صدای نو | ۲۹ دی ۹۷
@jameeno : گروه جامعه نو
🔸صدای نو | ۲۹ دی ۹۷
کشمکشهای اخیر اصلاحطلبان نشانه چیست؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
کشمکشهای اخیر اصلاحطلبان نشانه چیست؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
#بهنقلازصداینو
🔸یاد
▫️سرنوشت ایرانیان کمال طلب که با ساده دلی درعرصه سیاست قدیس جستجو میکنند چنین شد که بیشتر گرفتار ابلیس میشوند تا همراه آدمی ، و شارلاتانهای لافزن بیشتر دلشان را می ربایند تا درستکاران میانه حال . عمر مستوفی و وزیر و صدر اعظم و نخست وزیر در این سرزمین کم است اگر شریف و راستکردار باشد . به همین خاطر بود که مهدی بازرگان را به هنگام مرگ در آخرین روز دیماه ۱۳۷۳ نسل نو جوان نمیشناخت، میانسالان در گرداب آگاهیهای نصفه نیمه و تبلیغات زادگان شیطان که اورا پیر خرفت ایران می خواندند فراموش کرده بودند ، و صرفا معدود کهنسالان همدوره اش بودند که با افسوس از ناسپاسی روزگار بر او، نبودش را از شمار اهل سیاست یک تن کم و از شمار شرف هزاران بیش میافتند. اولین دریافت کننده بورسیه دانشگاه تهران، نخستین دانشیار این دانشگاه ، نخستین مجری لوله کشی آب پایتخت ، نفر اول هیات خلع ید در ماجرای ملی کردن نفت ، و صاحب یک کارنامه پروپیمان از مشاغل و ماموریتهای ملی بود ،،، و البته مسلمان متین مبارزی که مخالف نشستن روحانیون در جایگاه شاهی بود . مدت زیادی نخست وزیر جمهوری اسلامی نماند ؛ باید یک سنت رعایت میشد. سنت کم بودن دوران صدارت بزرگ خواجگان شرافتمند در این سرزمین .
🆔 @jameeno
🔸یاد
▫️سرنوشت ایرانیان کمال طلب که با ساده دلی درعرصه سیاست قدیس جستجو میکنند چنین شد که بیشتر گرفتار ابلیس میشوند تا همراه آدمی ، و شارلاتانهای لافزن بیشتر دلشان را می ربایند تا درستکاران میانه حال . عمر مستوفی و وزیر و صدر اعظم و نخست وزیر در این سرزمین کم است اگر شریف و راستکردار باشد . به همین خاطر بود که مهدی بازرگان را به هنگام مرگ در آخرین روز دیماه ۱۳۷۳ نسل نو جوان نمیشناخت، میانسالان در گرداب آگاهیهای نصفه نیمه و تبلیغات زادگان شیطان که اورا پیر خرفت ایران می خواندند فراموش کرده بودند ، و صرفا معدود کهنسالان همدوره اش بودند که با افسوس از ناسپاسی روزگار بر او، نبودش را از شمار اهل سیاست یک تن کم و از شمار شرف هزاران بیش میافتند. اولین دریافت کننده بورسیه دانشگاه تهران، نخستین دانشیار این دانشگاه ، نخستین مجری لوله کشی آب پایتخت ، نفر اول هیات خلع ید در ماجرای ملی کردن نفت ، و صاحب یک کارنامه پروپیمان از مشاغل و ماموریتهای ملی بود ،،، و البته مسلمان متین مبارزی که مخالف نشستن روحانیون در جایگاه شاهی بود . مدت زیادی نخست وزیر جمهوری اسلامی نماند ؛ باید یک سنت رعایت میشد. سنت کم بودن دوران صدارت بزرگ خواجگان شرافتمند در این سرزمین .
🆔 @jameeno
صدای نو | ۳۰ دی ۹۷
گروه جامعه نو
🔸صدای نو | ۳۰ دی ۹۷
هدف اسرائیل از ابراز نگرانی درباره جنگ با ایران چیست؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
هدف اسرائیل از ابراز نگرانی درباره جنگ با ایران چیست؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
#الف
🔸زندگی یک موجود زیرک!
▫️شورای سردبیری : برای آنها که در روستا زندگی میکنند #خارپشتهای کوچک که به انها جوجه تیغی هم گفته میشود جانوران مفیدی محسوب میشوند. حشره خوارند و بنا بر این ضد آفات کشاورزی اند. این علاقه وجود دارد که #خارپشتها در باغهایمان زندگی کنند . بی آزار و مفید و با نمک هستند و باوجود کوچکی جثه توانایی مواظبت از خودشان را دارند . به گمانم بیشترین تلفاتشان در جاده هاست :شناختی از اتومبیل و سرعت و قدرتش ندارند و در عبور از جاده ها کشته میشوند .
نخستین بار که یکی از انها را در کنار جاده یافتیم در کارتنی گذاشته و به باغ بردیم . چند برگ کاهو برایش انداختیم و منتظر روز بعد شدیم تا در باغ رهایش کنیم . فردا صبح که در کارتن را گشودیم اندکی از کاهو را خورده و در کنج جعبه موضع گرفته بود. اندکی گرد تر در حالت نیمه دفاعی ، و البته غیر تهاجم آمیز . پوزه تماشایی و چشمان نسبتا درشت خود را از میان خارها بیرون گذاشته وبا نگاهی پرسشگر به ما خیره شده بود . راستش نگاهی بیشتر حاکی از ذکاوت داشت تا ترس و هراس . تکان نمیخورد و معلوم بود منتظر است ببیند چه پیش می آید.
او را به محوطه بردیم و روی زمین گذاشتیم تا از استرس تکانهای جعبه در هنگام حمل رها شود . از کنج جعبه تکان نمیخورد . نگاه میکرد و منتظر تغییر بعدی بود . سپس جعبه را برگرداندیم تا راهش به بیرون باز شود . به اهستگی چرخید و در همان کنج و با همان نگاه پرسشگر تامل کرد. اندکی بعد که مطمئن شده بود راه گشوده است با طمانینه راه افتاد و از جعبه بیرون آمد. ایستاد و در حالیکه پشتش را بالا داده ، تیغ هایش را برجسته تر کرده و گوشه چشمش به ما بود اطراف را نگاه کرد و کاوید. سپس به طرف نزدیکترین حصار راه افتاد .دو سه متری رفت، برگشت ، و انگار مطمئن شده باشد پشت سرش راه نیفتاده ایم ، با اطمینان و سرعت بیشتر راه افتاد، از حصار سیمی گذشت، و لابلای بوته ها ناپدید شد .
بعدا او را گاهی در همان اطراف بیرون از حصار می دیدیم. در آستانه شب بیرون میزد و روزها به ندرت دیده میشد .یکبار توله سگی او را بیرون از لانه اش گیر انداخت . سعی میکرد وارسی اش کند ، اما نمیتوانست . به بوته خار گردی شبیه شده بود که گاهی تکان میخورد و جابجا میشد و توله سگ با هر بار دست زدن به ان به عقب میپرید ، ظاهرا تیغها به پنجه اش فرو میرفت.
#خارپشتها هنگامی برای ما جالب و قابل مطالعه شدند که هر بار یکی از انها را پیدا میکردیم و به باغ میبردیم همان داستان ابتدایی تکرار میشد : در مقابل وضع ناشناخته ای که با ان روبرو میشدند و ممکن بود خطرداشته باشد رفتاری کاملا محتاط با موضعی نیمه دفاعی در پیش میگرفتند . معلوم بود به طریقی در حال وارسی ماهیت موضع ما هستند که تاچه حد خصمانه یا بی تفاوت است. در اسارت نمیماندند، و به جایی میرفتند که لابد امن میپنداشتند . بعدا فهمیدیم لانه هایی که حفر میکنند دو ورودی دور از هم دارد که با استراتژی دفاعی آنها همخوان است. مطالعه بیشتر نشان داد دشمنان طبیعی انها که روباه ها و شغالها هستند غالبا در دستیابی به بخش قابل دریدن بدن آنها ناکام میمانند . علت آن همان تیغهای تهدید بار هستند که بر خلاف تصور عامه قدرت پرتاب شدن ندارند اما سلاح دفاعی خوبی محسوب میشوند . سازمان ملل در مطالعات خود آنها را در شمار جانوران دور از خطر انقراض به حساب آورده و در گروه تحت عنوان" کمترین نگرانی "جای داده است. این در حالی است که پرندگان بزرگ بال هم دشمن آنها محسوب میشوند . احتمالا راز در خطر انقراض نبودن انها این است که از درگیری میگریزند و در صورت گیرافتادن در فضای خطر خیز میلشان به در رفتن است و نه درگیر شدن . در باره رفتار آنها بسیار کنجکاوی کردیم که ایا ترسوهستند یا عاقل . معلوم شد هر چند هرکدام یک منطقه شکاردارند که #خارپشت دیگری را در ان شریک نمیکنند، اما در مجموع در کنار یکدیگر به مسالمت زندگی میکنند . خشونتشان را فقط میشد در فیلمهاوهنگام حمله به مارهای کوچکی که بخشی از خوراک انها را تشکیل میدهند شاهد بود . سازمان ملل نیازی به نگرانی در باره انها ندیده و برای بقای انها تلاشی نمیکند ، و ما علتی برای ان یافته ایم: #خارپشتها موجوداتی عاقل و زیرکند.
🆔 @jameeno
🔸زندگی یک موجود زیرک!
▫️شورای سردبیری : برای آنها که در روستا زندگی میکنند #خارپشتهای کوچک که به انها جوجه تیغی هم گفته میشود جانوران مفیدی محسوب میشوند. حشره خوارند و بنا بر این ضد آفات کشاورزی اند. این علاقه وجود دارد که #خارپشتها در باغهایمان زندگی کنند . بی آزار و مفید و با نمک هستند و باوجود کوچکی جثه توانایی مواظبت از خودشان را دارند . به گمانم بیشترین تلفاتشان در جاده هاست :شناختی از اتومبیل و سرعت و قدرتش ندارند و در عبور از جاده ها کشته میشوند .
نخستین بار که یکی از انها را در کنار جاده یافتیم در کارتنی گذاشته و به باغ بردیم . چند برگ کاهو برایش انداختیم و منتظر روز بعد شدیم تا در باغ رهایش کنیم . فردا صبح که در کارتن را گشودیم اندکی از کاهو را خورده و در کنج جعبه موضع گرفته بود. اندکی گرد تر در حالت نیمه دفاعی ، و البته غیر تهاجم آمیز . پوزه تماشایی و چشمان نسبتا درشت خود را از میان خارها بیرون گذاشته وبا نگاهی پرسشگر به ما خیره شده بود . راستش نگاهی بیشتر حاکی از ذکاوت داشت تا ترس و هراس . تکان نمیخورد و معلوم بود منتظر است ببیند چه پیش می آید.
او را به محوطه بردیم و روی زمین گذاشتیم تا از استرس تکانهای جعبه در هنگام حمل رها شود . از کنج جعبه تکان نمیخورد . نگاه میکرد و منتظر تغییر بعدی بود . سپس جعبه را برگرداندیم تا راهش به بیرون باز شود . به اهستگی چرخید و در همان کنج و با همان نگاه پرسشگر تامل کرد. اندکی بعد که مطمئن شده بود راه گشوده است با طمانینه راه افتاد و از جعبه بیرون آمد. ایستاد و در حالیکه پشتش را بالا داده ، تیغ هایش را برجسته تر کرده و گوشه چشمش به ما بود اطراف را نگاه کرد و کاوید. سپس به طرف نزدیکترین حصار راه افتاد .دو سه متری رفت، برگشت ، و انگار مطمئن شده باشد پشت سرش راه نیفتاده ایم ، با اطمینان و سرعت بیشتر راه افتاد، از حصار سیمی گذشت، و لابلای بوته ها ناپدید شد .
بعدا او را گاهی در همان اطراف بیرون از حصار می دیدیم. در آستانه شب بیرون میزد و روزها به ندرت دیده میشد .یکبار توله سگی او را بیرون از لانه اش گیر انداخت . سعی میکرد وارسی اش کند ، اما نمیتوانست . به بوته خار گردی شبیه شده بود که گاهی تکان میخورد و جابجا میشد و توله سگ با هر بار دست زدن به ان به عقب میپرید ، ظاهرا تیغها به پنجه اش فرو میرفت.
#خارپشتها هنگامی برای ما جالب و قابل مطالعه شدند که هر بار یکی از انها را پیدا میکردیم و به باغ میبردیم همان داستان ابتدایی تکرار میشد : در مقابل وضع ناشناخته ای که با ان روبرو میشدند و ممکن بود خطرداشته باشد رفتاری کاملا محتاط با موضعی نیمه دفاعی در پیش میگرفتند . معلوم بود به طریقی در حال وارسی ماهیت موضع ما هستند که تاچه حد خصمانه یا بی تفاوت است. در اسارت نمیماندند، و به جایی میرفتند که لابد امن میپنداشتند . بعدا فهمیدیم لانه هایی که حفر میکنند دو ورودی دور از هم دارد که با استراتژی دفاعی آنها همخوان است. مطالعه بیشتر نشان داد دشمنان طبیعی انها که روباه ها و شغالها هستند غالبا در دستیابی به بخش قابل دریدن بدن آنها ناکام میمانند . علت آن همان تیغهای تهدید بار هستند که بر خلاف تصور عامه قدرت پرتاب شدن ندارند اما سلاح دفاعی خوبی محسوب میشوند . سازمان ملل در مطالعات خود آنها را در شمار جانوران دور از خطر انقراض به حساب آورده و در گروه تحت عنوان" کمترین نگرانی "جای داده است. این در حالی است که پرندگان بزرگ بال هم دشمن آنها محسوب میشوند . احتمالا راز در خطر انقراض نبودن انها این است که از درگیری میگریزند و در صورت گیرافتادن در فضای خطر خیز میلشان به در رفتن است و نه درگیر شدن . در باره رفتار آنها بسیار کنجکاوی کردیم که ایا ترسوهستند یا عاقل . معلوم شد هر چند هرکدام یک منطقه شکاردارند که #خارپشت دیگری را در ان شریک نمیکنند، اما در مجموع در کنار یکدیگر به مسالمت زندگی میکنند . خشونتشان را فقط میشد در فیلمهاوهنگام حمله به مارهای کوچکی که بخشی از خوراک انها را تشکیل میدهند شاهد بود . سازمان ملل نیازی به نگرانی در باره انها ندیده و برای بقای انها تلاشی نمیکند ، و ما علتی برای ان یافته ایم: #خارپشتها موجوداتی عاقل و زیرکند.
🆔 @jameeno
🔹همراهان جامعه نو،
پوزش از بابت پخش نشدن برنامهی یکم بهمن ماه «صداینو». بر ما ببخشایید. برنامه بعدی، امشب، دوم بهمن ماه پخش خواهد شد.
پوزش از بابت پخش نشدن برنامهی یکم بهمن ماه «صداینو». بر ما ببخشایید. برنامه بعدی، امشب، دوم بهمن ماه پخش خواهد شد.
🔸مناظره کامل تاجزاده و زاکانی / فردای بهتر
www.youtube.com/watch?v=yrRH3ns3NCM&frags=pl%2Cwn
🆔 @jameeno
www.youtube.com/watch?v=yrRH3ns3NCM&frags=pl%2Cwn
🆔 @jameeno
YouTube
مناظره کامل تاج زاده و زاکانی - حوادث کوی دانشگاه
#تاجزاده_زاکانی مناظره ی دوم در مورد انتخابات ۸۸: https://youtu.be/4nu1lKPYegQ مصطفی تاج زاده معاون سیاسی وزارت کشور دولت اصلاحات و علیرضا زاکانی نماینده پیش...
#تبلیغات
🔺 قابل توجه سردبیران، روزنامهنگاران، عکاسان و دبیران عکس مجلات و روزنامهها
🌐 آژانس عکس «ایرانایمیجز»
◽️ خرید و فروش آنلاین عکس مطبوعاتی و تامین عکس مورد نیاز رسانهها
◽️ آرشیو غنی از موضوعات سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، ورزشی و آرشیو عکس و اسناد تاریخی
◽️ اطلاعات متنی و زیرنویس عکسها به دو زبان فارسی و انگلیسی
🌐 خرید آنلاین از طریق سایت:
www.iranimages.com
💳 پرداخت با کلیه کارتهای عضو شتاب و دریافت بیواسطهی عکس
◽️ کانال تلگرام: @iran_images
🔺 قابل توجه سردبیران، روزنامهنگاران، عکاسان و دبیران عکس مجلات و روزنامهها
🌐 آژانس عکس «ایرانایمیجز»
◽️ خرید و فروش آنلاین عکس مطبوعاتی و تامین عکس مورد نیاز رسانهها
◽️ آرشیو غنی از موضوعات سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، ورزشی و آرشیو عکس و اسناد تاریخی
◽️ اطلاعات متنی و زیرنویس عکسها به دو زبان فارسی و انگلیسی
🌐 خرید آنلاین از طریق سایت:
www.iranimages.com
💳 پرداخت با کلیه کارتهای عضو شتاب و دریافت بیواسطهی عکس
◽️ کانال تلگرام: @iran_images
#یادداشتهای_اوین
🖌 محمد حبیبی
🔻هفتاد و پنج ميليون تومان سهم هر فرهنگي از غارت بانك سرمايه !
1- نماينده دادستان در جلسه محاكمه پرونده بانك سرمايه ميگويد: قريب به چهارده هزار میلیارد تومان از اموال و سپرده فرهنگيان در اين بانك به يغما رفته است.(1)
بااحتساب هشتصدهزار عضو براي صندوق ذخيره فرهنگيان به عنوان سهامدار ٤٦٪ بانك سرمايه، سهميه برباد رفته هر عضو نزديك به ١٧ و نيم ميليون تومان در بين سالهاي ٩١ تا ٩٤ برآورد میشود.
در خوشبينانه ترين حالت با ميانگين چهار برابري افزايش قيمت دلار نسبت به آن سالها، به تقريب، نزديك به ٧٥ ميليون تومان از اموال و سپرده هر فرهنگي عضو صندوق ذخيره غارت شده است.
اين را ديگر من/ ما يا تشكلهاي صنفي فرهنگيان نميگوييم. اين را نماينده قوه قضاييه ميگويد.
2- شما همكاران عزيز ، شما كه سرمايه تان بر باد رفته است، اگر فكر ميكنيد با بازداشت و محاكمه اين متهمان، اعاده حق ميشود سخت در اشتباه هستيد.
كاظمي (وزير رفاه دولت احمدي نژاد) و بخشايش تا همين يك ماه پيش همين جا در اندرزگاه ما بودند. امامي و هدايتي همچنان هستند. آنها به عنوان متهمان بانك سرمايه در طبقه بالا و من به عنوان يكي از اعضاي صندوق و از معترضان به وضعيت اداره اين بانك و به عنوان فعال صنفي در طبقه پايين .
اينجا هم فاصله طبقاتي حفظ مي شود. آنها همچنان از احترام ويژه برخوردارند و زندگيشان با پولهاي كلاني كه دارند متفاوت از ديگر زندانيان است.
٣- در شرايطي كه بنا بر آمار رسمي ،خط فقر بالای پنج ميليون تومان است، اغراق نيست اگر صد در صد فرهنگيان را زير خط فقر بدانيم.حالا اين فرهنگي زير خط فقر، بايد شاهد بر باد رفتن هفتاد و پنج ميليون تومان پولي باشد كه ميتوانست براي او باشد.
آيا بايد فقط بايستد و نظاره گر باشد ؟!
اينكه ديگر نه ايدئولوژي است نه آرمان خواهي و نه بازي سياسي.
منافع مستقيم مادي است كه بر باد رفته است.پولي كه نيست شده است و قرار هم نيست برگردد. همچنان كه يكسال پيش مهدي نيكدل مدير عامل صندوق ذخيره فرهنگيان گفت: اين بدهكاران از ابتدا هم قصد نداشتند بدهي خود را بپردازند؛ يكي از آنها ٨ ماه است كه در زندان به سر ميبرد ولي تا به حال هشت ريال هم پرداخت نكرده است.(2)
زندان اوين
منابع مورد استفاده:
١-روزنامه شرق١٣٩٧/١٠/٢٦
٢-روزنامه شرق 1396/10/8
🆔 @jameeno
🖌 محمد حبیبی
🔻هفتاد و پنج ميليون تومان سهم هر فرهنگي از غارت بانك سرمايه !
1- نماينده دادستان در جلسه محاكمه پرونده بانك سرمايه ميگويد: قريب به چهارده هزار میلیارد تومان از اموال و سپرده فرهنگيان در اين بانك به يغما رفته است.(1)
بااحتساب هشتصدهزار عضو براي صندوق ذخيره فرهنگيان به عنوان سهامدار ٤٦٪ بانك سرمايه، سهميه برباد رفته هر عضو نزديك به ١٧ و نيم ميليون تومان در بين سالهاي ٩١ تا ٩٤ برآورد میشود.
در خوشبينانه ترين حالت با ميانگين چهار برابري افزايش قيمت دلار نسبت به آن سالها، به تقريب، نزديك به ٧٥ ميليون تومان از اموال و سپرده هر فرهنگي عضو صندوق ذخيره غارت شده است.
اين را ديگر من/ ما يا تشكلهاي صنفي فرهنگيان نميگوييم. اين را نماينده قوه قضاييه ميگويد.
2- شما همكاران عزيز ، شما كه سرمايه تان بر باد رفته است، اگر فكر ميكنيد با بازداشت و محاكمه اين متهمان، اعاده حق ميشود سخت در اشتباه هستيد.
كاظمي (وزير رفاه دولت احمدي نژاد) و بخشايش تا همين يك ماه پيش همين جا در اندرزگاه ما بودند. امامي و هدايتي همچنان هستند. آنها به عنوان متهمان بانك سرمايه در طبقه بالا و من به عنوان يكي از اعضاي صندوق و از معترضان به وضعيت اداره اين بانك و به عنوان فعال صنفي در طبقه پايين .
اينجا هم فاصله طبقاتي حفظ مي شود. آنها همچنان از احترام ويژه برخوردارند و زندگيشان با پولهاي كلاني كه دارند متفاوت از ديگر زندانيان است.
٣- در شرايطي كه بنا بر آمار رسمي ،خط فقر بالای پنج ميليون تومان است، اغراق نيست اگر صد در صد فرهنگيان را زير خط فقر بدانيم.حالا اين فرهنگي زير خط فقر، بايد شاهد بر باد رفتن هفتاد و پنج ميليون تومان پولي باشد كه ميتوانست براي او باشد.
آيا بايد فقط بايستد و نظاره گر باشد ؟!
اينكه ديگر نه ايدئولوژي است نه آرمان خواهي و نه بازي سياسي.
منافع مستقيم مادي است كه بر باد رفته است.پولي كه نيست شده است و قرار هم نيست برگردد. همچنان كه يكسال پيش مهدي نيكدل مدير عامل صندوق ذخيره فرهنگيان گفت: اين بدهكاران از ابتدا هم قصد نداشتند بدهي خود را بپردازند؛ يكي از آنها ٨ ماه است كه در زندان به سر ميبرد ولي تا به حال هشت ريال هم پرداخت نكرده است.(2)
زندان اوين
منابع مورد استفاده:
١-روزنامه شرق١٣٩٧/١٠/٢٦
٢-روزنامه شرق 1396/10/8
🆔 @jameeno
صدای نو | ۲ بهمن ۹۷
@jameeno : گروه جامعه نو
🔸صدای نو | ۲ بهمن ۹۷
چرا صف مخالفان FATF هر روز طولانیتر میشود؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
چرا صف مخالفان FATF هر روز طولانیتر میشود؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
صدای نو | ۳ بهمن ۹۷
@jameeno : گروه جامعه نو
🔸صدای نو | ۳ بهمن ۹۷
دیپلمات سابق چه چیز را درمورد بمبگذاری در پاریس فاش کرد؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
دیپلمات سابق چه چیز را درمورد بمبگذاری در پاریس فاش کرد؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
#الف
🔻جمهوری نازا!
▫️شورای سردبیری: نظام کشور به مرحلهای رسیده است که باید نام آن را #نازایی_سیاسی بگذاریم. این مفهوم را توضیح خواهیم داد، با توجه به این که نازایی نظام سیاسی زمانی رخ میدهد که نه تنها حکومت، بلکه بدیل آن نازا شده باشد.
نازایی سیاسی، ناتوانی نهادی شده یک نظام سیاسی از جنبه نظری وتوان تولید اندیشه سیاسی برای تکمیل ساختارمند و تغییر کنترل شده کارکردها در حوزه تصمیمسازی برای اداره کشور است. وجود نوزایی در ساختار و کارکرد نظامهای سیاسی ناگزیر است زیرا جوامع ایستا نیستند و تحول در ذات آنها نهفته است. تداوم زاینده حکومت مستلزم پذیرش پیشینی تغییر تدریجی در زیربناهای نظری اداره جامعه و ساختارهای خلقشونده در همین منظومه نظری (تئوریک) است. دعوی این است که جمهوری اسلامی در زمینه این نوزایی به آخر خط رسیده و باید برای آن فکری کرد.
پیکره سیاسی در جمهوری اسلامی به دو بخش تقسیم میشود: بخشی که قدرت را در چنگ دارد و ما آن را حکومت مینامیم و بخشی که از روز پایان جنگ هشت ساله (و نه از خرداد ۷۶) خواهان اصلاح و بهبود عملکرد بوده و در سالهای اخیر خواهان اصلاح ساختار برای بهبود عملکرد شده است. امروز میخواهیم در باره اینکه هردو بخش دچار نازایی در خلق آینده برای نظام شدهاند حرف بزنیم.
حکومت از اوایل دهه هفتاد دچار نازایی سیاسی شد. یکباره و خشن، همچون نازا شدن زنی که رحمش را برمیدارند. در برخورد میلش به یکدست کردن سیستم با فشار جامعه برای تغییر، راه تغییر را سد کرد و فشار بیشتر جامعه در نیمه دوم دهه هفتاد برای اصلاحات، به بسته شدن کامل مسیر و زدن قفلهای بیشتر بر در تحول انجامید. حکومت به تدریج چنان از فکر در باره فرجام خود غافل شد که راه نظریهپردازی خودیترین اجزایش را درباره اینکه مسیر تطور سیستم کدامست و بالاخره باید اندکی تغییر هماهنگساز و تضمینکننده بقا را پذیرفت بست. چنان متصلب شد که شنیدن کلمه رفراندوم آن را به رعشه میانداخت. در حال حاضر حکومت همه راهها برای باز شدن مسیری هرچند باریک برای تغییر را بسته است. کاملا آشکار است هیچ نظریه و فرمولی برای آینده نظام ندارد و فقط به دستیابی به ابزار ادامه وضع کنونی میاندیشد. کمترین تقاضای عمومی بخش اصلاحطلب نظام که کاهش سلطه شورای نگهبان بر مسیر انتخابات و لغو نظارت استصوابی است، به در بسته خورده و هیچ نشانهای، هیچ ردی از اندکی میل برای پذیرش تغییر چهره حتی در امور روبنایی مثل تعیین ریاست شوراهای حافظ مصالح نظام هم به نمایش گذاشته نمیشود. سختسر، تاحد راضی به رویارویی خیابانی با جامعه.
اما نازایی سیاسی نظامها زمانی رخ میدهد که علاوه بر حکومت، نیروهای سیاسی بدیل و رقیب آن نیز در طراحی نظری آینده فلج میشوند، درجا میزنند، و در زایش گفتمان تازه سیاسی درمیمانند. عرصه سیاست ایران به این مسیر کشیده شده است و آنقدر درمانده از جستن راه که زعمای تفکر در آن، راه برونرفت از برهوت بیاندیشگی را میدان دادن به جوانان اعلام میکنند؛ همان راهی که ورد زبان سیاستمداران کلاهبردار بیراهحل است. یک نشانه این گرفتاری نظری، ورود همهجانبه و سریع اهل اصلاح به دعوای نظر آقای خویینیها درباره هاشمی بود که مساله مهمی نبود، اما در این فقر تئوریک، بهانهای شد تا کسانی به نظریهپردازی درباره آن و بازاندیشی درباره طیف بندی اصلاحطلبان بر اساس همین دعوا مشغول شوند! اصلاحطلبان هم سترون شدهاند که چنین تخمهای بینطفهای میگذارند. ابتر شدن اصلاحطلبی، زادوولد باکتری انقلاب را نتیجه میدهد که همه در این شرایط از آن واهمه دارند. از این روست که گفتمان اصلاحطلبی نیاز به اگر نه تغییر، حداقل تجدید وضو یافته است.
یک نظام سیاسی، فارغ از آنکه شاخه محافظه کار یا نوگرایش در آن حاکم باشد (و این بحث ما اصولا معطوف به تقسیم قدرت نیست) بر شالودهای از اندیشه سیاسی استوار است. این اندیشه میتواند تا زمانی که جامعه راهحلهای برآمده از آن را کارساز مییابد بیتغییر بماند، اما با پدید آمدن شرایط و نیازهای تازه اجتماعی باید خود را ارتقا داده و هماهنگ با نیازهای مادی کند. این تغییری تکاملی است. نظام سیاسی بریتانیا چند صد سال است تغییر نکرده اما تحول یافته و در مسیر یکنواخت تکامل بوده است تا به نیازهای زمانهاش پاسخ دهد. درست مثل هتلهای بزرگ و مدرنی که در لندن و رم و شهرهای دیگر اروپا در دل ساختمانهای سنگی ۲۰۰ساله پدید آمدهاند و میتوانند نمادی از این حفظ چارچوب و زیربنا، اما تغییر کارکرد و کاربری باشند. اصلاحطلبان ایران هم باید بتوانند نظریهای عرضه کنند که بر شالوده همین نظام، همین جمهوری و تداوم همین حکومت، گفتمان و الگویی تازه پدید آورد. باید این کار را بکنند و فقط همین کار را بکنند، وگرنه تغییر در هر چارچوب دیگری انقلاب است نه اصلاحات.
🆔 @jameeno
🔻جمهوری نازا!
▫️شورای سردبیری: نظام کشور به مرحلهای رسیده است که باید نام آن را #نازایی_سیاسی بگذاریم. این مفهوم را توضیح خواهیم داد، با توجه به این که نازایی نظام سیاسی زمانی رخ میدهد که نه تنها حکومت، بلکه بدیل آن نازا شده باشد.
نازایی سیاسی، ناتوانی نهادی شده یک نظام سیاسی از جنبه نظری وتوان تولید اندیشه سیاسی برای تکمیل ساختارمند و تغییر کنترل شده کارکردها در حوزه تصمیمسازی برای اداره کشور است. وجود نوزایی در ساختار و کارکرد نظامهای سیاسی ناگزیر است زیرا جوامع ایستا نیستند و تحول در ذات آنها نهفته است. تداوم زاینده حکومت مستلزم پذیرش پیشینی تغییر تدریجی در زیربناهای نظری اداره جامعه و ساختارهای خلقشونده در همین منظومه نظری (تئوریک) است. دعوی این است که جمهوری اسلامی در زمینه این نوزایی به آخر خط رسیده و باید برای آن فکری کرد.
پیکره سیاسی در جمهوری اسلامی به دو بخش تقسیم میشود: بخشی که قدرت را در چنگ دارد و ما آن را حکومت مینامیم و بخشی که از روز پایان جنگ هشت ساله (و نه از خرداد ۷۶) خواهان اصلاح و بهبود عملکرد بوده و در سالهای اخیر خواهان اصلاح ساختار برای بهبود عملکرد شده است. امروز میخواهیم در باره اینکه هردو بخش دچار نازایی در خلق آینده برای نظام شدهاند حرف بزنیم.
حکومت از اوایل دهه هفتاد دچار نازایی سیاسی شد. یکباره و خشن، همچون نازا شدن زنی که رحمش را برمیدارند. در برخورد میلش به یکدست کردن سیستم با فشار جامعه برای تغییر، راه تغییر را سد کرد و فشار بیشتر جامعه در نیمه دوم دهه هفتاد برای اصلاحات، به بسته شدن کامل مسیر و زدن قفلهای بیشتر بر در تحول انجامید. حکومت به تدریج چنان از فکر در باره فرجام خود غافل شد که راه نظریهپردازی خودیترین اجزایش را درباره اینکه مسیر تطور سیستم کدامست و بالاخره باید اندکی تغییر هماهنگساز و تضمینکننده بقا را پذیرفت بست. چنان متصلب شد که شنیدن کلمه رفراندوم آن را به رعشه میانداخت. در حال حاضر حکومت همه راهها برای باز شدن مسیری هرچند باریک برای تغییر را بسته است. کاملا آشکار است هیچ نظریه و فرمولی برای آینده نظام ندارد و فقط به دستیابی به ابزار ادامه وضع کنونی میاندیشد. کمترین تقاضای عمومی بخش اصلاحطلب نظام که کاهش سلطه شورای نگهبان بر مسیر انتخابات و لغو نظارت استصوابی است، به در بسته خورده و هیچ نشانهای، هیچ ردی از اندکی میل برای پذیرش تغییر چهره حتی در امور روبنایی مثل تعیین ریاست شوراهای حافظ مصالح نظام هم به نمایش گذاشته نمیشود. سختسر، تاحد راضی به رویارویی خیابانی با جامعه.
اما نازایی سیاسی نظامها زمانی رخ میدهد که علاوه بر حکومت، نیروهای سیاسی بدیل و رقیب آن نیز در طراحی نظری آینده فلج میشوند، درجا میزنند، و در زایش گفتمان تازه سیاسی درمیمانند. عرصه سیاست ایران به این مسیر کشیده شده است و آنقدر درمانده از جستن راه که زعمای تفکر در آن، راه برونرفت از برهوت بیاندیشگی را میدان دادن به جوانان اعلام میکنند؛ همان راهی که ورد زبان سیاستمداران کلاهبردار بیراهحل است. یک نشانه این گرفتاری نظری، ورود همهجانبه و سریع اهل اصلاح به دعوای نظر آقای خویینیها درباره هاشمی بود که مساله مهمی نبود، اما در این فقر تئوریک، بهانهای شد تا کسانی به نظریهپردازی درباره آن و بازاندیشی درباره طیف بندی اصلاحطلبان بر اساس همین دعوا مشغول شوند! اصلاحطلبان هم سترون شدهاند که چنین تخمهای بینطفهای میگذارند. ابتر شدن اصلاحطلبی، زادوولد باکتری انقلاب را نتیجه میدهد که همه در این شرایط از آن واهمه دارند. از این روست که گفتمان اصلاحطلبی نیاز به اگر نه تغییر، حداقل تجدید وضو یافته است.
یک نظام سیاسی، فارغ از آنکه شاخه محافظه کار یا نوگرایش در آن حاکم باشد (و این بحث ما اصولا معطوف به تقسیم قدرت نیست) بر شالودهای از اندیشه سیاسی استوار است. این اندیشه میتواند تا زمانی که جامعه راهحلهای برآمده از آن را کارساز مییابد بیتغییر بماند، اما با پدید آمدن شرایط و نیازهای تازه اجتماعی باید خود را ارتقا داده و هماهنگ با نیازهای مادی کند. این تغییری تکاملی است. نظام سیاسی بریتانیا چند صد سال است تغییر نکرده اما تحول یافته و در مسیر یکنواخت تکامل بوده است تا به نیازهای زمانهاش پاسخ دهد. درست مثل هتلهای بزرگ و مدرنی که در لندن و رم و شهرهای دیگر اروپا در دل ساختمانهای سنگی ۲۰۰ساله پدید آمدهاند و میتوانند نمادی از این حفظ چارچوب و زیربنا، اما تغییر کارکرد و کاربری باشند. اصلاحطلبان ایران هم باید بتوانند نظریهای عرضه کنند که بر شالوده همین نظام، همین جمهوری و تداوم همین حکومت، گفتمان و الگویی تازه پدید آورد. باید این کار را بکنند و فقط همین کار را بکنند، وگرنه تغییر در هر چارچوب دیگری انقلاب است نه اصلاحات.
🆔 @jameeno
صدای نو | ۶ بهمن ۹۷
@jameeno : گروه جامعه نو
🔸صدای نو | ۶ بهمن ۹۷
مشارکت جمهوری اسلامی در بازسازی سوریه چه منطقی دارد؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
مشارکت جمهوری اسلامی در بازسازی سوریه چه منطقی دارد؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
📻 soundcloud.com/sedayenow
🔹جامعهنو: «مغالطهی انتخاباتگرایی» تکهای از متن کتاب در دست انتشار «گذار به دموکراسی» نوشتهی حسن قاضیمرادی است. او در این کتاب به دغدغهی گذار به دموکراسی از منظر نظریههای دمکراسیسازی میپردازد. گذار به دموکراسی در معنای گذار از حکومت اقتدارگرا به حکومت دموکراتیک موضوع بسیار مهمی در جامعهشناسی سیاسی معاصر است که در پنجاه، شصت سال گذشته متفکران بسیاری در جهان به آن پرداختهاند و نظریههایی را به عنوان «نظریههای دموکراسیسازی» تدوین کردهاند. در این کتاب گزارشی انتقادی از مطرحترین این نظریهها در این دوره و با در نظر داشتن ترتیب زمانی ارائه میشود.
این کتاب از سوی نشر اختران در دست انتشار است و به زودی وارد بازار کتاب خواهد شد.
🆔 @jameeno
🔻متن کامل را در پست بعدی بخوانید
این کتاب از سوی نشر اختران در دست انتشار است و به زودی وارد بازار کتاب خواهد شد.
🆔 @jameeno
🔻متن کامل را در پست بعدی بخوانید
🔺مغالطهى انتخاباتگرايى
🖌حسن قاضیمرادی
▫️جامعه نو: انتخاباتگرايى، در كل، بهمعناى خلاصه كردن روند دموكراسىسازى در «انتخابات» و دموكراسى را برآمدهى انتخابات دانستن است. آن را «مغالطه» مىخوانند زيرا مغالطه، شيوهى راستنمايىِ استدلال و استنتاج غلط است. انتخاباتگرايى مبتنى بر استدلالهايى است كه راست مىنمايد ــ مثلاً، انتخابات شيوهى پيشبرد مسالمتآميز روند دموكراسىسازى است ــ اما نتيجهاش ــ دموكراسى از تداوم انتخابات برمىآيد ــ غلط است.
دموكراسى، در حوزهى سياست، سه مشخصهى اصلى دارد: برابرى در مشاركت سياسى، رقابت آزاد و عادلانهى سياسى و مشروعيت ايدهى حاكميت مردم بر سرنوشت سياسى خود. در انتخاباتگرايى «رقابت آزاد و عادلانهى سياسى» محور روند دموكراسى دانسته مىشود و دو مؤلفهى ديگر در اين روند مغفول مىمانند و به حاشيهى سياست رانده مىشوند. بهعلاوه، رقابت سياسى نيز صرفاً از طريق برگزارى منظّم انتخابات پذيرفته مىشود. اين معناى دموكراسى حداقلى ــ دموكراسى انتخابى شومپيترى ــ است و پيشتر توضيح دادهام كه دموكراسى انتخابى نخبهگراست. همين نخبهگرايى است كه دموكراسى انتخابى را به حذف دو مؤلفهى دموكراسى ــ حاكميت مردم و برابرى در مشاركت سياسى ــ سوق مىدهد. بهعلاوه، در انتخاباتگرايى بر آزادانه و عادلانه بودن «رقابت سياسى» تأمل چندانى نمىشود. زيرا در رويكرد انتخاباتگرا قلمرو رقابت سياسى ــ كمتر يا بيشتر رقابتى ــ را حكومت تعيين مىكند. در انتخاباتگرايى، تأكيد بر انتخاب مكررِ نمايندگانى است كه مناصبى را در حكومت اقتدارگرا در اختيار گيرند. در مغالطهى انتخاباتگرايى، دموكراسى در پى استقرار و نهادينه شدن انتخاباتِ معطوف به انتخاب نخبگان ــ و حتا غيرنخبگان ــ متحقق مىشود.
ــ مغالطهى انتخاباتگرايى در عرصهى نظر : اين مغالطه، در عرصهى نظر، برآمدهى نظريهى كنشگرى نخبهگرا در تبيين روند دموكراسىسازى است. اين گرايش نظرى متأثر از آراى اشميتر و او دانل بود (هرچند اشميتر عليه انتخاباتگرايى موضع مىگيرد.) و در آراى هيگلى و برتون اعتلا يافت (هرچند اينان علناً از انتخاباتگرايى حمايت نكردند) و واكنش انديشمندان را برانگيخت.
گفته مىشود كه واضع تركيب «مغالطهى انتخاباتگرايى» ترى كارل است. لرى دايموند نظر او را چنين توضيح مىدهد: «اين مفهوم معيوب از دموكراسى، انتخابات را بر ديگر ابعاد دموكراسى در اولويت قرار مىدهد و از موقعيتى غفلت مىورزد كه انتخاباتهاى چندحزبى (هرچند كه آنها رقابتى و با نتيجهى نامتعيّن هستند) ممكن است بخشهاى مهم جمعيت را از مبارزه براى كسب قدرت يا حمايت از منافعشان و اعتلاى اين مبارزه كنار بگذارند، يا ممكن است قلمروهاى مهم تصميمگيرى را در وراى جايگاهى قرار دهند كه مقامات منتخب بتوانند به آنها دست يابند يا بر آن نظارت داشته باشند.» (Diamond, 2003, 33)
ترى كارل در مقالهى «دموكراسى چه است و... چه نيست» كه با همكارى اشميتر نوشت انتخاباتگرايى را نگرشى مىشناسد كه «به برگزارى انتخابات تمركز مىكند و در عين حال، از ديگر واقعيتهاى سياسى غفلت مىورزد.» (Schmitter, 1991, 81) همچنان كه تكرار مىكند: «كسانى صِرف واقعيت انتخابات را ــ حتا انتخاباتهايى كه احزاب يا نامزدهاى خاصى حذف مىشوند، يا وقتى بخشهاى مهمى از مردم نمىتوانند آزادانه مشاركت كنند ــ شرط كافى براى وجود دموكراسى در نظر مىگيرند.» يا «باور به اينكه صِرف برگزارى انتخابات فعاليت سياسى را به كشاكشهاى صلحآميز نخبگان هدايت مىكند و به برندگان مشروعيت عمومى مىدهد. در اين حال، ديگر اهميت ندارد انتخابات چگونه مديريت و راهبرى شده يا چه چيزهاى ديگرى آنانى را محدود كرده كه انتخابات را باختهاند.» اين مغالطه، «انتخاباتگرايى» است. (ibid, 78)
لينز و استپان نيز به مغالطهى انتخاباتگرايى با اين دريافت مىپردازند كه در آن «شرط لازم دموكراسى ــ انتخابات آزاد ــ شرط كافى آن دانسته مىشود.» (Linz, 1996, 4)
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/Fa-01-26-2
🖌حسن قاضیمرادی
▫️جامعه نو: انتخاباتگرايى، در كل، بهمعناى خلاصه كردن روند دموكراسىسازى در «انتخابات» و دموكراسى را برآمدهى انتخابات دانستن است. آن را «مغالطه» مىخوانند زيرا مغالطه، شيوهى راستنمايىِ استدلال و استنتاج غلط است. انتخاباتگرايى مبتنى بر استدلالهايى است كه راست مىنمايد ــ مثلاً، انتخابات شيوهى پيشبرد مسالمتآميز روند دموكراسىسازى است ــ اما نتيجهاش ــ دموكراسى از تداوم انتخابات برمىآيد ــ غلط است.
دموكراسى، در حوزهى سياست، سه مشخصهى اصلى دارد: برابرى در مشاركت سياسى، رقابت آزاد و عادلانهى سياسى و مشروعيت ايدهى حاكميت مردم بر سرنوشت سياسى خود. در انتخاباتگرايى «رقابت آزاد و عادلانهى سياسى» محور روند دموكراسى دانسته مىشود و دو مؤلفهى ديگر در اين روند مغفول مىمانند و به حاشيهى سياست رانده مىشوند. بهعلاوه، رقابت سياسى نيز صرفاً از طريق برگزارى منظّم انتخابات پذيرفته مىشود. اين معناى دموكراسى حداقلى ــ دموكراسى انتخابى شومپيترى ــ است و پيشتر توضيح دادهام كه دموكراسى انتخابى نخبهگراست. همين نخبهگرايى است كه دموكراسى انتخابى را به حذف دو مؤلفهى دموكراسى ــ حاكميت مردم و برابرى در مشاركت سياسى ــ سوق مىدهد. بهعلاوه، در انتخاباتگرايى بر آزادانه و عادلانه بودن «رقابت سياسى» تأمل چندانى نمىشود. زيرا در رويكرد انتخاباتگرا قلمرو رقابت سياسى ــ كمتر يا بيشتر رقابتى ــ را حكومت تعيين مىكند. در انتخاباتگرايى، تأكيد بر انتخاب مكررِ نمايندگانى است كه مناصبى را در حكومت اقتدارگرا در اختيار گيرند. در مغالطهى انتخاباتگرايى، دموكراسى در پى استقرار و نهادينه شدن انتخاباتِ معطوف به انتخاب نخبگان ــ و حتا غيرنخبگان ــ متحقق مىشود.
ــ مغالطهى انتخاباتگرايى در عرصهى نظر : اين مغالطه، در عرصهى نظر، برآمدهى نظريهى كنشگرى نخبهگرا در تبيين روند دموكراسىسازى است. اين گرايش نظرى متأثر از آراى اشميتر و او دانل بود (هرچند اشميتر عليه انتخاباتگرايى موضع مىگيرد.) و در آراى هيگلى و برتون اعتلا يافت (هرچند اينان علناً از انتخاباتگرايى حمايت نكردند) و واكنش انديشمندان را برانگيخت.
گفته مىشود كه واضع تركيب «مغالطهى انتخاباتگرايى» ترى كارل است. لرى دايموند نظر او را چنين توضيح مىدهد: «اين مفهوم معيوب از دموكراسى، انتخابات را بر ديگر ابعاد دموكراسى در اولويت قرار مىدهد و از موقعيتى غفلت مىورزد كه انتخاباتهاى چندحزبى (هرچند كه آنها رقابتى و با نتيجهى نامتعيّن هستند) ممكن است بخشهاى مهم جمعيت را از مبارزه براى كسب قدرت يا حمايت از منافعشان و اعتلاى اين مبارزه كنار بگذارند، يا ممكن است قلمروهاى مهم تصميمگيرى را در وراى جايگاهى قرار دهند كه مقامات منتخب بتوانند به آنها دست يابند يا بر آن نظارت داشته باشند.» (Diamond, 2003, 33)
ترى كارل در مقالهى «دموكراسى چه است و... چه نيست» كه با همكارى اشميتر نوشت انتخاباتگرايى را نگرشى مىشناسد كه «به برگزارى انتخابات تمركز مىكند و در عين حال، از ديگر واقعيتهاى سياسى غفلت مىورزد.» (Schmitter, 1991, 81) همچنان كه تكرار مىكند: «كسانى صِرف واقعيت انتخابات را ــ حتا انتخاباتهايى كه احزاب يا نامزدهاى خاصى حذف مىشوند، يا وقتى بخشهاى مهمى از مردم نمىتوانند آزادانه مشاركت كنند ــ شرط كافى براى وجود دموكراسى در نظر مىگيرند.» يا «باور به اينكه صِرف برگزارى انتخابات فعاليت سياسى را به كشاكشهاى صلحآميز نخبگان هدايت مىكند و به برندگان مشروعيت عمومى مىدهد. در اين حال، ديگر اهميت ندارد انتخابات چگونه مديريت و راهبرى شده يا چه چيزهاى ديگرى آنانى را محدود كرده كه انتخابات را باختهاند.» اين مغالطه، «انتخاباتگرايى» است. (ibid, 78)
لينز و استپان نيز به مغالطهى انتخاباتگرايى با اين دريافت مىپردازند كه در آن «شرط لازم دموكراسى ــ انتخابات آزاد ــ شرط كافى آن دانسته مىشود.» (Linz, 1996, 4)
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/Fa-01-26-2
Telegraph
مغالطهی انتخاباتگرایی
جامعهنو: «مغالطهی انتخاباتگرایی» تکهای از متن کتاب در دست انتشار «گذار به دمکراسی» نوشتهی حسن قاضیمرادی است. او در این کتاب به دغدغهی گذار به دموکراسی از منظر نظریههای دمکراسیسازی میپردازد. گذار به دموکراسی در معنای گذار از حکومت اقتدارگرا به حکومت…