#ب

🔸اگر صلاح ادامه دهد من نیز «عرب» خواهم شد

▫️مجتبی رحیمی / جامعه نو: بدون اغراق می‌توان گفت در فینال جام باشگاه‌های اروپا، زمانی که مدافع رئال مادرید باعث مصدومیت صلاح و خروج او از زمین شد، حتی طرفداران ایرانی رئال‌مادرید هم تاب دیدن اشکهای صلاح را نداشتند. محمد صلاح یکی از محبوب‌ترین بازیکن‌های فوتبال برای ایرانیان است. حالا او همراه تیم ملی کشورش (مصر) در جام جهانی حضور دارد و طرفداران ایرانی فوتبال، این روزها در بین تیم‌های پر افتخار جهان، نیم‌نگاهی هم به بازی‌های مصر دارند. اما محمد صلاح غالی یک عرب است. واژه عرب به تنهایی می‌تواند معرف دیدگاه بخشی از ایرانیان نسبت به همسایگان کهنشان باشد. اگر نخواهیم در توجیهات خوش‌آب‌ورنگ رسانه‌های رسمی گرفتار شویم، باید به قطعیت گفت که نژادپرستی نسبت به اعراب هنوز یکی از پررنگ ترین اشتراکات فرهنگ عمومی در ایران است. اما صلاح هم عرب است و شاید محبوب ترینشان.

عموما مسابقاتی مانند المپیک و جام جهانی، علاوه بر جنبه‌های ورزشی از منظر سیاسی_اجتماعی نیز حائز اهمیت است. از جنبش مدنی سیاهپوستان تا جنبش‌های زنان از چنین مسابقاتی برای پیشبرد اهداف خود استفاده کرده‌اند. اگر بپذیریم که یکی از مشکلات عمده منطقه‌ای که در آن زندگی می‌کنیم برخوردهای قومی و نژادی است، باید از ورزش به عنوان یکی از بزرگترین نمادهای فرهنگ عامه، برای اصلاح چنین برخوردهایی استفاده کرد. به نظر من در این مورد و برای ما ایرانیان محمد صلاح می‌تواند بهترین نسخه را ارائه دهد و نماد و رهبر مبارزه با ذهنیت منفی نسبت به اعراب باشد. در این ذهینت بسیاری از صفت‌های زشت به یک قومیت نسبت داده شده و آنها عامل بدبختی ما معرفی می‌شوند. محمد صلاح مقابل تمام این کلیشه‌های ذهنی غلط ایستاده است و در عین حال او همچنان یک عرب است. می‌توان و باید از محمد صلاح‌ها برای اصلاح نگاه‌های نژادی در منطقه پرالتهاب جهان استفاده کرد. «اگر صلاح ادامه دهد من نیز مسلمان خواهم شد» شاید این شعار هواداران لیورپول برای صلاح همان چیزی باشد که ما از صلاح نیاز داریم. اگر صلاح ادامه دهد ما نیز می‌توانیم نگاه غلط خود را به همسایگان کهن خود تغییر دهیم.

🆔 @jameeno

🔺خروج احتمالی آمریکا از شورای حقوق بشر سازمان ملل

▫️جامعه نو: خبرگزاری رویترز به نقل از چند دیپلمات آمریکایی اعلام کرد که واشنگتن در حمایت از اسراییل از شورای حقوق بشر سازمان ملل خارج می‌شود.
نیکی هیلی نماینده آمریکا درسازمان ملل می‌گوید: شورای حقوق بشر سازمان ملل کارایی خود را از دست داده است، زیرا هفتاد قطعنامه علیه اسراییل و تنها هفت قطعنامه علیه خشونت در ایران صادر کرده است.
به گزارش جامعه نو در دوران جورج بوش آمریکا به مدت سه سال از شورای حقوق بشر خارج شد و در دوران اوباما دوباره عضو این نهاد پر اهمیت سازمان ملل شده است.
🆔 @jameeno

🔴 توجه

🔹🔸شب‌هاى گروه بى🔸🔹

🔸 پیشاقصه:
فوتبال، ابزاری‌ست که میلیون‌ها نفر را در سراسر دنیا به هم متصل می‌کند
و موسیقی‌ نیز زبان مشترک در بین مردم جهان است.
ما به دنبال حضور تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات جام جهانی ۲۰۱۸ و با توجه به تجربه برگزاری رویدادهای گوناگون موسیقی در «سازباز» این ‌بار ایده‌ تازه‌ای به ذهنمان رسید:
همزمان با جام جهانی، برای نخستین بار هنرمندانی از کشورهای هم‌گروه و رقیب‌مان را به ایران دعوت کنیم و با برگزاری یک فستیوال کوچک، موسیقی را پلی برای ارتباط فرهنگی بیشتر با دیگر کشورها کنیم!

🔹 شروع قصه:
بلافاصله دست به کار شدیم و با بهترین هنرمندان از پرتغال، اسپانیا، مراکش و ایران شروع به مکاتبه کردیم.
آنها همگی از ایده چنین رویدادی هیجان‌زده شده و از همکاری در این فستیوال استقبال کردند.
در کنار تمامی کارهای اجرایی، فرایند‌های طولانی اداری برای کسب مجوزهای گوناگون لازم را از ماه‌ها پیش شروع کردیم؛ همزمان به علت هزینه‌های بالای برگزاری چنین رویدادی، شروع به مذاکرات جدی و طولانی با شرکت‌ها و برندهای معتبر و مختلف داخلی و خارجی برای حمایت مالی از این فستیوال کردیم.

🔸 ادامه یا پایان؟
در این فاصله اما حوادث گوناگونی در کشور رخ داد؛ ناگهان ظرف مدت کوتاهی قیمت ارز جهشی باورنکردنی یافت؛‌ آمریکا از برجام خارج شد و ...
و بنا به این شرایط جدید، هنرمندان مراکشی اعلام کردند از سفر به ایران انصراف می‌دهند؛ هزینه برگزاری (با توجه به حضور هنرمندانی از اروپا و هزینه‌های ارزی فستیوال) به مقدار قابل توجهی نسبت به برآورد ابتدایی، افزایش یافت و با وجود توافق‌های اولیه، حامیان و اسپانسرهای خارجی به علت تردید در ادامه فعالیت‌شان در ایران و داخلی‌ها به علت نگرانی‌های اقتصادی از حمایت از این رویداد خودداری کردند!
با توجه به اینکه «سازباز» یک نهاد مستقل است که از سوی هیچ موسسه و سازمان دولتی،‌ عمومی و خصوصی‌ای حمایت نمی‌شود، وقوع تمامی این حوادث پشت سر هم، یک نتیجه منطقی بیشتر نداشت:
«تصمیم به لغو فستیوال»
اما همزمان شاهد بودیم که به علت گرانی ارز و نگرانی از بازگشت تحریم‌ها و فشارهای اقتصادی، امید و شادی مردم در جامعه کمتر و کمتر می‌شود و همزمان حتی بازی‌های تدارکاتی تیم ملی نیز به دلایل مختلف لغو می‌گردد.
در چنین شرایطی از خود پرسیدیم:
آیا ما نیز باید یک لغو در کنار سایر لغوها و یک تلخی و ناامیدی در کنار باقی تلخی‌ها و ناامیدی‌ها بشویم؟

🔹 ادامه قصه:
بعد از فکرهای بسیار و تردیدها و نگرانی‌های زیاد، تصمیم خود را گرفتیم!
شاید برگزای فستیوال در این شرایط چندان «منطقی» نباشد اما «ضرورت» برگزاری آن اتفاقا در این شرایط بسیار بیشتر از پیش است.
اگر هدفِ برگزاری یک فستیوال کوچک بین‌المللی موسیقی، ایجاد شادی و حال خوب در داخل و برقراری ارتباط انسانی و تعامل فرهنگی و هنری با خارج از کشور باشد، چه زمانی مهم‌تر از شرایط فعلی؟
شاید که این‌چنین به سهم خود روزنه‌ای باریک به شادی و شور و بانی امید برای بخش کوچکی از جامعه در داخل کشور باشیم؛
شاید که برخلاف کلیشه‌های رایج در رسانه‌های دنیا، بار دیگر روی دیگری از ایران را به جهانیان نشان دهیم و به اندازه خود پیام‌آور صلح، دوستی و نغمه و شور از این سرزمین باشیم!
اگر برپایی این فستیوال کوچک موسیقی با توجه به افزایش کلان هزینه‌های آن و نبود حامی مالی، به خیال و رویا می‌ماند ما در سازباز به دنبال تحقق این رویا هستیم؛ اما تحقق این رویا بدون همراهی و حمایت شما خیال باطلی‌ست.

🔸 برای امید:
اگرچه هنرمندانی شاخص و بزرگی مانند استاد شهرام ناظری و گروه لیان از ایران، کمانه، خواننده سرشناس فادو از پرتغال و خوزه لوییس مونتون از اسپانیا در این رویداد موسیقایی حضور دارند اما موضوع برای ما دیگر برگزاری یک فستیوال موسیقی به تنهایی نیست؛ جدال امید است و ناامیدی!
فرصت اما بسیار کوتاه است و برگزاری این رویداد به فروش کامل بلیت‌ها و حمایت جدی نیاز دارد.
این رویداد برای مردم است و ما در برگزاری آن نیز رو به مردم می‌کنیم و از همراهی و حمایت تمامی افراد، اعم از مردم کوی و خیابان، هنرمندان، ورزشکاران،‌ دانشگاهیان و حتی هموطنان خارج از کشور استقبال می‌کنیم.
شما می‌توانید با حضور در این رویداد، حامی و هم‌‌راه ما و با معرفی #شبهاى_گروه_بى به دوستان‌تان، صدای ما باشید.
https://bit.ly/2JSzS9f
🔸🔹🔸🔹
تهیه بلیت:
https://www.tiwall.com/store/groupbnights
با سپاس از همگی شما
@saazbuzz

#پیشخوان_بین‌الملل

▫️صفحه نخست روزنامه بوستون‌گلوب، تصویری از ایرانیان کمبریج را نشان می‌دهد که تیم ملی کشور را تشویق می‌کنند.
🆔 @jameeno

#پاسخ_به_یادداشت

🔸 الترناتیو نداریم

🖌 حمیدرضا ندایی

▫️جامعه نو: کسانیکه شطرنج‌باز خوبی هستند، می‌دانند که نمی‌توان از آرایش تمامی مهره‌های خود و حریف غافل بود و فقط در یک منطقه فاکتور گرفته از عرصه مبارزه، با غفلت از دفاع خوب طراحی حمله کرد.
هم اکنون بیش از هر زمان دیگر راهکار اصلاح‌طلبان که جلوگیری از خسارت‌های بزرگ و استفاده از فرصت های حداقلی است، تحت انتقاد است.
اما سوال بزرگ در برابر این نقدها این است که راهکار تغییر جهت بزرگ کدام است؟
بنا به دلایل بسیاری امکان انقلاب و ساماندهی صحیح جامعه پس از آن متصور نیست. آنچه محتمل است وجود شورشهای کور و مقطعی از جنس اعتراضات دی ماه است.
دومین آیتم می‌تواند دخالت خارجی باشد که به نظر می‌رسد هیچ دولت خارجی حاضر به پرداخت هزینه تغییر رژیم نیست و فقط در جستجوی دغدغه‌های امنیتی خود هستند و تقلیل قدرت تهاجمی هر حکومتی آنها را راضی به حیات آن می‌کند.
سومین راهکار تغییر از درون است که با توجه به سواد مدیریتی حاکمیت واقعی، نگرش آنها به مسائل و حل معضل‌ها با نگاه امنیتی و با پنهان نگاهداشتن مسائل فروکاسته شده و الویت منافع افراد که حتی بر منافع حاکمیت درون‌گروهی نیز غلبه کرده، نشانی از راهکار بزرگ ندارد.
دیگر همه می‌دانند که سیستم قادر به حل واقعی هیچ معضلی در هیچ عرصه‌ای نیست.
در چنین شرایطی تغییر در ایران به نظر می‌رسد از جنس بوجود آوردن به‌ بوجودآمدن تبدیل شده است و انتظار بزرگ به بدترین حالت ممکن به سر خواهد رسید. جامعه ایران به نقطه عطفی در جهت نزولی می‌رسد که مشکلات قابل پنهان کردن در هیچ پستویی نباشند، بحران ها راه‌حل‌های ساده و حداقل کوتاه‌مدت نداشته باشند و منابع حل بحران بخصوص از لحاظ سرمایه اجتماعی کافی نباشند. و فروپاشی ناگزیر ما را ناچار از مواجهه با آن خواهد کرد.
🆔 @jameeno

#عکس_هفته_بین‌الملل

▫️جامعه نو: روزنامه گاردین در مجموعه عکس هفتگی خود تصاویری از رویدادهای هفته اخیر منتشر کرده که می‌توانید تعدادی از آنها را در پست بعدی ببینید.

🔹شرح تصاویر و نام عکاسان:

بقایای یک دوچرخه زیر خاکسترهای آتشفشان فوئگو، گواتمالا/ رودریگو ابد

مطالعه روزنامه با اخبار نشست ترامپ-کیم در ایستگاه قطار پیویانگ، کره شمالی/ دیتا آلانگکارا

پناهجویان میانمار درحال هل دادن قایق به ساحل شاملاپور/ کلوداگ کیلکوین

معترضان فلسطینی موردحملۀ گاز اشک‌آور در نوار غزه/ محمد عبد

مهاجران سرگردان در آبهای مدیترانه سوار قایق جستجو و نجات می‌شوند/ رویترز

سران نشست جی7 / یسکو دنزل

پخش مواد ضدعفونی‌کننده در آنیاما، ساحل عاج برای مقابله با تب دانگ/ سیا کامبو

معترضین نیکاراگوئه در تظاهرات ضددولتی/ بینوندو ولاسکو بلاندو

افتتاحیه جام جهانی، مسکو / کریل کودریاتسف

🆔 @jammeno

#الف

🔸خودکشی از ترس!

▫️شورای سردبیری: اخیراً گمرک ایران رقمی اعلام کرده که باور به آن مشکل است: در دو ماهه اول سال که فروردینش نیز ماه کاملی نبوده ۱۸۲هزار قلم کالای وارداتی ثبت سفارش شده است که متجاوز از ۲۰ میلیارد دلار ارزش خواهد داشت. نشانه‌ای از اینکه دولت نمی‌داند دارد چه می‌کند: سیاست ترکیبی انقباض و انبساط حاصل محاسبه عقلانی دولت است یا یک پیشرانه نامحسوس ؟

دولت‌ها در ایران معمولاً از دو چیز می‌ترسند: از مردم و محافظه‌کاران اقتدارگرا. البته واضح است هنگام صدور این حکم یادمان هست که دولت احمدی‌نژاد را مستثنی کنیم. (آن، نه دولت، بلکه دوران حکومت کسانی بود که گفته می‌شد توانایی اداره یک نانوایی را هم ندارند) به هرحال دولت‌ها از مردم می‌ترسند چون توان اقناع جامعه را برای پذیرش تغییر محل مصرف منابع محدود ندارند. این وحشت در همه دولت‌ها وجود دارد و در دولت‌های رانتیر بیشتر، چون دولت نقش برتر را در توزیع منابع دارد.

همچنین دولت‌ها از محافظه کاران معمولا مسلط بر بنیان‌های قدرت می‌ترسند، چون آنها با عدم درک الزامات انطباقی حاصل از تحولات زمانه، مقاومتی نهادینه‌شده در برابر تحول و تغییرات ناگزیر و منطقی دارند و غالباً منافع اقتصادی پیوندخورده آنها با وضع موجود نیز این مقاومت را تشدید می‌کند. در ایران بویژه، این امر علت اصلی درگیری مداوم دولت با حکومت است.

آخرین عرصه این تقابل در کشور ما طی ماه‌های پس از اعتراض‌های دی ماه رخ داده است. حکومت با وحشت از تکرار چنین وضعیتی، خلاصه و رویه و برخی اجزای همه نصایح دلسوزان در زمینه اهمیت ثبات اقتصاد برای حفظ ثبات و امنیت کشور را به شکل نصفه‌نیمه به صورت دستورالعملی ناقص در مقابل دولت گذاشت. تقریباً با این مضمون که ، " همه شیرها و مجاری هزینه را در اقتصاد ببند". دولت هم به عنوان بخشی ازسازوکار تصمیم‌ساز حکومت، و هم به عنوان اداره کننده کشور اطاعت کرد. بسیار تصمیم‌های نابخردانه گرفت و اوضاع را بحرانی‌تر از پیش ساخت. بعید است آقای جهانگیری آن روز که جلوی دوربین نرخ ۴۲۰۰ تومان را به عنوان نرخ تک ارز در کشور اعلام کرد و از تأمین همه نیازها از طریق آن حرف زد و صرافها را پی کارشان فرستاد و داشتن ارز را جرم اعلام کرد و.... باور داشته این اکیدگویی ها درست است و حیثیت سیاسی اش را به عنوان یک تکنوکرات قدیمی و باتجربه به باد نمی‌دهد. درست آن است بپذیریم قرار شده بود آنچه را قاعدتاً باید سیف اعلام میکرد، به عهده او بگذارند تا بر اهمیت و جدی بودن تصمیم گواه باشد. دولت مجبور است گاهی کاری را که می‌داند از نظر کارشناسی درست و منطقی نیست انجام دهد. مهم نیست از رودربایستی است یا ترس، مهم این است که آنها می‌دانستند دارند بر آب تازیانه می‌زنند و اسب را به سرعت اتومبیل می‌رانند. به زودی دخل را خالی و صندوق را بربادرفته می‌یابند. اسب را می‌کشند.

در آن روز تعداد کسانی که خواستار استعفای دولت به خاطر بی کفایتی می‌شوند افزایش می‌یابد. تاحدودی باید به آنها حق داد.

🆔 @jameeno

🔸 عبدالصمد خرم‌آبادی: تلگرام طلایی راهی برای دور زدن فیلترینگ تلگرام


▫️جامعه نو: عبدالصمد خرم‌آبادی دبیرکارگروه تعیین مصادیق محتوای مجرمانه، در کانال شخصی خود در یکی از پیام‌رسان‌های داخلی، از تلگرام طلایی به عنوان راهی برای دور زدن فیلترینگ تلگرام یاد کرده و بدون نام بردن از دولت در این باره گفته: وقتی تلگرام در ایران فیلتر شد برخی به سرعت برای کمک به این پیام رسان دست‌به کار شدند. وعده پیام رسان بومی به مردم داده شد که تلگرام طلایی را مانند دامی بر سر این وعده قرار دادند و به آن ۲۰۰ سرور داده شده و به این وسیله تلگرام زنده مانده است.
پیش‌تر حسن بیکی، عضو کمیسیون امنیت ملی و سیاست خارجی مجلس، به نقل از وزیر اطلاعات عنوان کرده بود که تلگرام طلایی متعلق به جمهوری اسلامی ایران است و فعالیت آن قانونی است.
وزیر ارتباطات نیز در ابتدای خرداد در پاسخ به ادعای اختصاص دادن سرور به نسخه‌های مشابه تلگرام گفته بود: وزارت ارتباطات و فناوری اطلاعات تاکنون هیچ گونه سروری در اختیار تلگرام و یا نسخه‌های غیررسمی آن قرار نداده است و آنچه از امکانات وجود داشته با ابلاغیه مرکز ملی فضای مجازی، در اختیار پیام‌رسان‌های بومی مجاز قرار گرفته است.

🆔 @jameeno

#الف

🔹توصیه لازم ندارد

▫️شورای سردبیری: در اوایل سال ۶۹ و در پی معلوم شدن اینکه متارکه جنگ با عراق در سالی پیش از آن حلال مشکلات جمهوری اسلامی نبوده، سید عطاالله مهاجرانی با انتشار یادداشتی در روزنامه اطلاعات، ترمی ماندگار را وارد ادبیات سیاسی ایران کرد: مذاکره مستقیم. طبیعی است معنایش مذاکره با آمریکا و به صورت علنی بود. غیرعلنی و منتهی به یک معامله چرب را قبلا حدود نیم‌دهه پیش از آن انجام داده بودند؛ به واسطه آمیرام نیر، مشاور امنیتی مناحیم بگین نخست‌وزیر اسرائیل، که به آمریکایی‌ها گفته بود کار بیخودی می‌کنید دنبال میانه‌روهای ایران می‌گردید، ما داریم با محافظه کارهایش معاملات کلان می‌کنیم.

اما حالا دیگر نیازی به این کار نبود. مهاجرانی تودهنی بزرگی دریافت کرد تا حرف خود را پس بگیرد. و پس از آن، طرفداری از مذاکره مستقیم می‌توانست یک جرم تلقی شود. بعد از آن دوران، البته شاید حدود ده بار مذاکره مستقیم (علنی و غیرعلنی) بین ایران و ایالات متحده برگزار شده و همه آنها نیز بنا به مصلحت حکومت بوده است. با سفیر آمریکا در عراق ساعتها علنی گفتگو کردیم تا "وظایف کشور اشغالگر نسبت به مردم محلی را به او یادآوری کنیم"! با وندی شرمن و جیک سالیوان و دیگران در مسقط مخفیانه به گفتگو نشستیم تا یکی شبیه برجام را مخفیانه تدارک کنیم، و این در حالی بود که اتهام و فحاشی‌ها علیه هر کسی که اسم مذاکره را می‌آورد، او را از صحنه سیاست پاک و مستحق عقوبت می‌کرد.در گرماگرم آن گفتگوی مخفیانه، روزنامه کذایی با بی‌شرمی از مبانی اعتقادی مردم برای اثبات حرام بودن مذاکره سوءاستفاده می‌کرد.

علت این رفتار که ظاهراً غیرمنطقی مینماید چیست؟ چرا ۳۰ سال است پیشنهاددهندگان مذاکره مستقیم را سرکوب و در خفا و علن با آمریکایی‌ها دیدار و مذاکره می‌کنیم؟ چرا از بین چندین مورد ابتکار عمل مذاکراتی که انجام شده، هیچکدام مسأله‌دار نیست، مگر آن موردی که روحانی و ظریف پیش بردند و به برجام رسیدند؟ چرا حکومت از همان ابتدا همدلی کافی با نتایج آخرین مذاکره ایران و ایالات متحده (در کنار پنج قدرت دیگر) نداشته است؟

برای همه این پرسش‌ها فقط یک پاسخ وجود دارد: به گروگان گرفتن مسأله آمریکا به عنوان یک اهرم تثبیت داخلی حکومت و توجیه ناکارآیی‌های نظری و عملی آن. حداقل استدلالی که برای اثبات این حرف می‌توان ارائه کرد بسیار ساده و پاسخ این پرسش است: چگونه می‌توان در یک جهان پر آشوب و تحول، در کشوری که ۴۰ سال است عمده‌ترین مسائلش در حیطه سیاست خارجی است و در حالی که در همه مسائل اساسی سیاست خارجی دیدگاه‌ها تغییر کرده، فقط در یک مورد، در مورد رابطه با ایالات متحده، نظر و سیاست رسمی ایستا و بلاتغییر داشت، در حالی‌که هرگاه لازم شده، از مسقط و لندن گرفته تا بغداد و آبادان (مذاکرات هر روزه فرماندهان ایرانی و آمریکایی در سال‌های اول پس از صدام برای حفظ هماهنگی در جنوب عراق و منطقه بصره) پشت میز می‌نشینیم؟ مصلحت مذاکره یا فقدان آن را براساس معیارهای شخصی تعیین می‌کنند؟

اگر کسانی نامه اخیر مبتنی بر تقاضا برای موافقت با مذاکره مستقیم را امضا نکرده باشند، از همین طریق به نتیجه رسیده‌اند: حکومت هیچ اعتقاد یا نهی ایدئولوژیک برای مذاکره با ایالات متحده ندارد و بدون توجه به تحلیل‌ها و استدلالهای توصیه‌کنندگان، هرگاه لازم بداند آن کار دیگر را خواهد کرد. مذاکره مستقیم نیز هم سری و هم علنی اتفاق خواهد افتاد و اصرار ما شاید اوضاع را به دلایل خصلتهای فردی بدتر و درنگ را بیشتر هم بکند.

نیازی به این کار نبود. به دلایل واضح: سیستم را عملکرد کلانش به سازش می‌کشاند و نه تحلیل منطقی بر اساس منافع ملی. نباید موضع مشوق یک حرکت مقدر ناخوشایند داشت، چون عادت بر این است که مسئولیت سازش‌ها پذیرفته نشود و به گردن دیگران بیفتد. زمانی هم که ترامپ می‌گوید فشار می‌آورم تا بیایی سر میز، مصلحت ما اظهارنظر تشویق‌آمیز نیست.

درنگ کنیم وبگذاریم این میوه پخته شود.

🆔 @jameeno

#ب

🔹شب خنجرهای بلند نزدیک است؟

شورای سردبیری: در تاریخ نازی‌های آلمان شبی به نام شب خنجر‌های بلند وجود دارد. در آن شب، یک دستگاه امنیتی حکومت هیتلری (اس‌اس) بر سر یک سرویس امنیتی دیگر (اس‌آ) ریخت و یک تسویه‌حساب درون‌حکومتی رخ داد. قبل از آن، تحریکات اشخاص قدرت‌طلبی مثل هیملر، به ارسال نامه‌های تهدیدآمیز برای تحریک اعضای اس‌آ به بروز نیات فرضی‌شان صورت گرفته بود تا ببینند آیا رقیب به فکر کودتا می‌افتد یا نه. نتیجه‌ای نگرفتند و عاقبت دست به عمل مستقیم زدند: دستگیری و اعدام.

داستان پیام‌های کوتاه برای نمایندگان نافرمان، شباهتی به ماجرای شب خنجرهای بلند دارد. گروهی که تنها مفهوم قابل درکش از کشورداری و سیاست توطئه و دسیسه است و متاسفانه در ساختار قدرت ایران دستی قوی دارد، به تحرکات بنیان‌کنی مشغول است: بازی ویرانگر با اقتصاد، توطئه تحریک در اجتماعات و دسیسه‌های روانی در مجلس. تهدید به مرگ و در اسید و بتن انداختن نماینده مجلس و مقامات دولت، پله‌ای بالاتر از دسیسه چینی‌های معمول است. ناحق نیست اگر آن را مقدمه‌چینی یک تسویه درون‌حکومتی و مورد حمایت بخش موثری از حکومت بدانیم. قاعدتا باید سه قوه در پیگیری آن درگیر می‌شدند که اثری از آنها نیست: رئیس مجلس به عنوان مدعی اول، وزارت اطلاعات به عنوان سازمانی که باید عناصر ثبات‌زدا را ردیابی و بی‌اثر کند، و دادستانی که در حال تماشای جرم مشهود است و شاکی نیز لازم ندارد اما به نظاره ایستاده است...

چرا ؟

🆔 @jameeno

▫️جامعه نو: حسن صدر حاج‌ سیدجوادی، روزنامه‌نگار، استاد دانشگاه تهران و سردبیر اسبق روزنامه اطلاعات درگذشت.