ریشخندی به «ریشخند سقراطی» 😄

ریشخند سقراطی چیست؟ روش سقراط در بحث‌ها و دیالکتیک‌هاست، به این نحو که اول خودش را به تجاهل و نادانی می‌زند و تواضعی فیک در برابر مخاطب می‌گیرد و می‌گوید:
«شاید هم من اشتباه می‌کنم و حق با شماست، شاید هم من باید از شما بیاموزم، پس بیایید با هم بررسی کنیم... در طی بحث روشن می‌شود چه کسی اشتباه می‌کرد»

حال آنکه در پشت این تواضع، غرور و تکبری ریشه‌دار، و در پشت آن اقرار به جهل، توهم عظیمی از دانایی پنهان شده و این اعتراف به جهل، شکل دیگری از ادعای علم و عالم‌بودن است. در جهان نیچه‌ای، در مقابل این بدل‌های سقراطی، فقط از پتک استفاده باید کرد. سقراط بتی بود که افلاطون شیاد در مقابله با سوفسطائیان و دموکراسی ساخت و در نهایت از زیر آن مسیحیت و قرون وسطی و وحشی‌گری و بدن‌ستیزی و ماوراءپرستی زاییده شد. به قول نیچه: «مسیحیت افلاطون‌گرایی برای عوام است»

بهتر نیست در مواجهه با کسی که خودش را به تجاهل و دوستیِ فیک و تصنعی می‌زند و می‌خواهد با دیالکتیکی که البته در آن هیچ مهارتی هم ندارد، شما را تخریب کند، از پتک نیچه علیه ارزش‌های افلاطونی استفاده کنید؟ در برابر کسی که پشت تواضعش، تکبر و پشت اعترافش به خطاء و جهل، توهم علم و دقت وجود دارد؟ در برابر کسی که از نقاب علم و اخلاق به منظور پوشاندن زشتی‌ها و جهل‌ها و خطاء‌های خودش استفاده می‌کند؟ اخلاق و معرفت و دیالکتیک و روش و منش سقراط، مانند چهره‌اش زشت و بدترکیب‌اند. ریشخندها می‌زنیم به #ریشخند_سقراطی 😆
@islie