انصاف

🍃🌸 در میان فضیلت‌های اخلاقی، «انصاف» پهلو به پهلوی عرش می‌زند.
متون دینی نیز، #انصاف را «رئیس الاخلاق» و نزدیک‌ترین چیز،
به حقیقت دین دانسته‌اند: «اولی الاشیاء بالدین الانصاف.» 

قرآن نیز دو بار گوش زد کرده است که؛
مبادا دشمنی با کسی یا قومی، شما را به ورطۀ ظلم بیندازد.

فرق انصاف با دیگر فضیلت‌های اخلاقی این است که؛
انصاف، در همۀ ساحت‌های عملی و نظری،
از فلسفه تا سیاست و از باورهای دينی تا؛
زندگی خصوصی انسان‌ها، کارایی دارد.

هیچ فضیلتی به اندازۀ انصاف، به دستگاه‌های معرفتی شبیه نیست،
و به کار معرفت ‌جو نمی‌آید.

انصاف پادزهر تعصب، خشونت، فرقه‌ گرایی، ظلم، حقیقت‌ ستیزی،
حماقت و هر رذیلتی است که انسان را در عرصۀ عمل و نظر گمراه می ‌کند.

کدام صفت اخلاقی را می‌شناسید که این همه پیامدهای معرفتی و نظری داشته باشد؟
عطار نیشابوری می ‌گوید: انصاف، دشمن تعصب و خام ‌اندیشی است.
و اگر آن نداری، سزای تو مرگ در بستر تعصب است...
گر تعصب می‌ کنی از بهر این
نیست انصافت بمیر از قهر این

اگر در گروهی انصاف نبود، بویی از حقیقت و معنویت به مشامشان نرسیده است؛
هرچند به همۀ آداب شریعت و دیانت آراسته باشند.

آنان که گرایش به راهی یا شخصی یا مرامی یا آیینی، در داوری‌هایشان اثر می‌گذارد،
بیشترین ظلم را به روح و روان خود می ‌کنند.

انصاف، فضیلتی در میان فضیلت‌های دیگر نیست.
منجی انسان از منجلاب نادانی و بلاهت است.
انصاف، دشوارتر از هر ریاضتی است.

هستند کسانی که ازعهدۀ سخت‌ترین ریاضتها برآمده‌اند، امامغلوب بی‌انصافی شده‌اند.
روزه ‌داری و اعتکاف و سجده‌های طولانی و حج و انفاق، آنقدر دشوار نیست،
که یک جو انصاف داشتن، دشوار است.

انصاف، آنجا است که تو بتوانی در برابر آنچه نمی ‌پسندی،
بگونه‌ای رفتار کنی که دوست داری دیگران با تو رفتار کنند.

گفته‌اند: قانون طلایی اخلاق، این است که؛
آنچه برای خود می‌پسندی، برای دیگران نیز همان را بخواهی.

این قانون طلایی، همان است که مردم به آن، انصاف می ‌گویند
و مولوی آن را در کنار عقل، سزاوار آفرین دانسته است:
آفرین بر عقل و بر انصاف باد...🌸🍃

✍🏻مرحوم رضا بابایی

🌐 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید:‌

🔸Instagram🔸Telegram 🌐Web 🔸Apara

انصاف

در میان فضیلت‌های اخلاقی، «انصاف» پهلو به پهلوی عرش می‌زند. متون دینی نیز #انصاف را «رئیس‌الاخلاق» و نزدیک‌ترین چیز به حقیقت دین دانسته‌اند:
«أولى الأشیاء بالدین الإنصاف.»
قرآن نیز دو بار گوشزد کرده است که مبادا دشمنی با کسی یا قومی، شما را به ورطه‌ی ظلم بیندازد.
فرق انصاف با دیگر فضیلت‌های اخلاقی این است که انصاف، در همه‌ی ساحت‌های عملی و نظری، از فلسفه تا سیاست و از باورهای دینی تا زندگی خصوصی انسان‌ها، کارایی دارد. هیچ فضیلتی به اندازه‌ی انصاف به دستگاه‌های معرفتی شبیه نیست و به کار معرفت‌جو نمی‌آید.
انصاف پادزهر تعصب، خشونت، فرقه‌گرایی، ظلم، حقیقت‌ستیزی، حماقت و هر رذیلتی است که انسان را در عرصه‌ی عمل و نظر گمراه می‌کند. کدام صفت اخلاقی را می‌شناسید که این همه پیامدهای معرفتی و نظری داشته باشد؟
عطار نیشابوری می‌گوید: انصاف، دشمن تعصب و خام‌اندیشی است، و اگر آن نداری، سزای تو مرگ در بستر تعصب است:
گر تعصب می‌کنی از بهر این
نیست انصافت، بمیر از قهر این
اگر در گروهی انصاف نبود، بویی از حقیقت و معنویت به مشامشان نرسیده است؛ هرچند به همه‌ی آداب شریعت و دیانت آراسته باشند. آنان که گرایش به راهی، شخصی، مرامی یا آیینی در داوری‌هایشان اثر می‌گذارد، بیشترین ظلم را به روح و روان خود می‌کنند.
انصاف، فضیلتی در میان فضیلت‌های دیگر نیست؛ منجی انسان از منجلاب نادانی و بلاهت است. انصاف، دشوارتر از هر ریاضتی است. هستند کسانی که از عهده‌ی سخت‌ترین ریاضت‌ها برآمده‌اند، اما مغلوب بی‌انصافی شده‌اند.
روزه‌داری، اعتکاف، سجده‌های طولانی، حج و انفاق آن‌قدر دشوار نیست که یک جو انصاف داشتن، دشوار است.
انصاف، آن‌جاست که تو بتوانی در برابر آنچه نمی‌پسندی، به‌گونه‌ای رفتار کنی که دوست داری دیگران با تو رفتار کنند. گفته‌اند: قانون طلایی اخلاق این است که آنچه برای خود می‌پسندی، برای دیگران نیز همان را بخواهی. این قانون طلایی همان است که مردم به آن انصاف می‌گویند، و مولوی آن را در کنار عقل، سزاوار آفرین دانسته است:
آفرین بر عقل و بر انصاف باد...

✍رضا بابایی

📲 در شبکه‌های اجتماعی همراه ما باشید: 

🔸 اینستاگرام 🔸 تلگرام 🔸 وب‌سایت 🔸 آپارات