جامعه نو

#الف

🔸مماس با اسرائیل

▫️شورای سردبیری: در آخرین سال جنگ هشت ساله، در دورانی که جهان در انتظار پایان این جنگ از طریق پذیرش قطعنامه ۵۹۸ سازمان ملل توسط ایران بود، به ناگاه ایران درخواست جدیدی به میان آورد: عراق باید این را هم می‌پذیرفت که نیروهای ایران با عبور از خاک عراق به فلسطین بروند و با رژیم اشغالگر اسرائیل بجنگند. شرط عجیبی بود که مشاوران صدام خیلی زود با عرضه بدل آن ایران را آچمز کردند. صدام (لعن خدا بر او) پشت میکروفون آمد و گفت قبول می‌کنم شما از راه عراق به فلسطین بروید، ولی نیروهایی که در حال ریختن آتش بر سر یکدیگرند نمیتوانند به سلامتی از کنار هم بگذرند شما آتش بس بدهید، بعد عبور کنید.

احتمالا مشاوران ایرانی طراح این برنامه انتظار داشتند صدام جواب منفی بدهد و بستری تبلیغاتی علیه او فراهم شود و او هم دانست چه باید بگوید: مادامی که پنجه در پنجه هستیم، کاری غیر از جنگ نمی‌توانیم کرد و برای انجام کاری دیگر، ابتدا باید آتش توپها خاموش شوند.

طرح ایرانی انجام رفراندوم برای تعیین تکلیف فلسطین نیز که رهبر کشور دیروز بار دیگر آن را مطرح کرد دارای چنین ماهیتی است. نفس این طرح بسیار عادلانه است و اگر به سال ۱۹۴۸ بر می‌گشتیم، احتمالا تعداد کسانی که میپذیرفتند تکلیف خاک فلسطین از طریق رفراندم و گرفتن نظر ساکنان مشخص شود بسیار بیشتر می‌بود از آنهایی که ترجیح می‌دادند قدرتهای بزرگ در سازمان ملل موضوع را حل و فصل کنند.

اما آن بخش از طرح که آنرا به طرح تبلیغاتی ما در دوران جنگ شبیه می‌سازد، مساله تناقض تداوم درگیری با رای‌گیری است. به واقع، طرف مقابل می‌تواند بگوید این طرح را قبول دارد و به آن تن می‌دهد ولی برای مذاکره درباره آن و برنامه‌ریزی‌اش، ابتدا باید آتش خصومت ولو به صورت موقت فروبنشیند و آتش‌بس برقرار شود و بنابراین طرفین و از جمله اسرائیل و سازمان‌های رزمجوی فلسطینی باید اعلام کنند تحرکات خود را متوقف می‌کنند. این می‌تواند پاسخ معقول غیرقابل ردی باشد و بنابراین ایران در واقع پیشنهادی عرضه می‌کند که مذاکره در نفس آن تنیده شده است. آیا واقعا چنین است؟

به نظر نمی‌آید خود ایران موافقتی با مذاکره با اسرائیل داشته باشد، ولی آیا نمی‌تواند به فلسطینیها توصیه کند حقوق خود را از طریق مذاکره بر سر راه حل رفراندومی یا هرراه حل عادلانه دیگر پی گیری کنند؟ راستش رابخواهید، تأکید ایران بر این راه حل معنایی جز این نمی‌تواند داشته باشد که فلسطینی‌ها با اسرائیل مذاکره کنند. این امر را یک مساله دیگر نیز تقویت می‌کند. اگر به هر دلیلی همه سازمان‌های فلسطینی به عمل مبتنی بر مذاکره با اسرائیل گرایش نشان دهند، یک آچمز سیاسی دیگر نیز پدید خواهد آمد که گریزی از آن نیست: ایران نمی‌تواند خلاف نظر فلسطینی‌ها حرفی بزند و در مورد سرنوشت آنهابیش از خودشان حق داشته باشد. بنا براین تنها کار منطقی که می‌تواند بکند کنار کشیدن از موضوع اعراب و اسرائیل به عنوان یک صورت مساله پاک شده است.

می‌توان امیدوار بود همان‌طور که اروپا به فهم به این طرح دعوت شده است، خود ما هم به الزامات و پیامدهای منطقی این طرح خوب توجه داشته باشیم و گوشه چشمی هم به نتایج آن برای سیاست خارجی کشور بیندازیم. یک پیامد هرگونه استقبالی از این طرح، این پرسش است که آیا ایران حاضر است خودش نیز بخشی از مذاکره بر سر رفراندومی باشد که یک پیامد بیشتر محتمل آن، انحلال اسرائیل کنونی برای حل شدن یهودیان آن در یک دولت متفاوت است؟

به زحمت می‌توان پاسخ منفی به چنین پرسشی داد، هرچند پرسشهای اندیشه‌سوز دیگری هم رخ می‌نمایند: آیا اسرائیل به چنین روندی پاسخ مثبت می‌دهد؟ آیا این دولت که اساسا بر بنیان کاشت یک مساله لاینحل در منطقه پدید آمده به تنش زدایی تا حد رفتارهای دمکراتیکی از نوع رفراندوم تن میدهد؟ پاسخ این پرسشها رانیز ازروی تجربه گذشته منفی می‌یابیم.اسرائیل نشان داده است ترجیح می‌دهد اشخاص رزمجو در مقابل خود داشته باشد تا گروهی که آن را با قواعد دموکراتیک تحت فشار بگذارند. .....ظاهرا برای انداختن بیشتر رژیم کودک‌کش به مسیر بن‌بست، بهترین راه پیشنهاد مذاکره درباره سرنوشت فلسطین و منطقه است .عجیب اینکه سیاست رسمی و طولانی‌مدت ایران هم مخالفت با هرگونه مذاکره یا تماسی، حتی درموضوع مسابقات ورزشی جهانی است، هرچند از بطن پیشنهاد آن مذاکره و نشستن دور میز درمی‌آید.
🆔 @jameeno

2.46K views18:40