صدای نو | ۲۸ آذر ۹۷
@jameeno: گروه جامعه نو
🔸صدای نو | ۲۸ آذر ۹۷
خواب سنا برای مجمع تشخیص تعبیر میشود؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
خواب سنا برای مجمع تشخیص تعبیر میشود؟
صدای نو، در کانال جامعه نو و در حساب صداینو در ساندکلاود.
🆔 @jameeno
#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو
🔸این پرونده را مختومه کنیم
▫️لیلی صوفیا: شورای امنیت از پانزده عضو سازمان تشکیل شده است. پنج عضو دائم آن عبارتند از: ایالات متحده آمریکا، جمهوری خلق چین، فرانسه، انگلستان و روسیه و اعضای غیردائم برای مدت دو سال از طرف مجمع عمومی انتخاب می گردند. در اینجا می توان به این نکته اشاره نمود که اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد، نوعی برتری نسبت به اعضای دائم در چهارچوب حق وتویی است که در رای گیری ها از آن برخوردارند. شورای امنیت براساس ماده 27 منشور سازمان ملل متحد راجع به سایر مسائل با رای مثبت نه عضو که شامل آراء تمام اعضای دائم باشد اتخاذ می گردد، مشروط بر اینکه پنج رای اعضای دائم شورا در هنگام تصمیم گیری مثبت باشد. در نتیجه، هرگاه یکی از اعضای دایمی مبادرت به رای منفی نماید، فعالیت شورا با وقفه همراه خواهد شد. در واقع، با جلوگیری از اتخاذ هرگونه تصمیم،چهارده رای دیگر اعضاـ هرچند همگی مثبت باشدـ خنثی خواهد شد. این نوع عملکرد و به عبارت بهتر، این استفاده از رای منفی را اصطلاحاٌ » حق وتو» می گویند.
در سال های نه چندان دور با « کاغذ پاره» و « بی ارزش» نامیدن قطعنامه های متعددی که توسط مجامع بین المللی علیه ملت ایران صادر می گردید، شرایط به گونه ای پیش رفت که اجماع جامعه بین المللی به شدت علیه کشور ما هموار گردید و به همین دلیل نیز پرونده از شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی که تصمیمات آن غیر الزام آور می باشد، خارج گردید و برنامه صلح آمیز هسته ای را با کمک همین اجماع بی سابقه ای که در آن مقطع زمانی در آن قرار گرفته بودیم، به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع دهند. این شورا، اقدامات هسته ای ایران را مغایر با صلح و امنیت بین المللی می دانست و از همین رو مبادرت به تصویب قطعنامه هایی با محتوای تحریم هایی همه جانبه اقدام نمود. به علاوه، به ناحق ، ما در ذیل فصل هفتم منشور سازمان ملل قرار گرفته بودیم که به جامعه جهانی این اجازه را می دهد که از طریق دریا، زمین و هوایی به کشوری که تحریم های همه جانبه و حتی قطع روابط اقتصادی آن را هم چنین تهدید صلح و امنیت بین الملل می دانند حمله نمایند. شرایط به نحوی بود که حتی چین و روسیه نیز که از شرکای تجاری، سیاسی ما محسوب می گردند نیز علی رغم اینکه به عنوان اعضای دائم شورای امنیت دارای حق وتو در جلسات شورای امنیت می باشند، از این اقدام امتناع ورزیده و از جمله درباره آخرین قطعنامه صادر شده از سوی آژانس بین المللی انرژی اتمی در شهریور ماه 1391( 18 نوامبر 2019) و قطعنامه های متعدد این شورا از جمله شدیدترین آن تحت عنوان قطعنامه 1929 رای مثبت دادند. اما همین دو کشور، در خصوص صدور قطعنامه علیه میانمار، سوریه و اخیراٌ ونزوئلا از حق وتوی خود استفاده نموده و به مقابله با ایالات متحده و متحدانش پرداختند.
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/ca-03-13
🔸این پرونده را مختومه کنیم
▫️لیلی صوفیا: شورای امنیت از پانزده عضو سازمان تشکیل شده است. پنج عضو دائم آن عبارتند از: ایالات متحده آمریکا، جمهوری خلق چین، فرانسه، انگلستان و روسیه و اعضای غیردائم برای مدت دو سال از طرف مجمع عمومی انتخاب می گردند. در اینجا می توان به این نکته اشاره نمود که اعضای دائم شورای امنیت سازمان ملل متحد، نوعی برتری نسبت به اعضای دائم در چهارچوب حق وتویی است که در رای گیری ها از آن برخوردارند. شورای امنیت براساس ماده 27 منشور سازمان ملل متحد راجع به سایر مسائل با رای مثبت نه عضو که شامل آراء تمام اعضای دائم باشد اتخاذ می گردد، مشروط بر اینکه پنج رای اعضای دائم شورا در هنگام تصمیم گیری مثبت باشد. در نتیجه، هرگاه یکی از اعضای دایمی مبادرت به رای منفی نماید، فعالیت شورا با وقفه همراه خواهد شد. در واقع، با جلوگیری از اتخاذ هرگونه تصمیم،چهارده رای دیگر اعضاـ هرچند همگی مثبت باشدـ خنثی خواهد شد. این نوع عملکرد و به عبارت بهتر، این استفاده از رای منفی را اصطلاحاٌ » حق وتو» می گویند.
در سال های نه چندان دور با « کاغذ پاره» و « بی ارزش» نامیدن قطعنامه های متعددی که توسط مجامع بین المللی علیه ملت ایران صادر می گردید، شرایط به گونه ای پیش رفت که اجماع جامعه بین المللی به شدت علیه کشور ما هموار گردید و به همین دلیل نیز پرونده از شورای حکام آژانس بین المللی انرژی اتمی که تصمیمات آن غیر الزام آور می باشد، خارج گردید و برنامه صلح آمیز هسته ای را با کمک همین اجماع بی سابقه ای که در آن مقطع زمانی در آن قرار گرفته بودیم، به شورای امنیت سازمان ملل متحد ارجاع دهند. این شورا، اقدامات هسته ای ایران را مغایر با صلح و امنیت بین المللی می دانست و از همین رو مبادرت به تصویب قطعنامه هایی با محتوای تحریم هایی همه جانبه اقدام نمود. به علاوه، به ناحق ، ما در ذیل فصل هفتم منشور سازمان ملل قرار گرفته بودیم که به جامعه جهانی این اجازه را می دهد که از طریق دریا، زمین و هوایی به کشوری که تحریم های همه جانبه و حتی قطع روابط اقتصادی آن را هم چنین تهدید صلح و امنیت بین الملل می دانند حمله نمایند. شرایط به نحوی بود که حتی چین و روسیه نیز که از شرکای تجاری، سیاسی ما محسوب می گردند نیز علی رغم اینکه به عنوان اعضای دائم شورای امنیت دارای حق وتو در جلسات شورای امنیت می باشند، از این اقدام امتناع ورزیده و از جمله درباره آخرین قطعنامه صادر شده از سوی آژانس بین المللی انرژی اتمی در شهریور ماه 1391( 18 نوامبر 2019) و قطعنامه های متعدد این شورا از جمله شدیدترین آن تحت عنوان قطعنامه 1929 رای مثبت دادند. اما همین دو کشور، در خصوص صدور قطعنامه علیه میانمار، سوریه و اخیراٌ ونزوئلا از حق وتوی خود استفاده نموده و به مقابله با ایالات متحده و متحدانش پرداختند.
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/ca-03-13
Telegraph
این پرونده را مختومه کنیم
شورای امنیت از پانزده عضو سازمان تشکیل شده است. پنج عضو دائم آن عبارتند از: ایالات متحده آمریکا، جمهوری خلق چین، فرانسه، انگلستان و روسیه و اعضای غیردائم برای مدت دو سال از طرف مجمع عمومی انتخاب می گردند. در اینجا می توان به این نکته اشاره نمود که اعضای دائم…
#یادداشتهای_اوین
🔸تکرار گذشته با گذشت زمانه!
1- برگزاری مراسم نکوداشت برای محمد بهمن بیگی ، پدر آموزش عشایری ، و از معلمان تأثیرگذار این سرزمین ، از سوی کانون صنفی معلمان ، اقدامی است در خور ستایش که می تواند تداوم یابد . چرا که در طول تاریخ معاصر و از آغاز آموزش نوین ، به نامهای بسیار از روشنفکران ، نویسندگان ، ادبا و شعرا برمی خوریم که اگر نه پیوسته ، حداقل چند صباحی پیشه ی معلمی برگزیده اند . از میان آنها ، معلمی برای برخی چون صمد بهرنگی ، عشق به آموزش ، برای کسانی چون تقی ارانی ، سودایی برای مقصودی دیگر و برای یکی چون بزرگ علوی ، امکانی برای گذران زندگی در آغاز جوانی است .به این سه تن ، سیاهه یی از نامهای دیگر ، چون جلال آل احمد ، هوشنگ گلشیری ، علی شریعتی ، منوچهر آتشی و.... را نیز می توان اضافه کرد . هرکدام از این نامها می تواند دستمایه ای باشد برای مراسم نکوداشتی دیگر و در سایه آن تداوم و بقایی بیشتر .
2- « قصدم شرح زندگی خودم نیست ، بیشتر تأثیر حوادثی است که زندگی مرا زیر و رو کرده ، از راه بدر برده ، به گوشه ای انداخته و رها کرده است .»
این جملات چند سطر ابتدایی کتابی است به نام گذشت زمانه . کتابی که روایتی است از روزگار سپری شده نویسندگان و روشنفکرانی با آرزوهایی بزرگ در سرزمینی بلا دیده . کتابی از بزرگ علوی .
در کتاب با چهره هایی مواجه می شویم متفاوت ، اما همگی از یک تن . بزرگ علوی در مقام نویسنده ای آوانگارد ، بزرگ علوی همچون روشنفکری مبارز و بزرگ علوی در قامت سیاستمداری حزبی .
اگرچه تمامی کتاب به عنوان روایتی دست اول از تاریخ معاصر ایران ارزشمند است ، اما برخی روایتها ، ارائه کننده تصویری است مشابه با روزگار امروز ما . مشابهتی که ظن تکرار دوباره تاریخ را به ذهن متبادر می سازد .
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/tr-03-16
🔸تکرار گذشته با گذشت زمانه!
1- برگزاری مراسم نکوداشت برای محمد بهمن بیگی ، پدر آموزش عشایری ، و از معلمان تأثیرگذار این سرزمین ، از سوی کانون صنفی معلمان ، اقدامی است در خور ستایش که می تواند تداوم یابد . چرا که در طول تاریخ معاصر و از آغاز آموزش نوین ، به نامهای بسیار از روشنفکران ، نویسندگان ، ادبا و شعرا برمی خوریم که اگر نه پیوسته ، حداقل چند صباحی پیشه ی معلمی برگزیده اند . از میان آنها ، معلمی برای برخی چون صمد بهرنگی ، عشق به آموزش ، برای کسانی چون تقی ارانی ، سودایی برای مقصودی دیگر و برای یکی چون بزرگ علوی ، امکانی برای گذران زندگی در آغاز جوانی است .به این سه تن ، سیاهه یی از نامهای دیگر ، چون جلال آل احمد ، هوشنگ گلشیری ، علی شریعتی ، منوچهر آتشی و.... را نیز می توان اضافه کرد . هرکدام از این نامها می تواند دستمایه ای باشد برای مراسم نکوداشتی دیگر و در سایه آن تداوم و بقایی بیشتر .
2- « قصدم شرح زندگی خودم نیست ، بیشتر تأثیر حوادثی است که زندگی مرا زیر و رو کرده ، از راه بدر برده ، به گوشه ای انداخته و رها کرده است .»
این جملات چند سطر ابتدایی کتابی است به نام گذشت زمانه . کتابی که روایتی است از روزگار سپری شده نویسندگان و روشنفکرانی با آرزوهایی بزرگ در سرزمینی بلا دیده . کتابی از بزرگ علوی .
در کتاب با چهره هایی مواجه می شویم متفاوت ، اما همگی از یک تن . بزرگ علوی در مقام نویسنده ای آوانگارد ، بزرگ علوی همچون روشنفکری مبارز و بزرگ علوی در قامت سیاستمداری حزبی .
اگرچه تمامی کتاب به عنوان روایتی دست اول از تاریخ معاصر ایران ارزشمند است ، اما برخی روایتها ، ارائه کننده تصویری است مشابه با روزگار امروز ما . مشابهتی که ظن تکرار دوباره تاریخ را به ذهن متبادر می سازد .
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/tr-03-16
Telegraph
تکرار گذشته با گذشت زمانه!
1- برگزاری مراسم نکوداشت برای محمد بهمن بیگی ، پدر آموزش عشایری ، و از معلمان تأثیرگذار این سرزمین ، از سوی کانون صنفی معلمان ، اقدامی است در خور ستایش که می تواند تداوم یابد . چرا که در طول تاریخ معاصر و از آغاز آموزش نوین ، به نامهای بسیار از روشنفکران…
#الف
🔹اختیار برگ درختان خاورمیانه!
▫️شورای سردبیری : روحانی اخیرا یک پالس سیاسی منطقهای فرستاده که مخاطب آن آشکارا عربستان است .اودر سفر عراق گفت : عراق کشور مهم اسلامی و عربی است که قادر است، نقش بسیار مهمی در امنیت منطقه و روابط نزدیک بین کشورهای منطقه داشته باشد. از همین رو ما می خواهیم، با عراق متحد شویم - نه متحد علیه دیگری - بلکه می خواهیم در اتحادمان کشورهای دیگر منطقه را هم در جمع مان داشته باشیم.
سخنروحانی لابدباید از سوی همسایگان چرخشی در سیاست منطقه ای ایران تلقی شود و تبلیعاتیکه ایران را به مداخله در کشورهای عرب و راه انداختن جنگ نیابتی متهم میکنند منتفی سازد. انتظار این است که عربستان معنای حرف رئیس جمهور ایران را درک کند ، ولی عربستان نشان داده است به این گونه دعوتها گوش نمیدهد . تجربه میگویدحتی آمریکانمیتواند حکومت عربستان را در این مورد کنترل کند. سه سال پیش هم به دعوت ایالات متحده در این زمینه بی اعتنایی کرد. باراک اوباما در اوایل سال ۲۰۱۶به صراحت به عربستان گفت کوتاه بیاید و عربستان اعتنا نکرد. اوباما با اشاره به رقابتایران و عربستان سعودی، به قول خودشدو قدرت بزرگ مسلمان خاور میانه، گفت" این رقابت به جنگ نیابتی تهران و ریاض و هرج و مرج در سوریه، عراق و یمن منجر شده، و دو طرف باید به جای "جنگ سرد" به "صلح سرد" برسند.چنین وضعیتی ما را ملزم میکند به دوستانمان و نیز به ایرانیها خاطرنشان کنیم لازم است راه مؤثری برای اشتراک منافع در منطقه پیدا کرده و نوعی صلح سرد برقرار کنند."
اوباما گفته بود : سعودیها باید این را یاد بگیرند که سهم رقیب خود در منطقه، یعنی ایران را بپذیرند.وی در انتقاد از برخی درخواستهای متحدان واشنگتن در منطقه و در اروپا گفت: شماری از متحدان واشنگتن در حوزه خلیج فارس و همچنین در اروپا "سوء استفاده کنندگانی" بودند که میخواستند پای آمریکا را به مناقشات فرقهای بیارتباط با منافع ایالات متحده بکشانند.رویکردی که به دوستان ما بگوید " حق با شما است و ایران ریشه همه مشکلات است و ما به شما کمک میکنیم تا با ایران مقابله کنید،" اساسا به این معنا خواهد بود که درگیریهای فرقهای و مذهبی در منطقه ادامه خواهد داشت.
جدا از افسوس بر اینکه حکومت ایران در دورهاوباما چه عدم درک عمیقی از موقعیت نشان داد و فرصتها را به مشتی شعار عوامانه فروخت تا گیر ترامپ بیفتد، باید به دنبال درک این باشیم که چرا عربستان درمقابل دعوت آمرانه ایالات متحده ، بزرگترین شریک و نگاهبان اصلی تاج و تخت خود، مقاومت کرد و دوباره هم خواهد کرد؟ بدون یافتن پاسخ این پرسش، نمیتوانیم بگوییم دعوتروحانی از عربستان برای مسالمت و مصالحه پاسخ مثبت میگیرد یا خیر.
واقعیت این است که وضعیت منطقه در سالهای اخیر تغییرات وسیعی کرده است ، آرمان فلسطین درکشورهای عربی مرده و آنچه مردم عرب را به لحاظ روحی پیوند میداد به تاریخ پیوسته و مساله فلسطینیها دیگر مساله اعراب نیست. مساله اکثر دولتهای عرب هم که از خیلی پیش نبود. با افزایش نفوذ اسرائیل به صورت پیدا و پنهان در منطقه ، این اسرائیل و منافع ان است که نقش بیشتری در کنترل کشورهای این منطقه دارد. به همین دلیل است که رفتار دولتهای عرب در منطقه، در دولت ترامپ و دولت اوباما تفاوتی با یکدیگر ندارد . سرنخ دست اسرائیل است. سیاست اعراب با اراده اسرائیل همسوییهای بسیار مشهودتری دارد. اخیرا روابط پنهان بین دربارها و تلآویو بدون شرم آشکار شدهاند. میتوان پیشاپیش پذیرفت پالس صلحجویانه روحانی به در بسته عربستان میخورد، چون به نفع اسرائیل نیست.
خاور میانه برای ایران محلهای با کوچههای بن بست و خطرناک است که اسرائیل و آمریکا بر ان سلطه دارند. اینکه سردارها هفته ای یک بار از رسیدن به مدیترانه میگویند و روحانی به ترامپ طعنه میزند تو شبانه و یواشکی آمدی عراق و من روزآمدم وعلنی ، خودفریبی است.ترامپ توانست آن کار را بکند چون عراق در کف ارتش اوست و پایگاهی دارد که عراقیها را بدان راه نیست.؛ انگار که به جای در اصلی کاخ سفید از دریفرعی رفت و آمد کند، به عراق آمد و رفت و دولت عراق را سرشکسته و بیآبرو کرد. سربسته بگوییم کهآن داستان رسیدن به مدیترانه هم مثل همین است.
ایران نمیتواند مشکل خود را با عربستان یا امارات یا اردن یا بحرین و هر کشور دیگر منطقه حل کند مگر آنکه مشکل را کلی ببیند و بخواهد با همه به نقطهای برسد مثل رابطه فعلی باعراق ؛ دقیقاهمانطور که روحانی گفته "کشورهای دیگر منطقه را هم در جمعمان".
منافع ملی ما در همین مسیر نهفته است ؛ کاهش نقش ایدئولوژی وسیاست فرقهگرا در روابط خاورمیانهای و توسعه روابط تجاری با همه. بیطرفی در منازعات بین العربی و خزیدن محتاطانه به حاشیه. به ان استراتژی #خارپشت میگوییم.
🆔 @jameeno
🔹اختیار برگ درختان خاورمیانه!
▫️شورای سردبیری : روحانی اخیرا یک پالس سیاسی منطقهای فرستاده که مخاطب آن آشکارا عربستان است .اودر سفر عراق گفت : عراق کشور مهم اسلامی و عربی است که قادر است، نقش بسیار مهمی در امنیت منطقه و روابط نزدیک بین کشورهای منطقه داشته باشد. از همین رو ما می خواهیم، با عراق متحد شویم - نه متحد علیه دیگری - بلکه می خواهیم در اتحادمان کشورهای دیگر منطقه را هم در جمع مان داشته باشیم.
سخنروحانی لابدباید از سوی همسایگان چرخشی در سیاست منطقه ای ایران تلقی شود و تبلیعاتیکه ایران را به مداخله در کشورهای عرب و راه انداختن جنگ نیابتی متهم میکنند منتفی سازد. انتظار این است که عربستان معنای حرف رئیس جمهور ایران را درک کند ، ولی عربستان نشان داده است به این گونه دعوتها گوش نمیدهد . تجربه میگویدحتی آمریکانمیتواند حکومت عربستان را در این مورد کنترل کند. سه سال پیش هم به دعوت ایالات متحده در این زمینه بی اعتنایی کرد. باراک اوباما در اوایل سال ۲۰۱۶به صراحت به عربستان گفت کوتاه بیاید و عربستان اعتنا نکرد. اوباما با اشاره به رقابتایران و عربستان سعودی، به قول خودشدو قدرت بزرگ مسلمان خاور میانه، گفت" این رقابت به جنگ نیابتی تهران و ریاض و هرج و مرج در سوریه، عراق و یمن منجر شده، و دو طرف باید به جای "جنگ سرد" به "صلح سرد" برسند.چنین وضعیتی ما را ملزم میکند به دوستانمان و نیز به ایرانیها خاطرنشان کنیم لازم است راه مؤثری برای اشتراک منافع در منطقه پیدا کرده و نوعی صلح سرد برقرار کنند."
اوباما گفته بود : سعودیها باید این را یاد بگیرند که سهم رقیب خود در منطقه، یعنی ایران را بپذیرند.وی در انتقاد از برخی درخواستهای متحدان واشنگتن در منطقه و در اروپا گفت: شماری از متحدان واشنگتن در حوزه خلیج فارس و همچنین در اروپا "سوء استفاده کنندگانی" بودند که میخواستند پای آمریکا را به مناقشات فرقهای بیارتباط با منافع ایالات متحده بکشانند.رویکردی که به دوستان ما بگوید " حق با شما است و ایران ریشه همه مشکلات است و ما به شما کمک میکنیم تا با ایران مقابله کنید،" اساسا به این معنا خواهد بود که درگیریهای فرقهای و مذهبی در منطقه ادامه خواهد داشت.
جدا از افسوس بر اینکه حکومت ایران در دورهاوباما چه عدم درک عمیقی از موقعیت نشان داد و فرصتها را به مشتی شعار عوامانه فروخت تا گیر ترامپ بیفتد، باید به دنبال درک این باشیم که چرا عربستان درمقابل دعوت آمرانه ایالات متحده ، بزرگترین شریک و نگاهبان اصلی تاج و تخت خود، مقاومت کرد و دوباره هم خواهد کرد؟ بدون یافتن پاسخ این پرسش، نمیتوانیم بگوییم دعوتروحانی از عربستان برای مسالمت و مصالحه پاسخ مثبت میگیرد یا خیر.
واقعیت این است که وضعیت منطقه در سالهای اخیر تغییرات وسیعی کرده است ، آرمان فلسطین درکشورهای عربی مرده و آنچه مردم عرب را به لحاظ روحی پیوند میداد به تاریخ پیوسته و مساله فلسطینیها دیگر مساله اعراب نیست. مساله اکثر دولتهای عرب هم که از خیلی پیش نبود. با افزایش نفوذ اسرائیل به صورت پیدا و پنهان در منطقه ، این اسرائیل و منافع ان است که نقش بیشتری در کنترل کشورهای این منطقه دارد. به همین دلیل است که رفتار دولتهای عرب در منطقه، در دولت ترامپ و دولت اوباما تفاوتی با یکدیگر ندارد . سرنخ دست اسرائیل است. سیاست اعراب با اراده اسرائیل همسوییهای بسیار مشهودتری دارد. اخیرا روابط پنهان بین دربارها و تلآویو بدون شرم آشکار شدهاند. میتوان پیشاپیش پذیرفت پالس صلحجویانه روحانی به در بسته عربستان میخورد، چون به نفع اسرائیل نیست.
خاور میانه برای ایران محلهای با کوچههای بن بست و خطرناک است که اسرائیل و آمریکا بر ان سلطه دارند. اینکه سردارها هفته ای یک بار از رسیدن به مدیترانه میگویند و روحانی به ترامپ طعنه میزند تو شبانه و یواشکی آمدی عراق و من روزآمدم وعلنی ، خودفریبی است.ترامپ توانست آن کار را بکند چون عراق در کف ارتش اوست و پایگاهی دارد که عراقیها را بدان راه نیست.؛ انگار که به جای در اصلی کاخ سفید از دریفرعی رفت و آمد کند، به عراق آمد و رفت و دولت عراق را سرشکسته و بیآبرو کرد. سربسته بگوییم کهآن داستان رسیدن به مدیترانه هم مثل همین است.
ایران نمیتواند مشکل خود را با عربستان یا امارات یا اردن یا بحرین و هر کشور دیگر منطقه حل کند مگر آنکه مشکل را کلی ببیند و بخواهد با همه به نقطهای برسد مثل رابطه فعلی باعراق ؛ دقیقاهمانطور که روحانی گفته "کشورهای دیگر منطقه را هم در جمعمان".
منافع ملی ما در همین مسیر نهفته است ؛ کاهش نقش ایدئولوژی وسیاست فرقهگرا در روابط خاورمیانهای و توسعه روابط تجاری با همه. بیطرفی در منازعات بین العربی و خزیدن محتاطانه به حاشیه. به ان استراتژی #خارپشت میگوییم.
🆔 @jameeno
#یادداشت_منتخب
🔸بوی بهبود ز اوضاع جهان میشنوم؟
فضای وب، پر است از تحلیل هایی که سال 98 را دردناک ترین سال تاریخ اقتصاد ایران می دانند.( من این جمله را خودم بارها تا اوائل بهمن به کار برده ام) اما فهرستی از حقایق و پیش نشانه های مهم در بهمن و اسفند 97، قانعم ساخته که علیرغم بزرگی ریسک های موجود و آتی، حجم داده های مثبت سریعا رو به تزاید است:
1️⃣علیرغم کاهش دسترسی به درامد های نفتی( که می تواند در سال 98 هم تشدید شود) دسترسی آزادانه بانک مرکزی به دارایی های خارجی جدید با شیب قابل توجهی رو به افزایش است:
شرایط نقشه تجاری ایران اکنون به صورتی است که "داشتن ارز در جایی که به آن نیاز داریم" به مراتب مهم تر از حجم ارز قرار گرفته در ترازنامه بانک مرکزی است(پرونده گوشت نمونه معروف این موضوع است.) در بهمن و اسفند سال 97 شرایط دسترسی بانک مرکزی به مدد تغییر پاردایم به همکاری با کشورهای همسایه دچار تحول جدی شده است. ارز کشور اکنون گزینه هایی بسیار معقولتر از روپیه هند و لیر ترکیه روی میز دارد. این حقیقت شانس حفظ برابری ارزش ریال را در سال 98 را به مراتب از سال 97 بیشتر می کند.
2️⃣شاخص کارگاههای صنعتی احتمالا مثبت تر از چیزی خواهد شد که فکر می کردیم:
اگر چه هنوز داده های شاخص کارگاههای صنعتی به تفکیک صنعت منتشر نشده، ولی شرایط بخصوص درباره کالاهای مصرفی کاربر با نیاز کم به مواد اولیه خارجی به وضوح رو به بهبود است( به عنوان مثال پوشاک) اگر چه سیاست تحدید واردات اثر رکودی جدی بر اقتصاد دارد( با توجه به حجم بالای خدمات در جی دی پی و همپوشانی بالای بخش های مختلفی از خدمات با واردات) و تنظیم شیب این تحدید باید از دل یک استراتژی توسعه صنعتی استخراج می شد اما روی خوش ماجرا (گیرم بدون استراتژی و رها ) در حال رخ نمایی است.
3️⃣اگر چه شوک ارزی 97 نابرابری را تشدید می کنند ولی تغییر رویکرد سیاست گذار روند افزایش ضریب جینی را متوقف یا معکوس خواهد کرد:
دو عامل مهم به کاهش نابرابری در سال 98 کمک خواهد کرد. نخست نحوه افزایش حقوق به صورت قدر مطلق برای حقوقهای بالا که محاسبات اثر جدی آن را بر کاهش ضریب جینی نشان می دهد( قابل مقایسه با اثر هدفمند سازی یارانه های انرژی در هشت سال قبل) دوم تغیییر رویکرد كاملا محتمل حاکمیت در نحوه توزیع یارانه ها( بخصوص یارانه های ارزی)
4️⃣رویکرد بانک مرکزی به نقدینگی با احتمال بالا از منفعل به فعال تغییر می کند:
از 1392 تا امروز بانک مرکزی دائما با افزایش منفعلانه و بی نتیجه پایه پولی و نقدینگی مواجه بوده است. تلاش واقعی دولت برای کنترل نقدینگی از طریق افزایش سرعت رشد پایه پولی از طریق تحدید بدهی دولت به بانک مرکزی علیرغم همه سختی ها و تلخی های ان برای بودجه در عمل از سرعت رشد نقدینگی نکاست و5 سال تمام ترکیب پایه پولی درگیر افزایش منفعل و ناچار و مطلقا از طریق اضافه برداشت سیستم بانکی بود. خبر خوب آن است که این رویکرد شدیدا رکود زا با احتمال زیاد دیگر ادامه نخواهد یافت.
در مقابل همه این پیش نشانه های مثبت یک منبع ریسک بزرگ باقی است: بودجه دولت. ناکامی احتمالی دولت در درآمد زایی و یافتن منبع جدید درآمدی یا مولد کردن دارایی های خود اثر منفی جدی بر مورد چهارم دارد( در این سناریو افزایش فعالانه بدهی دولت به بانک مرکزی عملا مصروف بودجه جاری خواهد شد و جایی برای استفاده از این افزایش ناچار برای تامین مالی فرایند توسعه نخواهد ماند) همچنین این تخصیص پیشیینی پایه پولی به مصارف دولت از دریچه افزایش همزمان نقدینگی و سرعت گردش آن،عملا توان بانک مرکزی را در مورد اول هم تضعیف خواهد کرد.
سال بعد سال خوب یا بدی است؟ رفتار دولت نسبت به بودجه خود، پاسخ این سوال را تعیین خواهد کرد / اقتصاد سیاسی
🆔 @jameeno
🔸بوی بهبود ز اوضاع جهان میشنوم؟
فضای وب، پر است از تحلیل هایی که سال 98 را دردناک ترین سال تاریخ اقتصاد ایران می دانند.( من این جمله را خودم بارها تا اوائل بهمن به کار برده ام) اما فهرستی از حقایق و پیش نشانه های مهم در بهمن و اسفند 97، قانعم ساخته که علیرغم بزرگی ریسک های موجود و آتی، حجم داده های مثبت سریعا رو به تزاید است:
1️⃣علیرغم کاهش دسترسی به درامد های نفتی( که می تواند در سال 98 هم تشدید شود) دسترسی آزادانه بانک مرکزی به دارایی های خارجی جدید با شیب قابل توجهی رو به افزایش است:
شرایط نقشه تجاری ایران اکنون به صورتی است که "داشتن ارز در جایی که به آن نیاز داریم" به مراتب مهم تر از حجم ارز قرار گرفته در ترازنامه بانک مرکزی است(پرونده گوشت نمونه معروف این موضوع است.) در بهمن و اسفند سال 97 شرایط دسترسی بانک مرکزی به مدد تغییر پاردایم به همکاری با کشورهای همسایه دچار تحول جدی شده است. ارز کشور اکنون گزینه هایی بسیار معقولتر از روپیه هند و لیر ترکیه روی میز دارد. این حقیقت شانس حفظ برابری ارزش ریال را در سال 98 را به مراتب از سال 97 بیشتر می کند.
2️⃣شاخص کارگاههای صنعتی احتمالا مثبت تر از چیزی خواهد شد که فکر می کردیم:
اگر چه هنوز داده های شاخص کارگاههای صنعتی به تفکیک صنعت منتشر نشده، ولی شرایط بخصوص درباره کالاهای مصرفی کاربر با نیاز کم به مواد اولیه خارجی به وضوح رو به بهبود است( به عنوان مثال پوشاک) اگر چه سیاست تحدید واردات اثر رکودی جدی بر اقتصاد دارد( با توجه به حجم بالای خدمات در جی دی پی و همپوشانی بالای بخش های مختلفی از خدمات با واردات) و تنظیم شیب این تحدید باید از دل یک استراتژی توسعه صنعتی استخراج می شد اما روی خوش ماجرا (گیرم بدون استراتژی و رها ) در حال رخ نمایی است.
3️⃣اگر چه شوک ارزی 97 نابرابری را تشدید می کنند ولی تغییر رویکرد سیاست گذار روند افزایش ضریب جینی را متوقف یا معکوس خواهد کرد:
دو عامل مهم به کاهش نابرابری در سال 98 کمک خواهد کرد. نخست نحوه افزایش حقوق به صورت قدر مطلق برای حقوقهای بالا که محاسبات اثر جدی آن را بر کاهش ضریب جینی نشان می دهد( قابل مقایسه با اثر هدفمند سازی یارانه های انرژی در هشت سال قبل) دوم تغیییر رویکرد كاملا محتمل حاکمیت در نحوه توزیع یارانه ها( بخصوص یارانه های ارزی)
4️⃣رویکرد بانک مرکزی به نقدینگی با احتمال بالا از منفعل به فعال تغییر می کند:
از 1392 تا امروز بانک مرکزی دائما با افزایش منفعلانه و بی نتیجه پایه پولی و نقدینگی مواجه بوده است. تلاش واقعی دولت برای کنترل نقدینگی از طریق افزایش سرعت رشد پایه پولی از طریق تحدید بدهی دولت به بانک مرکزی علیرغم همه سختی ها و تلخی های ان برای بودجه در عمل از سرعت رشد نقدینگی نکاست و5 سال تمام ترکیب پایه پولی درگیر افزایش منفعل و ناچار و مطلقا از طریق اضافه برداشت سیستم بانکی بود. خبر خوب آن است که این رویکرد شدیدا رکود زا با احتمال زیاد دیگر ادامه نخواهد یافت.
در مقابل همه این پیش نشانه های مثبت یک منبع ریسک بزرگ باقی است: بودجه دولت. ناکامی احتمالی دولت در درآمد زایی و یافتن منبع جدید درآمدی یا مولد کردن دارایی های خود اثر منفی جدی بر مورد چهارم دارد( در این سناریو افزایش فعالانه بدهی دولت به بانک مرکزی عملا مصروف بودجه جاری خواهد شد و جایی برای استفاده از این افزایش ناچار برای تامین مالی فرایند توسعه نخواهد ماند) همچنین این تخصیص پیشیینی پایه پولی به مصارف دولت از دریچه افزایش همزمان نقدینگی و سرعت گردش آن،عملا توان بانک مرکزی را در مورد اول هم تضعیف خواهد کرد.
سال بعد سال خوب یا بدی است؟ رفتار دولت نسبت به بودجه خود، پاسخ این سوال را تعیین خواهد کرد / اقتصاد سیاسی
🆔 @jameeno
#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو
🔹مرجعیت اجتماعی؛ سلبریتی ها به جای فرهنگیان!
🖌مژگان باقری معلم
▫️چندی پیش، پخش کلیپی در فضای مجازی که در آن یک سلبریتی در مذمت گوشت قرمز و فواید گیاهخواری صحبت می کرد فضای رسانه ای کشور را متشنج ساخت. عده ای می گفتند در شرایط فعلی که گوشت قرمز برای قشر آسیب پذیر جامعه دست نیافتنی شده است این نوع تبلیغات برای انحراف افکار عمومی به کار می رود. عده ای می گفتند سلبریتی از حکومت پول گرفته تا تبلیغ گیاهخواری کند وگرنه خودش به آن اعتقادی ندارد و برای اثبات سخن خود عکس هایی از سلبریتی با میزهای رنگارنگ غذا و انواع و اقسام گوشت ها پخش می کردند. بعضی هم می گفتند اساسا چرا یک سلبریتی به خود اجازه می دهد در مورد همه چیز اظهار نظر کند؟ مگر مردم از او نظر خواسته اند؟ قبل از آن نیز اظهار نظر سلبریتی دیگری در مورد یک داروی مربوط به ترک اعتیاد مسئله ساز شده و پای آن سلبریتی را به دادگاه باز کرده بود. این موضوع و موضوعات مشابه که با ورود سلبریتی ها به رسانه های مجازی روز به روز گسترده تر می شود توجه ما را به مسئله جدیدی جلب می کند به نام سلبریتی و نقش او بر فضای اجتماعی کشور. مخصوصا با توجه به این نکته که مخاطبان عمده سلبریتی ها جوان هستند باید توجه اساتید دانشگاه و فرهنگیان کشور به این مسئله جدی تر و نگاه آن ها عمیق تر شود
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/ce-03-18
🔹مرجعیت اجتماعی؛ سلبریتی ها به جای فرهنگیان!
🖌مژگان باقری معلم
▫️چندی پیش، پخش کلیپی در فضای مجازی که در آن یک سلبریتی در مذمت گوشت قرمز و فواید گیاهخواری صحبت می کرد فضای رسانه ای کشور را متشنج ساخت. عده ای می گفتند در شرایط فعلی که گوشت قرمز برای قشر آسیب پذیر جامعه دست نیافتنی شده است این نوع تبلیغات برای انحراف افکار عمومی به کار می رود. عده ای می گفتند سلبریتی از حکومت پول گرفته تا تبلیغ گیاهخواری کند وگرنه خودش به آن اعتقادی ندارد و برای اثبات سخن خود عکس هایی از سلبریتی با میزهای رنگارنگ غذا و انواع و اقسام گوشت ها پخش می کردند. بعضی هم می گفتند اساسا چرا یک سلبریتی به خود اجازه می دهد در مورد همه چیز اظهار نظر کند؟ مگر مردم از او نظر خواسته اند؟ قبل از آن نیز اظهار نظر سلبریتی دیگری در مورد یک داروی مربوط به ترک اعتیاد مسئله ساز شده و پای آن سلبریتی را به دادگاه باز کرده بود. این موضوع و موضوعات مشابه که با ورود سلبریتی ها به رسانه های مجازی روز به روز گسترده تر می شود توجه ما را به مسئله جدیدی جلب می کند به نام سلبریتی و نقش او بر فضای اجتماعی کشور. مخصوصا با توجه به این نکته که مخاطبان عمده سلبریتی ها جوان هستند باید توجه اساتید دانشگاه و فرهنگیان کشور به این مسئله جدی تر و نگاه آن ها عمیق تر شود
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/ce-03-18
Telegraph
مرجعیت اجتماعی؛ سلبریتی ها به جای فرهنگیان!
چندی پیش، پخش کلیپی در فضای مجازی که در آن یک سلبریتی در مذمت گوشت قرمز و فواید گیاهخواری صحبت می کرد فضای رسانه ای کشور را متشنج ساخت. عده ای می گفتند در شرایط فعلی که گوشت قرمز برای قشر آسیب پذیر جامعه دست نیافتنی شده است این نوع تبلیغات برای انحراف افکار…
#الف
🔺پشت "جامعهنو" چه کسانی ایستادهاند؟
▫️"... به هر دلیل که به خودتان مربوط است به اخبار فساد نمیپردازید...تحلیلتان سستبنیاد است...بیطرف نیستید....لحن فرادستانه و از منظر دانای کل است....تواضع ندارید ...جایی ننوشتهاند حرفهای بودن به معنای بیطرفی و بینظری است. گاردین و نیویورکتایمز هم موضع و نظر دارند. پنهانکردن این نظرها و ماسک ناصح و ناجی ملت زدن کمکی به ارتقای پروفایل حرفهای نمیکند...مشکلات وضعیت را ذاتی فرض میکنید.....دکتر نیلی از اقتصاددانان مورد علاقه شماست...شما و اقتصاددانها که تحلیلهای خود را بر آرای آنها استوار میکنید.... به ابرچالش فساد سیستماتیک کاری ندارید....پیکان به سمت مردم میگیرید و توصیه سنگ بر شکم بستن میکنید....تحلیل شما خانه روی آب است...از دستمزدبگیر توان کاهش سطح زندگی میخواهید...نمک بر زخم میپاشید...مردم منتظر توصیه من و شما نمیمانند...سادهانگارانه لطمه سیاسی، اجتماعی و اقتصادی توصیههای کلی و بدون پشتوانه خود را نمیبینید، ....سعی دارید ایدهپردازی کنید...ناامیدید...توانی برای تغییر خودتان و دیگران نمیبینید ....در نوسان نظری هستید و ثبات ندارید...عدالت اجتماعی را رویای چپ میدانید،...صدها ناتوانی مستتر در یادداشتتان...شرافتمندانه سکوت کنید...."
🔹تحریریه جامعهنو: اینها قطعات نقدهای کوتاه دو تن از همراهان گرامی جامعهنو است که اخیرا دریافت کردهایم. بسی شکرگزار آنها هستیم که صرف وقت و نظر میکنند و البته در لحن کلی نقدهایشان، در کنار خشمی قابل درک، محبت و خیرخواهی نیز دیده میشود. از انها سپاس مجدد داریم و تلاش میکنیم تصویری که از خودمان داریم صادقانه به پیشگاه همه عرضه کنیم تا ما را در مسیر راهنمایی کنند.
نقدها و نظرها به ما یادآوری میکنند باید هرازچندگاه خاستگاه، اهداف و خطمشی خود را برای خودمان و خوانندگان یادآوری کنیم.
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/Alef-03-19
🔺پشت "جامعهنو" چه کسانی ایستادهاند؟
▫️"... به هر دلیل که به خودتان مربوط است به اخبار فساد نمیپردازید...تحلیلتان سستبنیاد است...بیطرف نیستید....لحن فرادستانه و از منظر دانای کل است....تواضع ندارید ...جایی ننوشتهاند حرفهای بودن به معنای بیطرفی و بینظری است. گاردین و نیویورکتایمز هم موضع و نظر دارند. پنهانکردن این نظرها و ماسک ناصح و ناجی ملت زدن کمکی به ارتقای پروفایل حرفهای نمیکند...مشکلات وضعیت را ذاتی فرض میکنید.....دکتر نیلی از اقتصاددانان مورد علاقه شماست...شما و اقتصاددانها که تحلیلهای خود را بر آرای آنها استوار میکنید.... به ابرچالش فساد سیستماتیک کاری ندارید....پیکان به سمت مردم میگیرید و توصیه سنگ بر شکم بستن میکنید....تحلیل شما خانه روی آب است...از دستمزدبگیر توان کاهش سطح زندگی میخواهید...نمک بر زخم میپاشید...مردم منتظر توصیه من و شما نمیمانند...سادهانگارانه لطمه سیاسی، اجتماعی و اقتصادی توصیههای کلی و بدون پشتوانه خود را نمیبینید، ....سعی دارید ایدهپردازی کنید...ناامیدید...توانی برای تغییر خودتان و دیگران نمیبینید ....در نوسان نظری هستید و ثبات ندارید...عدالت اجتماعی را رویای چپ میدانید،...صدها ناتوانی مستتر در یادداشتتان...شرافتمندانه سکوت کنید...."
🔹تحریریه جامعهنو: اینها قطعات نقدهای کوتاه دو تن از همراهان گرامی جامعهنو است که اخیرا دریافت کردهایم. بسی شکرگزار آنها هستیم که صرف وقت و نظر میکنند و البته در لحن کلی نقدهایشان، در کنار خشمی قابل درک، محبت و خیرخواهی نیز دیده میشود. از انها سپاس مجدد داریم و تلاش میکنیم تصویری که از خودمان داریم صادقانه به پیشگاه همه عرضه کنیم تا ما را در مسیر راهنمایی کنند.
نقدها و نظرها به ما یادآوری میکنند باید هرازچندگاه خاستگاه، اهداف و خطمشی خود را برای خودمان و خوانندگان یادآوری کنیم.
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/Alef-03-19
Telegraph
پشت "جامعهنو" چه کسانی ایستادهاند؟
"... به هر دلیل که به خودتان مربوط است به اخبار فساد نمیپردازید...تحلیلتان سستبنیاد است...بیطرف نیستید....لحن فرادستانه و از منظر دانای کل است....تواضع ندارید ...جایی ننوشتهاند حرفهای بودن به معنای بیطرفی و بینظری است. گاردین و نیویورکتایمز هم موضع…
🔸آمدن، بالیدن و رفتن عادل ها، محصول عملکرد اتاق فکر صدا و سیما است
▫️فاروق نجم الدین/ جامعه نو: خدای نکرده فکر نکنید که از همان اول دارم از نوعی توطئه حرف می زنم و یا اینکه عادل را همدست مدیریت قلمداد می کنم... خیر.
رفتن او حاصل کشاکشی طولانی در مدیریت سیما است و در یک عبارت می توان گفت که امری تصادفی نیست. یک روزی باید این تسویه حساب رخ می داد و این برخورد صورت می گرفت.
اما اگر اینطور باشد، پس چرا اساسا مدیریت سیما امثال عادل را به برنامه ها می آورند و حتی به آنها پروبال می دهند؟ فراتر اینکه دیده شده که مدیریت سیما در شدیدترین شرایط از عادل حمایت کرده و او را لانسه کرده است. عادل چند بار، خصوصا در دوره احمدی نژاد تا آستانه رانده شدن از سیما رفت اما هر بار، لابی ها نتیجه داد و کفه به نفع او برگشت، بدون انکه خودش نقشی خاص در این توازن ایفا کرده باشد. آیا این موضوع صرفا به خاطر وجود باند و یا مدیری خاص (مثلا پورمحمدی) بود که زورش به باند مقابل چربید؟ تا اندازه ای آری اما این تمام ماجرا نیست.
از سوی دیگر این تصور به وجود آمده که عادل فردوسی پور در تمام این مدت خار چشم مدیریت سیما بوده و مدت ها پیش باید او را کنار می زدند. حال اگر نتوانستند چنین کنند، به خاطر محبوبیت او و توانایی های حرفه ای او بوده است! به نظر من چنین تصوری از اساس غلط است. مدیران سیما تابع گروه های فرادستند و اگر تصمیمی برای عزل مجری خود بگیرند، لحظه ای درنگ نمی کنند و عواقب ان اصلا برای انها اهمیت ندارد.
با این شرایط، آمدن و رفتن مجریانی نظیر عادل، چه تفسیری دارد؟
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/ad-03-22-2
▫️فاروق نجم الدین/ جامعه نو: خدای نکرده فکر نکنید که از همان اول دارم از نوعی توطئه حرف می زنم و یا اینکه عادل را همدست مدیریت قلمداد می کنم... خیر.
رفتن او حاصل کشاکشی طولانی در مدیریت سیما است و در یک عبارت می توان گفت که امری تصادفی نیست. یک روزی باید این تسویه حساب رخ می داد و این برخورد صورت می گرفت.
اما اگر اینطور باشد، پس چرا اساسا مدیریت سیما امثال عادل را به برنامه ها می آورند و حتی به آنها پروبال می دهند؟ فراتر اینکه دیده شده که مدیریت سیما در شدیدترین شرایط از عادل حمایت کرده و او را لانسه کرده است. عادل چند بار، خصوصا در دوره احمدی نژاد تا آستانه رانده شدن از سیما رفت اما هر بار، لابی ها نتیجه داد و کفه به نفع او برگشت، بدون انکه خودش نقشی خاص در این توازن ایفا کرده باشد. آیا این موضوع صرفا به خاطر وجود باند و یا مدیری خاص (مثلا پورمحمدی) بود که زورش به باند مقابل چربید؟ تا اندازه ای آری اما این تمام ماجرا نیست.
از سوی دیگر این تصور به وجود آمده که عادل فردوسی پور در تمام این مدت خار چشم مدیریت سیما بوده و مدت ها پیش باید او را کنار می زدند. حال اگر نتوانستند چنین کنند، به خاطر محبوبیت او و توانایی های حرفه ای او بوده است! به نظر من چنین تصوری از اساس غلط است. مدیران سیما تابع گروه های فرادستند و اگر تصمیمی برای عزل مجری خود بگیرند، لحظه ای درنگ نمی کنند و عواقب ان اصلا برای انها اهمیت ندارد.
با این شرایط، آمدن و رفتن مجریانی نظیر عادل، چه تفسیری دارد؟
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/ad-03-22-2
Telegraph
آمدن، بالیدن و رفتن عادل ها، محصول عملکرد اتاق فکر صدا و سیما است
خدای نکرده فکر نکنید که از همان اول دارم از نوعی توطئه حرف می زنم و یا اینکه عادل را همدست مدیریت قلمداد می کنم... خیر. رفتن او حاصل کشاکشی طولانی در مدیریت سیما است و در یک عبارت می توان گفت که امری تصادفی نیست. یک روزی باید این تسویه حساب رخ می داد و این…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸نوروز درخانه معلم زندانی
▫️جامعهنو /لیلا رزاقی : این صدا و تصویر منیر عبدی، همسر اسماعیل عبدی فعال صنفی و دبیر کانون صنفی معلمان ایران است که در پیامی نوروزی به جامعه و فعالان صنفی و مدنی از حال و هوای این روزهای خانه اش میگوید. اسماعیل عبدی از پاییز ۹۵ و با حکم ۶ سال حبس در زندان #اوین به سر می برد. فعالان صنفی میگویند، جرم او دفاع از حقوق صنفی معلمان است.
🆔 @jameeno
▫️جامعهنو /لیلا رزاقی : این صدا و تصویر منیر عبدی، همسر اسماعیل عبدی فعال صنفی و دبیر کانون صنفی معلمان ایران است که در پیامی نوروزی به جامعه و فعالان صنفی و مدنی از حال و هوای این روزهای خانه اش میگوید. اسماعیل عبدی از پاییز ۹۵ و با حکم ۶ سال حبس در زندان #اوین به سر می برد. فعالان صنفی میگویند، جرم او دفاع از حقوق صنفی معلمان است.
🆔 @jameeno
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸نوروز درخانه معلم زندانی
▫️جامعهنو /لیلا رزاقی : خدیجه پاک ضمیر معلم و همسر محمد حبیبی فعال صنفی و معلم زندانیست. او در این ویدئو خطاب به همراهان جامعه نو، از مطالباتی میگوید که #محمدحبیبی در پی تحقق آنها به ۷ سال و نیم زندان محکوم شده است. توقف پروژه خصوصی سازی مدارس و مقابله با کالایی شدن آموزش ، بخشی از این مطالبات است. محمد حبیبی که از اردیبهشت ماه ۹۷ در پی یک تجمع صنفی بازداشت شده ، هم اکنون در زندان #اوین به سر می برد.
🆔 @jameeno
▫️جامعهنو /لیلا رزاقی : خدیجه پاک ضمیر معلم و همسر محمد حبیبی فعال صنفی و معلم زندانیست. او در این ویدئو خطاب به همراهان جامعه نو، از مطالباتی میگوید که #محمدحبیبی در پی تحقق آنها به ۷ سال و نیم زندان محکوم شده است. توقف پروژه خصوصی سازی مدارس و مقابله با کالایی شدن آموزش ، بخشی از این مطالبات است. محمد حبیبی که از اردیبهشت ماه ۹۷ در پی یک تجمع صنفی بازداشت شده ، هم اکنون در زندان #اوین به سر می برد.
🆔 @jameeno
#یادداشت_منتخب
🔻هدف ترامپ تغییر نظام ایران است؟ یاتحکیم آن؟
🖌برگردان: دکتر اسفندیار خدایی
▫️تجارب تاریخی نشان میدهد که تحریمهای اقتصادی موجب میشوندکنترل جامعه هدف به دست انحصارطلبان حاکم بیفتدو روند مردمسالاری به حاشیه رانده شود.تاریخچه طولانی مداخلات آمریکا در امور داخلی کشورهای مختلف نشان می دهدکه این مداخلات همواره یک مشکل را حل کرده اند اما مشکلات بزرگتری را به وجود آورده اند.مثلاً در دهه ۱۹۸۰دولت ریگان مجاهدین افغانی را علیه شوروی تجهیز و حمایت کرد.لکن همین مجاهدین،القاعده را بوجودآوردندو با مرگبارترین حملات یازده سپتامبر هزاران آمریکایی را به خاک و خون کشیدند و هزاران میلیارد دلار بودجه جنگ با تروریسم را روی دست مالیاتدهندگان آمریکایی گذاشتند.
تحقیقات نشان دادهاند که تحریمها جوامع هدف را به سمت دیکتاتوری سوق میدهند.تحقیقات دانشگاه ممفیس توسط پروفسور دورین پکسن درسال ۲۰۰۹نشان دادکه تحریمهای ۱۹۸۱-۲۰۰۰وضعیت حقوق بشر درکشورهای هدف را خرابتر کرده بود.سال بعدتحقیقات مشترک همین پژوهشگر با پروفسور کوپردروری از دانشگاه میسوری نشان داد که جوامعی که هدف تحریم قرار گرفته اند در تمام شاخصهای دموکراسی افت کردهاند و به سمت دیکتاتوری متمایلتر شدهاند. اما چرا؟
1️⃣ تحریمها موازنه قدرت را به نفع رژیم حاکم و به زیان مردم منتقد تغییر میدهند و موجب می شود منابع قدرت اقتصادی و سیاسی به دست حکومت بیفتد. تحریمها مردم را بیش از گذشته وابسته به جیب دولت کند و نیروهای دموکراتیک دستشان از این منابع خالی میماند. تحقیقات پروفسور کوپردروری و پکسن نشان داد که در شرایط تحریم دولتها منابع مالی را به سمت هواداران خود سوق می دهند تا اثرات تحریمها بر آنان را کم کنند و حمایت ایشان را برای ادامه حکومت خود تضمین کنند. در سال ۱۹۸۵ سازمان ملل با طرح نفت در برابر غذا موجب تقویت رژیم صدام شد. زیرا این رژیم با کنترل دفترچه های توزیع مواد غذایی، خانوارهای عراقی را مطیع و وابسته به خود گرداند.
2️⃣ تحریمها موجب فرار مغزها و استعدادهای هوادار دموکراسی می شود و زمینه را برای سلطه دیکتاتوری بر جامعه فراهم می کند. برآوردها نشان میدهند که بیش از سه میلیون نفر از نیروهای متخصص عراقی در دهه ۱۹۹۰ این کشور را ترک کردند. نیروهای متخصص باقیمانده در عراق دست از کارهای پژوهشی و صنعتی برداشتند زیرا درآمدی عایدشان نمی شد و سرمایه های انسانی عراق تلف شد و این کشور به دست اندک نیروهای بی تجربه هوادار دولت اداره می شد.
3️⃣ تحریمها طیقه متوسط یعنی موتور محرکه دموکراسی را متلاشی می کنند و به جمعیت فقیری می افزایند که خواسته آنان فقط سیر کردن شکمشان خواهد بود نه آزادی و مشارکت در تعیین سرنوشت خود. فقر و بیکاری فقط به بیماری و عدم امنیت منجر نمی شود، بلکه فرهنگ و باور مردم را نیز فاسد می کند و همبستگی اجتماعی را متلاشی می کند و زور را جانشین قانون می کند. پروفسور لی جونز از دانشگاه کوین مری در کتاب «جامعه محاصره شده» درباره عراق مینویسد:
اتحاد تحریمها و دیکتاتوری موجب شد که مقاومت دموکراتیک در مقابل صدام متلاشی گردد. اینگونه بود که بعد از سقوط صدام، افراط گرایان داعشی بر عراق حاکم شدند و سایه آنها دهها سال دیگر ادامه خواهد داشت.
🔸ایران عراق نیست و زیرساختهای اجتماعی و اقتصادی ایران از عراق غنیتر است. اما چهل سال است که این کشور نیز با گونه های خفیفی از تحریمها دست و پنجه نرم می کند. این تحریمها فقط در سالهای ۱۳۹۰-۱۳۹۳ دوره اوباما شدید و فراگیر بودهاند. در همین سالها ارزش پول ایران و درآمد مردم را به شدت کاهش یافت. این تحریمها موجب شد که اقتصاد ایران به انحصار نظامیان درآید و فساد اقتصادی در این کشور فراگیر شود. این نظامیان با دور زدن تحریمها درآمد سرشاری کسب کنند و بازار تولید و توزیع را در انحصار خود گرفتند و بخش خصوصی و طبقه متوسط را به حاشیه رانده شدند.
🔹دولت ترامپ باخروج از برجام و تحریم ایران قدم در همان راه گذاشته است و جنبش مردمسالاری نوپا را هدف قرار داده است و میرود که چشمه های امید به صلح و امنیت در منطقه خاورمیانه را بخشکاند و جامعه مدنی ایران را تضعیف و افراط گرایان را تقویت کند. به گفته یکی از کارشناسان ایرانی، وقتی که مردم زیر خط فقر له می شوند، تنها آرزوی آنها لقمهای نان برای زنده ماندن خواهد بود نه تغییرات دموکراتیک سیاسی. تحریمهای ایران طبقه متوسط را تضعیف میکند و ندای مردمسالاری را به حاشیه میراند و قدرت حاکمه را مستحکمتر و چابکتر میسازد و تنها راهی که پیش روی نخبگان می گذارد فرار مغزها خواهد بود.
پروفسور پیتر بینارت/ دانشگاه نیویورک
🆔 @jameeno
🔻هدف ترامپ تغییر نظام ایران است؟ یاتحکیم آن؟
🖌برگردان: دکتر اسفندیار خدایی
▫️تجارب تاریخی نشان میدهد که تحریمهای اقتصادی موجب میشوندکنترل جامعه هدف به دست انحصارطلبان حاکم بیفتدو روند مردمسالاری به حاشیه رانده شود.تاریخچه طولانی مداخلات آمریکا در امور داخلی کشورهای مختلف نشان می دهدکه این مداخلات همواره یک مشکل را حل کرده اند اما مشکلات بزرگتری را به وجود آورده اند.مثلاً در دهه ۱۹۸۰دولت ریگان مجاهدین افغانی را علیه شوروی تجهیز و حمایت کرد.لکن همین مجاهدین،القاعده را بوجودآوردندو با مرگبارترین حملات یازده سپتامبر هزاران آمریکایی را به خاک و خون کشیدند و هزاران میلیارد دلار بودجه جنگ با تروریسم را روی دست مالیاتدهندگان آمریکایی گذاشتند.
تحقیقات نشان دادهاند که تحریمها جوامع هدف را به سمت دیکتاتوری سوق میدهند.تحقیقات دانشگاه ممفیس توسط پروفسور دورین پکسن درسال ۲۰۰۹نشان دادکه تحریمهای ۱۹۸۱-۲۰۰۰وضعیت حقوق بشر درکشورهای هدف را خرابتر کرده بود.سال بعدتحقیقات مشترک همین پژوهشگر با پروفسور کوپردروری از دانشگاه میسوری نشان داد که جوامعی که هدف تحریم قرار گرفته اند در تمام شاخصهای دموکراسی افت کردهاند و به سمت دیکتاتوری متمایلتر شدهاند. اما چرا؟
1️⃣ تحریمها موازنه قدرت را به نفع رژیم حاکم و به زیان مردم منتقد تغییر میدهند و موجب می شود منابع قدرت اقتصادی و سیاسی به دست حکومت بیفتد. تحریمها مردم را بیش از گذشته وابسته به جیب دولت کند و نیروهای دموکراتیک دستشان از این منابع خالی میماند. تحقیقات پروفسور کوپردروری و پکسن نشان داد که در شرایط تحریم دولتها منابع مالی را به سمت هواداران خود سوق می دهند تا اثرات تحریمها بر آنان را کم کنند و حمایت ایشان را برای ادامه حکومت خود تضمین کنند. در سال ۱۹۸۵ سازمان ملل با طرح نفت در برابر غذا موجب تقویت رژیم صدام شد. زیرا این رژیم با کنترل دفترچه های توزیع مواد غذایی، خانوارهای عراقی را مطیع و وابسته به خود گرداند.
2️⃣ تحریمها موجب فرار مغزها و استعدادهای هوادار دموکراسی می شود و زمینه را برای سلطه دیکتاتوری بر جامعه فراهم می کند. برآوردها نشان میدهند که بیش از سه میلیون نفر از نیروهای متخصص عراقی در دهه ۱۹۹۰ این کشور را ترک کردند. نیروهای متخصص باقیمانده در عراق دست از کارهای پژوهشی و صنعتی برداشتند زیرا درآمدی عایدشان نمی شد و سرمایه های انسانی عراق تلف شد و این کشور به دست اندک نیروهای بی تجربه هوادار دولت اداره می شد.
3️⃣ تحریمها طیقه متوسط یعنی موتور محرکه دموکراسی را متلاشی می کنند و به جمعیت فقیری می افزایند که خواسته آنان فقط سیر کردن شکمشان خواهد بود نه آزادی و مشارکت در تعیین سرنوشت خود. فقر و بیکاری فقط به بیماری و عدم امنیت منجر نمی شود، بلکه فرهنگ و باور مردم را نیز فاسد می کند و همبستگی اجتماعی را متلاشی می کند و زور را جانشین قانون می کند. پروفسور لی جونز از دانشگاه کوین مری در کتاب «جامعه محاصره شده» درباره عراق مینویسد:
اتحاد تحریمها و دیکتاتوری موجب شد که مقاومت دموکراتیک در مقابل صدام متلاشی گردد. اینگونه بود که بعد از سقوط صدام، افراط گرایان داعشی بر عراق حاکم شدند و سایه آنها دهها سال دیگر ادامه خواهد داشت.
🔸ایران عراق نیست و زیرساختهای اجتماعی و اقتصادی ایران از عراق غنیتر است. اما چهل سال است که این کشور نیز با گونه های خفیفی از تحریمها دست و پنجه نرم می کند. این تحریمها فقط در سالهای ۱۳۹۰-۱۳۹۳ دوره اوباما شدید و فراگیر بودهاند. در همین سالها ارزش پول ایران و درآمد مردم را به شدت کاهش یافت. این تحریمها موجب شد که اقتصاد ایران به انحصار نظامیان درآید و فساد اقتصادی در این کشور فراگیر شود. این نظامیان با دور زدن تحریمها درآمد سرشاری کسب کنند و بازار تولید و توزیع را در انحصار خود گرفتند و بخش خصوصی و طبقه متوسط را به حاشیه رانده شدند.
🔹دولت ترامپ باخروج از برجام و تحریم ایران قدم در همان راه گذاشته است و جنبش مردمسالاری نوپا را هدف قرار داده است و میرود که چشمه های امید به صلح و امنیت در منطقه خاورمیانه را بخشکاند و جامعه مدنی ایران را تضعیف و افراط گرایان را تقویت کند. به گفته یکی از کارشناسان ایرانی، وقتی که مردم زیر خط فقر له می شوند، تنها آرزوی آنها لقمهای نان برای زنده ماندن خواهد بود نه تغییرات دموکراتیک سیاسی. تحریمهای ایران طبقه متوسط را تضعیف میکند و ندای مردمسالاری را به حاشیه میراند و قدرت حاکمه را مستحکمتر و چابکتر میسازد و تنها راهی که پیش روی نخبگان می گذارد فرار مغزها خواهد بود.
پروفسور پیتر بینارت/ دانشگاه نیویورک
🆔 @jameeno
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔹نوروز درخانه معلم زندانی
▫️جامعه نو - لیلارزاقی: آدینه بیگی، همسر محمود بهشتی لنگرودی در این پیام نوروزی از دغدغه های صنفی معلمان و جای خالی فعالان صنفی دربند می گوید. محمودبهشتی لنگرودی، سخنگوی کانون صنفی معلمان است که از سال 78 بدلیل فعالیت های صنفی بارها احضار و درسالهای 83،85،89 و94 بازداشت وماهها درانفرادی بوده و طی سه حکم مجزا، به 14 سال حبس محکوم شد. این احکام براساس ماده 134 ادغام شدند و نهایتا محمود بهشتی به تحمل 5 سال حبس محکوم شد. این فعال صنفی تاکنون نیمی از این حکم پنج ساله را گذرانده است.
🆔 @jameeno
▫️جامعه نو - لیلارزاقی: آدینه بیگی، همسر محمود بهشتی لنگرودی در این پیام نوروزی از دغدغه های صنفی معلمان و جای خالی فعالان صنفی دربند می گوید. محمودبهشتی لنگرودی، سخنگوی کانون صنفی معلمان است که از سال 78 بدلیل فعالیت های صنفی بارها احضار و درسالهای 83،85،89 و94 بازداشت وماهها درانفرادی بوده و طی سه حکم مجزا، به 14 سال حبس محکوم شد. این احکام براساس ماده 134 ادغام شدند و نهایتا محمود بهشتی به تحمل 5 سال حبس محکوم شد. این فعال صنفی تاکنون نیمی از این حکم پنج ساله را گذرانده است.
🆔 @jameeno
#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو
🔸عبرتها و الگوهای سال ۹۷
▫️ احسان دادگستر: هر سالی که سپری میشود رخدادهای وقوع یافته در آن برهه به آینه تمام قد عبرت یا الگو برای گروههای اجتماعی تبدیل میشود.نود و هفت در حالی پایان پذیرفت که از نظر ابعاد مختلف حاوی نکات آموزنده ای برایمان بود.
بعد سیاسی اقتصادی: بی شک خروج ایالات متحده از برجام و بازگشت تحریم های یک جانبه با اثرگذاری محسوس بر بازار ارز،مسکن،خودرو و کالاهای اساسی نشان داد تا چه حد کشور آسیب پذیر است اما مسولین پرادعا ، کم خرد و شعارزده با عدم درک این واقعیت محض مردم را با این شدت وسیع دچار فقر و فلاکت کردند.در این بین شاید عملکرد مسولین هیچ گونه تعجبی نداشت زیرا سالیان درازی ست که مسولان مشغول گل به خودی زدن هستند اما آنچه عبرت آموز بود برخورد سودجویانه و خودخواهانه گروه وسیعی از مردم از شرایط آشفته بازار بود. هرچند نمیتوان منکر اصل تاثیر تغییرات نرخ ارز بر کلیه کالاها بود اما سرعت جهش نرخها و تغییرات قیمتی و نیز هجوم بیشتر به اقلام گران شده باعث شد تا ما به ملتی تبدیل شویم که به جای اعتراض به یک گرانی بی دلیل خود نیز گران فروشی کنیم یا مشوق افزایش بیشتر قیمتها شویم.مقایسه ای ساده با علت اعتراض هفته های متمادی جلیقه زردها در پاریس نشان میدهد ما ایرانیان به شکل وسیع همچون مسولین مان عامل تشدید تورم و گرانی بودیم. حلقه مفقوده این بعد در سال جاری را میتوان انصاف نامید!
بعد اجتماعی فرهنگی: شاید بتوان مهمترین رخداد این حوزه را سخنان عبدالکریم سروش به مناسبت چهل سالگی انقلاب و مقایسه رهبران دو رژیم دانست. فارغ از اینکه مطالب ایراد شده چقدر صحیح بود باید شجاعت او در حرکت در خلاف جهت احساسات جریان عمومی رو تحسین کرد. از سوی دیگر اما گروهی که حکومت را به سبب برخورد تند و مذموم با منتقدینش مواخذه میکردند خود با شدت و حدتی شگفت سروش را مورد فحاشی و تلخی قرار دادند. این سبک از واکنش نشان داد ما ایرانیان هنوز هم چقدر از فضای گفتمان آزاد و نقد بدون جدال دوریم و نه تنها تحمل عمل به ایده مخالف که حتی تاب شنیدن سخن منتقد را نیز نداریم.حلقه مفقوده این بعد در سال جاری را میتوان هنر گفتگو نامید!
بعد بین المللی: شاید رخداد ناراحت کننده مساجد نیوزلند در انتهای سال جاری خاص ترین این موارد باشد. نه از باب کشتار مظلومین که به رویه ای ثابت تبدیل شده بلکه از حیث واکنش یک حاکم! نخست وزیر نیوزلند گفته بود قربانیان(مهاجران مسلمان) از ما بودند و آنکه آنها را کشت(مسبحی استرالیایی) از ما نبود. او نماد حلقه مفقدوه انسانیت در دنیای تعصبات مذهبی و فرقه ای در این بعد بود.ندایی که در صورت همراهی اش میتوان به صلح پایدار امیدوارتر شد.
پ ن ۱: اگر در سال نود و هشت حس انسانیت خود را بیدار و در تعامل با گروهها و تفکرات دگر اندیش از هنر گفتگوی بی نزاع استفاده کنیم و در برابر مردم به قهقرا رفته کشورمان منصفانه عمل کنیم میتوانیم امیدوار باشیم سال بهتری پیش رو خواهیم داشت.
پ ن ۲ : خداوند سرنوشت هیچ گروهی را تغییر نمیدهد مگر آنکه در خودشان تغییر ایجاد کنند.
پ ن ۳ : سال نو بر همه شما مبارک.
🆔 @jameeno
🔸عبرتها و الگوهای سال ۹۷
▫️ احسان دادگستر: هر سالی که سپری میشود رخدادهای وقوع یافته در آن برهه به آینه تمام قد عبرت یا الگو برای گروههای اجتماعی تبدیل میشود.نود و هفت در حالی پایان پذیرفت که از نظر ابعاد مختلف حاوی نکات آموزنده ای برایمان بود.
بعد سیاسی اقتصادی: بی شک خروج ایالات متحده از برجام و بازگشت تحریم های یک جانبه با اثرگذاری محسوس بر بازار ارز،مسکن،خودرو و کالاهای اساسی نشان داد تا چه حد کشور آسیب پذیر است اما مسولین پرادعا ، کم خرد و شعارزده با عدم درک این واقعیت محض مردم را با این شدت وسیع دچار فقر و فلاکت کردند.در این بین شاید عملکرد مسولین هیچ گونه تعجبی نداشت زیرا سالیان درازی ست که مسولان مشغول گل به خودی زدن هستند اما آنچه عبرت آموز بود برخورد سودجویانه و خودخواهانه گروه وسیعی از مردم از شرایط آشفته بازار بود. هرچند نمیتوان منکر اصل تاثیر تغییرات نرخ ارز بر کلیه کالاها بود اما سرعت جهش نرخها و تغییرات قیمتی و نیز هجوم بیشتر به اقلام گران شده باعث شد تا ما به ملتی تبدیل شویم که به جای اعتراض به یک گرانی بی دلیل خود نیز گران فروشی کنیم یا مشوق افزایش بیشتر قیمتها شویم.مقایسه ای ساده با علت اعتراض هفته های متمادی جلیقه زردها در پاریس نشان میدهد ما ایرانیان به شکل وسیع همچون مسولین مان عامل تشدید تورم و گرانی بودیم. حلقه مفقوده این بعد در سال جاری را میتوان انصاف نامید!
بعد اجتماعی فرهنگی: شاید بتوان مهمترین رخداد این حوزه را سخنان عبدالکریم سروش به مناسبت چهل سالگی انقلاب و مقایسه رهبران دو رژیم دانست. فارغ از اینکه مطالب ایراد شده چقدر صحیح بود باید شجاعت او در حرکت در خلاف جهت احساسات جریان عمومی رو تحسین کرد. از سوی دیگر اما گروهی که حکومت را به سبب برخورد تند و مذموم با منتقدینش مواخذه میکردند خود با شدت و حدتی شگفت سروش را مورد فحاشی و تلخی قرار دادند. این سبک از واکنش نشان داد ما ایرانیان هنوز هم چقدر از فضای گفتمان آزاد و نقد بدون جدال دوریم و نه تنها تحمل عمل به ایده مخالف که حتی تاب شنیدن سخن منتقد را نیز نداریم.حلقه مفقوده این بعد در سال جاری را میتوان هنر گفتگو نامید!
بعد بین المللی: شاید رخداد ناراحت کننده مساجد نیوزلند در انتهای سال جاری خاص ترین این موارد باشد. نه از باب کشتار مظلومین که به رویه ای ثابت تبدیل شده بلکه از حیث واکنش یک حاکم! نخست وزیر نیوزلند گفته بود قربانیان(مهاجران مسلمان) از ما بودند و آنکه آنها را کشت(مسبحی استرالیایی) از ما نبود. او نماد حلقه مفقدوه انسانیت در دنیای تعصبات مذهبی و فرقه ای در این بعد بود.ندایی که در صورت همراهی اش میتوان به صلح پایدار امیدوارتر شد.
پ ن ۱: اگر در سال نود و هشت حس انسانیت خود را بیدار و در تعامل با گروهها و تفکرات دگر اندیش از هنر گفتگوی بی نزاع استفاده کنیم و در برابر مردم به قهقرا رفته کشورمان منصفانه عمل کنیم میتوانیم امیدوار باشیم سال بهتری پیش رو خواهیم داشت.
پ ن ۲ : خداوند سرنوشت هیچ گروهی را تغییر نمیدهد مگر آنکه در خودشان تغییر ایجاد کنند.
پ ن ۳ : سال نو بر همه شما مبارک.
🆔 @jameeno
#الف
🔸لبه تعادل!
▫️شورای سردبیری: در واپسین روزهای سال پیش، بالاخره صدای استخوانی که کارد به آن رسیده است درآمد: یک فعال سیاسی از لزوم تشکیل هسته سخت سیاستورزان حرفهای اصلاحطلب سخن راند و یکی دیگر از آشتی با جنبش خیابانی حرف زد. اعتراف آقای خاتمی درباره ناامیدی مردم از صندوق رای و تحول مسالمتجویانه مبتنی بر رای هم مزید بر علت شد و به آن حرفها فضای توجه بخشید. این بحث در گرفت که آیا باید آینده را در کف خیابان جستجو کرد یانه؟ اکنون روشن شده گرایش به تحولخواهی از نوع متمایل به رویارویی خشن در کشور هوادارانی جدی یافته است. واقع وضعیت جامعه ما این است که حکومت حضور خیابانی بدون خشونت را اخیرا تا حدی تحمل میکند: مثلا جایی که کارگران حقوق عقبافتاده طلب کنند یا مخالف خصوصیسازی باشند، و زمانی که طلبکاران موسسات مالی به ناله و نفرین رئیس بانک مرکزی جمع شوند. اما فقط تا همین جا. نمیتوان تصور کرد طرح مطالبات سیاسی در قالب خیابان بدون بروز خشونت از سوی شاخهای ازحکومت و به دنبال آن از سوی جماعت ممکن باشد. اما به نظر میرسد نه یک نفر، که بخشی از نیروهای سیاسی هریک به طریقی و لابد با پذیرش فرجام خشونتآمیز به سودمندی طرح مطالبات در خیابان باورمند میشوند. آیا این انعکاس یک بیصبری روشنفکرانه است در شرایط دشوار نیروهای سیاسی که دچار خلاء نظریه و بنبست در عمل سیاسی هستند، یا انعکاسی از یک تحول اجتماعی در شرف وقوع و منجر به تحرک تودهای که اهل سیاست را درباره تعریف زودهنگام نسبت خود با آن فریفته و آماده کارزار خیابانی میسازد؟
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/ba-03-25
🔸لبه تعادل!
▫️شورای سردبیری: در واپسین روزهای سال پیش، بالاخره صدای استخوانی که کارد به آن رسیده است درآمد: یک فعال سیاسی از لزوم تشکیل هسته سخت سیاستورزان حرفهای اصلاحطلب سخن راند و یکی دیگر از آشتی با جنبش خیابانی حرف زد. اعتراف آقای خاتمی درباره ناامیدی مردم از صندوق رای و تحول مسالمتجویانه مبتنی بر رای هم مزید بر علت شد و به آن حرفها فضای توجه بخشید. این بحث در گرفت که آیا باید آینده را در کف خیابان جستجو کرد یانه؟ اکنون روشن شده گرایش به تحولخواهی از نوع متمایل به رویارویی خشن در کشور هوادارانی جدی یافته است. واقع وضعیت جامعه ما این است که حکومت حضور خیابانی بدون خشونت را اخیرا تا حدی تحمل میکند: مثلا جایی که کارگران حقوق عقبافتاده طلب کنند یا مخالف خصوصیسازی باشند، و زمانی که طلبکاران موسسات مالی به ناله و نفرین رئیس بانک مرکزی جمع شوند. اما فقط تا همین جا. نمیتوان تصور کرد طرح مطالبات سیاسی در قالب خیابان بدون بروز خشونت از سوی شاخهای ازحکومت و به دنبال آن از سوی جماعت ممکن باشد. اما به نظر میرسد نه یک نفر، که بخشی از نیروهای سیاسی هریک به طریقی و لابد با پذیرش فرجام خشونتآمیز به سودمندی طرح مطالبات در خیابان باورمند میشوند. آیا این انعکاس یک بیصبری روشنفکرانه است در شرایط دشوار نیروهای سیاسی که دچار خلاء نظریه و بنبست در عمل سیاسی هستند، یا انعکاسی از یک تحول اجتماعی در شرف وقوع و منجر به تحرک تودهای که اهل سیاست را درباره تعریف زودهنگام نسبت خود با آن فریفته و آماده کارزار خیابانی میسازد؟
🆔 @jameeno
🔻بیشتر بخوانید
https://telegra.ph/ba-03-25
Telegraph
لبه تعادل!
جامعه نو شورای سردبیری: در واپسین روزهای سال پیش، بالاخره صدای استخوانی که کارد به آن رسیده است درآمد: یک فعال سیاسی از لزوم تشکیل هسته سخت سیاستورزان حرفهای اصلاحطلب سخن راند و یکی دیگر از آشتی با جنبش خیابانی حرف زد. اعتراف آقای خاتمی درباره ناامیدی…
This media is not supported in your browser
VIEW IN TELEGRAM
🔸نوروز در خانه فعال کارگری
▫️لیلا رزاقی / جامعه نو: اکرم رحیمپور، همسر جعفر عظیمزاده فعال کارگری نیز در پیام نوروزی به جامعه نو، خواستار توقف روند برخورد با فعالان کارگری شد. جعفر عظیمزاده، فعال کارگری که از بهمن ماه ۹۷ در بازداشت به سر میبرد، به آنچه تداوم "برخورد امنیتی با فعالان کارگری" نامیده، معترض شده بود. او پیش از این در تیر ماه سال ۹۵ پس از دو ماه اعتصاب غذا با وعده مقامهای قضایی برای اعاده دادرسی و اعطای مرخصی قابل تمدید، به اعتصاب غذای ۶۳ روزه خود پایان داده بود و موقتا آزاد شده بود.
🆔 @jameeno
▫️لیلا رزاقی / جامعه نو: اکرم رحیمپور، همسر جعفر عظیمزاده فعال کارگری نیز در پیام نوروزی به جامعه نو، خواستار توقف روند برخورد با فعالان کارگری شد. جعفر عظیمزاده، فعال کارگری که از بهمن ماه ۹۷ در بازداشت به سر میبرد، به آنچه تداوم "برخورد امنیتی با فعالان کارگری" نامیده، معترض شده بود. او پیش از این در تیر ماه سال ۹۵ پس از دو ماه اعتصاب غذا با وعده مقامهای قضایی برای اعاده دادرسی و اعطای مرخصی قابل تمدید، به اعتصاب غذای ۶۳ روزه خود پایان داده بود و موقتا آزاد شده بود.
🆔 @jameeno
#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو
🔸سیل بهتر است یا خشکسالی؟
▫️محمد احسانی: مدیر پروژه در صنایع آب و فاضلاب
ایران در آغاز دهه نود شمسی در شمار سه کشور اول دنیا در صنعت سدسازی قرار گرفت. رتبه ای که با افتخار و تبلیغات فراوان از آن به عنوان دستاورد مهمی یاد شد. سدها قرار بود ضمن تولید برق پاک، منابع آب در کشور خشک ایران را مدیریت نمایند و سبب رونق کشاورزی گردند. آرزویی که خیلی زود نقش بر آب شد و اکنون با گذشت نزدیک به دو دهه از شروع سیاست های سدسازی، ایرادات این طرحها بر همگان روشن شده است. افسوس که سرمایه های فراوانی که می توانست صرف فعالیت های عمرانی و زیرساختی گردد، در طرحهای شکست خورده سدسازی به هدر رفت. مدیریت منابع آب نیاز به صرف بودجه های هنگفت عمرانی و پایش سرزمینی دارد. به زبان دیگر، سیاست گذار باید تصمیم بگیرد که با توجه به منابع مالی محدود خود در چه حوزه هایی سرمایه گذاری نماید تا مساله تامین آب مورد نیاز صنعت، کشاورزی و بخش خانگی را برای دراز مدت تامین نماید.
اگر سیلاب های فصلی کشور را پشت سدهای بیشمار خود مهار نکنیم، آنگاه به زمین و زیست بوم خود آسیب فراوان وارد نموده ایم. سیل های مخرب و لجام گسیخته اخیر، روی دیگر خشکسالی هستند. سالهای سال خشکسالی های پی در پی، سیاست گذار را از برنامه ریزی برای سیلاب ها غافل نموده است و مسیل سیلاب ها و کانالهای طبیعی و یا سنتی موجود را از بین برده است.
تصور غلط ولی رایج در بین مسئولین این است که بارشها هر چه بیشتر باشد، حاصلخیزی بیشتری را به دنبال خواهد داشت. اما متاسفانه باید گفت، سیلابها به میزان فراوان فرسایش زمین و رسوبات به جای خواهند گذاشت و همانقدر که خشکسالی و شور شدن منابع آب به زمین آسیب می رسانند، سیلاب ها به زمین، این سرمایه الهی لطمات سنگین وارد می کنند.
سیاست گذاران باید پاسخگو باشند که این همه سدسازی اگر در مهار سیلاب ها ناتوان هستند، پس به چه کاری می آیند؟
باران های فصلی، آبهای سطحی، فاضلاب های شهری و آب دریا، منابع غیرمتعارفی برای تامین آب هستند که با تامین منابع مالی متناسب، می توان بسیاری از مشکلات صنعت آب را حل و فصل نمود. مهار و کنترل آبهای سطحی و باران های فصلی، بیش از همه نیاز به سیاست گذاری صحیح و آینده نگر دارد. سالها است با هدر دادن بودجه های عمرانی جهت سدسازی، انتقال آب در حوزه های آبریز و کانال سازی های بیهوده، راه را غلط رفته ایم. مدیریت منابع آب نیاز به برنامه ریزی محلی و شناخت اقلیم ها و اقدامات کوتاه مدت اما مستمر دارد. طرحهای عظیم و بزرگ تولید و انتقال آب، عملا از بین برنده محیط زیست است. برای هر بیمار نیاز به یک نسخه درمان است. برای حل مشکلات صنعت آب، سیاست گذاری آب از حالت ملی باید به حالت اقلیمی بازگردد.
🆔 @jameeno
🔸سیل بهتر است یا خشکسالی؟
▫️محمد احسانی: مدیر پروژه در صنایع آب و فاضلاب
ایران در آغاز دهه نود شمسی در شمار سه کشور اول دنیا در صنعت سدسازی قرار گرفت. رتبه ای که با افتخار و تبلیغات فراوان از آن به عنوان دستاورد مهمی یاد شد. سدها قرار بود ضمن تولید برق پاک، منابع آب در کشور خشک ایران را مدیریت نمایند و سبب رونق کشاورزی گردند. آرزویی که خیلی زود نقش بر آب شد و اکنون با گذشت نزدیک به دو دهه از شروع سیاست های سدسازی، ایرادات این طرحها بر همگان روشن شده است. افسوس که سرمایه های فراوانی که می توانست صرف فعالیت های عمرانی و زیرساختی گردد، در طرحهای شکست خورده سدسازی به هدر رفت. مدیریت منابع آب نیاز به صرف بودجه های هنگفت عمرانی و پایش سرزمینی دارد. به زبان دیگر، سیاست گذار باید تصمیم بگیرد که با توجه به منابع مالی محدود خود در چه حوزه هایی سرمایه گذاری نماید تا مساله تامین آب مورد نیاز صنعت، کشاورزی و بخش خانگی را برای دراز مدت تامین نماید.
اگر سیلاب های فصلی کشور را پشت سدهای بیشمار خود مهار نکنیم، آنگاه به زمین و زیست بوم خود آسیب فراوان وارد نموده ایم. سیل های مخرب و لجام گسیخته اخیر، روی دیگر خشکسالی هستند. سالهای سال خشکسالی های پی در پی، سیاست گذار را از برنامه ریزی برای سیلاب ها غافل نموده است و مسیل سیلاب ها و کانالهای طبیعی و یا سنتی موجود را از بین برده است.
تصور غلط ولی رایج در بین مسئولین این است که بارشها هر چه بیشتر باشد، حاصلخیزی بیشتری را به دنبال خواهد داشت. اما متاسفانه باید گفت، سیلابها به میزان فراوان فرسایش زمین و رسوبات به جای خواهند گذاشت و همانقدر که خشکسالی و شور شدن منابع آب به زمین آسیب می رسانند، سیلاب ها به زمین، این سرمایه الهی لطمات سنگین وارد می کنند.
سیاست گذاران باید پاسخگو باشند که این همه سدسازی اگر در مهار سیلاب ها ناتوان هستند، پس به چه کاری می آیند؟
باران های فصلی، آبهای سطحی، فاضلاب های شهری و آب دریا، منابع غیرمتعارفی برای تامین آب هستند که با تامین منابع مالی متناسب، می توان بسیاری از مشکلات صنعت آب را حل و فصل نمود. مهار و کنترل آبهای سطحی و باران های فصلی، بیش از همه نیاز به سیاست گذاری صحیح و آینده نگر دارد. سالها است با هدر دادن بودجه های عمرانی جهت سدسازی، انتقال آب در حوزه های آبریز و کانال سازی های بیهوده، راه را غلط رفته ایم. مدیریت منابع آب نیاز به برنامه ریزی محلی و شناخت اقلیم ها و اقدامات کوتاه مدت اما مستمر دارد. طرحهای عظیم و بزرگ تولید و انتقال آب، عملا از بین برنده محیط زیست است. برای هر بیمار نیاز به یک نسخه درمان است. برای حل مشکلات صنعت آب، سیاست گذاری آب از حالت ملی باید به حالت اقلیمی بازگردد.
🆔 @jameeno
#دیدگاه_همراهان_جامعه_نو
🔻بیدار شدن مینهای خفته، دستاورد سیل!
🖌بهنام صادقی - کارشناس آموزش خطرات مین
▫️باران از اولین روز بهار ۹۸، میهمان بیشتر شهرهای ایران شده است. شدت بارش در برخی استانها طی چند روز گذشته حتی از متوسط میزان بارش سالانه هم بیشتر بوده است به نحوی که تراز دریاچه ارومیه افزایش یافت. همچنین افزایش حجم بارشها در بالا دست سبب بالارفتن حجم ورودی آب به مخازن سدها شد، به نحوی که حجم آب ورودی به مخازن سد دز در استان خوزستان تا سه هزار متر مکعب بالا رفته است.
متاسفانه این رحمت الهی در برخی از استانها طغیان رودخانهها، سیل و رانش زمین را به بار آورده است. در جریان این بارندگیها تعدادی از هموطنان جانشان را از دست داده و خسارات مالی فراوانی بر جای مانده است.
در حالی که به گفته کارشناسان هواشناسی موج جدید بارندگی در روزهای آتی در راه است، مردم مناطق مرزی پنج استان آلوده به مین باید خود را آماده مقابله با مشکل جدیدی کنند؛مینهای آبرفتی!
مینهای آبرفتی همان گونه که از اسمشان مشخص است به مینهایی گفته میشود که بر اثر جریان آب از نقطهای به نقطه دیگر میروند. این مینها معمولا در نقاطی سر بر میآورند که قبلا پاکسازی شده و خطر مین از آن نقاط رفع شده است.
دقیقآ دو سال پیش؛ در هشتم فروردین 1395 هنگامی که یک کارگر شهرداری مهاباد به نام پژمان حسینی با شنکش مخصوص در حال پاکسازی ساحل رودخانه مهاباد (چۆمی سابڵاغێ) بود بر اثر برخورد شنکش با مین باقیمانده از جنگ و انفجار آن از ناحیه پا مجروح شد. در خرداد همان سال تراکتور حامل خانواده امینزاده هنگام عبور از رودخانه در دشت وزینه سردشت با مین ضدتانک برخورد کرد و دو پسر این خانواده در دم جان باختند.
کارشناسان مینزدایی، جنس زمین، سست بودن خاک، شیب، شدت بارندگی و شدت جریان آب را از عوامل مهم جا به جایی مینهای میداند.
مشکل مینهای آبرفتی در تمامی مناطق آلوده جهان همواره یک مشکل مضاعف برای مینروبها و مردم محلی است. پاکسازی این مینها به علت نامشخص بودن تعداد و نامشخص بودن محدوده آلودگی کار بسیار دشواری است. تعدادی از این مینها به قدری در زیر رسوبهای سیلاب مدفون میشوند که کشف آنها به سختی و یا اساسا امکانپذیر نمیشود. همچنین حرکت این مینها از جای خود باعث بر هم خوردن نظم و شکل میادین مین شده و کار مینروبها را با مشکل مواجه میکند.
🔹چه باید کرد؟
اولین کار آگاهیرسانی به مردم نقاط مرزی است. آنها میبایست نسبت به مینهای آبرفتی و خطر آنها آموزش ببینند. نقاط خطرناک، رفتار پیشگیرانه و نحوه اطلاعرسانی به مقامات را فرا بگیرند.مهمترین این هشدارها عبارتند از:
• حتیالامکان از تردد در نقاط مرزی خودداری کنید.
• از تردد در مسیلها و حوالی آنها خودداری کنید.
• به رودخانههای مرزی نزدیک نشوید.
• از مناطق آب گرفته عبور نکنید.
• وارد رسوبات ناشی از سیل نشوید.
• از برپایی چادر در نزدیکی رودخانهها، مناطق آب فرو نشسته و مسیلها خودداری کنید.
• در هنگام حرکت به صورت پیاده یا خودرو از میان چالههای آب عبور نکنید.
• جریان سیل با خود وسایل باقی مانده از جنگ مانند سیم خاردار، جعبه مهمات و ...را منتقل میکند، به این وسایل نزدیک نشوید.
• ممکن است بر اثر بارندگی بخشی از مینها مشخص بشود، هرگز به آنها نزدیک نشوید.
• بارندگی و سیلاب اثری بر کارکرد مینها ندارد، آنها با کوچکترین تماسی منفجر میشوند.
• در صورت مشاهده مین و مهمات باقی مانده از جنگ مقامات انتظامی و محلی را مطلع سازید.
همچنین میبایست در هنگام تخصیص اعتبار برای بازسازی مناطق سیل زده، ردیف اعتبار برای شناسایی مناطق آبرفتی آلوده، آموزش به مردم و پاکسازی مناطق آبرفتی در نظر گرفته شود. به امید جهان بدون مین
🆔 @jameeno
🔻بیدار شدن مینهای خفته، دستاورد سیل!
🖌بهنام صادقی - کارشناس آموزش خطرات مین
▫️باران از اولین روز بهار ۹۸، میهمان بیشتر شهرهای ایران شده است. شدت بارش در برخی استانها طی چند روز گذشته حتی از متوسط میزان بارش سالانه هم بیشتر بوده است به نحوی که تراز دریاچه ارومیه افزایش یافت. همچنین افزایش حجم بارشها در بالا دست سبب بالارفتن حجم ورودی آب به مخازن سدها شد، به نحوی که حجم آب ورودی به مخازن سد دز در استان خوزستان تا سه هزار متر مکعب بالا رفته است.
متاسفانه این رحمت الهی در برخی از استانها طغیان رودخانهها، سیل و رانش زمین را به بار آورده است. در جریان این بارندگیها تعدادی از هموطنان جانشان را از دست داده و خسارات مالی فراوانی بر جای مانده است.
در حالی که به گفته کارشناسان هواشناسی موج جدید بارندگی در روزهای آتی در راه است، مردم مناطق مرزی پنج استان آلوده به مین باید خود را آماده مقابله با مشکل جدیدی کنند؛مینهای آبرفتی!
مینهای آبرفتی همان گونه که از اسمشان مشخص است به مینهایی گفته میشود که بر اثر جریان آب از نقطهای به نقطه دیگر میروند. این مینها معمولا در نقاطی سر بر میآورند که قبلا پاکسازی شده و خطر مین از آن نقاط رفع شده است.
دقیقآ دو سال پیش؛ در هشتم فروردین 1395 هنگامی که یک کارگر شهرداری مهاباد به نام پژمان حسینی با شنکش مخصوص در حال پاکسازی ساحل رودخانه مهاباد (چۆمی سابڵاغێ) بود بر اثر برخورد شنکش با مین باقیمانده از جنگ و انفجار آن از ناحیه پا مجروح شد. در خرداد همان سال تراکتور حامل خانواده امینزاده هنگام عبور از رودخانه در دشت وزینه سردشت با مین ضدتانک برخورد کرد و دو پسر این خانواده در دم جان باختند.
کارشناسان مینزدایی، جنس زمین، سست بودن خاک، شیب، شدت بارندگی و شدت جریان آب را از عوامل مهم جا به جایی مینهای میداند.
مشکل مینهای آبرفتی در تمامی مناطق آلوده جهان همواره یک مشکل مضاعف برای مینروبها و مردم محلی است. پاکسازی این مینها به علت نامشخص بودن تعداد و نامشخص بودن محدوده آلودگی کار بسیار دشواری است. تعدادی از این مینها به قدری در زیر رسوبهای سیلاب مدفون میشوند که کشف آنها به سختی و یا اساسا امکانپذیر نمیشود. همچنین حرکت این مینها از جای خود باعث بر هم خوردن نظم و شکل میادین مین شده و کار مینروبها را با مشکل مواجه میکند.
🔹چه باید کرد؟
اولین کار آگاهیرسانی به مردم نقاط مرزی است. آنها میبایست نسبت به مینهای آبرفتی و خطر آنها آموزش ببینند. نقاط خطرناک، رفتار پیشگیرانه و نحوه اطلاعرسانی به مقامات را فرا بگیرند.مهمترین این هشدارها عبارتند از:
• حتیالامکان از تردد در نقاط مرزی خودداری کنید.
• از تردد در مسیلها و حوالی آنها خودداری کنید.
• به رودخانههای مرزی نزدیک نشوید.
• از مناطق آب گرفته عبور نکنید.
• وارد رسوبات ناشی از سیل نشوید.
• از برپایی چادر در نزدیکی رودخانهها، مناطق آب فرو نشسته و مسیلها خودداری کنید.
• در هنگام حرکت به صورت پیاده یا خودرو از میان چالههای آب عبور نکنید.
• جریان سیل با خود وسایل باقی مانده از جنگ مانند سیم خاردار، جعبه مهمات و ...را منتقل میکند، به این وسایل نزدیک نشوید.
• ممکن است بر اثر بارندگی بخشی از مینها مشخص بشود، هرگز به آنها نزدیک نشوید.
• بارندگی و سیلاب اثری بر کارکرد مینها ندارد، آنها با کوچکترین تماسی منفجر میشوند.
• در صورت مشاهده مین و مهمات باقی مانده از جنگ مقامات انتظامی و محلی را مطلع سازید.
همچنین میبایست در هنگام تخصیص اعتبار برای بازسازی مناطق سیل زده، ردیف اعتبار برای شناسایی مناطق آبرفتی آلوده، آموزش به مردم و پاکسازی مناطق آبرفتی در نظر گرفته شود. به امید جهان بدون مین
🆔 @jameeno
#الف
🔻پایان معصومیت!
▫️شورای سردبیری: نمیتوان از میان مثالهای متعدد تاریخی که در آنها نظامهای سیاسی همخصلت با جمهوری اسلامی به فرجام خویش رسیدهاند نمونهای را برای اغاز این یادداشت مثال زد؛ ایجاد سوءتفاهم میکند و قضاوت پیشینی پدید میآورد. تنها میتوانیم بگوییم جمهوری اسلامی اولین و آخرین رژیم آرمانباوری نیست که تلاش کرده علائق ایدئولوژیک را با نظامات حقوقی سیاسی ترکیب کند و از آمیزه آنها یک نظام جامعهمحور بسازد. دوازده فروردین، چهلمین سالگرد تولد ثمره تلاش ایرانیان در این زمینه بود؛ ترکیب نظامات شرعی اسلام با رژیم حقوقی جمهوری و تشکیل جمهوری اسلامی که امروز کارنامه آن پیش روی ماست: جامعه، فرهنگ، اخلاق، اقتصاد، سیاست، نظام اداری، و رابطه با جهان خارج و امور بینالملل همه غرقه در بحرانی هویتی یا ساختاری و روبرو با فرجامی ناخوش، به قضاوت بخشی قابل توجه از اهل نقد و نظر داخل کشور.
این وضع حاصل آن آمیزش و ناشی از خصوصیاتی است پنهان در دی.ان.ای دو عنصر تشکیلدهنده جمهوری اسلامی که با تولدش کیفیات اصلی ژنتیکی آن را شکل دادند، اما پس از تولد همچون خصلتهایی اکتسابی در آن رشد کردند.
اولین خصلت اکتسابی بعد از تولد جمهوری اسلامی، بینیاز شدن تدریجی آن از نیاز به تایید مشروعیت از سوی عام است. این خصلت که برخلاف نظر برخی از صاحبنظران ارادتمند به آرای آقای امامخمینی (اصطلاحا پیروان خط امام) اتفاقا از دوران ایشان به جبر حکمران بودن پدیدار شد، با رشد خود به تدریج جمع دو عنصر را متنافر ساخت و تناقض بنیادین آنها را به صورتی فزاینده آشکار کرد، به صورتی که اکنون برخی آرای کمابیش مسلط در محافل فقهبنیاد و پرنفوذ در قدرت سیاسی اشعار میدارند جمهوریت و اتکا به رای مردم مبنای شرعی ندارد و حتی اگر تصدی حکومت توسط فقیه نیازمند کسب موافقت مردم باشد، همراه با لزوم پذیرش شرط و قید روش و مدت حکومت توسط فقیه نیست، اساسا تشکیل حکومت بر مبنای رای دلیل عقلی و نقلی ندارد، فقیه به هر وجهی حکومت تشکیل دهد پذیرفته است و بقای حکومتش به نظر مردم بسته نیست و...
بسیاری از صاحبنظران پیش گفته تلاش دارند با اثبات بطلان دیدگاه فوق بر مبنای تعارض آن با قانون اساسی جمهوری اسلامی، صاحبان این آراء را از میدان به در کنند، اما این تلاش در حوزه بحث نظری با بیاعتنایی مطلق روبروست و در عرصه عمل یعنی دور کردن این دیدگاه از عرصه اداره کشور نیز به علت خصلت اکتسابی دوم جمهوری اسلامی غیرممکن شده است.
دومین خصلت اکتسابی بعد از تولد جمهوری اسلامی تبدیل تدریجی بنیانهای پیروی عام از روحانیون و حکمرانی فقیه است. این جمهوری بدان دلیل اسلامی شد که نفوذ معنوی و اخلاقی روحانیون تا اعماق جامعه ریشه داشت و ابعادی فراتر از تقلید در امور شرعی یافته بود. ردای پیشوایی دستگاه مذهبی از دوش روحانیون ناموافق با آلوده کردن عرصه دین به ملزومات سیاست به دوش روحانیون خوشنیت سیاسی و فعال در مبارزه با حکومت سابق منتقل شده بود و تشکیل حکومت توسط آنها لاجرم باید وجه قوی اسلامی میداشت. اما سیر حکمرانی چند دههای روحانیون بر جامعه چیزهای بسیاری را تغییر داده است. آن نفوذ معنوی و پیشوایی اخلاقی لاجرم و به دلایلی که فرصت بیان آنها و یا جای داوریشان برمبنای اخلاق و منطق در اینجا نیست، جای خود را به سلطه متکی بر قدرت سیاسی و انتظامی مطلقه مبتنی بر تکلیف قانونی و شرعی و یا مصلحت شرعی داده است. نتیجه آنکه لهشدگی جمهوریت در قدمگاه حکومتی که بنیاد مشروعیت خود را از پذیرش اخلاقی به سلطه متکی به جبر سیاسی تغییر داده است را با استدلال و استناد به اصول ترک شده قانون اساسی نمیتوان به حیات باز گرداند.
احتمالا درک همین موقعیت و احساس ناگزیر بودن آن است که اخیرا برخی اصلاحطلبان را نیز به پذیرش و یا قابل بحث بودن ادغام دو جایگاه ریاست جمهوری و رهبری کشانده است: آنها به صورتی ضمنی پذیرفتهاند دیگر و پس از این، به توافق رسیدن درباره آینده سیاسی کشور بر مبنای یک قانون اساسی عملا متروک، محلی از اعراب ندارد، و از این رو به چیزی شبیه به سلطنت فقیه رضایت دادهاند. آنها نیز وجهی دیگر از همان ناگزیری را به نمایش میگذارند که کاشفان امکان مفید بودن حل مساله در خیابان را به نتیجهگیریشان رساند. هیچکدام را تقبیح نمیتوان کرد، اما درک هم این و هم آن مستلزم پذیرش این واقعیت است که کشور دچار یک انسداد سیاسی عمیق شده و کسی راهی معقول برای خروج از این انسداد نمییابد. این ناتوانی حاصل ابتلا به #نازایی_سیاسی همه جانبهای است که عرصه سیاسی کشور بدان دچار آمده است: گویا مسیر برونرفتی که مبتنی بر سازگاری و توافق حاصل از ارادههای آزاد باشد وجود ندارد.
... در این مواقع، معمولا دعا میکنند "خدا به خیر کند!"
🆔 @jameeno
🔻پایان معصومیت!
▫️شورای سردبیری: نمیتوان از میان مثالهای متعدد تاریخی که در آنها نظامهای سیاسی همخصلت با جمهوری اسلامی به فرجام خویش رسیدهاند نمونهای را برای اغاز این یادداشت مثال زد؛ ایجاد سوءتفاهم میکند و قضاوت پیشینی پدید میآورد. تنها میتوانیم بگوییم جمهوری اسلامی اولین و آخرین رژیم آرمانباوری نیست که تلاش کرده علائق ایدئولوژیک را با نظامات حقوقی سیاسی ترکیب کند و از آمیزه آنها یک نظام جامعهمحور بسازد. دوازده فروردین، چهلمین سالگرد تولد ثمره تلاش ایرانیان در این زمینه بود؛ ترکیب نظامات شرعی اسلام با رژیم حقوقی جمهوری و تشکیل جمهوری اسلامی که امروز کارنامه آن پیش روی ماست: جامعه، فرهنگ، اخلاق، اقتصاد، سیاست، نظام اداری، و رابطه با جهان خارج و امور بینالملل همه غرقه در بحرانی هویتی یا ساختاری و روبرو با فرجامی ناخوش، به قضاوت بخشی قابل توجه از اهل نقد و نظر داخل کشور.
این وضع حاصل آن آمیزش و ناشی از خصوصیاتی است پنهان در دی.ان.ای دو عنصر تشکیلدهنده جمهوری اسلامی که با تولدش کیفیات اصلی ژنتیکی آن را شکل دادند، اما پس از تولد همچون خصلتهایی اکتسابی در آن رشد کردند.
اولین خصلت اکتسابی بعد از تولد جمهوری اسلامی، بینیاز شدن تدریجی آن از نیاز به تایید مشروعیت از سوی عام است. این خصلت که برخلاف نظر برخی از صاحبنظران ارادتمند به آرای آقای امامخمینی (اصطلاحا پیروان خط امام) اتفاقا از دوران ایشان به جبر حکمران بودن پدیدار شد، با رشد خود به تدریج جمع دو عنصر را متنافر ساخت و تناقض بنیادین آنها را به صورتی فزاینده آشکار کرد، به صورتی که اکنون برخی آرای کمابیش مسلط در محافل فقهبنیاد و پرنفوذ در قدرت سیاسی اشعار میدارند جمهوریت و اتکا به رای مردم مبنای شرعی ندارد و حتی اگر تصدی حکومت توسط فقیه نیازمند کسب موافقت مردم باشد، همراه با لزوم پذیرش شرط و قید روش و مدت حکومت توسط فقیه نیست، اساسا تشکیل حکومت بر مبنای رای دلیل عقلی و نقلی ندارد، فقیه به هر وجهی حکومت تشکیل دهد پذیرفته است و بقای حکومتش به نظر مردم بسته نیست و...
بسیاری از صاحبنظران پیش گفته تلاش دارند با اثبات بطلان دیدگاه فوق بر مبنای تعارض آن با قانون اساسی جمهوری اسلامی، صاحبان این آراء را از میدان به در کنند، اما این تلاش در حوزه بحث نظری با بیاعتنایی مطلق روبروست و در عرصه عمل یعنی دور کردن این دیدگاه از عرصه اداره کشور نیز به علت خصلت اکتسابی دوم جمهوری اسلامی غیرممکن شده است.
دومین خصلت اکتسابی بعد از تولد جمهوری اسلامی تبدیل تدریجی بنیانهای پیروی عام از روحانیون و حکمرانی فقیه است. این جمهوری بدان دلیل اسلامی شد که نفوذ معنوی و اخلاقی روحانیون تا اعماق جامعه ریشه داشت و ابعادی فراتر از تقلید در امور شرعی یافته بود. ردای پیشوایی دستگاه مذهبی از دوش روحانیون ناموافق با آلوده کردن عرصه دین به ملزومات سیاست به دوش روحانیون خوشنیت سیاسی و فعال در مبارزه با حکومت سابق منتقل شده بود و تشکیل حکومت توسط آنها لاجرم باید وجه قوی اسلامی میداشت. اما سیر حکمرانی چند دههای روحانیون بر جامعه چیزهای بسیاری را تغییر داده است. آن نفوذ معنوی و پیشوایی اخلاقی لاجرم و به دلایلی که فرصت بیان آنها و یا جای داوریشان برمبنای اخلاق و منطق در اینجا نیست، جای خود را به سلطه متکی بر قدرت سیاسی و انتظامی مطلقه مبتنی بر تکلیف قانونی و شرعی و یا مصلحت شرعی داده است. نتیجه آنکه لهشدگی جمهوریت در قدمگاه حکومتی که بنیاد مشروعیت خود را از پذیرش اخلاقی به سلطه متکی به جبر سیاسی تغییر داده است را با استدلال و استناد به اصول ترک شده قانون اساسی نمیتوان به حیات باز گرداند.
احتمالا درک همین موقعیت و احساس ناگزیر بودن آن است که اخیرا برخی اصلاحطلبان را نیز به پذیرش و یا قابل بحث بودن ادغام دو جایگاه ریاست جمهوری و رهبری کشانده است: آنها به صورتی ضمنی پذیرفتهاند دیگر و پس از این، به توافق رسیدن درباره آینده سیاسی کشور بر مبنای یک قانون اساسی عملا متروک، محلی از اعراب ندارد، و از این رو به چیزی شبیه به سلطنت فقیه رضایت دادهاند. آنها نیز وجهی دیگر از همان ناگزیری را به نمایش میگذارند که کاشفان امکان مفید بودن حل مساله در خیابان را به نتیجهگیریشان رساند. هیچکدام را تقبیح نمیتوان کرد، اما درک هم این و هم آن مستلزم پذیرش این واقعیت است که کشور دچار یک انسداد سیاسی عمیق شده و کسی راهی معقول برای خروج از این انسداد نمییابد. این ناتوانی حاصل ابتلا به #نازایی_سیاسی همه جانبهای است که عرصه سیاسی کشور بدان دچار آمده است: گویا مسیر برونرفتی که مبتنی بر سازگاری و توافق حاصل از ارادههای آزاد باشد وجود ندارد.
... در این مواقع، معمولا دعا میکنند "خدا به خیر کند!"
🆔 @jameeno
🔸هشدار گروه مستقل امداد دانشجویی
"لرستان در بیخبری، جان میدهد"
▫️ تا به حال کابوس "خانهای روی آب" را دیدهای؟ فکر کن چشمهایت را ببندی و هزاران خانه را روی آب ببینی! خِشت خِشت این خانهها، حاصل عرق جَبینِ زنان و مردانی است که پای زمینهای کشاورزی شهرهای سیلزده ایران از "آق قلا و گمیشان" تا "پل دختر و معمولان" رنج بردهاند و حالا نه فقط رقص شومِ خانههایشان را روی این آبهای تیره به نظاره نشستهاند که پارههای تنشان را موجهای خشمگین همین آّب، برای همیشه با خود برده است. برای ما که از نزدیک شاهد ابعاد مخوف این فاجعه هستیم، این کابوس تمامشدنی نیست... فاجعه سیل تنها در دو هفته، زندگی مردمان چندین نقطه ایران را به نابودی کشاند. از گلستان تا لرستان، تهماندههای آرامش و امنیت از زندگی صدها خانوار کشاورز و کارگر رخت بربست تا این بار هم آنکه قربانی ساختار معیوب و بیتدبیری حکومتها در مدیریت بحران میشود، تهِخطیها باشند.
بعد از گلستان و سیل خانمانبراندازش، حالا صدای ما را از لرستان میشنوید. از "پل دختر" ، "دلفان" و "معمولان" و روستاهایی چون "کاکاوند" و "میربگ" تقریبا هیچ چیز باقی نمانده ... وضعیت شهرهای اطراف هم دست کمی ندارد. وقتی بیایی اینجا، تازه میفهمی چقدر بیخبری از همه جا... مردم در لرستان، ایلام، کرمانشاه و حتی بخشهایی از همدان و چهارمحال و بختیاری، قربانی سانسور و بیمحلی گسترده رسانه به اصطلاح ملی! و خبرهای ضدونقیض شبکههای اجتماعی شدهاند. کمکها، یا اصلا نمیرسد یا اگر برسد، بدون هماهنگی با نیروهای محلی و بومی به گروههایی میرسد که زور بیشتری برای جلب کمک دارند. توزیع کمکها، مثل فجایع مشابه، عادلانه و برنامهریزی شده نیست و این مساله، نگرانی از گسترده شدن ابعاد این فاجعه را بیشتر میکند.
گروه امداد دانشجویی با تاکید بر مسئولیت مستقیم دولت و مجموعه حاکمیت در تسریع کمکرسانی، نسبت به بروز فاجعه انسانی در مناطق سیلزده که عمدتا در زمره مناطق توسعهنیافته هستند، هشدار میدهد. عدم اطلاعرسانی دقیق و شفاف از وضعیت سیلزدگان در مناطق مختلف کشور، وضعیت شهرها و روستاهای سیلزده لرستان را بحرانی کرده است. گروه مستقل امداد دانشجویی که از طریق نمایندگان جوامع محلی در لرستان، کمکهای مردمی را به دست آسیبدیدگان در شهرهای سیلزده لرستان میرساند از کمبود منابع، نیروی انسانی و به حداقل رسیدن بودجه برای کمکرسانی ابراز نگرانی میکند و هموطنان عزیز میخواهد تا با بررسی دقیق شرایط در این مسیر ناهموار به کمک نیروهای داوطلب دانشجویی بیایند.
🔻برای اطلاع از شیوه عملکرد گروه، منابع موردنیاز و چگونگی کمکرسانی به کانال تلگرامی این گروه مراجعه کنید.
https://t.me/Iranflood98
"لرستان در بیخبری، جان میدهد"
▫️ تا به حال کابوس "خانهای روی آب" را دیدهای؟ فکر کن چشمهایت را ببندی و هزاران خانه را روی آب ببینی! خِشت خِشت این خانهها، حاصل عرق جَبینِ زنان و مردانی است که پای زمینهای کشاورزی شهرهای سیلزده ایران از "آق قلا و گمیشان" تا "پل دختر و معمولان" رنج بردهاند و حالا نه فقط رقص شومِ خانههایشان را روی این آبهای تیره به نظاره نشستهاند که پارههای تنشان را موجهای خشمگین همین آّب، برای همیشه با خود برده است. برای ما که از نزدیک شاهد ابعاد مخوف این فاجعه هستیم، این کابوس تمامشدنی نیست... فاجعه سیل تنها در دو هفته، زندگی مردمان چندین نقطه ایران را به نابودی کشاند. از گلستان تا لرستان، تهماندههای آرامش و امنیت از زندگی صدها خانوار کشاورز و کارگر رخت بربست تا این بار هم آنکه قربانی ساختار معیوب و بیتدبیری حکومتها در مدیریت بحران میشود، تهِخطیها باشند.
بعد از گلستان و سیل خانمانبراندازش، حالا صدای ما را از لرستان میشنوید. از "پل دختر" ، "دلفان" و "معمولان" و روستاهایی چون "کاکاوند" و "میربگ" تقریبا هیچ چیز باقی نمانده ... وضعیت شهرهای اطراف هم دست کمی ندارد. وقتی بیایی اینجا، تازه میفهمی چقدر بیخبری از همه جا... مردم در لرستان، ایلام، کرمانشاه و حتی بخشهایی از همدان و چهارمحال و بختیاری، قربانی سانسور و بیمحلی گسترده رسانه به اصطلاح ملی! و خبرهای ضدونقیض شبکههای اجتماعی شدهاند. کمکها، یا اصلا نمیرسد یا اگر برسد، بدون هماهنگی با نیروهای محلی و بومی به گروههایی میرسد که زور بیشتری برای جلب کمک دارند. توزیع کمکها، مثل فجایع مشابه، عادلانه و برنامهریزی شده نیست و این مساله، نگرانی از گسترده شدن ابعاد این فاجعه را بیشتر میکند.
گروه امداد دانشجویی با تاکید بر مسئولیت مستقیم دولت و مجموعه حاکمیت در تسریع کمکرسانی، نسبت به بروز فاجعه انسانی در مناطق سیلزده که عمدتا در زمره مناطق توسعهنیافته هستند، هشدار میدهد. عدم اطلاعرسانی دقیق و شفاف از وضعیت سیلزدگان در مناطق مختلف کشور، وضعیت شهرها و روستاهای سیلزده لرستان را بحرانی کرده است. گروه مستقل امداد دانشجویی که از طریق نمایندگان جوامع محلی در لرستان، کمکهای مردمی را به دست آسیبدیدگان در شهرهای سیلزده لرستان میرساند از کمبود منابع، نیروی انسانی و به حداقل رسیدن بودجه برای کمکرسانی ابراز نگرانی میکند و هموطنان عزیز میخواهد تا با بررسی دقیق شرایط در این مسیر ناهموار به کمک نیروهای داوطلب دانشجویی بیایند.
🔻برای اطلاع از شیوه عملکرد گروه، منابع موردنیاز و چگونگی کمکرسانی به کانال تلگرامی این گروه مراجعه کنید.
https://t.me/Iranflood98