جدال- علی عليزاده

صفری مقابل ما. متنی به احترام پروین فهیمی*
-------------------
در حالیکه این روزها بخشی از جامعه امریکا با استفاده از امکانات دموکراسی در حال انتخاب میان فاشیستهای دشمن دموکراسی است، در ایران بخشی از مردم با استفاده از تفاوت بین دو اقتدارگرا، با انتخاب «اصل انتخاب» مشغول دفاع و ساختن نوعی جدید از دموکراسی است. نهادهای دموکراسی و رسانه های آزاد دویست ساله‌ی آمریکا، خروجیشان رقابتی پرشور بین فروشندگان سیاست وحشت است، رقابتی برای خارجی ستیزی و مسلمان ستیزی بیشتر، به قیمت عادی کردن شکنجه و نقض حقوق بشر: دونالد ترامپ، روبیو، تد کروز. در ایران اما تفاوت جنتی و ریشهری تفاوت بد و بدتر نیست، تفاوت صفر است و صفری که جلوی «یک»، یعنی «ما»، میگذاریم. تفاوت این دو جایگاهی است که «ما» با عاملیت سیاسی به شدت خلاقانه خود در این چند هفته به آنها و به کل این وضعیت تحمیل کرده ایم. نمیبینید سوگلی هایی که منتظر پیروزی آسان بودند حالا چقدر مستاصل شده‌اند؟ نمیبینید کاندیداهای کرایه ای مان، با تاریخ ناپاکشان از دست ما فرار میکنند، برائت میجویند و ملتمسانه از ما میخواهند به آنها رای ندهیم؟ عاملیت عجیبمان را نمی بینید که ما باز با اصرار دنبالشان میکنیم تا انتخابشان کنیم و آنها را به خمیر گل آنچه میخواهیم شکل دهیم در آوریم؟ چشم غیرمسلح بیگانگان و یا روشنفکران بیگانه پرستمان به این نوع تفاوت کور است اما میرحسین و شیخ مهدی و رهنورد آن را از خلال روزن کوچک حصر میبینند، مشروعیتش را اعلام میکنند تا هم حصر خود را بشکنند و هم آیت الله جنتی را به بازنشستگی بفرستند که روز ۲۹ بهمن ۸۹ گفته بود: «ارتباط اینها را به کلی از مردم قطع کنید. نتوانند پیام بدهند و پیام بگیرند.» و مادر سهراب هم این تفاوت را میبنید از خلال داغ شش ساله اش.
اینهمه خلاقیت، اینهمه انعطاف،اینهمه فرصت طلبی را در ذات تاریخی خود داشتیم اما به این شدت، محصول تمرین فشرده اش بود در آن آزمایشگاه ۱۸ ماهه جنبش سبز. تمرین شبکه ای میلیونی شدن در ۲۴ ساعت، تمرین دور زدن قدرت به جای مواجهه صورت به صورتی که تنها باعث خرد شدن مان شود، تمرین بازیگوشانه بودن ، فرار کردن و خسته کردن قدرت و جنبشی که رندی حافظ گونه تاریخی مان را شکلی مدرن داد. جنبش سبزی که در خرداد ۹۲ انتخابی به شدت سخت کرد و بزرگسال شد. بی آنکه بداند با رهبری که پیشتر مذاکره ناپذیر خوانده بود وارد مذاکره و مصالحه ای ضمنی شد. دعوتش به شرکت را پذیرفت و بخشی از مشروعیت رفته نظام را بازپس داد و رییس جمهوری برگزید که به صراحت میل رهبر نبود. مصالحه ای که در آن دو طرف اصل صندوق را احیا کردند. حالا در بهمن و اسفند ۹۴ این روند تعمیق شده و روح جمعی ما باز هم پخته تر. رد صلاحیتهای گسترده نه تنها به زیر میز انتخابات زدن منجر نشد که رد صلاحیت شوندگان خود به کارزار دعوت به شرکت پیوستند. اگر در ۹۲ یک محمدرضا عارف با کناره گیری از فاجعه‌ی ۸۴ جلوگیری کرد، در هر شهر و شهرستانی چندین عارف کنار رفتند. و میتوان حدس زد که به سیاق ۹۲ آرا صیانت خواهد شد.
این روزها بسیار خواهید شنید که این انتخابات «هیچ» نسبتی با گذار به دموکراسی ندارد. تردید شهروندان عادی را حرجی نیست اما در مقابل روشنفکران و فعالان اتاق فکرهای آمریکایی و اسراییلی که تا دیروز در راهروهای کنگره دنبال لابی برای تحریم و جنگ بوده اند باید با صراحت ایستاد. آنانکه از قاب رسانه های فرنگی و استعماری، زهر در کاممان میریزند که این اتفاق «هیچ» معنایی ندارد. نمیدانند ما از «هیچ» همه چیز میسازیم. باید مشروطه ۱۲۸۵، ملی شدن نفت ۱۳۳۱، ۵۷، ۷۶، ۸۸، ۹۲ و حالا ۹۴ - این زمانهای نزدیک شونده را - مانند خاری در چشمانشان کرد، رفتار بردبارانه و متمدنانه رهبران جنبش، خاتمی، ردصلاحیت شدگان، زندانیان سیاسی حاضر و زندانیان گذشته، رفتار هماهنگ ولی بی هیاهوی جامعه مدنی هزار صدایی ایران را. رای شرمسارانه؟ هرگز. گذار ما به دموکراسی ایرانی مانند آن سی مرغ، مدتهاست آغاز شده و تنها نیازمند خود انعکاسی و خوداگاهی تاریخی است و نیازی به نسخه های بدترجمه شده موسسات تواناسازی غربی و رسانه هایشان نیست. بی هیچ حس ویژه ناسیونالیستی باید گفت چنین جامعه مدنی پخته ای که میتواند در غیاب نهادها و تحزب و رسانه این چنین کنش کند نه تنها در خاورمیانه یا ترکیه یا شمال آفریقا که در قرن دیوانه بیست و یکم، اتفاقی به شدت امیدوار کننده است.
*پروین فهیمی مادر سهراب اعرابی شهید رعنای جنبش سبز

👍2❤1👎1

4.62K views19:04