانید به این فکر کنید که این تجربه، فرصتی برای شناخت نقاط ضعف و بهبود آن‌هاست. یا مثلاً اگر شغل‌تان را از دست بدهید، ممکن است در ابتدا احساس ناامنی و ترس کنید؛ اما به‌جای اینکه در افکار منفی غرق شوید، می‌توانید به این فکر کنید که این فرصتی است برای تغییر مسیر و پیدا کردن شغلی که بیشتر به آن علاقه دارید.
داستان زندگی هرکدام از ما، یک اثر هنری است که خودمان آن را خلق می‌کنیم. با انتخاب نگرش مثبت و تمرین بازآرایی شناختی، می‌توانیم از زندگی خود داستانی زیبا و امیدبخش بسازیم. پس بیایید از امروز، به‌جای اینکه قربانی اتفاقات باشیم، کارگردان زندگی خودمان باشیم.

برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود درک کنید»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠مهم‌ترین ترس مولانا

✍️ ایرج شهبازی

مولانا انسانی بسیار دلاور است. در زندگی او کمترین ترسی از آن گونه ترس‌ها که در نزد بسیاری از انسان‌ها دیده می‌شود، وجود ندارد. او جانی به شدت حماسی و شکوهمند دارد و می‌تواند حقیقتاً به مصاف شیر برود و چشم در چشم عدم بدوزد. در بیش از شصت هزار بیت او یک بیت که نشان‌دهندۀ ضعف و عجز و اندوه باشد، دیده نمی‌شود. مولانا حقیقتاً شعله‌خوار است و از تنهایی، تاریکی، فقر، بیماری، مرگ، جنگ، داوری‌های دیگران و اموری مانند آنها نمی‌ترسد.

با این حال نباید گمان کرد که مولانا از همۀ ترس و لرزها تهی است. او در مقام یک عارف فرزانه از برخی از مسائل واهمه دارد.

از بررسی مجموعۀ سخنان او می‌توان دریافت که بیشترین ترس او از این است که براثر سخنانش کسی دچار لغزش شود.

او بارها به این نکته اشاره کرده است که می‌ترسد سخنانش به کسی آسیب برساند و باعث لغزش او شود. همین ترس باعث می‌شود که او در بسیاری از موارد حرف خود را ناتمام بگذارد و از سخن گفتن بازایستد: 

شرح این را گفتمی من، از مِری
لیک ترسم تا نلغزد خاطری
نکته‌ها چون تیغ پولاد است تیز
گر نداری تو سپر، واپس گریز!
پیش این الماس بی اسپر میا!
کز بُریدن تیغ را نبود حیا
زین سبب من تیغ کردم در غلاف           
تا که کژخوانی نخواند برخلاف
(د ۱/ ۶۹۳ – ۶۹۰)

مولانا از ترس این‌که سخنانش باعث لغزش دیگران نشود، سخنانش را ناگفته رها می‌کند، مگر این‌که بی‌خودانه سخنی از زبان او بیرون بجهد: 
بس مثال و شرح خواهد اين كلام
ليك ترسم تا نلغزد وَهْمِ عام          
تا نگردد نيكويىِّ ما بَدى
اين‌كه گفتم هم نبُد جز بی‌خودى
(د ۲/ ۸۴۱ ـ ۸۴۰)

برخی از انسان‌ها فهم‌های کهنه‌پسند کوته‌نظری دارند و در برابر هر سخن بلند تازه‌ای می‌ایستند. مولانا از چنین کسانی می‌ترسد و ترس اصلی او از این است که سخنانش آنها را گرفتار خیال‌های ناروا کند: 
شرح می‌خواهد بیان این سخن
لیک می‌ترسم ز اَفهامِ کهن
فهم‌های کهنۀ کوته‌نظر
صد خیالِ بَد درآرَد در فِکَر
بر سماعِ راست هر کس چیر نیست
لقمۀ هر مرغکی انجیر نیست
(د ۱/ ۲۷۶۳ ـ ۲۷۶۱)

مولانا قصد دارد نکته‌ای عمیق را درباره‌ی خطرات نفس بیان کند اما می‌ترسد حرف‌هایش باعث ناامیدی کسی شود؛

به همین سخن از بیان مطلب طفره می‌رود: 
مرد را زنبور گر نیشی زند
نيش آن زنبور از خود مي‌كَنَد
زخم نیش اما چو از هستیِّ توست
غم قوی باشد، نگردد درد سست
شرح این از سینه بیرون می‌جهد
لیک می‌ترسم که نومیدی دهد
نه، مشو نومید، خود را شاد کن
پیش آن فریادرس فریاد کن!‏
(د ۱/ ۳۲۵۲ ـ ۳۲۴۹)

مولانا می‌ترسد رازهای اولیای حق را فاش کند و باعث رنجش خاطر آنها شود: 
واقعات ار بازگويم يَك‌به‌يَك                     
پس يقين گردد صفا بر اهل شك
ليك مى‏ترسم ز كشف رازشان                      
نازنينانند و زيبد نازشان
(د ۲/ ۲۹۰۷ ـ ۲۹۰۶)

بسیاری از کسان، بدون توجه به سطح مخاطب، سخنانی می‌گویند و ذهن او را به هم می‌ریزند، اما مولانا چنین نیست. او از بیان مطالبی که خللی به فهم مخاطب وارد می‌کند، می‌ترسد: 
گر نظاير گويم اينجا در مثال                 
فهم را ترسم كه آرد اختلال
(د ۲/ ۳۷۳۰)

مولانا در ضمن داستان‌گویی، گاه از بیان جزئیات پرهیز می‌کند؛ چرا که می‌ترسد وقت مخاطب را تلف کند و وقفه‌ای در سلوک او ایجاد نماید: 

گر ز شادى خواجه آگاهت كنم                     
ترسم، اى ره‌رو! كه بى‏گاهت كنم‏

(د ۳/ ۵۸۵)

از طریق یک کار آماری ساده در مثنوی، می‌توان بی هیچ تردیدی به این نتیجه رسید که بزرگ‌ترین ترس عارفِ دلیرِ دریادلی هم‌چون مولانا، این است که سخنانش کسی را برنجاند، کسی را ناامید کند، باعث لغزش کسی شود یا وقت کسی را تلف کند. این ترس از مسئولیت‌پذیری فراوان مولانا و نگرانی او برای آسیب دیدن دیگران مایه می‌گیرد. بی‌گمان اگر همه‌ی انسان‌ها از چنین ترس فرخنده‌ای برخوردار بودند، چهره‌ی جهان به کلی دگرگون می‌شد.

ظالم آن قومی که چشمان دوختند
زآن سخن‌ها عالمی را سوختند


اول مهرماه ۱۴۰۵


📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠سنجش کلام با معیار جان

✍🏻صدیق قطبی

عارفان، دعوت و ندایی را که آدمی را به جنبش و حرکت وادارد، مبارک و خجسته می‌دانند و با نگاهی «کارکردگرایانه» بر این باورند که از پی‌آمدِ یک سخن و باور، می‌توان به صحت و سقم آن ره برد.
مولانا می‌گوید:

هر ندایی که تو را بالا کشید
آن ندا بدان که از بالا رسید
هر ندایی که ترا حرص آورد
بانگ گرگی دان که او مردم درد

از نظر مولانا، همین که سخنی و دعوتی، آدمی را از سطح خاک کمی بالاتر بکشد، ندایی رحمانی و مبارک است. همین که فرد از جایگاه خود کنده شود و یک گام به جلو بردارد و از خویشتنِ ناموزون و نادل‌خواهش قدمی دور شود و جنبش و حرکتی از خود نشان دهد، مراد حاصل شده است. او می‌گوید:
«مرغی که از زمین بالا پرد، اگرچه به آسمان نرسد، اما این‌قدر باشد که از دام دورتر باشد و برهد. و همچنین اگر کسی درویش شود و به کمالِ درویشی نرسد، اما این‌قدر باشد که از زمره‌ی خلق و اهل بازار و از زحمت‌های دنیا برهد و سبک‌بار گردد که: نجا المخففون و هلک المثقلون - سبک‌باران رستگار شدند و گران‌باران تباه گشتند.»
شمس تبریزی هم، خاصانِ حق را از مزورانِ بی‌مایه تمیز می‌دهد. به باور او، هر باور و اعتقادی که «گرما» بخشد، شایسته‌ی التزام و تمسک است و از هر نگرشی که «سردی» دهد، باید دور ماند و پرهیز کرد:

«هر اعتقادی که تو را گرم کرد، آن را نگه دار و هر اعتقادی که تو را سرد کرد، از آن دور باش!»

به گمان او، عارفِ راستین و فرشته‌صفت کسی است که مصاحبتِ او بسط و گرما و گشادگی به دنبال دارد و هر که مصاحبت و هم‌سخنی با او قبض و تنگی و سردی در پی داشته باشد، از جنس شیطان و دوزخ است.
به تماشای بهارِ جهان نشستن و پنجره‌ی دل را به هوای بهاری گشودن، می‌تواند آرام‌آرام ما را به آن بهارِ جان و نهان رهنمون کند؛ چرا که مصاحبت و معاشرت با هر چیزی، کمابیش اوصاف و خصالِ آن را در اندرونه‌ی فرد می‌نشاند. در هر چیزی که نظر کنی، همان چیز می‌گردی و به گفته‌ی بسیار دقیق شمس تبریزی:

«همنشین، تو را در عالمِ خویشتن کشد.»

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠داستان حسن و شعبده بازی مرگبار قدرت

✍️احمد مطر

▷ ◉───────── ۱۹:۳۶

این پادکست اثر احمد مطر، شاعر برجسته عراقی، با نگاهی انتقادی و نمادین به موضوع ظلم سیاسی و وعده‌های پوچ حاکمان می‌پردازد. داستان درباره فردی به نام «حسن» است که در حضور رئیس‌جمهور، شجاعانه از کمبودهای اساسی مانند غذا، مسکن و دارو شکایت می‌کند. حاکم با تظاهر به دلسوزی، وعده اصلاحات در آینده‌ای نزدیک را می‌دهد اما با گذشت یک سال، هیچ تغییری در وضعیت معیشتی مردم ایجاد نمی‌شود. در پایان، زمانی که مردم دوباره به بیان مشکلات دعوت می‌شوند، سکوتی مرگبار فضا را فرامی‌گیرد و راوی علاوه بر تکرار مطالبات قبلی، جویای سرنوشت دوست ناپدید شده‌اش می‌شود. این متن به زیبایی سرکوب آزادی بیان و فریبکاری نظام‌های استبدادی را به تصویر می‌کشد که در آن معترضان به جای دریافت حق خود، قربانی انتقام می‌شوند.

#پادکست_آوای_اصلاح۵۲

💢تهیه شده با هوش مصنوعی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☕️ جرعه‌ای آرامش | ۷

💠هیچ کس نمی‌تواند مانع رحمت او شود

گاهی در زندگی احساس می‌کنیم در محاصره بن‌بست‌ها هستیم. انگار هر چقدر تلاش می‌کنیم، درها بسته می‌مانند و گویی راهی برای رسیدن به خواسته ما وجود ندارد. در این لحظات است که ترس به سراغمان می‌آید که نکند تقدیر برای ما بسته شده است.

اما در دنیای هستی، قانونی وجود دارد که بسیار امیدبخش است؛ قانونی که به ما می‌گوید تنها قدرت مطلق، اراده خداست و هیچ کس نمی‌تواند آنچه را او برای ما گشوده، ببندد.

🔹 خداوند در قرآن این حقیقت را این گونه بیان می‌کند:
🔖 مَا يَفْتَحِ اللَّهُ لِلنَّاسِ مِن رَّحْمَةٍ فَلَا مُمْسِكَ لَهَا ۖ وَمَا يُمْسِكْ فَلَا مُرْسِلَ لَهُ مِن بَعْدِهِ ۚ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ

«هر رحمتی را که خدا به روی مردم بگشاید، بازدارنده‌ای برای آن نیست؛ و هر چه را که او باز دارد، کسی جز او نمی‌تواند آن را بفرستد، و او شکست‌ناپذیر و حکیم است.»

📖 سوره فاطر، آیه ۲
💎 وقتی به این آیه فکر می‌کنی، دلت آرام می‌شود. یعنی تمامِ درهایی که در زندگیت بسته شده‌اند، اگر خدا نخواسته باشد، هیچ انسانی و هیچ مانعی نمی‌تواند آن‌ها را برای همیشه بسته نگه دارد. و برعکس، اگر خیری در تقدیر تو باشد، هیچ قدرت و هیچ مانعی در این جهان نمی‌تواند جلوی رسیدنِ آن به تو را بگیرد.
اگر امروز احساس می‌کنی درهای موفقیت یا آرامش برایت بسته مانده، نگران نباش. به جای تلاش برای باز کردن درهایی که خدا هنوز نخواسته باز شوند، نگاهت را به سمتِ او بگردان.
او کلیددار همه درهای بسته است.

هر زمان که او بخواهد، هیچ چیز نمی‌تواند مانع رسیدن رحمتش به تو شود.

#جرعه_ای_آرامش

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پراکندگی و ازهم‌گسیختگی در فعالیت ها

✍🏻احمد زاید

بخش اول

«وَأَعُوذُ بِكَ مِنْ شَتَاتِ الأَمْر»

این دعا در حدیثی ضعیف نقل شده است؛ زیرا در برخی از سندهای آن انقطاع وجود دارد. البته حافظ ابن حجر برای آن، طرق و سندهای متصل دیگری نیز ذکر کرده است.

شتاتِ امر یعنی چه؟

«شتاتِ امر» یعنی پراکندگی و ازهم‌گسیختگی کارها و امور انسان؛ به‌گونه‌ای که نظم و انسجام خود را از دست بدهد، تمرکز انسان از بین برود و در نهایت یا به نتیجه‌ای نرسد، یا نتیجه‌ای به دست آورد که به حال او سودمند نباشد.

مقابل «شتاتِ امر»، اجتماع و انسجام امور است.

از نشانه‌های شتاتِ امر می‌توان به این موارد اشاره کرد:

جابه‌جایی مداوم از کاری به کار دیگر؛ بدون اینکه هیچ‌کدام را به‌درستی و کامل انجام دهیم.

پراکندگی ذهن میان موضوعات متعدد و بی‌ارتباط.

مشغول شدن به جزئیات گوناگونی که هیچ پیوندی با یکدیگر ندارند.

هدر دادن زمان به دلیل مدیریت نادرست وقت و استفاده نکردن صحیح از آن.

یکی از نمونه‌های خطرناک امروزی

امروز ممکن است فردی روی گوشی خود هم‌زمان فیس‌بوک، توییتر، اینستاگرام، اسنپ‌چت، واتساپ، تلگرام و برنامه‌های متعدد دیگری داشته باشد. او را می‌بینی که مرتب از یک برنامه به برنامه‌ای دیگر می‌رود؛ یک لحظه به این سو و لحظه‌ای دیگر به آن سو؛ یک‌جا پاسخ فلانی را می‌دهد و جای دیگر با شخص دیگری صحبت می‌کند.

در نتیجه، تمرکز او از بین می‌رود؛ ساعت‌ها می‌گذرد و او در میان این برنامه‌ها غرق و سرگردان است، اما در پایان دستاورد چندانی ندارد.

نه مطلبی را کامل خوانده و چیزی از آن را به‌خوبی فهمیده و به خاطر سپرده، نه موضوعی را تا پایان دنبال کرده و نکته مهمی از آن آموخته است، و نه حتی واقعاً استراحت کرده است؛ بلکه فقط خود را وارد این هزارتو کرده است.

نتیجه چیست؟

ذهنی پراکنده، فکری سطحی، وقتی از دست‌رفته و نفسی تنگ و افسرده.

خطر بزرگ‌تر این است که این پراکندگی، ناگزیر بر قلب، خشوع و رابطه انسان با خدا نیز اثر می‌گذارد.

انسان دیگر نمی‌تواند قلب خود را بر خدا متمرکز کند؛ تمرکزش در نماز از بین می‌رود، هنگام تلاوت قرآن ذهنش این‌سو و آن‌سو می‌رود، اذکار و اورادش را فراموش می‌کند و گاهی نمازها و عبادت‌هایش نیز از دست می‌رود.

یکی دیگر از نمونه‌های شتاتِ امر

پراکنده‌خوانیِ طالب علم است؛ اینکه از این کتاب به آن کتاب، از این استاد به آن استاد، از این جلسه به آن جلسه و از این سخنرانی به آن ویدئو و کانال منتقل شود.

کسی که چنین روشی داشته باشد، ممکن است در نهایت با فکری آشفته، دانشی غیرمنسجم و مجموعه‌ای از اندیشه‌های پراکنده و سطحی بیرون بیاید.

این یکی از آسیب‌های جدی نسل امروز است.

نمونه‌ای دیگر

جوان یا بزرگسالی را تصور کنید که به هر تماس پاسخ می‌دهد، به هر کسی که با او تماس می‌گیرد جواب می‌دهد و با هر دعوتی همراه می‌شود. هر ساعت با دوستی همراه می‌شود و وقت خود را صرف امور مفید و غیرمفید می‌کند.

سبحان‌الله! آیا وقت انسان مسلمان آن‌قدر بی‌ارزش شده است که آن را این‌گونه ارزان خرج کند؟

از عامر بن عبد قیس، از زاهدان تابعین، نقل شده است که مردی به او گفت: «با من صحبت کن.»

عامر بن عبد قیس در پاسخ گفت: «خورشید را نگه دار!» یعنی اگر می‌توانی حرکت خورشید را متوقف کن تا من بتوانم با تو صحبت کنم.

قدیما ابن عطاءالله اسکندری برای این افرادِ پراکنده مثالی زده است:

شخصی را تصور کنید که می‌خواهد چاهی حفر کند تا از آب آن بهره‌مند شود؛ اما بیل یا کلنگ خود را برمی‌دارد و یک ضربه از سمت راست می‌زند، یک ضربه از سمت چپ، ضربه‌ای در وسط، یکی بالا و یکی پایین.

آیا چنین کسی می‌تواند چاه حفر کند؟

هرگز!

راه درست این است که حفاری را در یک نقطه متمرکز کند تا به نتیجه برسد.

ما در زمانه‌ای زندگی می‌کنیم که در بسیاری از امور گرفتار پراکندگی، تفرقه و ازهم‌گسیختگی شده‌ایم.


☆ ادامه دارد ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠پراکندگی و ازهم‌گسیختگی در فعالیت ها

✍🏻احمد زاید

ادامه بخش اول

برادران و عزیزانم!

انسان موفق کسی است که تمام همت خود را جمع کند و دغدغه اصلی‌اش را یک چیز قرار دهد: خدا و سرای آخرت؛ و هر ساعت در یکی از وادی‌های دنیا سرگردان نشود.

انسان موفق کسی است که به کار و مسئولیت خود بپردازد، حال خویش را اصلاح کند و خود را با چیزهایی که سودی برایش ندارند، مشغول نسازد.

انسان موفق کسی است که تنها به دنبال چیزی باشد که برایش سودمند است و آنچه سودی ندارد رها کند:

«بر آنچه برایت سودمند است حریص باش.»

برادر و خواهر عزیز!

آیا برایت خوشایند است که وارد نماز شوی و از نماز بیرون بیایی، اما قلبت را در نماز نیابی؛ چون ذهن پراکنده‌ات تو را در طول نماز به هر سو برده است؟

آیا برایت خوشایند است که کلام پروردگارت را تلاوت کنی، اما قلبت همراه قرآن نباشد؛ چون ذهنت در این‌سو و آن‌سو پراکنده شده است؟

آیا برایت خوشایند است که روزها و ساعت‌هایت سپری شوند، بدون اینکه دستاورد ارزشمندی داشته باشی؛ تنها به خاطر سرگرمی‌هایی که تو را از این برنامه به آن برنامه می‌کشانند و بیشترشان ـ جز آنچه خدا استثنا کرده ـ چیزی جز امور بیهوده نیستند؟

در پایان هر روز از خودت بپرس:

امروز برای پروردگارم، برای دینم و برای خودم چه کاری انجام دادم؟

اگر پاسخ، کاری خیر و ارزشمند بود، خدا را شکر کن؛ و اگر نتیجه، پراکندگی و اتلاف وقت بود، از پروردگارت طلب آمرزش کن و به راه درست بازگرد.

بیایید همه از صمیم قلب دعا کنیم:

«اللهم إني أعوذ بك من شتات الأمر»

خدایا! از تو پناه می‌خواهم از پراکندگی و ازهم‌گسیختگی امور.

سپس با پروردگارمان عهد کنیم که از هر مانعی که ما را از او دور می‌کند، رها شویم؛ زیرا صالحان هر لحظه در مسیر رسیدن به خدا از ما پیشی می‌گیرند، تلاشگران و کوشندگانِ جدی نزدیک است به مقصد برسند، در حالی که عقب‌ماندگان همچنان سرگردان و پراکنده‌اند.

☆ پایان ☆

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

⭐پیام قرآنی

💠الَّذِي خَلَقَ الْمَوْتَ وَالْحَيَاةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًا

همان کسی که مرگ و زندگی را آفرید تا شما را پیازماید که کدام یک نیکوارترید
🔖سوره ملک | آیه ۲

فرصتی دیگر برای زندگی ❤️
هر صبح که چشم می گشاییم خداوند فرصتی تازه برای زندگی جبران و نیکی به ما عطا می‌کند ...
پس امروز را غنیمت بشمار
خدا را سپاس بگو
دلی را شاد کن؛
خطاها را جبران کن
و گامی به او نزدیک تر شو؛
امروز فرصتی است که دیگر بر نمی گرد... ♡
زیرا هر صبح، فرصتی دوباره برای بهتر زیستن و آماده شدن برای دیدار پروردگارت است...

#پیام_قرآنی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠آسیب شناسی کار جمعی

✍فرزان خاموشی

آفت ششم: عدم اطاعت از جمع به دلیل کمبود امکانات و تسری دادن آن به دیگران

یکی از الزامات کار جمعی، داشتن صبر و تحمل و پذیرفتن هزینه‌های همراهی با جمع است. ازاین‌رو، ممکن است شخص در مسیر همراهی با جمع، با یک‌سری مشکلات، اعم از مادی یا سیاسی، مواجه شود. پیامبر ﷺ نیز در حدیثی به وجود مشکلات در مسیر همراهی با جمع اشاره فرموده است:

عَنْ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ:

«الْمُؤْمِنُ الَّذِي يُخَالِطُ النَّاسَ، وَيَصْبِرُ عَلَى أَذَاهُمْ، أَعْظَمُ أَجْرًا مِنَ الْمُؤْمِنِ الَّذِي لَا يُخَالِطُ النَّاسَ، وَلَا يَصْبِرُ عَلَى أَذَاهُمْ.»

رواه الترمذي (۲۵۰۷)، وابن ماجة (۴۰۳۲).

«مؤمنی که با مردم معاشرت کند و بر آزار آنان صبر کند، از مؤمنی که با مردم نمی‌جوشد و آزار آنان را تحمل نمی‌کند، برتر است.»

در این حالت، شخص از جماعت انتظار دارد که مشکلات او را برطرف کند؛ در حالی که جماعت دارای امکانات محدودی است و ارتباط او با جماعت، ارتباطی دعوتی است، نه حکومتی. بنابراین، فرد ناتوانی جماعت در برطرف کردن مشکلات خود را، سبب و توجیهی برای اطاعت نکردن از جماعت و ادامه ندادن راهی که آغاز کرده است، قرار می‌دهد.

ممکن است عدم اطاعت از جمع، ناشی از سستی شخص در داخل جماعت نیز باشد، اما او دوست ندارد برچسب ضعف و سستی به او زده شود. بنابراین، به دنبال راه چاره می‌گردد و شروع به ایجاد برخی منفی‌بافی‌ها در جماعت می‌کند و از این سلبیات برای ضعف و سستی خود توجیهاتی می‌تراشد.

او به این نیز بسنده نمی‌کند، بلکه این بیماری را در میان کسانی مانند خودش منتشر می‌کند و در نتیجه، با گذشت زمان، از دل جماعت گروهی شکل می‌گیرد که به دنبال لغزش‌ها و خطاهای جمع یا افراد آن می‌گردند.

(نقاط قوت و ضعف فعالیت‌های جمعی، الدیلمی، ص ۵۸)

۷- از جمله آسیب‌های کار جمعی، ترس از سرزنش

این وضعیت گاهی به این صورت پدیدار می‌شود که انسان متعهد به جماعت، کارهای خود را از روی ترس از سرزنش مسئول، یا تشویه چهره و بدنام شدن در داخل جماعت، انجام می‌دهد.

برای مثال، در پرداخت تعهدات مالی، گاهی برخی فعالیت‌های دیگر نیز با همین دیدگاه انجام می‌شود. در نتیجه، در درازمدت، تأثیر تربیتی‌ای را که انجام دادن کار با میل و رغبت و به نیت کسب ثواب بر انسان می‌گذارد، از دست می‌دهد و کار و فعالیت با چنین روحیه‌ای، روح فعالیت، یعنی اخلاص را از بین می‌برد.

(نقاط قوت و ضعف فعالیت‌های جمعی، الدیلمی، ص ۵۷)

گاهی نیز ممکن است شخصی را ببینیم که در میدان دعوت، همراه جمع و گروهی است، اما هرگاه به علت اشتباهی که مرتکب شده، یا نقصی که در کاری مربوط به او وجود داشته است، مورد ملامت قرار می‌گیرد و به اصطلاح احساساتش جریحه‌دار می‌شود، سخت رنجور و آزرده می‌گردد و به ستوه می‌آید و فعالیت، دعوت و جهاد چندساله‌ی خود را کنار می‌گذارد و کاروان دعوت را ترک می‌کند.

در حالی که اخلاص برای هدف، مقتضی اصرار بر دعوت و استقامت در راه است؛ هرچند مردم در حق او اشتباه کنند، در حق او سهل‌انگاری نمایند و مسرفان از حقوق او تجاوز کنند؛ زیرا دعوتگر برای خدا کار می‌کند، نه برای نفس خود و فلان و بهمان.

دعوت اسلامی ملک و موقوفه‌ی کسی نیست، بلکه دعوتی همگانی است و جایز نیست هیچ مؤمنی به خاطر برخورد فلان شخص از آن کناره‌گیری کند.

(نیت و اخلاص، یوسف قرضاوی، ترجمه‌ی عمر قادری، ص ۱۱۸)

منتظر بخش های بعدی باشید.

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

📇 تقویم

💠﴿فِيهَا فَٰكِهَة وَٱلنَّخۡلُ ذَاتُ ٱلۡأَكۡمَامِ ١١﴾

در زمین میوه‌های فراوان، و از جمله خرما است که دارای غلاف است.‏

#تقویم

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☀پیام روز

💠تمرکز بر هدف و نادیده‌گرفتن حواشی

شاید بارها دیده باشید که چطور سلبریتی‌ها در دنیای مجازی مورد هجوم انتقادات قرار می‌گیرند. رسانه‌ها، خبرنگاران و حتی مردم عادی، بدون هیچ رحمی به آن‌ها می‌تازند و شایعاتی بی‌اساس را درباره‌ی زندگی شخصی‌شان منتشر می‌کنند؛ اما سلبریتی‌های موفق، به‌جای واکنش نشان‌دادن به این حملات، ترجیح می‌دهند سکوت کنند و به کار خود ادامه دهند.
چرا؟ زیرا آن‌ها می‌دانند که توجه عمومی، مانند یک بادبادک، مدام در حال تغییر جهت است. امروز همه درباره‌ی فلان سلبریتی صحبت می‌کنند و فردا موضوع دیگری جای آن را می‌گیرد. پس چرا باید انرژی خود را صرف جنگ با این بادبادک‌ها کرد؟
به یاد بیاورید که چند وقت پیش، فلان بازیگر مشهور به داشتن گرایش‌های خاص متهم شد. این خبر در عرض چند روز به داغ‌ترین موضوع رسانه‌ها تبدیل شد، اما چه اتفاقی افتاد؟ خیلی زود موضوع دیگری جایگزین آن شد و همه فراموش کردند که چنین ماجرایی اتفاق افتاده است.
پس درس بزرگی که می‌توان از این داستان گرفت، چیست؟ ساده است: سکوت کنید و کار کنید! اجازه ندهید که حرف‌های دیگران شما را از مسیرتان منحرف کند. تمرکزتان را روی اهدافتان بگذارید و به انتقادها بی‌توجه باشید. مردم معمولاً به دنبال حواشی هستند و هر چیزی که جدید و هیجان‌انگیز باشد، توجه آن‌ها را جلب می‌کند؛ پس چرا باید به حرف‌های آن‌ها اهمیت داد؟
حتی اگر سلبریتی نباشیم، باز هم ممکن است در زندگی با انتقادها و شایعات روبه‌رو شویم. مهم این است که بدانیم چگونه با این موقعیت‌ها برخورد کنیم. به‌جای اینکه به این حرف‌ها واکنش نشان دهیم و انرژی خود را هدر دهیم، بهتر است روی تقویت نقاط قوت خود تمرکز کنیم و به پیشرفتمان ادامه دهیم؛ مثل اسب‌های مسابقه.
اسب‌های مسابقه برای اینکه از حواس‌پرتی‌های اطرافشان دور بمانند و تمرکزشان روی مسیر پیش‌ِ رو باشد، از ابزاری به نام چشم‌بند استفاده می‌کنند. ما هم باید مانند آن‌ها، خودمان را از حواشی دور نگه داریم و فقط به هدفمان نگاه کنیم.
در نهایت، موفقیت در زندگی به عوامل مختلفی بستگی دارد، اما یکی از مهم‌ترین آن‌ها، توانایی تمرکز و نادیده‌گرفتن حواشی است.

برگرفته از کتاب «۱۰۰ چیزی که باید قبل از اینکه خیلی دیر شود، درک کنید»

#پیام_روز

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

💠امام ابن القیم (رحمه الله)

«عبادت و پایبندی به آن، سبب بهره‌مند شدن از یاری خدا خواهد شد و به هر اندازه‌ای که بندگی کامل باشد، به همان اندازه نیز یاری خدا بزرگ خواهد بود.»

مدارج السالکین، ج۱، ص۷۸

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات

☕️ جرعه‌ای آرامش | ۸

💠در پس هر سختی، گشایشی نهفته است

گاهی زندگی چنان فشار می‌آورد که فکر می‌کنیم تمام ماجرا همین سختی و تنگنایی است که در آن گرفتاریم. ذهنمان مدام تصویر تکرار مشکلات را می‌سازد و به ما القا می‌کند که این وضعیت، همیشگی است. اما واقعیت زندگی، بسیار مهربان‌تر از تصورات هراسان ماست.
نظام آفرینش بر پایه تعادل بنا شده است؛ هیچ شب تاریکی نیست که طلوع صبح روشن را در پی داشته باشد. خدا در قرآن این قانون حتمی را به قلب آرام ما یادآوری می‌کند:
🔖 فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا ۝ إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا
«پس قطعاً با هر سختی، آسانی است. آری، با هر سختی، آسانی است.»
📖 سوره شرح، آیات ۵ و ۶
💎 نکته‌ای که در این آیات جانمان را تازه می‌کند، کلمه «مَعَ» (به همراه) است. یعنی آسانی قرار نیست لزوماً بعد از سختی بیاید، بلکه هم زمان و در دل همان سختی، بذر گشایش نهفته است.
وقتی در میانه طوفان هستی، شاید نبینی‌اش؛ اما به همان اندازه که سختی تو وزن دارد، به همان اندازه هم خیر و آسانی در کنارش چیده شده است. سختی‌ها فقط نیمی از ماجرا هستند؛ نیمه دیگر آن، لحظاتی است که تو قدرت و ظرفیت درونت را کشف می‌کنی و لطف پنهان خدا را می‌بینی.
امروز اگر باری بر دوش داری، به خودت یادآوری کن که در دل همین لحظه، گشایشی در حال رشد است.
خداوند هیچ دردی را بدون دوای آن خلق نکرده است.

#جرعه_ای_آرامش

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات