🗓 درحالی‌که بیشتر کشورهای جهان کریسمس را در ۲۵ دسامبر جشن می‌گیرند، مسیحیان در این کشورها کریسمس را در ۷ ژانویه بر اساس تقویم ژولینی برگزار می‌کنند؛ تقویمی که همچنان توسط چندین کلیسای مسیحی ارتدوکس استفاده می‌شود.

🇧🇦 در بوسنی و هرزگوین، هفتم ژانویه توسط جمعیت ارتدوکس صرب جشن گرفته می‌شود که ۱۵ درصد جمعیت این کشور اکثراً مسلمان را تشکیل می‌دهند.

یورو (با نماد € و کد ارزی EUR) واحد پول رسمی ۲۱ کشور از ۲۷ کشور عضو اتحادیۀ اروپاست. بلغارستان نیز اخیراً آن را پذیرفته است. این کشورها به‌طور رسمی «منطقۀ یورو» یا «یوروزون» نامیده می‌شوند. یورو به ۱۰۰ سنت یورو تقسیم می‌شود. این ارز همچنین به‌صورت رسمی توسط نهادهای اتحادیۀ اروپا، چهار دولت خرد اروپایی که عضو اتحادیه نیستند، یک قلمرو فرادریایی بریتانیا و نیز به‌طور یک‌جانبه توسط دو کشور اروپایی غیرعضو اتحادیه استفاده می‌شود. خارج از اروپا نیز برخی قلمروهای کشورهای عضو اتحادیۀ اروپا از یورو به‌عنوان پول رایج خود بهره می‌برند. یورو در یوروزون توسط حدود ۳۵۸ میلیون نفر استفاده می‌شود و علاوه‌بر آن، میلیون‌ها نفر دیگر در کشورها و قلمروهایی زندگی می‌کنند که یورو تنها واحد پول رسمی آن‌هاست. یورو پس از دلار آمریکا، دومین ارز ذخیرۀ بزرگ و دومین ارز پرمعاملۀ جهان به شمار می‌رود. نام یورو در ۱۶ دسامبر ۱۹۹۵ در مادرید به‌طور رسمی پذیرفته شد و از سال ۲۰۰۲ به‌صورت اسکناس و سکه وارد چرخۀ روزمره شد.

پس از تهاجم مکرر عناصر قسد به مناطق حلب که غیرنظامیان را قربانی می‌کند، به‌تازگی نیروهای ارتش سوریه عملیات محدودی را علیه گروه قسد در دو محلۀ کردنشین حلب آغاز کرده‌اند که با خارج کردن شهروندان کرد از منطقۀ تحت اشغال قسد همراه است.

ملاحظۀ تحولات حلب بدون توجه به چهارچوب کلی تحولات شرق سوریه ممکن نیست؛ آنچه اکنون در محله‌های اشرفیه و شیخ‌مقصود می‌گذرد، جزو طرحی فراتر از مرزهای منطقه است که می‌کوشد با فرسایش تدریجی، سوریه را از درون چندپاره کرده و بحران را به وضعیتی مزمن و پایدار تبدیل کند.

قسد در طول انقلاب سوریه که پس از ۱۴ سال به پیروزی رسید، بیش از آنکه در قامت نیرویی معارض با رژیم بشار اسد ظاهر شود، نقش یک ابزار سیاسی‌امنیتی را ایفا کرد؛ ابزاری که مأموریت اصلی آن نه نبرد مستقیم، بلکه کنترل سرزمین و بهره‌برداری از شکاف‌های قومی و مذهبی در سوریه بوده است.

همکاری عملی قسد با برخی گروه‌های مسلح در نوار ساحلی سوریه و استان سویدا، به‌ویژه ارتباط با جریان‌های دروزی مورد حمایت اسرائیل، نشانه‌ای آشکار از همسویی در مسیر تضعیف حاکمیت مرکزی است؛ نوعی هم‌پیمانی نانوشته اما مؤثر که تحت فشارهای هم‌زمان شکل گرفته است.

در بحران کنونی سوریه، هر منطقه با کارتی متفاوت وارد میدان شده است: شرق فرات با تکیه بر مسئلۀ قومیت، ساحل و سویدا با محوریت دین و مذهب، و حلب با پیچیدگی بافت شهری چندلایه؛ تقسیم نقشی حساب‌شده که تنها در اتاق‌های فکر بیرونی قابل توضیح است و نسبتی با خواسته‌های واقعی مردم سوریه ندارد.

دولت جدید سوریه که از ارادۀ عمومی و خستگی تاریخی جامعه از جنگ و تجزیه سر برآورده، بر یک قاعدۀ ساده اما سرنوشت‌ساز تأکید دارد: سلاح واحد، حاکمیت یکپارچه و آینده‌ای مشترک؛ اصلی بنیادین که ذاتاً با موجودیت قسد و هم‌پیمانان غیررسمی آن در تعارض قرار می‌گیرد.

بااین‌همه، نشانه‌ها حاکی از آن است که قسد به‌دلیل ضعف سیاسی و فقدان پایگاه اجتماعی در میان سوری‌ها، در چشم‌انداز آیندۀ این کشور جایگاه تعیین‌کننده‌ای نخواهد داشت.

این امپراتوری بزرگ‌ترین دولت یونانی جانشین بیزانس بود که پس از تصرف قسطنطنیه توسط نیروهای اروپای غربی و ونیزی در جریان جنگ صلیبی چهارم و فاجعۀ «غارت قسطنطنیه» پدید آمد. این دولت‌های یونانی را اشراف فراری بیزانس بنیان نهادند.

امپراتوری نیقیه در غرب آناتولی، مثل دیگر دولت‌های تبعیدی و جانشین بیزانس از جمله امپراتوری ترابوزان در ساحل جنوبی دریای سیاه و دسپوت‌نشین اپیروس در غرب بالکان، تداوم حیات امپراتوری روم بود. هم‌زمان، دولت چهارمی با عنوان «امپراتوری لاتین» به‌دست صلیبیان و جمهوری ونیز پس از تصرف قسطنطنیه تأسیس شد.

امپراتوری نیقیه توسط خاندان لاسکاریس تشکیل شد و از سال ۱۲۰۴ تا ۱۲۶۱ دوام یافت؛ زمانی که نیقیایی‌ها با بازپس‌گیری قسطنطنیه، امپراتوری بیزانس را احیا کردند؛ ازاین‌رو نیقیه به‌عنوان ادامۀ مستقیم بیزانس شناخته می‌شود، زیرا در سال ۱۲۰۵ تمامی عناوین سنتی و ساختار حکومتی بیزانسی را به‌طور کامل پذیرفته بود. به‌مرور دو مدعی دیگر بیزانس نیز تجدیدحیات ان توسط نیقیه را پذیرفتند.